Recente reacties

  • Ik probeer hier in enkele woorden de reacties samen te vatten die me de laatste weken werden toegstuurd betreffende Mechelen Blogt.

    "Sinds MB in feite Jan S blogt geworden is, waar elke stap die hij ergens zet uitgebreid wordt uitgesmeerd, is mijn interesse weg."

    "MB is de speeltuin van J. S geworden"...

    "Hebt gij soms ook heimwee naar den tijd van den Blog ? Alles is nu larie en apekool".

    Er waren er meer, maar ze komen allen op hetzelfde neer.

    Nu, gelet op de zogoed als nihil zijnde commentaren op de blogs, denk ik dat de interesse inderdaad verdwenen .

    Jammer, want in den beginne was het leuk en de desintresse is m.i. begonnen na de overloze commentaren van éne en het nietzeggend dagelijks geleuter van een andere.

    Roger Kokken
  • Rudi Van Poele
  • Rudi Van Poele
  • Dat Chris naast een voortreffelijk percussionist ook nog een begenadigd schilder is mag blijken uit onderstaande werken

    fotos R. Kokken

     

    Chris, ik hef het glas op je verjaardag en wens je nog veel creatieve jaren!

    Schol!!

     

    Roger Kokken
  • Ik herinner me zoiets als "de geschiedenis van de bidet". De tentoonstelling zal wel anders geheten hebben, maar het was toen toch de moeite. Ik meen trouwens te weten dat er ergens een koppel in de wolken was met een volledige oranje badkamer stijl jaren 70 voor een spreekwoordelijke  appel en een ei aangeschaft...Dat was toen toch ook iets bijzonders die tentoonstelling. Guido De Coninck is een creatieve geest. 

     

    malenie
  • Neen Eric, ik heb niet het minste idee.  Misschien omdat het gebouw tijdens de oorlogsjaren gebouwd werd en men geen kogels wou binnen krijgen???

    Roger Kokken
  • dag Roger,

    enig idee waarom die vensters en deur toegemetseld werden ?

    gtjs

    Eric

    Eric
  • De gelijkenis tussen een stuk gevel van het oude zwemdok en de "Spaanse gevel" van het stadhuis is werkelijk frappant.

    Foto's R. Kokken

    Roger Kokken
  • Roger Verhaert is mij in 1955 bij ons thuis nog komen inschrijven om naar de 1e middelbare van de RMS te gaan.

    In de 1e en 2e middelbare kregen we van hem biologie en in de 2e werd hij ook onze klastitularis nadat er onder de leerlingen protest gerezen was dat  "de Zjang"  (Jan Smets) dat zou worden. 

    M. Verhaert was ontegenzeggenlijk iemand die zijn vak verstond, maar hij werd zeker niet tot de populairste regenten van de RMS gerekend.

    Wat ik me nog levendig herinner was de dissectie van de haring in de klas voor biologie en natuurkunde.  Iedereen diende een haring mee te brengen en nadat het dier tijdens de biologieles grondig gefileerd was dienden we het terug mee te nemen.  Wat er in resulteerde dat er zowat twintig verhakselde haringen in de papierkorf aan het bord van onze feitelijke klas belandden.  De "Zjang", een eerder onaangenaam type die we het volgend lesuur hadden om ons de taal van Molière bij te brengen, kon de visgeur die het ganse lesuur uit die papierbak opsteeg echter weinig appreciëren :-)

    De "Zjang"

     

    Roger Kokken
  • Ik verneem het overlijden van Roger Verhaert, mijn vroegere leraar natuurwetenschappen.

    Ik herinner me nog hoe hij zich bij het begin van het schooljaar aan de klas voorstelde:

    "Ik ben Roger Verhaert, en ik heb tenminste mijn naam niet gestolen want ik ben verhaard".

    Terwijl wreef hij over zijn kale knikker.

     

    sleeckxj
  • en zo zagen de tekeningen er vroeger uit 

    Speelse Tekening (compilatie)

    Marc VC
  • Schitterend verslag Jef!  Eén klein schoonheidsfoutje: de familie heette Daems en niet Dams en ik kan het weten :-)

    Roger Kokken
  • komt Zuster Madelijne (geboren Van Nijlen) ook?

    ;-)

    meer tekst en uitleg hier:

    http://www.mechelenblogt.be/2016/08/over-vos-en-lemmens

     

    Jokke oep zeun blokke
  • Bedankt voor deze leuke aanvulling...

    Jan Smets
  • Hallo Jan
     
    Ik las je artikel en bewonderde de foto's die je plaatste in je artikel over 'De Sporting'.
    Dat bracht bij mij een hele resem herinneringen naar boven. Ik was twaalf jaar toen de club werd gestart op een wel héél  bijzondere wijze. Mijn broer Karel en ikzelf liepen enkele jaren mee in de jeugdploegen.
     
    Meubelfabriek Sedia waar de eerste voorzitter van Sporting Mechelen boekhouder was had, zoals elke firma die dat verkoos in de oorlogsjaren kunnen blijven doorwerken. Dat was goed voor de arbeiders die er werkten. Dan hoefden ze ook niet naar Moffrika te verkassen.  Maar zo'n firma haar betrachting is, zoals dat met elke zaak het geval is, opgericht om enige winst te maken. Die oorlogsjaren hadden Sedia geen windeieren gelegd.
    Die oorlogswinst werd door de Belgische Staat bij de overwinning op het nazisme onmiddellijk geblokkeerd. Er was echter een achterpoortje om die gelden terug vrij te krijgen. Men moest daarmee een vereniging van openbaar nut oprichten. Boekhouder en voetballiefhebber Léoneke Van Loey liet dit ei van Columbus niet aan zijn neus voorbijgaan en startte de procedure om de fondsen nuttig te gaan besteden. Sporting was geboren.
     
    Men kocht de landbouwgronden van de gebroeders Dams, groot genoeg om er twee voetbalvelden en een tribune van te maken. Men stelde die broers aan als onderhoudsmensen van terreinen, tribune en kleedkamers.
    Een tribune in derde provinciale afdeling was een nooit geziene luxe in die laagste regionen van het Belgische voetbal. Zelfs heden ten dage is een summiere ijzeren stang op betonnen paaltjes, die men indien het nodig mocht blijken om roest tegen te gaan al eens een likje verf geeft, meer dan voldoende om op te leunen tijdens de slaapwekkende vertoningen die men er meestal kan bijwonen.
    De zitplaatsen op die tribune staken de zitplanken van Malinois en Racing met lengtes voorbij. Dat waren namelijk cinema- of theaterklapstoelen die door Sedia nog ergens in hun stock werden gevonden of misschien wel speciaal aangemaakt. Er was geld genoeg en het mocht wat kosten. De voorzitters en bestuurslui van de bezoekende ploegen hun kinnebakken zakten van verbazing bij het aanschouwen van al die luxe tot op het gras van de prachtig aangelegde terreinen Onder de tribune bevonden zich naar ik me meen te herinneren zéker een viertal kleedkamers met ruime douche plus nutslokalen. Ik herinner me dat we ons op verplaatsing als jeugdspelertjes van derde provincialer Sporting Mechelen op Lierse en Lyra nog moesten wassen in een gelakte teil waarvan vele schilfers lak na intens gebruik de geest hadden gegeven. En in de lente kon het zijn dat er in die teilen buiten de roestplekken ook nog enkele dikkopjes hun pret niet op konden.
    Er was ook een ruime kantine en men zou naast die kantine in de nog af te werken grote ruimte een oefenzaal maken. Maar die droom is naar mijn weten niet direct in daden omgezet.
    De eerste ploeg bestond meestal uit stilaan uitbollende goeie tweede-keuzespelers van Malinois versterkt met enkele spelers uit het Brusselse.
    Na elke trainingsavond werd er in café Dams schuin tegenover de Vredestraat op de Tervuursesteenweg, een koffietafel aangericht voor de spelers van eerste en reserveploegen. Geld was blijkbaar geen probleem want ook wij de jeugdspelertjes deelden in die hoogconjunctuur. Ieder jaar was er een kerstfeest voor ons en kregen we snoep en sporttassen plus koeken met chocolademelk en was er animatie voorzien
    De toenmalige ploegtrainer was Fons Rits, een bekende oud-speler van het Malinois uit het interbellum. Die kwam later op de avond bij ons in het aan het station gelegen café van mijn ouders geregeld een glas drinken met de Brusselse spelers die hun trein namen in het station. Dat was niet meer of niet minder dan teambuilding avant la lettre.
     
    Wat ik me uit die beginjaren vijftig nog herinner was de jaarlijkse competitiewedstrijd tegen Maccabi, de voetbalploeg van de joodse gemeenschap uit Antwerpen. Die ploeg bracht steeds een groot aantal supporters mee. Bij die gelegenheid stonden Tervuursesteenweg en Stenenmolenstraat tjokvol grote, meestal zwarte Buick, Chevrolet, Oldsmobile, Packard en andere Cadillacs van de diamantbazen-sponsers-supporters van Maccabi.
    Voetbal was nu niet direct het grote doel in mijn jeugdig leven. Je moest daar tevéél rondjes rond het terrein voor lopen tijdens de trainingen. Ik schakelde vlug over van veldspeler naar doelwachter. Maar we hadden in onze ploeg al een keeper die meestal de bal in drie keer kon vastklemmen en ik was nog maar aan vijf. Het einde carrière kwam met rasse schreden nader. Zéker toen ik op training in een onbedaarlijke lach schoot toen trainer Rits met zijn basketpantoffels (hij had maar voetbalschoenen met noppen moeten dragen maar kalknagels beletten hem dat) uitschoof op het vochtige gras en zich stevig het staartbeen bezeerde bij het neerkomen op zijn achterwerk.
    Ik mocht: " Stante pede de clubinstellingen verlaten en hij wou me nooit meer terugzien!!!". De brave man meende dat niet zo exact, maar ik durfde mijn kop niet meer laten zien op Sporting Mechelen. Ik ben dan maar na enkele maanden basketball gaan spelen Bij Racing Mechelen.
     
     
     
    jevara
  • Met het vriendelijk verzoek aan de burgerij om de gevels niet te versieren met een gierige pin!

    ;-)

    Jokke oep zeun blokke
  • Toen zes jaar geleden mijn man overleed had ik ook bij de moslimburen een rouwbericht gepost.

    Groot was de verbazing van mevrouw toen ze me kwam condoleren dat ik helemaal alleen thuis was. Zij had een grote groep verwanten en vrienden verwacht...

    Ik heb dan ook haar bloemstukje piëteitsvol op de strooiweide gelegd.

    We kunnen nog leren van elkaar.

     

    malenie
  • in het eindige zijn we allen gelijk

    sterkte iedereen met deze dagen en alle andere dagen waarin je moedig verdriet met je meedraagt

    Marc VC
  • schol mannen, een bier dat hier geregeld in de frigo staat sinds het uit gekomen is

    Marc VC
  • Deze ga ik me zeker meteen aanschaffen

    Marc VC
Inhoud syndiceren