Boek

boeiend boekwerk over haast vergeten Mechelse economie!

met categorie:  

 

(foto François van der Jeught: Jan Smets)

Er zijn amper nog sporen van te vinden en er is in het verleden eerder fragmentair wat over opgetekend. Nochtans was de scheepsbouw in onze stad ooit een erg belangrijke economische tak.  Misschien sta je er van versteld.  Dat was ik ook.  Ik kende wel wat grote lijnen van dit boeiende verhaal, maar het hele plaatje was tot hiertoe vaag voor mij.  Als ik dan hoor van François van der Jeught dat in de 15de eeuw de Mechelse scheepsproductie door haar sterke concurrentiekracht de Antwerpse scheepsbouw overvleugelde en zélfs benadeelde, verbaast me dat en groeit mijn nieuwsgierigheid!   Binnenkort verschijnt er een wel erg boeiend naslagwerk waarin nader ingegaan wordt op de scheepsbouw in onze stad in de 17de en 18de eeuw.  Ik kijk er naar uit.  Niet alleen de geschiedenisfreak zal er een hele kluif aan hebben, maar ook de modale Maneblusser die meer wil weten over dit aspect van onze stad zal er zijn gading in vinden.  Mijn exemplaar heb ik alvast gereserveerd! 

'De Mechelse scheepsbouwers en hun scheepsverkopingen in Mechelen in de zeventiende en achttiende eeuw' is van de hand van François van der Jeught in samenwerking met Marvin Olbrechts en Jan Peeters, voorzitter van Ravensteyn vzw.  Het boek is voorzien voor half november.  Met François heb ik een gesprek over deze intrigerende episode van onze stad...

 

'Kroonjuwelen' - Luc van Balberghe, coroniqueur van een crisis

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Zo'n vijftig stukjes schreef hij in de maanden april, mei en juni bij mekaar.  Ze verschenen allemaal als column op Facebook.  Kroonuweeltjes.  Zoals hij zelf aangeeft: soms van de pot gerukt, absurd, en hilarisch, soms diepzinnig en dan weer nostalgisch, maatschappij-kritisch, schoolmeesterachtig of louter informatief.  Af en toe waren ze zelfs erg persoonlijk.  Nooit was het de bedoeling om ze te bundelen, maar aangezien de formule aansloeg en heel wat lezers ze best waardeerden en er naar uitkeken, groeide het idee om er uiteindelijk toch wat méér mee te doen.  Eerst was er nog wat twijfel: zo'n bundeling cursiefjes: was dit niet zo 'jaren '70-achtig??  Toch ging hij overstag.  En dit is dan het resultaat: een leuk boekje - een selectie van een veertigtal schrijfsels voor elk wat wils...

Ik had vanochtend een fijne babbel met auteur Luc Van Balberghe, geboren Maneblusser wonend in Bonheiden, voormalig journalist , schrijver van een aantal romans, én toneelauteur.  De sinds enkele maanden op tram 7 rijdende Luc heeft in zijn leven al heel wat bij mekaar gepend.  Wat dit boek bijzonder maakt is het feit dat dit een kroniek is van een crisisperiode; geheugensteuntjes voor later - over een tijd die we hopelijk spoedig achter ons kunnen laten.  'Kroonjuwelen' wil een aandenken én naslagwerkje zijn voor de (heel) jonge mensen die persoonlijk getuige waren van een uniek gebeuren, waarvan ze zich later de details, de juiste omstandigheden en de impact niet meer voor de geest kunnen halen.  Voor hen is het bedoeld, maar ook voor ons om later deze bijzondere periode nog eens in de herinnering te brengen...

 

"Ik ben 3 jaar getrouwd geweest met Margareta"

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Drie jaar leek Johan getrouwd met Margareta.  Eigenlijk vertelde hij het met een knipoog.  Want zonder de hulp en medewerking van zijn eigen vrouw, Marleen,had hij dit boek nooit kunnen waarmaken.  Die pluim verdient ze wel!

Ik leverde de 'lettertjes', maar het is Luc Van Hoeylandt van de Mechelse uitgeverij ElenA die er met het toevoegen van de vele mooie illustraties een prachtboek van heeft gemaakt...

Dat laatste is héél zéker waar.  Maar zonder het lange en naarstige opzoekingswerk van auteur Johan De Cock zou deze uitgave niet mogelijk zijn geweest.  Drie jaar lang heeft hij onverdroten gewerkt aan dit boek - dat nog heel wat verrassingen opleverde over het leven van Mechelens beroemdste vrouw én haar Hofhouding.  Ons 'aller tante Margriet' was een uitzonderlijke vrouw met een groot politiek talent.  In het Europa van toen, dat door machtige heersers werd gedomineerd stond zij beslist haar mannetje.  Ondanks de opeenvolging van dramatische gebeurtenissen die haar leven sterk kleurden, wist zij met een verbazend inzicht te regeren.  En dat was niet steeds eenvoudig - dochter zijnde van de Hasburgse Maximiliaan en tante van Keizer Karel V.  Toch wist zij stand te houden en kon zijn heel wat successen uit de brand slepen.  Een vrouw uit één stuk: dat is ze: Margareta van Oostenrijk.

Er verschenen in het verleden wel meerdere boeken over haar, en recent werden in weer andere boeken belangrijke hoofdstukken over haar regeringsperiode neergepend.  Maar een globaal werk over haar persoon: dat was weer effe een hele poos geleden.  Daarom is dit boek van De Cock een bijzonder waardevol gegeven.  Eindelijk krijgen we terug een  volwaardige biografie - mét - jazeker een boel nieuwe weetjes.  Dit is de verdienste van zeventiger Johan De Cock die zich als geen ander heeft vastgebeten in het leven van de landvoogdes.  Vanaf 23 april ligt dit boek dat niet alleen de Maneblusser zal boeien, maar ongetwijfeld velen buiten de Mechelse stadsgrenzen die geïnteresseerd zijn in geschiedenis in de boekhandel.

 

Een magisch sprookje - figuurlijk en letterlijk artistiek gelaagd

met categorie:  

(foto's: Jan Smets. vlnr: Gustave Min, Lode Melis, Sylvia Lam en Serge Piessens)

En eindelijk ligt hij dan in de boekhandel: het langverwachte sprookjesboek 'Lunalia. Het meisje van de maan'.  Dit magische, surrealistische verhaal kende al een langere voorgeschiedenis.  Oorspronkelijk was het een theatertekst die met brio werd gebracht tijdens druk bijgewoonde voorstellingen in het kader van het Festival van Vlaanderen/Mechelen.  Het was alleszins niet de bedoeling om het in boekvorm uit te brengen.  Maar het grote succes van de voorstellingen - een samenwerking tussen auteur Gustave Min en luitist Jurgen De bruyn van het muziekensemble Zefira Torna - schreeuwde haast om een zeker vervolg.  En zo rijpte het idee.  En zo ligt er na een fantastische kruisbestuiving tussen vier enthousiaste artistieke Mechelse talenten een prentenboek in de handel dat nu al belooft in de kortste keren uitverkocht te zijn!  Het verhaal is ontsproten bij Gustave Min.  De theatertekst werd door Lode Melis op sommige plaatsen vakkundig aangepast zodat het een homogeen geheel werd en de wonderlijke illustraties zijn van de hand van Sylvie Lam en Serge Piessens.  Met hun vier hebben ze er een pareltje van gemaakt.  Wat zeg ik: met vijf!  Want het is Luc Van Hoeylandt van de Mechelse uitgeverij ElenA die deze creaties tot een mooie eenheid heeft gebracht: een boek dat niet mag ontbreken in de bib van elke rechtgeaarde Maneblusser.  Maar ook buiten de stadsgrenzen zal dit sprookjesboek hoge ogen gooien.  Daar ben ik nu al van overtuigd.  Jong én oud zal er zijn gading in vinden....

 

Weldra opening

met categorie:  

  (foto's: J.Smets)

"Voor Jan: wat ons bindt, is de liefde voor kleine verhalen, straffe verhalen..."  Dat schreef David Legrève in mijn exemplaar van het boek dat zopas van de drukpers rolde, en waarin hij op een heel persoonlijke manier, met unieke foto's het voorbije 'corona-jaar' in beeld bracht.

David is zowat 17 jaar aan Het Laatste Nieuws verbonden als freelance-fotograaf, en ik die hoedanigheid ken ik hem al lange tijd.  Vaak ontmoeten we mekaar op dezelfde persmomenten waar ik mijn verhalen sprokkel om nadien uit te schrijven en hij in beelden diezelfde verhalen probeert te vatten.  En dat doet sympathieke David erg goed.  Een krantenfoto mag dan al vluchtig zijn: toch weet hij altijd het onderwerp op een bijzondere wijze voor de lens te krijgen.  Die professionele en artistieke kijk op de zaak bewonder ik in hem.  De 42-jarige David studeerde Audiovisuele en Beeldende Kunsten optie fotografie aan de Koninklijke Academie van Schone Kunsten in Gent.

Op vrijdag 13 maart ging ons land in lockdown.  Het betekende voor David dat hij als fotograaf heel regelmatig corona-gerelateerde onderwerpen in beeld diende te brengen.  Een beetje aarzelend begon hij er aan - op automatische piloot en misschien weinig geïnspireerd.  Ook was er een zekere angst mee gemoeid.  Onzekerheid eveneens.  We beleefden vreemde en onwezenlijke tijden.  Veel van wat we evident vonden was dit niet langer meer.  We werden wakker in een onherkenbare wereld.  Niks was meer vanzelfsprekend...

 

Van het Lam Gods geslagen...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets.  Dirk Huyghe)

Ik prijs me gelukkig dat ik de unieke tentoonstelling 'Van Eyck - een optische illusie' nog heb kunnen bezoeken in februari.  Nooit eerder - en wellicht voor de laatste keer - waren zoveel schilderijen van deze wereldberoemde schilder uit de school  der Vlaamse Primitieven, tesamen te bewonderen.  Langer had ik niet moeten dralen.  Niet veel later ging in Gent immers de deur op slot.  De eerste lockdown was een feit en deze prestigieuze expo ontsnapte er niet aan.  Geboeid in Van Eyck las ik even later ook het geromantiseerde verhaal over de opdrachtgever voor het Lam Gods: Joos Vijd - door Jonas Bruyneel.

Dit vertelde ik hem: Dirk Huyghe.  Ik had met hem een afspraak in de kunstgalerij op de Haverwerf waar zijn kopie op ware grootte van dit iconische vijftiende-eeuwse werk te bekijken valt door de vensters.  Een kijkdoos als het ware.  Intrigerend.  Net zoals het werk zelf...

 

Gebundelde herinneringen van 85-jarige Marcel Kocken

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Deze dagen ben ik heel voorzichtig, en ik kom bijna niet buiten.  Maar alles gaat goed met mij.  De benen willen wel minder mee, maar dan vraagt mijn dokter: hoe oud ben je?  En dan weet ik genoeg...

Hij kan er mee lachen.  Die mobiliteit mag dan ietsje minder zijn: de rest gaat nog allemaal prima!  Méér dan prima.  Marcel Kocken die volgende week - op 23 november - 85 kaarsjes mag uitblazen, heeft een fenomenaal geheugen.  Ongetwijfeld is hij één van de meest gedocumenteerde en belezen Maneblussers van zijn generatie.  Met recht en reden mag hij een Levende Legende worden genoemd - het Levende Archief van deze stad.  Marcel heeft een onnoemelijke bijdrage geleverd aan de stad die hij liefheeft.  Als ongekroonde cultuurpaus heeft hij Mechelen op de kaart gezet en ons allen deze stad nog liever leren zien.  Vele petjes heeft hij gedragen.  Met ontelbare dingen heeft hij zich bezig gehouden.  De boeken en bijdragen die hij schreef zijn talrijk.  Maar nu komt wel hét ultieme boek uit: een vuistdik, prachtig boek met de bundeling van de boeiendste persoonlijke herinneringen en historische feiten.  Dit mag gewoonweg niet ontbreken op de boekenplank van elke rechtgeaarde Mechelaar!   'Mechelen gebundeld' is misschien wel het mooiste verjaardagsgeschenk voor deze man die ik enorm respecteer...  Uitgeverij ElenA brengt dit boek op de markt.  Vanaf morgen ligt het in de boekhandel.  Rep je!

 

Tussen hoop en herinnering

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

'Tussen hoop en herinnering'... een boekje om te koesteren.  Woorden en gedachtenflarden - poëtische fijnproeverij.  Te lezen onder de schemerlamp onder de knusse plaid nu de avonden langer worden en we thuis onze gezelligheid herontdekken.  Of leg het op het nachtkastje - nog eentje voor het slapengaan...

Het is een boekje dat met liefde en met heel veel zorg werd samengesteld.  Prachtig van inhoud en kunstzinnig van opmaak.  Letters en woorden in kalligrafie.  Els Van Camp heeft er lang en intens aan gewerkt.  Dat voel je.  Dat zie je. 

Els is mijn buurvrouw - een creatieve, toffe madam.  Veelzijdig ook.  Maar vooral heel bescheiden, ondanks het feit dat ze heel talentrijk is.  Ze is de dochter van de ooit erg bekende jeugdschrijver Gaston Van Camp, wiens boeken ik in een 'vorig leven' verslond.  Els wil zich niet meten met haar vader.  Ze voelt zich maar een kleuter tegenover hem als het gaat over schrijftalent.  Ik wil haar niet tegenspreken, maar weet dat ze zich beslist te laag inschat.  Het mooie boekje biedt ze nu te koop aan.  En de opbrengst houdt ze helemaal niet voor zichzelf.  Geëngageerde Els heeft 'tussen hoop en herinnering' gemaakt ten voordele van Aukas vzw.  Deze kleine vzw die op poten werd gezet door vrienden van haar zet zich in voor Cambodjaanse schoolkinderen die ze aan een studiebeurs willen helpen.  En nét dat feit maakt het boekje nog dubbel zo mooi! 

 

Piet Verhoeve toont fotografisch hoe Mechelen veranderde

met categorie:  

(foto's: J. Smets)

Voor Piet, de door onze stad 'geadopteerde' Nederlander begon het allemaal héél toevallig.  Nog maar sinds 2013 mag hij zich Maneblusser worden.  En toch is de verknochtheid aan Mechelen bijzonder groot.  Héél groot!  Piet Verhoeve vond zijn geliefde in de Dijlestad, maar werd bovendien nog stapelverliefd op de stad waar ze woonde.  Nu woont hij hier maar al te graag.  Samen met de vrouw die zijn hart stal.  Vlak in het historische centrum, in de Zakstraat. 

"Mijn vrouw is afkomstig van Bornem.  Ze gaf les aan de STIM.  Sinds 1974 woont ze in Mechelen.  In het Klein-Begijnhof.  Nu zegt ze me dat ik zelfs meer straten ken in Mechelen dan zij..."

Piet (°1950) is van Nederlands Limburg, maar in 1994 verhuisde hij naar België - amper acht kilometer over de grens, naar  Dilsen-Stokkem.  Fotograferen is altijd zijn ding geweest, maar lang bleef hij die hobby eerder sporadisch te beoefenen.  Na het overlijden van zijn echtgenote in 2011 gooide hij het roer om...  En zo begon een nieuwe episode...

 

Shamisa Debroey illustreert knotsgek jeugdboek

met categorie:  

 

  (foto's: Jan Smets)

De Mechelse kunstenares Shamisa Debroey hoeven we wellicht niet meer voor te stellen.  Deze talentrijke illustratrice gooide enkele jaren geleden hoge ogen met haar debuutstrip: de graphic novel 'Verdwaald'.  Het album werd méér dan enthousiast onthaald en kreeg lovende kritieken.  Shamlsa maakte er naam mee en het werd de start van een boeiend traject.  In onze stad mocht ze tal van projecten uitvoeren en in het Mosselschelpstraatje (zijstraat Adegemstraat) mocht ze zich uitleven in een muurgroot kunstwerk: 'een mijl onder zee'. En herinner je je dat ze ook een collectorsfles van Het Anker vorm gaf?  Vandaag werd het gloednieuwe jeugdboek 'De toevallige tijdreis van Carlo Ganz' van Leen Vandereyken voorgesteld in boekhandel Salvator in de Befferstraat (waar Shamisa nog de mooie stoffen zakjes voor ontwierp).  Het is Shamisa die het boek op weergaloze manier illustreerde.  De cover oogt knap en maakt je benieuwd naar het verhaal van Carlo...  Beide dames signeerden hun boek en tussendoor mocht Shamisa nog het uitstalraam van de boekenwinkel 'bekladden' met een fantasierijke tekening van de held-van-het-boek...

 

Doven & Blinden

met categorie:  
Radio 1, wie kent het niet ?  Vroeger een wat saaie versie van radio want geen Radio 2, Studio Brussel of MNM.  Maar Studio Brussel ligt tegenwoordig op apegapen want de sterren van toen maken tegenwoordig het mooie weer bij Radio 1 (tot onlangs met o.a. Jan Hautekiet) en ook MNM heeft een pak pluimen verloren nu Leen Demaré naar Radio Nostalgie is.
 
Naast Interne Keuken op zaterdag met Sven Speybrouck en Koen Fillet (Vier verschillende onderwerpen op 2 uur - nu effe op zomervakantie) is er ook Weet ik veel met Kobe Ilsen.  "Weet ik veel" is eveneens een kennis-praat-programma van een uur elke middag over een onderwerp waar eigenlijk iedereen wel wat over wilt weten : van Jezus over Ouder worden, Beren, Wolven en (vandaag) de Holocaust.  En blijkbaar heeft het concept potentie want men wil ermee naar de TV.
 
Donderdag laatstleden had Kobe Ilsen het over doven.  Niet het doven van kaarsen of zo maar over dove mensen.  En in deze corona-tijden duiken overal de doventolken op om de richtlijnen van virologen en politici te vertalen.  Met als bekendste lid de Nederlandse Irma Sluis met het gebaar voor hamsteren en “als het wat teveel wordt met velen in één huis / corona-bubbel” (wurg-beweging).  Ze werd uitgeroepen tot heldin van Nederland en iemand wilde zelfs een zeesluis naar haar vernoemen, doch meer als een (oranje) lintje zat er niet in.
 
De specialist terzake bij Kobe Ilsen vertelde, tot mijn verbazing, dat in het verleden dove mensen werden ondergebracht of beschouwd als dorpsidioten omwille van hun handicap.  De uitzending ging dan verder over de Buis van Eustachius, over tinnitus en de nieuwe gadgets die tegenwoordig worden aangeboden.

Moordmachine keert weer naar Mechelen...

met categorie:  

 

Mechelen heeft de laatste jaren een stevige reputatie opgebouwd als inspirerende biotoop voor misdaadauteurs.  Het hoeft dus niet altijd en alleen maar te gaan over Brugge en Aspe. Onze stad biedt ook een bloedstollend decor waartegen thrillerschrijvers al hun fantasie kunnen botvieren.  Natuurlijk denk je misschien in de eerste plaats aan de betreurde Luc Deflo, die jarenlang in Brussel woonde, maar afkomstig was van de Mechelse Hanswijkenhoek. En daarnaast heb je Sterre Carron, wonend in Sint-Katelijne-Waver.  Haar populaire misdaadromans spelen zich eveneens af in en rond onze stad.  Een auteur die dit trio heel zeker met brio mag vervoegen is Raymond Rombout.  En zeg nu zelf: met een achternaam als deze moet je zeker scoren bij ons - Maneblussers.  Dat doet hij uiteraard niet slechts met zijn naam.  Zijn boeken horen zeker op de plank bij elke liefhebber van het genre.  En dat zijn er niet weinig!  Zopas rolde zijn vierde thriller van de drukpers: weerom een misdaadroman waarin actieheld  Arturo Dias een hoofdrol speelt.  'De zalige moordenaar' neemt je mee naar onze stad voor een wervelend en erg spannend verhaal.  De cover is alvast veelbelovend.  Onze stad lijkt stilaan te verdrinken onder het druipende bloed... Nou, nou...

 

Transport XX. Bestemming Auschwitz

Niet zo erg lang geleden had ik een erg fijn gesprek met hem.  Hij was toen ook aanwezig op de boekvoorstelling van Pieter Serrien in Salvator in de Befferstraat.  Pieter vertelde toen over het aangrijpende verhaal van Eva Fastag, de 'typiste van Dossin'., dat hij kon optekenen na een ontmoeting met deze meer dan honderd jaar oude dame in Israël waar ze nu woont.

Mark De Geest zei me toen dat hij ook in blije verwachting was van een boek van zijn hand dat dra verschijnen zou.  Het maakte me benieuwd.  De historische roman die hij schreef zou eind maart aan de pers worden voorgesteld in Museum Kazerne Dossin.  Zélf zou ik niet aanwezig kunnen zijn wegens een weekendje weg, maar we maakten de afspraak om enkele dagen voordien mekaar te ontmoeten voor een interview...

Zo hadden we afgesproken.  Maar het coronavirus dat ons nu al een tijdje aan huis gekluisterd houdt in deze haast surrealistische tijden stak er een stokje voor.  Dat weekendje viel weg voor mij.  Niet leuk natuurlijk; maar er zijn erger dingen. Jammer voor Mark werd ook de boekvoorstelling geannuleerd.  Het interview is er wél gekomen.  Niet in levende lijve troffen we mekaar, maar via whatsapp.  Je moet nu eenmaal creatief zijn in deze periode. 

Mark is niet zomaar de eerste de beste.  Als filmregisseur verdiende hij al méér dan zijn sporen.  Zo was hij bij VRT betrokken bij tal van overbekende producties.  Geboeid als Mark is door geschiedenis werd hij geïntrigeerd door het onwaarschijnlijke verhaal van een unieke overval op een Jodentransporttrein die van de Dossinkazerne op weg was naar Auschwitz.  Hij hoopte hierover een film te kunnen maken.  Dit idee is niet van de tafel geschoven...Wie weet komt deze er ooit nog.  Maar het ongemeen spannende waargebeurde verhaal resulteerde wel in een historische roman die door een lofsprekende Christophe Busch, de voormalige directeur van Kazerne Dossin, als meeslepend en inpirerend wordt betiteld.  Acteur Wim Opbrouck noemt de roman indringend, en de Mechelse journalist en auteur Johan Op de Beeck die nog niet zo lang geleden hoge ogen gooide met een andere historische roman ('Het complot van Laken') is enthousiast over het boek.  Het getuigt volgens hem van persoonlijke moed, burgerzin en naastenliefde...  En dat is het ook.  In Amerika zou deze story héél zeker al lang op het witte doek verschenen zijn... Zoveel is zeker.  Maar ikzelf weet nu al dat dit boek positief zal onthaald worden door tal van lezers.  Dé tip in deze coronatijden nu we misschien meer dan ooit naar leesvoer zullen grijpen?

 

Mooiste Mechelse muzikale momenten verzameld in Belpop-boek

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Alle melomanen en bij uitbreiding alle Mechelomanen dienen zich nu schrap te zetten!  Immers: morgenavond wordt een uiterst boeiend boek voorgesteld in ons Cultuurcentrum.  En ik weet nu al dat dit vlot over de toonbank zal gaan.  Journalist Jan Delvaux en dj Bobby Ewing (Jimmy Dewit), bekend van Belpop Bonanza zijn met dit werk waarbij gefocust wordt op de muzikale geschiedenis van Mechelen toe aan hun tweede boek.  Eerder rolde al een uitgave over Genk van de drukpers.  Niet minder dan 30 muzikale momenten van onze stad worden hier in de schijnwerpers gezet.  Onder de nieuwsgierig makende titel 'Van Louis Neefs tot Ikraaan' wordt hier een breed en gevarieerd beeld geschetst van een boeiende periode bij de gratie van de notenbalk.  Ik had de kans om het boek al eens vluchtig door te nemen.  Mooi werk!  Verzorgd uitgegeven.  En dit alles voor de luttele prijs van 20 Euro.  Een hebbeding voor elke Maneblusser.

Dit bevestigt me met nadruk ook Sjarel Van den Bergh - zelf één van de 30 geïnterviewde muzikale helden, die met Bizjoe ooit hoge ogen gooide, al blijft hij daar vrij nuchter bij.  Toch behoort dit tot het muzikale collectieve geheugen van de Mechelaar.  Met wie kon ik nu beter praten over dit boek dan met 'de Sjarel' zelf.  Het werd een leuk en geanimeerd gesprek, doorspekt met tal van anecdotes en herinneringen.  Hiermee zou hij best ook een boek kunnen vullen!

Ik moet zeggen: dit is een zeer volledig boek.  Heel divers.  Natuurlijk kan men niet voorbij een Louis Neefs en Jo Leemans - de Doris Day van de Lage Landen...  Deze was trouwens mijn vaders 'vlam'.  Hij was een pure fan van haar.  Net als hij woonde ze toen nog in Willebroek waar ze soms optrad in café Den Arend waar mijn vader vergaderde met de voetbal.  Maar voor mij persoonlijk blijft Bodo (vande Voorde) de grootste held.  Ooit werd ik door hem ingelijfd bij de Kadullen...

En hiermee is de toon gezet...

 

Elfhonderdjarig jubelfeest...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Ik kon het onlangs op de kop tikken: een klein beduimeld boekje, perfect weg te stoppen in de binnenzak.  Pure nostalgie.  Het lijkt weinig bijzonder.  En al wéét ik ook wel dat dit werkje uit 1875 eerder boeiend is voor folkloristen, geschiedenisliefhebbers en Mechelen-fanaten: ik ben er erg blij mee, en het vult mijn verzameling van oude boeken en boekjes over deze stad mooi aan.  Toch wil ik het graag met jullie even doorbladeren.  Met 'het Elfhonderdjarig Jubelfeest van den Heiligen Rumoldus' duiken we 145 jaar terug in de tijd...

 

Inhoud syndiceren