Juli 2016

Koersen met een schuimkraag...

 

(foto's: Jan Smets)

Het Maneblusser Na-Tour Criterium zit er op!  Veel volk aanwezig? Nee, dat beweren zou de waarheid geweld aan doen.  Misschien had het met het minder mooie weer te maken of het drukke vakantie-wisselweekend? Of...ontbraken de grote namen?  Wie zal het zeggen.  Toch was het een gezellige bedoening op de Grote Markt. Het was de Duitser John Degenkolb die de 80 kim afmaalde op 2h10'57'' Hij werd de overwinnaar voor de Italiaan Giacomo Nizzolo en 'onze' Thomas De Gendt.  Geflankeerd door schepenen Walter Schroons en Marc Hendrickx mochten ze de bloemen in ontvangst nemen en een Maneblusser aan de lippen zetten...  Fotoverslag van een leuk evenement in onze stad:

 

Lode Tooten: uit liefde voor het Battels kerkorgel...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

 

"De maan staat laag vandaag..."

 

(foto's: Jan Smets)

Ik ontmoet ze graag: kunstenaars - mensen die scheppen...  Vandaag was ik te gast in de Jodenstraat: een huis midden in de stad.  Het smalle tuinpad achter de poort leidt me naar de woonst. De zon sijpelt door schaarse gaten in het groene lover.  Een onvermoede, onverwachte oase van rust.  Een huis dat kunst ademt, en daarachter een zomerse tuin waarin zijn beelden de ruimte en het decor krijgen die ze verdienen.  Geboren en getogen Mechelaar Frans Walravens is één van de belangrijkste beeldhouwers van het naoorlogse België, met een heel herkenbare persoonlijke stijl.  Ik hou van zijn werk - Ik zeg het hem ook, en dit is geen valse vleierij.

Hij is 88 jaar geworden en dat beeldhouwen lukt hem de laatste twee jaar niet zo goed meer. Het is fysiek te zwaar geworden.  Frans mist de kracht in zijn armen.  Dat vindt hij jammer en een tikkeltje frustrerend zelf.  Ouder worden valt hem zwaar, al zegt hij het niet met zoveel woorden.  Dat gevoel geldt ook voor zijn drie jaar jongere vrouw: Angela Steylaerts.  Ze is nog steeds een stijlvolle, elegante dame die jonger oogt dan ze is.  toch voelt ze ook dat de voortschrijdende leeftijd hun wereld verkleint.  Ze praat er rustig over - niet verbitterd, maar ik voel toch een stil verdriet hierom.  Ze zegt wat Frans verzwijgt.  Maar zijn gedachten lopen parallel.

Ik praat in dit gastvrije huis met twee lieve mensen, over ouder worden, over de kunst van het scheppen, over hun diepste overtuigingen en over het leven zelf...

 

Van Voetbalstraat naar Achter de Kazerne...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Malinwa heeft er een méér dan geslaagd fanweekend opzitten.  Het nieuwe stadion werd met een grootse openingsceremonie ingehuldigd onder de leiding van ceremoniemeester Mark Uytterhoeven.  Tal van oud-spelers passeerden de revue, een app voor de smartphone waarmee toeschouwers tijdens de wedstrijd spelers kunnen beoordelen, werd gelanceerd, er was flink wat kinderanimatie en er werd een oefenpartij gespeeld tegen het Griekse Iraklis Thessaloniki FC (dat Mechelen won met 3/0)... Maar één van de allerleukste onderdelen was toch wel het binnenbrengen van de 'Malinwalympische' vlam door de kampioenendamesploeg van KV.  De groep enthousiaste speelsters die het afgelopen jaar kampioen werd in 3de nationale had de eer de vlam te mogen overbrengen van de Voetbalstraat in den Hanwsijkenhoek waar de roots van de club liggen tot Achter de kazerne.  En: ze kregen best veel applaus onderweg toen ze gevolgd door de harmonie van de club vanaf de Grote Markt werden gevolgd...

 

Gebruers, Antunes en Thielemans trakteren op masterclass instant componeren



Wàt de muzikanten vanavond precies gaan brengen, weet ik niet, dat weten ze trouwens zelf ook niet, en dat is de bedoeling”,  sprak Jazzzolderbezieler Lejo Vanhaelen, zo niet alleen perfect het concert inleidend, vrijdagavond 22 juli 2016 bij Jazzzolder Mechelen, maar meteen ook een mooie definitie gevend van wat freejazz inhoudt.

Intense inteligente improvisaties waren ons deel die vrijdagavond, met drie topmuzikanten die vanuit het absolute niets tot mooie composities kwamen. En dat zonder een plan en met als enige afspraak: dat die er niet was, of misschien ook wel het respecteren van de pauze en eindtijd.

Zonnewijzer Mijlpaal

 

(foto's: Jan Smets)

Voor de tweede keer in korte tijd levert blogger Tony Schaerlaeken ons een boeiend verhaal!  Het katapulteert ons terug naar 1835 toen onze stad spoorweggeschiedenis schreef.  De eerste trein op het Europese vasteland reed vanuit Brussel Mechelen binnen. En onze Dijlestad werd hiermee het middelpunt van het Belgische spoorwegnet.  Een Mijlpaal werd neergepoot en na enkele keren te zijn verhuisd staat hij nu te pronken op het Koning Albertplein voor het station waarvan de laatste dagen ook geteld zijn.  Bekijk dat stadsgezicht nog maar eens goed de volgende jaren, want binnen afzienbare tijd zal dit plein er totaal anders uitzien.  Maar goed.  Het gaat dus over deze merkwaardige Mijlpaal.  Tony weet er nog wat méér verrassends over te vertellen... 

 

en het vuurwerk knalde...

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Toen 'den bouquet'  Grote Markt en haar illustere toren feeëriek in vuur en vlam zette,en de vele 'oh's' en 'ah's' niet van de lucht waren, viel het doek over deze Nationale Feestdag.  Ordediensten hadden het drukker dan ooit voordien, en konden na afloop opgelucht ademhalen.  Alles verliep vlekkeloos.  God zij dank.  Of je nou Belg in hart en nieren bent en met de krop in de keel en in opperste ontroering de tricolore met grenzeloze eerbied bejegent, of het je weinig tot geen moer kan schelen: we zijn dus allemaal inwoners van dit zo anachronistische en vaak absurde landje aan de Noordzee, Vlaams of Waals of wat dan ook.  Loop je warm voor ons dierbaar België, of laat het je koud:  het maakt me niet uit.  Ik denk aan de woorden van ons volkslied.  Of je het nu doet voor 'Vorst' of 'recht'... ; dat moet je zélf uitmaken.  Laat het ons maar vooral doen voor die 'vrijheid'.  Voor die vrijheid om onze plicht te doen, voor die vrijheid van handelen en denken en spreken en doen.  Voor die vrijheid om lief te hebben en de vrijheid om 'foert' te zeggen aan doemdenken.  De wereld is niet mooi, maar we hebben de vrijheid om keuzes te maken en om te proberen deze wereld in deze niet zo fraaie tijden mooier in te kleuren....

 

begrafenis

met categorie:  

Blijkbaar is er wat te doen over de plaats waar men zijn doden mag begraven. Ik las ' onlangs ' dat onze voormalige heerser, keizer Jozef II, enkele honderden jaren terug reeds zo vooruitziend was om op de spiksplinternieuwe begraafplaats van Mechelen, plaatsen te voorzien voor andersdenkenken. Waarschijnlijk hebben de huidige vroede vaderen dat over het het hoofd gezien.

De leeuwen van den Beyaert

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Onlangs kreeg ik een vraag toegestuurd van één van onze trouwste bloglezers: Tony Schaerlaeken.   Dat deze met méér dan een nauwlettend oog door de stad dwaalt weten we al langer.  Hij scoort dan ook goed in onze sporadische fotokwissen.  Zo archiveerde hij al een tijd geleden alle mogelijke heiligenbeelden in het Mechelse straatbeeld.  Met succes.  Onze stad maakt er nu ook werk van om deze kleine monumentale relieken in ere te herstellen.  Zelf blijft Tony er héél bescheiden bij.  Het gaat niet om zijn naam, maar wel om de liefde voor zijn stad.  Sinds enkele maanden is de man weer gedreven op pad.  Deze keer fotografeerde en inventariseerde hij alle mogelijke dierenafbeeldingen die je maar kan vinden in onze Dijlestad.

En daar gaat nu juist zijn vraag over...  Op het postgebouw - Huis Den Beyaert - kan je een aantal leeuwen terugvinden die een schild dragen...

 

"Wie doet het licht uit?"

  (foto's: Jan Smets)

In hun inkrimpend wereldje zijn traplift, krukken en looprekje onmisbare attributen geworden.  Maar voorlopig lukt het hen best op deze manier.  Oud willen ze zeker nog niet genoemd worden, al zijn ze tussen de 75 en 91 jaar oud.  Ze zijn als de Laatsten der Mohikanen: vier zusters - Norbertienen - de laatste nonnen van Mechelen.  Er zijn er nog wel die los van een orde in deze stad wonen of actief zijn, maar Benedicta, Cecilia, Bernadette en Norberta zijn wel de laatsten van een religieuze kloostercongregatie.  Ooit zag deze aartsbisschoppelijke stad zwart van pastoors, paters en zusters...  Die tijd is voorgoed voorbij.  Vandaag heb ik hen ontmoet.  Ik werd méér dan gastvrij ontvangen in hun klooster in de Voochtstraat, met koffie en "nog een wafel?"  Het duurde niet lang voor het ijs gebroken was, en honderduit vertelden ze over hun leven en werk.  Na m'n verhaal over de laatste gasthuisnonnen en de laatste écht Mechelse jezuïet, is het de beurt aan hen... 

Ze weten natuurlijk ook wel dat ze in hun laatste levensfase zitten.  "Wie gaat het licht uitdoen?"  Het houdt hen wel bezig.  En toch. Ze zien wel wat het worden zal... Dit zusterkwartet woont samen in het klooster tussen Voochtstraat en Bleekstraat dat ze eind van de jaren zestig overnamen van de Zwartzusters die in fusie gingen met een paar andere orden en verhuisden naar Huis Cadix in de Merodestraat.  Ondertussen is dat verhaal ook afgelopen.

Zij blijven trouw op post: vier kranige dames die hun hele leven hard gewerkt hebben en nu het wat rustiger aan doen.  We praten over hun roeping, hun werk, hun dagdagelijkse bezigheden...