Zomeravond

(foto's: Jan Smets)

Zomeravond.  we hebben woorden en tijd.

Herman de Coninck, groot geworden onder Sint-Rombouts, schrijft deze versregels...

Een zomeravond...

De straatstenen van Lissabon ademen zowel zuiderse levensvreugde als nostalgie uit...  En de fado is de klankkleur van de stad, die  de afbladderende okeren gevels met weemoed omsluiert.  Deze stad is een stad voor dichters -  perfect decorum om er het leven te ademen, en...om er te sterven...  Herman zal er dan ook sterven., op de straatstenen van deze stad.   Een abrupt einde voor een Mechels dichter.  Te snel, te plots, te jong...  En de fado slikt een traan weg tussen de regels door...  Dichterlijke vrijheid...

(de straatstenen van Mechelen en Lissabon...)

 

 

Zomeravond.  We hebben woorden en tijd.

Behaaglijk is het om van mening en geslacht

te verschillen, waarna alleen nog van geslacht,

een verschil van dag en nacht, waarna nacht.

 

Laat je strelen, kom.

Ik hou ervan je lichaam te verdelen

in van alles twee, zoals ik deze zomer

de zee verdeelde toen ik schoolslag zwom.

 

(Herman de Coninck)

In Lissabon eindigde het.

Op de Mechelse Hombeeksesteenweg begon het.

De moeder van Herman hield er een krantenwinkel open, op de hoek met de Brusselsesteenweg.  De wereld ging nadien voor hem open.  Maar het huis is gebleven, en op de gevel brengen woorden dit in herinnering...  Frases van een bestaan...

Ook de grond waarop we lopen wil het bestaan van de dichter memoriseren.

Mechelen 1944

Lissabon 1997

 

Zomeravond.  We hebben woorden en tijd.

 

Maar vandaag, op deze zomeravond in augustus, liggen de woorden gebundeld naast de tuinstoel.  Wie schrijft, die blijft..., en zélfs de stenen zullen spreken...

Toevallig is Lissabon ook m'n lievelingsstad Jan, en om je helemaal in de stemming te brengen
moet je maar eens luisteren "Canção do Mar" van Dulce Pontes...
...of op mijn manier:

De stenen van de straten
zijn warm
op het einde van de dag.
De gevels intenser van kleur,
alsof bij't vertragen van de avond
alles wat diéper mag.
Ik hou van de Fado,
z'n vreugde en verdriet.
Ik hou van de geur
van oude en jonge liefde.
Het ritme van het leven;
iéts langzamer,
nu de zon sterft op de daken.
En je de lome opwinding
van de zomernacht
voelt naderen.
Of verloor jij nog nooit jezelf
in de flonkering van een glas wijn ?

(Wie denkt dat m'n woorden alleen over Lissabon gaan,
moet gewoon het woordje Fado vervangen,
en Mechelen ontdekken...je liefde voor een stad, een volk
is van alle tijden, en van overal.)
Zo zijn ook de gedichten van Herman De Coninck: los van tijd en plaats,
teruggebracht tot de essentie: emoties


 

 Deze poetische bedenkingen maken deze druilerige zomerdag weer helemaal goed voor mij ...

Bedankt Jan en Leyander !

'of verloor je nooit jezelf in de flonkering van een glas wijn.?..'

(Leyander)

(foto: Jan Smets)

De zomerzon en Sint-Rombouts, gevangen in een glas, op het terras van 'de Keizerin'...

Vreemd toch, Leyander, dat onze gedachten toch zo  vaak dezelfde richtingen uitgaan... ;-)

Ik ga graag en binnenkort op bezoek naar Lissabon om dat alles te verifieren.

Mechelen is natuuuuuuurlijk de mooiste stad ter wereld!   ;-)    Spreekt vanzelf.  Maar Lissabon komt aardig in de buurt.

Fijne trip!  (zélf verdwijn ik ook enkele weken van Mechelenblogt, en ruil de Dijle voor de Egeïsche Zee, waar ik op het eiland Samos de zon in een glas retsina probeer te vangen.  Hou het gezellig op den Blog en tot binnenkort!)

De Coninck is natuurlijk de bekendste, maar er zijn nog Mechelse dichters hoor die misschien niet iedereen meer kent omdat ze indertijd uitgekakt zijn door het toen heersende poëtische establishment... Een echt schandaal hoe ze die mensen kapot hebben gekregen omdat ze niet in de lijn liepen... 

Niemand die de "vergeten vlaamse reus in de poëzie" nog kent? Hij leeft nog, hij loopt en fietst nog steeds in dezelfde straten als waar hij in de sixties liep...

Ik houd mezelf nu al maanden voor om een artikel op mechelenblogt aan hem te wijden, maar het komt er maar niet van... Ik zou er echt eens werk van moeten maken, benieuwd wie hem nog kent... Benieuwd wie hem nog steeds haat en wie hem nog een warm hart toedraagt... Mijn oom die deze dichter was...

@ TommyG, nu maakt ge ons werkelijk nieuwsgierig.

Tommy, als ge uw oom een warm hart toedraagt dan moet ge nu ook B zeggen hé en een artikel over hem brengen met wat gedichtjes bij.......

wel ja, dat artikel komt er, beloofd... B volgt in dat artikel...

Ik ben een beetje geschrokken van de vele verzuurde reacties op andere artikels op MechelenBlogt. Ik wil met al deze mensen mijn levensmotto delen: 'Je kan je leven niet verlengen maar je kan het zonder veel moeite wel verbreden!'

Als ik zulke reacties lees denk ik vaak terug aan 10 juli 2004, de dag dat Heffen in opdracht van Fata Morgana 'Pop Heffen' organiseerde. Toen Thé Lau 'Iedereen is van de wereld zong' stroomde er gedurende enkele minuten zo'n warm gevoel over de wei dat we sindsdien in Heffen dagelijks hard werken om die sociale cohesie nog te bevorderen. Aangezien het hier over poëzie gaat wil ik het op deze manier verwoorden:

 Verwarming voor het hart

Iedereen is van de wereld
En de wereld is van iedereen
Duizenden kelen
Schreeuwen
Allemaal oprecht
Even toch
Mijn stem is weg
Spreken lukt niet
Geeft niet
Zo hou ik de warmte in mijn hart
Als ze straks terug is
Gaat het vast weer tochten

@ Ward, het is maar wat ge als "verzuurd" aanziet. Dus kwestie van eigen perceptie...en dus is de wereld niet van iedereen, maar wel heeft iedereen een verantwoordelijkheid aangaande deze wereld. En toerisme mag en is meer dan welkom. Maar van die toeristen die ,als hun budget opgesoupeerd is, denken van op de kosten van iedereen te komen leven tot het einde van hun dagen.... wel daar heb ik wel een probleem mee. Theorie is altijd mooi, maar de praktijk is meestal wel anders.

en toch vind ik me, ondanks alles, meer in de woorden van Ward en T'Lau.

...Jans heeft een goed gevoel bij dit item,
Anderen en ikzelf  hebben een goed gevoel bij dit item.
Laten we dat hier zo houden en voor een keer eens gewoon content zijn...

Dat mag ook wel eens...je blijdschap en liefde voor je medemens uitdrukken.


 

Kijk, dit was nu eens een artikel dat niet verzuurd was...

En dan nog begint er iemand commentaar te geven op de verzuring in andere artikels... Zo gaan we er niet geraken he...

@ Ward

ZOMERAVOND.

Het is 4 september 1944. In de late namiddag komen drie of vier kleine Amerikaanse pantserwagens het dorpspleintje van Hombeek opgereden. Na een korte inspectie van de omgeving vertrekken er drie in de richting Mechelen en eentje blijft achter. Kleine snotapen en nieuwsgierig dat we waren gingen we even poolshoogte nemen. Dadelijk kregen we een paar reepjes chocolade toegestopt en met het beetje engels dat we toen al verstonden hoorden we die yankee zeggen : this is your country again of iets dat er op leek. De rest van het verhaal ga ik u besparen of moet ge zelf maar eens lezen.

Zou het kunnen dat ik dat destijds niet goed begrepen heb. De wereld is van iedereen ?