Wereldoorlog II

"Het verlangen naar huis hield me recht..."

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Laat me haar Louise noemen.  Die naam zit haar als gegoten. Haar echte naam wil ze niet in dit artikel; ze wil niet gefotografeerd worden, en ook haar adres moet ik geheim houden.  Ik had al heel wat overtuigingskracht nodig  gehad om het verhaal dat ik uit haar mond optekende, te mogen publiceren.  Louise had het al vaak geweigerd.  Ze is 94 jaar.  Haar burgerhuis zit volgestouwd met herinneringen, met tinnen borden, 'postuurtjes', etsen van Mechelen, en rustieke meubelen.  Ze past in dit decor.  Louise is klein en tenger, maar dit beeld staat in schril contrast met haar karaktersterkte.  Ze is heel lucide, vertelt de feiten met tal van details, chronologisch en beeldrijk. In haar ogen zie ik weemoed.  Ze is een mooie vrouw - en ze heeft een verzorgde fiere houding. Haar glimlach weerspiegelt haar aangeboren optimisme.  Het is dat optimisme dat haar heel haar leven heeft doen vechten en opstaan na tegenslagen.  Haar verhaal is doorspekt met gruwel en wanhoop, en op haar netvlies staan dingen gebrand die haast te wreed zijn om ze te benoemen.  Maar Louise heeft de nacht en nevel doorstaan.  "Ik wou terug naar huis! en dat heeft me rechtgehouden!'  900 dagen zat ze vast in een Duits concentratiekamp tijdens WOII.  Maar Louise kwam weer thuis in Mechelen en ze probeerde al wat ze zag en beleefde een plaats te geven.  Nooit sprak ze over wat ze heeft meegemaakt - alleen haar man wist er van.  Zelfs haar kinderen bespaarde ze de verhalen...

 

'de Ollanders van de vest'... Dick Hendrickx haalt herinneringen op aan Mechelse jeugdjaren

met categorie:  

(foto's Jan Smets)

Ik ontmoet hem op het Griekse eiland Santorini.  "Of hij met mijn camera een foto wil nemen van mijn vrouw en ik?"   Dat doet hij graag.  Het azuurblauw van de hemel raakt het diepblauw van de caldera waarin het mythologische Atlantis ooit verzwolgen is.  Op de vroegere steile kraterwanden  ligt als suikerglazuur een schilderachtige verzameling witte huisjes en kapelletjes.  Hij is een vriendelijke Nederlander - zeventiger met pretlichtjes in de ogen.  "Waar hij woont?"  "Mechelen" antwoordt hij.  "Hij maakt een geintje" denk ik. Maar nee, van zijn eerste levensjaar tot zijn twaalfde woonde hij met zijn ouders in onze stad,  Hij had tranen met tuiten gehuild toen zijn moeder dan besloot om met de kinderen terug te keren naar Nederland.  Ze had het nooit écht kunnen aarden in ons land.  Dick Hendrickx  verloor zo - pathetisch uitgedrukt - 'zijn' Atlantis - zijn kinderparadijs.  Nu woont hij zo'n driehonderd kilometer noordwaarts -  in Noordwijkerhout.

Vandaag is hij terug - twee maand na de ontmoeting aan de Egeïsche zee.  Want die afspraak hadden we gemaakt: ik wou beslist méér weten over zijn Mechelse tijd.  In die tussentijd wisselden we enkele mails, en het verhaal begon me nog méér te intrigeren.  Dick stuurde me wat uittreksels uit het boek dat zijn vader, Leo, ooit neerschreef na Wereldoorlog II:  'Gekneveld en bevrijd' is het relaas van zijn belevenissen in Mechelen in die moeilijke oorlogsjaren.  Toen woonde het gezin Hendrickx op de Keldermansvest, omdat vader werk had gevonden in Duffel.  Dick bewonderde zijn vader.  Nog steeds, ook al is hij er niet meer. Het was zijn held, en zijn beste vriend.  Leo vulde steeds de ruimte - was multi-getalenteerd, levensgenieter en idealist.  Met die eigenschappen stapte hij ook in het 'verzet'.  Vandaag ontmoet ik Dick op een terrasje op onze Grote Markt terwijl het terugtrekkende Belgische leger over de kasseien strompelt.  De Groote Oorlog is vandaag helemaal terug.  De hemelsluizen staan wijd open.  Dick is in het gezelschap van kleinzoon Daan, die niet kan verloochenen dat hij zijn opa graag ziet...  Ze hebben het boek van grootvader Leo bij.  Op rommelmarkten is het af en toe nog te vinden.  Eén exemplaar willen ze afgeven aan Museum Kazerne Dossin.  Als 'overburen' van de kazerne werden ze vanop 'de eerste rij' geconfronteerd met de schaduwzijde van de oorlog...

 

'Mechelaars in woelige tijden'

met categorie:  

(foto: Jan Smets  -  Katrien Verheecke en Sofie Merckx)

Deze avond werd in boekhandel Salvator het boek 'Mechelaars in woelige tijden' voorgesteld.  Vijf jaar hebben Katrien Verheecke en Sofie Merckx hier aan gewerkt.  Het boek biedt een aparte kijk op de Tweede Wereldoorlog.  Vreemd genoeg verscheen er nog niet zo erg veel in boekvorm over hoe deze oorlog werd beleefd in Mechelen.  Veertien getuigen vond het tweetal bereid om te vertellen over hun wedervaren tijdens deze woelige jaren.  Eén van hen was trouwens Jos Maes - of 'Jos-van-den-Hoek' - die in de beginjaren van Mechelenblogt meer dan gedreven bijdragen leverde.  Jos is ondertussen al enkele jaren overleden (net als zijn jongere - al eveneens - op dit blog actief zijnde - broer Jackie Maes....). 

Fotoreeks tweede WO laatste deel

met categorie:  

Deel vier: We kregen wat fotokes binnen van WO II. Met dank aan Patrick Siroux die ze van zijn schoonvader heeft. Ik zal ze in stukjes publiceren. Klik op de foto voor een grotere versie. Hier zie je de vorige delen [1][2][3],

Fotoreeks Tweede WO deel twee

met categorie:  

Deel twee: We kregen wat fotokes binnen van WO II. Met dank aan Patrick Siroux die ze van zijn schoonvader heeft. Ik zal ze in stukjes publiceren. Klik op de foto voor een grotere versie.

(Groenstraat)

Fotoreeks Tweede WO

met categorie:  

We kregen wat fotokes binnen van WO II. Met dank aan Patrick Siroux die ze van zijn schoonvader heeft. Ik zal ze in stukjes publiceren. Klik op de foto voor een grotere versie.

(Tichelrij-1944)

 

Verzet

met categorie:  



Merodestraat tijdens de Oorlog

In mijn rubriek Loze Straatjes ? leg ik een aantal straatnamen voor, die niet direct gekend zijn bij de doorsnee Mechelaar en vraag ik hem (of haar) om deze straten en straatjes te situeren zonder gebruik te maken van Kaarten of GoogleMaps.

Inhoud syndiceren