Recente reacties

  • @ Luc

    Jouw pa was dus een proeflezer!

    WIKIPEDIA kon mij ook nog melden dat er in kerkelijke middens gebruik wordt gemaakt van termen als:

     Imprimatur (letterlijk: het worde gedrukt) is de Latijnse benaming voor de officiële toestemming van een bisschop uit de Katholieke Kerk, nodig voor het drukken van geschriften als Bijbelteksten, boeken over theologie, kerkgeschiedenis of kerkelijk recht en devotieprentjes, met of zonder gebeden. Dat is dus zo goed als de BAT of GVA van het plebs.

    Voorheen werd ook wel de Latijnse term evulgetur gebruikt (het worde uitgegeven). Met het imprimatur geeft de Katholieke Kerk aan dat een werk mag uitgegeven worden omdat het niet in strijd is met het geloof en de katholieke doctrines, zodat gelovigen het zonder bezwaar kunnen lezen. Het imprimatur betekent niet dat een goedkeuring wordt gegeven aan de volledige inhoud van het geschrift.

    Waarom verbieden ze dat geschrift dan niet als ze het er niet volledig mee eens? Er bestaat toch ook niet zoiets als een beetje zwanger zijn.

    jevara
  • Een strenge koudegolf teistert ons land tussen 20 januari en 10 februari 1917:

    in Ukkel zijn er 22 opeenvolgende ijsdagen en de minimumtemperatuur zakt 17 keer onder –10°C.

       

    De feestdag van de heilige Dorothea is op 6 februari. In 1917 was dit op een dinsdag.

    marcanne
  • https://nl.wikipedia.org/wiki/Dessain_Printing

    Ooit het verhaal gehoord dat iemand zijn auto voor de poort van magazijn in de Bleekstraat had geparkeerd. Geen probleem voor de magazijnier van Dessain. Die pakte met zijn heftruck de auto op en zette hem aan de overkant. Natuurlijk geen rekening houdend met de chappement, die was een beetje platter geworden. Hij snelde vlug terug naar binnen en gebaarde van krommen haas.

    marcanne
  • Mijn vader was vroeger ' correcteur ' bij de drukkerij Dessain aan de Bleekstraat. Tot na het tweede vaticaans Concilie werden alle kerkelijke teksten in het latijn gedrukt. Om die proeven na te zien had men dus een latinist nodig. Wanneer er dus één of andere herderlijke omzendbrief dringend de deur uit moest dan kwam men na de uren of op zondag bij ons thuis voor een parafke van mijn vader, dat parafke was de ' bon à tirer ' ofte groen licht om het ding beginnen te drukken.

    Luc
  • nee, wel mooi woord, proeflezer

    stond vroeger het beroep niet op het paspoort? in ieder geval, de stedelijke dienst had een straatoverzicht met de beroepen

    iemand in de straat was wel linotypist, mijn gebuur was bleker, 'n andere schouwingsagent, rekenplichtige, kleurmenger, plakhoutsnijder ten tijde van de jaren 1963

    vrouwen werden niet vermeld tenzij ze weduwe waren of alleenstaand

    marcanne
  • tiens, dat klinkt bekend "bon a tirez"

     

     

    malenie
  • @ marcanne

    Ooit nog proeflezer geweest in een drukkerij zeker !?

    jevara
  • @jevara

    Bon A Tirez

    Goed Voor Afdruk?

    marcanne
  • @ Jokke oep...

    De grootste kemel die er op dit menu staat is in de naam van het hotel geslopen ...

    Dat moest zijn DE DRIE PAAR DEKENS. 

    Slechts na het algemeen in zwang geraakte gebruik van donsdekens, waarbij men met één deken al ruimschoots warm genoeg kreeg in koude winternachten, werd de naam een tikje aangepast naar DE DRIE PAARDEKENS.

    Als er ergens op dat druksel de letters BAT met een handtekening te vinden zijn is het inderdaad een drukproef. GVA is ook nog mogelijk. Dat staat dan niet voor Gazet van Antwerpen.

    jevara
  • 't was voor een toneelvoorstelling, vandaar de komische omschrijving

    om de barre oorlogstijd te vergeten en te hunkeren naar betere tijden

    3 februari 1919 was een maandag,

    marcanne
  • Prokgebak? Die zatte (?) drukker toch! Moest proNkgebak zijn!

    Zou dit exemplaar van de menukaart geen drukproef geweest zijn?

    Jokke oep zeun blokke
  • ..is ondertussen al een paar dagen rechtgezet...  ;-)  Ik had de verkeerde info doorgekregen.  Ze had inderdaad haar verjaardagsfeestje en iemand zei me dat ze 80 werd.  Maar bij deze: 81 jaar is wat ongewoner om in de aandacht te brengen, maar voor een monumentale Mechelse vrouw mag het volgens mij  ;-)

    Jan Smets
  • @Jan: vanavond heb ik enkele uren bij Rozeke ( in't café ) doorgebracht waarbij ik haar gelukwenste met haar 80ste verjaardag ( volgens je blog ) .. mis dus! Ze werd 81 jaar. 

    Kan je dat nog rechtzetten?

    Luc
  • ik vind op Google het volgende:

     

    "3 februari 1917 viel op de 1e zaterdag van de maand. Deze dag was de 34e dag van het jaar. "
     
    Dat verklaart echter nog niet de copieuze maaltijd die genoten werd. Of het moest zijn dat de leden van "De Koninklijke Land en Tuinbouwmaatschappij Sinte Dorothea" hun eigen pluimvee en groentenvoorraad had aangesproken. Trouwens ossenhart, zou dat echt lekker zijn? Stel je voor taaie kippen die de winter overleefden, die legden toch geen eieren meer, een groentenkrans van geweckte boontjes, erwtjes, worteltjes, bloemkool. Sla van in de serre? voor die koude gezelschapsschotel, wat dat ook weze mag. Ik veronderstel ne mechelse koave pla...Dat krachtig vleeschnat, een fond, getrokken van de beentjes van die os, waarvan ze het hart hebben gegeten... Appelmoes van de afgevallen appelen van in de herfst, ook geweckt uiteraard. Blijft nog het probleem van de aardappelbolletjes. Gezien de slechte oogst hebben ze misschien de beste stukken uit de patatten gestoken met zo een speciaal lepeltje en ze dan in ossewit gebakken.
    Ik doe maar een veronderstelling.
     
    Als ik ons moeder haar huis heb leeggemaakt heb ik ook nog een bende menu's van plechtige communies en dopen en trouwfeesten gevonden. Je kan je niet voorstellen wat die op zo een feest naar binnen speelden. Om mottig van te worden...
     
    Voor die heelbot heb ik geen verklaring. En dat is een dure vis!
     
     
     

     

    malenie
  • Ik dacht dat dat net het concept was. Idem de bib, die zal ook wel nog eens tegen de vlakte gaan zeker.Zijn uiltje mee weg.

    Het is te hopen dat café Antverpia dan toch maar blijft bestaan...Of we zijn onze tussenstop kwijt tijdens de gegidste wandelingen...

    malenie
  • Als Gijs Vanhee met zijn kunst een gebouw verfraait, loopt dat de kans kort daarna tegen de vlakte  te gaan: denk aan de conciergewoning van het stedelijk conservatorium of aan het provinciehuis in Antwerpen!   

    Jokke oep zeun blokke
  • Mij valt op hoe waar het is wat hij schrijft. Hoe weinig oude mensen bezoek krijgen op het einde van hun leven. Hoe de vroeger zo verzorgde tuin er onverzorgd bij ligt.Een huis vol leven zo leeg kan zijn.

    Verder herinner ik me niet meer waarover het boek ging, maar ik heb indertijd "Gevangene van Hedwige" gelezen.Dat weet ik nog zeker.

    malenie
  • Ik hoor het Born Siffer graag zeggen: van zo'n cultuurraad kan een cultuurschepen enkel dromen. Het is de schepen die het verschil kan maken. En, hoe paradoxaal dat ook mag klinken, hoe minder hij zelf grote dromen heeft op cultureel gebied, hoe beter.  Ik heb zelf jarenlang meegedraaid in het bestuur van de cultuurraad, en met heimwee denk ik terug aan de periode waarin Willy Vandenbrande schepen van cultuur was. De man had zelf geen grootse plannen op cultureel gebied, hij had ook geen rechtstreekse bindingen met een grote speler in het werkveld, maar verdedigde als politicus voluit de adviezen die de cultuurraad hem aanreikte. In de cultuurraad vonden de professionelen en de amateurs elkaar, en in de adviezen werd altijd met de (soms tegenstrijdige) belangen van alle betrokkenen rekening gehouden. Het is in die periode dat de basis gelegd is voor de verrijzenis van de stadsschouwburg en het succes van ons cultuurcentrum, waarin het bestuur van de cultuurraad rechtstreeks vertegenwoordigd was. In feite maakte de cultuurraad het cultuurbeleid, de schepen zei "Da komt allemaal in orde, man", en zorgde er voor dat dat inderdaad gebeurde.

    Met de komst van Frank Nobels veranderde dat totaal. Hij wilde zelf het cultuurbeleid bepalen. Ik wil zeker de verdienste van Frank voor het culturele leven in Mechelen niet onder de mat vegen, maar het betekende wel dat de rol van de cultuurraad als motor van het cultuurbeleid was uitgespeeld, en de adviezen werden, nu ja, adviezen. Er is in de periode dat Frank Nobels schepen van Cultuur was veel gebeurd in Mechelen, maar met de adviezen van de cultuurraad werd vaker niet dan wel rekening gehouden - althans dat was toch het gevoel dat ik erbij had.

    In het begin van deze eeuw verhuisde ik voor een paar jaar naar Deurne, daardoor  verdween ik zelf uit de cultuurraad, ik heb weinig zicht op hoe het verder evolueerde, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Bjorn Siffer meer oog en oor heeft voor wat er allemaal in het zo veelzijdige werkveld gebeurt. Dat hij, maanden voor hij de fakkel overnam, op vele plaatsen opdook om al kennis te maken, laat het beste verhopen.

    Wieland Volkaert
  • Als jeugdig ongeregeld kindergrut uit de herbergen en hotels van het Stationsplein speelden we aardig wat voetbalmatchkes op het asseplein tussen de bomen op het midden van de Speecqvest. Ook met het derde studiejaar van meester Peeters van de RMS mochten we al eens een kwartiertje speeltijd doorbrengen onder die prachtige bomen. De RMS had op drie plaatsen namelijk: OLV-straat, Lange Nieuwstraat en Speecqvest een voorlopig onderkomen alvorens later aan de Zandpoortvest een nieuwbouw te kunnen betrekken.

    Op een mooie dag, juist na het heraanleggen met behulp van asfalt van de vroegere kasseirijbanen links en rechts, kwam het Hollandse circus Mikkenie (er was ook nog het Zwitserse circus Knie) op de vest haar tenten opslaan en ik zie als was het de dag van gisteren dat die circuslui enorme stalen tentharingen los door het pas aangelegde asfalt ramden. Ook toen was er blijkbaar van communicatie nog geen sprake bij het uitvoeren van nutsvoorzingswerken. Het is er nog niet op verbeterd.

    Het voordeel dat mijn ouders hadden was dat we indien we een affiche ophingen in de zaak we dan minstens twee gratis tickets, (of was het halve prijs?), kregen om de voorstelling te gaan bijwonen. We maakten het mee dat tijdens de laatste voorstelling, zittend op de hoogste rij van circus Bouglione, men de wanden van tentzeil al aan het afbreken was toen de laatste artiesten nog met hun nummer bezig waren. Dat was voor die gasten een nacht zwaar werken om 's anderdaags in een nieuwe locatie die zware haringen misschien terug door een asfaltlaag van een pas verbeterde rijbaan te moeten drammen.

    jevara
  • Interessant en leerzaam stuk. Twee kleine opmerkingen. 1.Noem Hovius even bij zijn echte naam:  Matthijs van Hove. 2. Nog altijd schrijven vele Vlamingen hun naam niet in het Nederlands maar in het belge. De franskiljons van het Cour de Cassation verboden einde 19de eeuw het correct gebruik van het Nederlands in de namen. De Vlamingen en Brabanders uit de 17de eeuw hadden daar geen last van en schreven in de combinatie  voornaam en achternaam  hun achternaam met een kleine v of d (dus Zeger de Dryver en Jehan van der Laen) zoals nog altijd de gewoonte is in Nederland en in één Vlaams weekblad.

    janarthurleo
Inhoud syndiceren