Senegalese Mechelaar Modou Diop houdt van deze stad

    

(foto's: Jan Smets)

Natuurlijk is er in Afrika honger en ziekte, en is er oorlog. Da' s de realiteit.  Maar Afrika is zovéél meer!  Er zijn 52 landen op dit continent, en in 10 is er oorlog... Dus...

Modou Diop kon niet nalaten om het te zeggen tegen de Amerikaanse kunstenaar uit Californië, die een werk had gemaakt voor de Newtopia-tentoonstelling in Busleyden., waarop een Afrikaan met een wapen stond.  De Senegalese Mechelaar Modou, die aan de slag was in de 'bouwput' van Busleyden voor de fima Willemen waarvoor  hij al jaren als metser werkt, geraakte aan de praat met de schilder...

 

De Amerikaan had aandachtig geluisterd naar de woorden van Modou, die het negatieve imago van Afrika toch even wou bijstellen.  Het werd een boeiend gesprek tussen de twee mannen.  De kunstenaar vond het tof en interessant. 

 

...gewoon maar een lukraak verhaaltje in de marge van Newtopia - staat van de mensenrechten...

 

Vandaag zit ik op de bank bij Modou en zijn zwangere vrouw, in het nette huisje in de Veluwestraat.  Het driejarige zoontje Baye cirkelt nieuwsgierig met grote kijkers rond de salontafel.  Het jongste zoontje, de tweejarige  Oussyenou ligt boven te slapen.  Ik krijg een tas thee aangeboden van Modou's vrouw, die er stil luisterend bijzit.

 

Ik woon hier graag.   Dit huis heb ik in 2008 gekocht.  Het is een gezellige, rustige straat.  Ik knap het eigenhandig, en beetje bij beetje op.  Daar kruipt natuurlijk veel tijd en geld in.  Hier en daar moet er nog wat aangepast worden, en ook de gevel moet vernieuwd worden.  Maar ik doe het graag.  Ik ben dan ook metser..

 

Modou Diop is een sympathieke kerel.  Zijn levensverhaal leest als een avonturenroman.  Hij zegt 42 jaar te zijn.  Modou werd geboren in een Senegalees dorpje.  Toen hij 16 jaar was, liet hij zijn geboortedorp achter zich, en vertrok hij naar de grote stad - naar de hoofdstad Dakar, om daar zijn geluk te zoeken.  Niet alleen geluk: maar vooral werk.  Want de kansen in zijn dorp waren klein.  In Dakar werkte hij een jaartje  in een kleine zaak, om nadien nieuwe horizonten op te zoeken.  Hij vertrok naar Mauretanië.  Ook daar werd het een zoektocht naar werk.  Drie jaar verbleef hij er.  Maar ideaal was het allemaal niet.  Modou trok verder.  Zo kwam hij in weer in Senegal terecht.  Een tussenstop van zeven maand.  En toch was het nog maar het begin van z'n zwerftocht door Westelijk Afrika.  Bamako in Mali was de volgende stopplaats.  Maar de reis ging verder naar Ivoorkust, waar hij een jaar woonde, en waar hij hier en daar wat werk kreeg.  Via Burkina Faso ging de odyssee verder naar Niger.  We schrijven ondertussen 1988.  In Niger bleef Modou twee maand, maar écht interessant werk was er niet te vinden.  Maar Diop wou wel aan de slag om verder te komen in het leven.  Met ongeloof luister ik naar zijn verhaal.  Want het is nog lang niet gedaan.  Algerije werd de volgende halt.  Niet voor lang, want Libië lokte, omdat het daar economisch beter was.  Hier woonde hij op verschillende plaatsen en werkte onderandere als lasser in de auto-industrie.  Maar het bleef allemaal niet duren.  Saudie-Arabië was een nieuwe optie, maar dat was niet zo eenvoudig.  Aanvankelijk was Europa géén droom van hem, maar toch...  Met een visum kwam hij in Tsjechoslowakije terecht.  We zijn in 1990 beland, en het land was nog niet gedeeld.  Modou Diop kwam er in contact met Senegalese studenten die hem aanraadden om Duitsland te proberen.  Zo kwam hij terecht in Berlijn.  Maar blijven in Europa was géén mogelijkheid.  Voor een blijvend verblijf zou hij hier moeten huwen, en dat kon niet.  Daar wou hij eerlijk in zijn.  Hij kon natuurlijk ook zijn keuze voor West-Europa kunnen verklaren door 'politieke problemen' in zijn land - ook al was dat niet zo...  Terug naar af: terug naar Senegal... Voor de man die wilde werken en iets opbouwen was het niet zo evident.  De economie in Senegal was slecht.  Er was natuurlijk wat landbouw, of hij kon terecht in de straatverkoop...  Maar...  Hij wou meer.  Toch geraakte hij aan een visum, en in 1993 kwam hij in België terecht.  In Antwerpen.  Niet voor lang.  Nee, zelfs voor heel kort.  Na één nacht trok hij door naar Duitsland, dat hij kende.  De 'reis' ging verder langs Frankrijk, Italië, steeds op zoek naar werk...  Maar in het jaar 2000 werd zijn verblijf in ons land geregulariseerd, en kon hij blijven...

 

 

Ik wou hier graag en snel inburgeren.  En daarvoor vond ik het belangrijk om de taal te leren.  Vier maal per week ging ik naar de les Nederlands, en volgde  een cursus bij de VDAB.  Het zijn goeie mensen in Mechelen.  Ik heb hier géén problemen gehad.  De mensen zijn hier niet rascistisch.  Géén enkele keer heb ik hierdoor last ondervonden.  Eerst woonde ik tijdelijk in de Katelijnestraat, en daarna in de Korte Ridderstraat en in de OLV-straat.  In 2008 kreeg ik dan de kans om dit huis in de Veluwestraat te kopen.  Ik kon aan de slag bij bouwfirma's, en sinds 2004, na sollicitatie bij het Mechelse bouwbedrijf Willemen, waar ik graag werk.  Het is een goeie werkgever, en ik doe mijn job van metser graag.  Ik heb goeie collega's.  In het begin zijn Belgen wel gesloten, maar ze weten je wel te waarderen.  Wel kreeg ik regelmatig de vraag waarom ik naar België ben gekomen.  Maar ja: de wereld is een dorp geworden.  Ik ben een Mechelaar, en voel me ook Mechelaar.  En...: iedereen komt wel van 'ergens'...  Mijn werkgever kijkt niet welke nationaliteit we hebben, maar hoe we werken.

 

Modou heeft nog wel contact met zijn familie.  Of hij ze mist?  Soms.  Maar hij zegt dat men soms geen andere keuze heeft.  Hij wou zijn leven hier opbouwen.  En dat lukt hem ook.  Hij is hier gelukkig.  Elke maand stuurt hij wel geld op naar zijn familie.  Zijn ouders leven nog allebei, en ook zijn oma die nu ongeveer 110 jaar zou zijn.  Van zijn broers en zussen is hij de enige die weggegaan is uit Senegal.

Modou was in ons land eerst een tijdje samen met een Belgische vrouw.  Hij heeft een zoontje van 11 jaar uit deze relatie: Kadim.  De jongen woont in Tienen bij zijn moeder, maar elk weekend komt hij bij zijn trotse vader in Mechelen.  Modou toont zijn foto.

Modou Diop probeert om de twee jaar naar Senegal te gaan om zijn familie te bezoeken.  Maar da's niet steeds mogelijk.  Financieel is het niet altijd haalbaar.  Zijn moeder verlangt wel om haar jongste kleinzoontje te zien.  Want dat kereltje heeft ze nog nooit in haar armen gehad.

 

Mijn vrouw komt uit mijn geboortedorp.  Ik heb haar familie altijd gekend.  Maar ze is wel een pak jonger.  Toen ik zo'n zestien jaar was, was zij nog een kind van ongeveer zes jaar.  Jaren later, toen ik op bezoek was in mijn dorp, zijn we er in 2003 getrouwd.

 

Ook de vrouw van Modou probeert zich zo goed als mogelijk in te burgeren.  Ze vindt Nederlands een moeilijke taal, maar via Open School maakt ze toch vorderingen. 

 

 

Ze wonen graag in de Veluwestraat, en ze hebben vrij veel contact met hun buren.  Het oudste zoontje gaat naar de kleuterschool in Scheppers.  Vroeger ging hij  regelmatiger op café in Mechelen, maar door zijn gezin en het werk aan zijn huis, komt het er nu minder van.

 

Weet je dat mijn grootvader hier in de tweede wereldoorlog heeft meegevochten.  Mijn oom is hier zelfs gesneuveld.  Het wordt gemakkelijk vergeten dat zo'n vierduizend Senegalese soldaten voor Frankrijk meevochten...  We vergeten soms zo veel...  Dit feit, de kolonisatie...  Maar ik wil niet negatief zijn.  Mechelen is mijn thuis geworden. De mensen zijn vriendelijk, en zijn nooit agressief.  Met rascisme kom ik niet in aanraking.  Het is niet juist dat nieuwe Mechelaars eventuele problemen met buren of anderen als 'rascisme' benoemen.  Vaak heeft het te maken met andere dingen.  Zo voel ik dat aan...  Ik heb het zelf niet zo moeilijk gehad om me te integreren.  Ik kende dan ook engels en frans.  Talen zijn belangrijk.  De taal van het land spreken is héél belangrijk.  Ik heb vele vrienden hier: Vlamingen, Marrokanen...  Allemaal zijn we mensen...  Voor België heb ik respect.  Dit land respecteert dan ook goed de rechten van de mens.  Beter dan  andere Europese landen...

 

In Mechelen is er een relatief grote 'zwart-Afrikaanse' gemeenschap.  Vooral Ghanezen en Congolezen, zegt Modou.  Met hen heeft de familie van Modou minder contact.  Deze hebben immers hun eigen ontmoetingsplaatsen.  Met anderen hebben ze sterkere banden.  In Mechelen wonen zo'n tien Senegalese mannen, en een vijftal Senegalese vrouwen.

 

Met de West-Afrikaanse gemeenschap in deze stad, onderhouden we de beste contacten.  Ze komen uit Mali, Senegal, Ivoorkunst, Niger...  We ontmoeten elkaar ook in de Moskee.  95 procent van de Senegalezen is moslim.  Amper 5 procent is Katholiek.   Maar er waren in mijn land  nooit problemen tussen de godsdiensten.  Integendeel. We vierden mee op mekaars feestdagen...

 

Het gezinnetje poseert graag voor de foto's.  Ze zien er gelukkig uit.  Deze familie heeft zijn stek gevonden in z'n nieuwe heimat, en probeert zich met succes in te burgeren.  Ze leerden de taal, werken er, knappen er hun gekochte huis op...  Het is mooi om zien.  Modou besluit het zo:

 

We zijn toch allemaal mensen op één wereld.  Als iemand valt in mijn straat, help ik, en vraag dan toch eerst niet naar zijn nationaliteit...

 

Als ik afscheid neem, heb ik mensen ontdekt achter een anonieme stadsgevel.  Een nieuwe wereld ging voor me open.  De wereld van Mechelen: hij is klein, en soms...zo groot.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

mooi verhaal, je ziet dat het ook zo kan als de wil om te integreren er maar is!

een zeer gewaardeerd verhaal

Die woont hier net om de hoek. Zeer fijne, vriendelijke en sociale kerel idd.

@ Erna:  Wat een slap rechts gelul. Alsof iemands mate van aanpassing louter en alleen met 'wil tot integratie' te maken heeft.

  Het was een hartverwarmende ontmoeting -  Zo'n ontmoeting die je dag kan kleuren...  ;-)   Een verrijking was hij voor mij alleszins.

Erna reageert toevallig net als ik over integratie. Als je de moed en de wil hebt om bijvoorbeeld Nederlands te leren sta je al stappen verder. Is gewoon de waarheid, geen slap rechts gelul.

Ach Henning:

Iets aan te merken op Salmi z'n Nederlands?

salmi is een andere topic wout!

@Wout: dus 1 enkel individu moet het in de maatschappij maken en Nederlands leren, de andere allochtonen dus niet? Of begrijp ik jou nu helemaal verkeerd?

Misschien een suggestie:  het lijkt me 'leuker' dat op andere topics waarbij de onbedwingbare neiging gevoeld wordt,  gevit en gebekvecht en 'gemierenneukt' wordt... Misschien is het gewoon eens een herademing dat niet overal te pas en te onpas geprobeerd wordt het artikel in een bepaalde stroomrichting van 't Eigen Gelijk  te manouvreren.

Laat het mooie verhaal gewoon maar mooi zijn zonder meer - een menselijk verhaal - van doodgewone Mechelaars wiens wieg elders stond, en die nu proberen hier een leven op te bouwen. 

Denk je niet dat dit soms moet kunnen?  Gewoon maar....

soms is gewoon iets hartverwarmends omdat het diepmenselijk is.

- zonder meer -

@ Cartoonisthenning:

(Sorry Jan, voor sommige bloggers zullen mensen die van elders komen nooit 'Mechelaars' zijn. Zelfs als ze zich volledig aanpassen zal er nog altijd dat 'kleurtje' zijn.)

Nope. Het is niet omdat er ene het 'gemaakt heeft' , integratiegewijs, dat ge de anderen van slechte wil moogt beschuldigen. Wat gij overduidelijk wel doet.

Ik heb hier géén problemen gehad.  De mensen zijn hier niet rascistisch.  Géén enkele keer heb ik hierdoor last ondervonden.

 
Nu hoort ge 't eens van een ander; 'wij' (autochtone witten en allochtone zwarten) hebben geen problemen met mensen ... 'wij' (allochtone zwarten en autochtone witten) en hebben met z'n allen slechts last met crapuul ... 

@Wout: Ik beschuldig toch niemand? Je legt me woorden in de mond die ik helemaal niet beweer. Ik begreep je laatste commentaar niet en ik vroeg om verduidelijking.

Ik zeg gewoon dat je slaagkansen in deze maatschappij veel hoger liggen wanneer je Nederlands kent en dat deze persoon een voorbeeld is voor anderen. Hij is in mijn ogen Mechelaar, net zoals de geelgekleurden die even verder een frietzaak openhouden en net zoals de getaanden die het schoppen tot schepen.

Wat is dan jouw probleem met de stelling dat men Nederlands moet kennen om in Vlaanderen normaal te functioneren?

Geen enkele. Dat zal zeker helpen.

Maar de suggestie van iemand hierboven. Erna geloof ik.

"mooi verhaal, je ziet dat het ook zo kan als de wil om te integreren er maar is!"

Dat integratie enkel en alleen ongeveer enkel afhangt van iemands wil tot integreren in een racistische samenleving als de onze (De grootste arbeidshandicap in dit land, nog voor ouder dan 45 zijn, is Mohamed heten.) is een beetje overdreven.

 

zeg heren wout en hennings, kunnen jullie lezen?

een paar posts eerder vaagt jan smets vriendelijk het verhaal mooi te laten wezen zonder gekissebis, mannekes vecht jullie onenigheden uit op de topic van salmi 

dat is niet meer plezant op die manier voor andere lezers hoe vrij een meningsuiting ook mag zijn

Wat die vriendelijke Modou eveeens bewijst is namelijk dat wie wil werken en/of bekwaam is wel degelijk aan de bak komt. Het heeft dus niets met kleur te maken , noch met Mohamed heten, maar wel met willen en kunnen. Proficiat aan Modou.

mijn papa heeft gelijk.  ik heb alles gelezen samen met papa.  hij heeft het goed gezegt maar een ding is hij vergeten te zeggen: hij is niet niet de enige van broers en zussen die senegal heeft zijn hal woont in italie

vind ik ook, het gaat over mijn papa.  hij over alles postief geantwoord

Hoi Kadim!  Jij bent de 11-jarige zoon van Modou dus?  Bedankt voor jouw reactie!  ;-)

als zoon van zo een een bijzondere vader als modou diop ben ik heel trots op dat hij weer in zo iets als dit is gekomen.

van khadim

(in tienen lennert)

Je mag best trots op hem zijn!  Hij is een fijne man.  Het was tof om met hem te praten over zijn leven Khadim. 

@aNoniem: helemaal mee eens.

@Malenie: ik probeer niks uit te vechten, maar wel iets uit te klaren. Er worden mij zaken toegedicht waar ik niet achter sta, daarom ;-)

een hal is een half broer

en zijn zus woont in canada