De laatste Mechelse jezuïet... Maurice Delbaere

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Ja...ik ben niet geruisloos in de coulissen beland...  Wellicht was ik nog nooit zo lang van de Mechelse blog-radar verdwenen.  Maar ik ben dus terug.  Drie weken zwalpen op de Griekse wateren heb ik achter de rug, maar nu probeer ik me weer op mijn thuisstad te focussen.  Toen ik al een poosje vertoefde in het land van Goden en Mensen bereikteme het nieuws dat pater Maurice (of Maurits) Delbaere overleden was.  Ik ben blij dat medeblogger Rudi Vanpoele hier aandacht aan heeft besteed met het publiceren van een mooi en intens interview dat zijn neef, stadsgids Paul Delbaere, met hem had.  Zélf heb ik ook heel warme herinneringen aan deze innemende, intelligente en sympathieke Mechelaar.  En dat is niet alléén omdat Maurice evenals ikzelf geboren werd in den Hanswijkenhoek, in de schaduw van de Colomakerk.  Ik snoef al wel eens dat m'n de mooiste verhalen schrijft in de kantlijnen van de stad.  Ik wéét het: dit klinkt uiterst chauvinistisch.  Maar voor Maurice is dit zéker waar: met pater-jezuïet Maurice Delbaere verdwijnt één van de meest markante figuren van zijn generatie uit onze wijk én bij uitbreiding uit onze stad.  Hij was een geboren verhalenverteller.  Zeven jaar geleden had ik een lang gesprek met hem.  Ik tekende het op voor Mechelenblogt.  Dit gesprek nam ik later op in mijn eerste boek: 'Mechelen. Een stad vertelt - deel 1'.  Niet lang daarna zou hij uit Mechelen verhuizen, daar zijn toenemende visuele beperking hem té zeer belette om te kunnen functioneren zoals hij graag wilde.  Nadien hadden we nog regelmatig contact vial mail...  Met Maurice is de laatste écht Mechelse jezuïet uit de Dijlestad verdwenen...

 

Marine

Je komt geregeld wel eens een beeld tegen waarvan je denkt : wat is het verhaal hier achter ?  Dit was zo met volgende prent…
 
 
Wat zien we ?  Een stel Duitse soldaten in ons Mechelen tijdens Wereldoorlog 1 die wat staan te lummelen voor een fotograaf en voor het postkantoor ( oftewel het oude rathaus ) op de grote markt.  Boven hun hoofden hangt een bord met de tekst "Vrijwilligers gezocht” en daaronder een verwijzing met “Marine Division”.
 
 
Een marine-gerelateerd dingetje verwacht ik meer in een stad met een haven, zoals Antwerpen of Oostende, waar de marine meestal haar schepen of onderzeeërs heeft liggen.  En tijdens een oorlog meestal oorlogsboten die ik niet direct in ons Mechelen zou verwachten.
 

Morieux

met categorie:  
Het is een leuke stereoview van ons Mechelen uit een hele andere tijd…
 
 
Een Stereoview was de voorloper van de View-Master.  Een plaatje met twee bijna identieke foto’s ( het contrast tussen beiden was lichtjes anders ) en als je het op de juiste afstand van je neus hield, creëerden je ogen een 3D-effect.  Leuk als souvenier uit lang vervlogen tijden voor de toenmalige toerist en het geeft ons inkijk in een lang vergaan Mechelen.  We zijn in het jaar 1900.
 
 
En de details vertellen natuurlijk ook hun eigen verhaal.  Het is duidelijk kermis in ’t stad en de naam Morieux wekt mijn interesse op.  Dus gaan we aan het googlen.

Hi-ho, hi-ho, it's home from work we go...

met categorie:  
Onlangs kwam ik deze prent tegen…
 
 
Geen idee of het uit een boek kwam of te zien was op eBay maar de oudjes onder ons zullen het kennen als den Aoven Dok, de minder ouderen als dat afgesloten geval aan het Rode Kruisplein en de Jerusalema Kids van vandaag als Hotel Van der Valk.  Het is een foto van de beginnende werkzaamheden, vermoedelijk gemaakt in de Eerste Wereldoorlog.
 
Nu de Mechelse Docklands eindelijk een geweldige vorm beginnen te krijgen met het Van der Valk Zomerterras aan de Keerdok en T'île Malines verder wordt uitgebouwd is het hoog tijd om eens terug te kijken naar de geschiedenis van een voor Mechelen prestigieus project dat werd uitgetekend eind 19e eeuw en zijn beslag kreeg na Wereldoorlog I met nen nieuwe zwemdok, nu allang gekend als “Den Aoven Dok” in het schoen Mechels.  En door de omstandigheden van den oorlog zal er een boost geweest zijn qua financiering om hiermee zoveel mogelijk Mechelaars in Mechelen te houden.

Bread Line

Brood.  Wie kent het niet ?  Een combiné van bloem of meel met water, zout om het op smaak te brengen en de gistbacterie om het lekker fluffy en verteerbaar te maken.  Ze kenden het al in den tijd dat de dieren nog spraken.  En geregeld duikt er iets op dat mede onderdeel is van de geschiedenis van het brood.

Volgende ingekleurde foto op een kaartje voor Sweet Caporal Cigarettes toont een rij vluchtelingen op de grote markt in Mechelen tijdens wereldoorlog I die staan aan te schuiven voor een homp brood.
 
 
De foto is een verkleinde kopie van volgend beeld :
 
 
Op de achterkant van het kaartje staat ( onder de naam van de sigarettenfabrikant ) volgende tekst :

Barzé - de smaak van de zee

met categorie:  

Enkele weken geleden opende Barzé de deuren op de Mechelse Korenmarkt.

Mechelen Blogt stuurde reporters Marc en Mark op pad om eens poolshoogte te gaan nemen. Dat moest geen twee keer gevraagd worden.

Marc en Mark hadden een fijn gesprek met Nicholas Moens, één van de gedreven eigenaars van Barzé, alvorens enkele van de gerechtjes uit te proberen.

       

Zelfpersoonlijkheid

met categorie:  
Je komt het tegen en je vraagt je af of iemand het kent : een Bewijs van Zelfpersoonlijkheid, gegeven te Mechelen, den 26 Oogst 1914.
 
 
Met een totale beschrijving van de persoon (ouderdom, gestalte, hair, oogen, neus, kin, baard, knevel en bijzondere kenteekens) lijkt het op een uit de kluiten gewassen paspoort.  En dat is het ook want dit was het begin van de nu alomgekende identiteitskaart die iedereen verplicht op zak moet hebben.

Mwami

met categorie:  

Zit je daar leuk wat tijd te verdrijven in het boek “Memoires van een stad” van Frans Vermoortel, kom je volgende prent tegen :

 
“Op 5 mei 1949 kreeg Mechelen het bezoek van Mwami Mutara Rudahigwa, koning van Rwanda, geboren in 1911, de troon bestegen in 1931 en in verdachte omstandigheden overleden in 1959.  Hij had zich bekeerd tot het Katholieke geloof en wilde daarom wel eens afzakken naar onze contreien”.
 
Na ontvangen te zijn geweest bij kardinaal van Roey, hier in ons Mechelen, liep hij nog even langs in de Sint-Romboutskathedraal en bezocht hij de grafkapel van kardinaal Mercier alvorens hij verder reisde richting Antwerpen.

Pater Maurits Delbaere, zijn boeiend leven door hemzelf verteld.

0 -

Pater Maurits Delbaere (1930 - 21.08.2020) was de laatste Mechelse Jezuïet en geeft in dit interview een indringend en verrassend open portret van zijn dertienjarige opleiding, zijn leven in de missies in Congo en zijn terugkomst naar het Jezuïetenhuis te Mechelen. Het interview door zijn neef Paul Delbaere dateert van 9/10/2014 maar mocht volgens de wens van betrokkene nu pas worden gepubliceerd. Het is een aanvulling op de eerdere artikels van Jan Smets.

Het interview staat ook online:  https://youtu.be/C02o8bZTgfk

Station Nekkerspoel : terug van weggeweest

met categorie:  

De trein is altijd een beetje reizen maar wat is een treinreis zonder station ?

Gisteren opende na 23 jaar het station Nekkerspoel opnieuw de deuren.

Of toch voor een deel want loket, wachtzaal en sanitair nemen maar een hoekje van het prachtig gerestaureerde gebouw in.

De grote stationshal zal verhuurd worden;  door een glaspartij heb je wel een mooi zicht op het statige interieur.

Bye bye  afgeschreven container. De toegang tot de sporen blijft zoals nu via de ondergrondse doorgang in ‘mondriaankleuren’.

       

 

Inhoud syndiceren