Recente reacties

  • Ondertussen een belangrijke tip gekregen via privé-mail!  Iemand weet over welke familie het zou gaan!

    Dat is erg snel.  Méér dan bedankt voor deze nuttige info. 

    Jan Smets
  • Bekijk ook eens de afstempeling op de postzegel nauwkeurig 'Freigegeben'... 

    De oorlog woedt... en de censuur doet zijn werk!

     
    Jokke oep zeun blokke
  • Ons grotemoe is er niet meer om het aan te vragen spijtig genoeg.

    Wat ik wel weet is dat er daar altijd een Rosalie op bezoek kwam, die even hardhorend was als de grotemoe. Daar werd wat afgeroepen als die twee een conversatie voerden. Ze had het altijd over "schoen gedroude poete" aan een tafel en aan stoelen.

    Op een keer vroeg de grotemoe of ze bleef eten: boeksering.

    Vroeg Rosalie, het was de tweede wereldoorlog: "Zentert van de proveese?" Heu, tja, panharing lang in voorraad houden lijkt me ook toen niet aan te raden.

    Maar of het Rosalie Versteeven was dat zullen we nooit te weten komen, toch niet van de grotemoe.

    Die Rosalie woonde toen in het huis op de hoek van de Merodestraat en een zijstraatje helemaal vooraan links als je van de Grote Markt komt. Er is een soort loggia aan en er is, denk ik toch,  een interieurzaak in gevestigd nu.

    malenie
  • Ik heb in Antwerpen nog les gehad van prof Theo Maes, nl de cursus :  historishe kritiek op de geschreven geschiedenis, opvallend was dat zijn cursus telkens volzet was met de ingeschreven studenten.

    Prof Maes heeft mij, en vele anderen, een totaal andere kijk op de geschiedenis gegeven en geleerd.

    Hij was inderdaad een gepasioneerd lesgever en een verteller die de geschiedenis een andere demensie gaf, ik ben hem daarvoor na zo veel jaren nog altijd dankbaar voor. 

    Eric
  • @ Jan en Roger

    Naar analogie van jullie verhalen betreffende de foto's - ik zou ze zoals Guido Gezelle ze steeds "lichtdrukmalen" noemde, willen betitelen, omdat ze door echte vakmensen werden opgenomen en in hun donkere kamer werden bewerkt tot meesterstukjes van gestoken scherp, opgenomen beelden. Jouw herinnering Roger, aan die nogal Duitsklinkende naam van 'Pier' Scheffermeyer roept bij mij een ander beeld op.

    In de periode van het interbellum kwam in vele Mechelse horecagelegenheden, de mode in zwang om een piano te installeren. De vooroorlogse juke-boxen als het ware. Dat waren omzeggens allemaal klavieren die zowel manueel als elektrisch konden worden gebruikt. Die dingen speelden dus ook zoals draaiorgeltjes met muziekboeken die er eerst werden bijgeleverd en later aangevuld met betaalde exemplaren naargelang de top-hitsmaak van die dagen. Op het instrument dat bij mijn grootouders in de zaak stond, kwam geregeld om niet te zeggen bijna dagelijks, een blinde pianospeler zijn hobby delen met de klanten. Hoeft het gezegd dat hij nooit moest vragen om een frisgetapte pint. Die werden hem door mijn grootouders wat graag gratis aangeboden. Indien sommige klanten dat al niet deden.

    Die piano's werden elk jaar door Duitse pianostemmers onderhouden. Dat waren dus ook wel vakmensen die zelf een leuke melodie uit die dingen konden halen. En wat zegt nu de tekst uit een Duits succeslied van Johannes Heesters  uit die tijd: "Man müste Klavier spielen können, wer Klavier spielt hat Glück bei den Frauen!"

    En dat er dan al eens één van die 'stemmers-muzikanten-artiesten' een glas nuttigde met een schwärmende dame en een klapke deed dat in een meer intieme sfeer werd verdergezet, kan toch niet meer dan normaal geweest zijn. En dat die vakman-muzikant dan het volgende jaar besloot om in Mechelen te blijven pleisteren is toch niet zo verwonderlijk. Zo leuk waren de tijden in Duitsland nu ook weer niet. En hier in de ganse streek rond Mechelen en verder was die man tenminste zeker van en goed belegde boterham.

    Die piano heb ik zelf nog gekend en ik mocht er al eens op tokkelen. Niet te lang echter want de oren van onze ouders en grootouders hadden al genoeg geleden onder het lawaai van ontploffende bommen. Maar grootvader had wegens de bombardementsschade aan zijn herberg het geld van dat ding nodig om weer wat boven water te komen. Dus werd ze verkocht met al de muziekrollen inbegrepen. Of er na de oorlog 40/45 nog Duitse pianostemmers naar Mechelen zijn afgezakt, durf ik te betwijfelen. Maar zeker is dat die klaviermensen zowel als de fotografen in de stad graag geziene vaklui waren.

    jevara
  • @ Jan, het decor IS hetzelfde (zie "balustrade" rechts).  Alleen de stoel is anders.

    @ Malenie, Scheffermeyer is nu niet onmiddellijk een naam waarover men struikelt zoals bvb Janssens, Peeters of Claes maar in de jaren 50 en 60 werkte er bij ons in de marmerzaak ene "Pier" Scheffermeyer (woonde op de Brusselsestwg tegenover de "Posthoorn").

    Roger Kokken
  • In de familei bij ons was Scheffermeyer  de fotograaf van dienst.

    We zullen eens in de archieven duiken, want ik heb hier ook nog van die trouwfoto's liggen.

    Die Pierre Koekoek komt me ook bekend voor. 

    malenie
  • Schitterend Roger!  Die foto toont inderdaad grote gelijkenissen met de trouwfoto van mijn overgroottante Caroline Derweduwen en haar man Jan Haesendonck (helemaal bovenaan).  Het decor is nagenoeg hetzelfde...

    Jan Smets
  • Het was in die tijd blijkbaar de mode dat iedereen zich bij Koekkoek liet fotograferen (de concurrentie zal toen wel heel gering geweest zijn).  Onderstaande foto nam Koekkoek in 1912 voor de trouw van mijn grootouders Simonis-Bergiers.  Het interieur is hetzelfde en blijkbaar kon men voor het nemen van de foto tijdelijk over een "hoge buis" beschikken.

    En... noblesse oblige, Pierre Koekkoek woonde te Malines !

     

    Roger Kokken
  • Ik haal even mijn post er terug bij van een drietal jaar geleden:

    http://www.mechelenblogt.be/2013/12/prijs-van-kerkbezoek

    Het aantal gelovigen blijkt wat hoger te zijn in deze post, wat ik nog steeds betwijfel, ik heb al enkele keren een viering gezien in het kranske en dat waren zeker geen 115 gelovigen. Maar zelfs met deze aantallen blijft een kerkbezoek duur.

    De miljoenen die in deze eerder saaie kerk worden gestoken zijn belachelijk. De kosten worden nu verantwoord door het gebouw multifunctioneel te maken, het is daar echter nauwelijks geschikt voor. In een tijd waar iedereen, trouwens terecht, energiezuinig moet bouwen en renoveren renoveert men dit gebouw dat energetisch altijd een draak zal blijven.

    Ik blijf erbij, men had de kerk beter afgebroken en een modern, duurzaam gebouw in de plaats gezet. Trouwens het ongezellige kranske (feestzaal zonder ramen!) zelf had ook afgebroken kunnen worden. De vrije ruimte had dan echt nuttig gebruikt kunnen worden.

     

     

    JC
  • Ja Jan, dat wordt een hoed met een grote pluim om die hoofs te kunnen afnemen in het voorbijrijden...Ik zie het zo voor me!

     

    malenie
  • @Jans,

    "begroeten vanop mijn ros Jef"?

    sedert wanneer spreek jij uwe velo aan met "Jef"?

     

    ;-)

    Jokke oep zeun blokke
  • Je hebt uiteraard gelijk.  Het moet 1345 zijn.  Tikfoutje.  Bedankt om me er op te wijzen.

    Jan Smets
  • hello Jan,

    zonder aan muggezifterij te willen doen is uw graaf Willem IV niet gesneuveld in 1445 maar in 1345 in Warns. (vingerfoutje denk ik)

    De slag bij Warns op de Rode Kliffen is enigzins te vergelijken met onze slag in de Groeninghe Kouter.

    Op de plaats genoemd "ferkearde wei",de plaats waar de Hollanders in de pan werden gehakt door de (voor het eerst) verenigde Friezen , staat een zwerf kei waarop gebeiteld staat "leaver dea as slaef".

    Als amateur-genealoog vind ik het héél knap via opzoekingen  over een voorvader-boer, te belandenbij de adel van de 14de eeuw !

    grtjs

     

     

    Eric
  • Zullen we het bij 'Jan' en 'Jef' houden?    ;-)

    Een 'Violet Bouquet' die al begint te hyperventileren bij het minste zweempje blauw bloed dat ze in haar omgeving meent te ontwaren, herken ik niet in mij....
    Maar leuk was deze ontdekking wel.  Dat geef ik grif toe.  Ook al lopen hier wel (mééééér dan) ettelijke 'nazaten' rond van die Salomon Van der Poel, bastaard van deze 'illustere' Hollandse graaf: het is een verhaal om te koesteren...

    Maar weet je: mekaar kruisend langs de Leuvense vaart, zal ik je voortaan wel met meer 'hoofsheid' begroeten vanop mijn ros Jef.  'Jeuh, de manne!' past nu misschien minder bij mijn status...  

    Jan Smets
  • @ Jan

    De twijfel sluipt langzaam bij mij naar binnen. Jan, hoe moet dat nu als we mekaar, ons stalen ros voorttrappend, tegenkomen op kanaal- of rivierdijken? Groet ik je als voorheen met een simpele "dag Jan" of gedraag ik me eerbiedig en groet ik je met een drieroller van mijn rechterarm, die ik vervolgens tegen de borst klem. Een saluut zoals ik die uit menige 'cloak and daggerfilm' uit mijn musketierstijd mocht opsteken? Of blijft het zeer volks bij 'Jan' en 'Jef' ôô gaget?'

    jevara
  • Er is iets raars aan die tekst van Goossens. Ik betwijfel dat hij een hulde zou gebracht hebben aan een gemeentebestuur onder leiding van Antoon Spinoy; zeker niet in 1951 toen Spinoy nog een uitgesproken belgicist was die geheel in de trant van die jaren alles zwart noemde wat Vlaams was. In die naoorlogse jaren had het gemeentebestuur trouwens weinig of geen geld over om Mechelen op te knappen want daarvoor waren de andere noden te hoog. Ik heb het gevoel dat Goossens hier een oudere tekst gebruikt heeft die nog uit de oorlog stamt . Ik denk dat hij eerder VNV-burgemeester Baeck en VNV-schepen De Poortere bedoelt. In de tekst staat dat "zij (= Mechelen)....van hetzelfde bloed en van dezelfde bodem is". Dat is geen uitdrukking die een auteur nog wetens en willens in 1951 gebruikt. Zeker niet in het geval van Korneel Goossens want hij had zijn verleden niet mee. Mijn vriend Gilbert Geeraerts die dat Dijleparadijs liet herdrukken, vertelde me dat de weduwe van Goossens hem had gezegd dat een van de voorwaarden voor de vrijlating van de schrijver was dat hij geen voet in Mechelen mocht zetten. (Tot wanneer die verbanning duurde, weet ik niet). Hij werd immers door de Mechelse krijgsraad tot een straf van 18 maanden gevangenis veroordeeld (zelfde tarief voor Prosper de Troyer) maar mocht waarschijnlijk vroeger beschikken. De tekst is een uitgave van Wiek op van Martha van de Walle die haar hele hebben en houden verloor toen de meute haar uitgeverij kort en klein sloeg in 1944. Ze kreeg tot begin de jaren vijftig een beroepsverbod. Mijn vermoeden blijft dus dat ze een al lang bestaand manuscript drukte dat ergens tussen 40 en 44 geschreven is.

    Nog iets over Spinoy. Hij hechtte inderdaad een bijzonder belang aan cultuurspreiding. Getuige zijn inspanningen voor de bibliotheek die hij wel volpropte met (dikwijls bekwame) partijgenoten. Hij vergat ondanks zijn politiek succes nooit dat hij door de vroege dood van zijn vader zijn atheneumstudies moest stoppen. Ieder jaar moest ik met mijn rapport bij zijn moeder verschijnen die tegen over ons in de Poelstraat woonde en die me dan een geschenkje gaf als ik de eerste in de RMS was (of een vermaning als ik maar tweede  was).

    janarthurleo
  • Mechelen de Heerlijke.

    1951 (ZB, 54 pag.) Brugge. Wiel Op. Opnamen van Lode van Zeir. Reeks Dietse Landschappen en Steden nr. 4.
    Rudi Van Poele
  • @ Wieland

    Waar onze vriend Spinoy en trouwens de meeste socialisten destijds het wel moeilijk mee hadden was de hangmatcultuur en het profitariaat.

    G.L.
  • Inderdaad, Antoon Spinoy ("Twanne" voor de kameraden) heeft heel wat voor Mechelen gerealiseerd. Hij was ook de man die het Cultureel Centrum liet verrijzen. Daarbij speelde zijn levensbeschouwing een rol: het mocht niet langer zo zijn dat men om cultureel actief te zijn altijd afhankelijk was van de goodwill van de kerk: tot dan toe waren muziekmaatschappijen, toneelverenigingen en andere groepen veelal aangewezen op parochiezalen voor hun activiteiten. Het concept van infrastructuur, die door de overheid uitdrukkelijk voor de (socio-)culturele verenigingen ter beschikking wordt gesteld kwam uit Oost-Europa, en dat maakte het al meteen "verdacht" (het communisme, weet je nog wel...). Pas toen Rika de Backer - van Ocken als minister van cultuur het idee mee ging promoten werd het ook aan katholieke zijde aanvaard.

    Na het overlijden van Antoon Spinoy werd het cultuurcentrum naar hem genoemd. Terecht. Het is een schande dat, eens de socialisten in de oppositie belandden, het Cultuurcentrum meteen een symbolische vadermoord pleegde.

    Wieland Volkaert
Inhoud syndiceren