corona

'Kroonjuwelen' - Luc van Balberghe, coroniqueur van een crisis

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Zo'n vijftig stukjes schreef hij in de maanden april, mei en juni bij mekaar.  Ze verschenen allemaal als column op Facebook.  Kroonuweeltjes.  Zoals hij zelf aangeeft: soms van de pot gerukt, absurd, en hilarisch, soms diepzinnig en dan weer nostalgisch, maatschappij-kritisch, schoolmeesterachtig of louter informatief.  Af en toe waren ze zelfs erg persoonlijk.  Nooit was het de bedoeling om ze te bundelen, maar aangezien de formule aansloeg en heel wat lezers ze best waardeerden en er naar uitkeken, groeide het idee om er uiteindelijk toch wat méér mee te doen.  Eerst was er nog wat twijfel: zo'n bundeling cursiefjes: was dit niet zo 'jaren '70-achtig??  Toch ging hij overstag.  En dit is dan het resultaat: een leuk boekje - een selectie van een veertigtal schrijfsels voor elk wat wils...

Ik had vanochtend een fijne babbel met auteur Luc Van Balberghe, geboren Maneblusser wonend in Bonheiden, voormalig journalist , schrijver van een aantal romans, én toneelauteur.  De sinds enkele maanden op tram 7 rijdende Luc heeft in zijn leven al heel wat bij mekaar gepend.  Wat dit boek bijzonder maakt is het feit dat dit een kroniek is van een crisisperiode; geheugensteuntjes voor later - over een tijd die we hopelijk spoedig achter ons kunnen laten.  'Kroonjuwelen' wil een aandenken én naslagwerkje zijn voor de (heel) jonge mensen die persoonlijk getuige waren van een uniek gebeuren, waarvan ze zich later de details, de juiste omstandigheden en de impact niet meer voor de geest kunnen halen.  Voor hen is het bedoeld, maar ook voor ons om later deze bijzondere periode nog eens in de herinnering te brengen...

 

Bluswerk!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Ik had er al langer zin in, en vandaag ben ik dan toch aan de slag gegaan met een paar raamstiften... In Mechelen blussen we niet alleen de maan maar ook dat opdondertje van een coronavirus...  We spuiten het met z'n allen de vergeethoek in.  Nog eventjes...  We kunnen het wel aan!

 

Kijken naar wolken...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

En ze schuiven voorbij, soms traag en gezapig, wollig gezellig - plukjes badschuim in een zeeblauwe lucht; en soms ook in snelvaartrein - dreigend, donderend en onheispellend - dramatische ouverture voor een hagelbui die de grillen van maart transporteert naar een  tweede mei...

Wolken - ik kijk er naar.  Méér nog dan vroeger. Wisselende decorstukken op de begrensde scène van deze dagen.

Onze wereld - mijn wereld - is deze dagen begrensd.  Wat buiten het lijstje valt is nu ver-van-mijn-bed-show.  Alleen het beeldscherm brengt al wat hierbuiten valt nog in dagelijkse afleveringen ten tonele.  Maar de plot van het verhaal is altijd hetzelfde - de rode draad is steeds dat virus dat onze hele aardbol in de greep houdt.  Niks nieuws vertel ik hiermee.

De voorbije drie weken was dat begrensde wereldje van mij nét nog wat begrensder.  Lockdown in de lockdown.  Gekluisterd was ik in mijn kot - zwalpend van zetel naar tafel en vica versa.  Want jawel - hoe en waar het me te pakken kreeg: ik zou het niet weten, voorzichtig als ik probeerde te zijn.  Veel was ik niet meer waard.  De ongestreken versie van mezelf zal de volgende weken de plooien weer proberen glad te strijken.  De vermoeide blik in m'n ogen en de wallen die dit nog eens meedogenloos accentueren zullen hopelijk binnenkort langzaam verdwijnen denk ik dan.  Het is wat het is.  Met de light-versie van deze verdomde ziekte besef ik dat ik nog geluk heb gehad.  Er zijn anderen die veel erger getroffen waren en zijn.

De wolken die schuiven, traag en wolkig en dreigend en donderend.  En nooit voordien heb ik er zo naar gestaard...

 

Lockdown

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Het is onwezenlijk stil in de stad.  De zon geeft katoen, maar de terrasjes zijn opgeborgen.  Nauwelijks een passant.  In de Bruul skaten twee jongetjes.  Een moeder duwt een kinderkoets en een oudere man laat zijn hondje uit.  Twee Paasbomen voor het stadhuis staan mooi te wezen tussen uitbundige lentebloeiertjes.  Aan de Kraanbrug ontmoet ik haar: Bea Vancamp.  Ze woont vlak in de buurt.  Net zoals elke dag sinds 'alles op slot ging' maakt ze een kort wandelingetje naar de Dijle en de brug.  In haar hand heeft ze een wit lintje vast dat ze even later vastknoopt aan de brugleuning.  Ieder moet hier zelf maar de betekenis aan geven zoals hij of zij wil.  "Ik doe het voor alle grootouders die hun kleinkinderen nu moeten missen, én voor de mensen uit de zorgsector!"  Bea wil dit doen zolang de lockdown duurt...

 

Fietsen zonder zorgen voor woonzorgwerkers!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Stellen dat het vreemde en moeilijke tijden zijn is een open deur instampen.  We ondervinden allemaal de verstrekkende gevolgen van het corona-virus in ons dagelijkse doen.  Niks is nog vanzelfsprekend.  Onze vrijheid wordt beknot  en onze sociale contacten zijn erg beperkt.  Bovendien kampen niet weinigen met veel onrust, eenzaamheid en zelfs angst.  We kunnen onze waardering niet genoeg uitspreken voor eenieder die onze maatschappij nog draaiende weet te houden - vaak ook met het risico om zélf besmet te worden.  Helden vindt je in vele geledingen.  Het lijstje is lang.  In onze ziekenhuizen staan verpleegkundigen in de eerste linie van de dagdagelijks te voeren veldslagen.  En in onze woonzorgcentra geven tal van zorgverstrekkers het beste van zichzelf om het voor de bewoners zo aangenaam en veilig mogelijk te houden.  Witte vlaggen wapperen aan onze gevels als blijk van onze waardering.  En om 20 uur wordt er op vele plaatsen geapplaudiseerd.  Maar het gaat verder dan dit!  De solidariteit is groot en hartverwarmend.  Vele initiatieven ter ondersteuning  zien nu het licht.  Té veel om op te noemen.  Laat me er een paar noemen: zo wist men onlangs een serie tablets bijeen te sparen voor Borgerstein, zodat de daar residerende personen met een beperking contact kunnen hebben met hun thuishaven... Vele hulpvaardige handen naaien mondmaskers; Foundation Mechelen vzw roept de Maneblussers dan weer op om beschermende schorten te sponsoren... Het zijn maar enkele voorbeelden van vele te roemen acties. 

Deze ochtend was ik in woonzorgcentrum Lisdodde in de Frans Broersstraat getuige van weerom een andere toffe actie!  Daar werd het startschot gegeven van een driedaagse waarbij Fiets!, de speciaalzaal voor fietsen van Colruyt Groep, essentiële herstellingen van de tweewielers van zowat 140 zorgverleners uit drie woonzorgcentra van de groep Rivierenland onder handen neemt.  En dat kan op véél sympathie en dankbaarheid rekenen...

 

verbindende afstandelijkheid

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Vreemde tijden.  Zo zou je het kunnen stellen.  Of denkt er nog één iemand anders over?  Misschien doet de natuur dat wel.  Die trekt zich geen barst aan van waar wij ons nu druk over maken.  Onverstoorbaar doet zij wat ze al altijd deed.  Met koppige vastberaadheid bloesemt zij uitbundig en spreekt zij onze gedeprimeerde gedachten ongegeneerd tegen.  De lucht is staalblauw, en al is het nog behoorlijk fris te noemen: je voelt tot in je botten dat het lente is en dat overal nieuw leven barst uit de gespannen knoppen.  En wat doe ik: ik doe een voorzichtig wandelingetje in mijn eigenste Mechelse buurt.  Als ik een menselijke tegenligger ontwaar, ga ik netjes in verbindende afstandelijkheid naar de andere kant van de straat.  Met een vriendelijk knikje weliswaar - maar met de nodige burgerzin toch ontwijkend afbuigend.  Zo is dat.  Zo moet dat.

 

laat ons...

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

De gordijnen filteren de eerste lenterige zonnestralen.  Een briesje doet de rest.  Buiten hangt ze dan: onze witte 'vlag' - speels dansend.  Het doet me mijmeren.  Buiten ligt de stille straat zich af te vragen waar de passanten blijven...

 

Stamgast solidair met zijn lievelingscafé(s)

met categorie:  

(foto's: J.Smets)

We beleven haast surrealistische tijden.  En niemand ontsnapt er aan.  Of je nu verblijft in een ziekenhuis of woonzorgcentrum, werkzaam bent in het onderwijs, in de zorg, in de horeca, of waar dan ook...  Ooit komt hier wel een einde aan.  Maar in de tussentijd zullen we allemaal samen door de zure appel moeten bijten.  Omdat het moet.  Omdat het té belangrijk is.  Omdat we solidair dienen te zijn met onze medemens.  En gelukkig brengt deze verwarde tijd ook wel wat moois in de mens naar boven.  Buren nemen spontaan initiatief om boodschappen te doen voor hun oudere buren; sommigen stellen voor om kindjes op te passen van werkende ouders..., kinderen maken tekeningen voor 'opgesloten' ouderen in woonzorgcentra...  En dat is deugddoend om vast te stellen. 

Eén van de sectoren die het nu zwaar te verduren heeft is de horeca.  Mensen zijn tijdelijk technisch werkloos, en bij een aantal uitbaters van café's of restaurants staat het water aan de lippen.  Het zal hen een aardige duit kosten.  En dat baart wel wat zorgen.  Sommigen proberen creatief te zijn, en zo kan men hier en daar bij restaurants een bestelde maaltijd afhalen om thuis te verorberen.  Klanten stellen voor om geschenkbons aan te schaffen in hun favoriete eetgelegenheid om later - na de quarantaineperiode - op te souperen.  Op die manier hebben deze restaurants nu 'vers geld' om de moeilijke periode te overbruggen.  Een klant van café Het Maanlicht in de Frederik de Merodestraat - de bekende stadsgids en medewerker aan Mechelenblogt, Rudi Van Poele - toont alvast zijn warmkloppend hart met de steun die hij zijn lievelingscafé wil geven... Een ideetje dat navolging verdient?

 

Inhoud syndiceren