Recente reacties

  • @ Jan en Roger

    Naar analogie van jullie verhalen betreffende de foto's - ik zou ze zoals Guido Gezelle ze steeds "lichtdrukmalen" noemde, willen betitelen, omdat ze door echte vakmensen werden opgenomen en in hun donkere kamer werden bewerkt tot meesterstukjes van gestoken scherp, opgenomen beelden. Jouw herinnering Roger, aan die nogal Duitsklinkende naam van 'Pier' Scheffermeyer roept bij mij een ander beeld op.

    In de periode van het interbellum kwam in vele Mechelse horecagelegenheden, de mode in zwang om een piano te installeren. De vooroorlogse juke-boxen als het ware. Dat waren omzeggens allemaal klavieren die zowel manueel als elektrisch konden worden gebruikt. Die dingen speelden dus ook zoals draaiorgeltjes met muziekboeken die er eerst werden bijgeleverd en later aangevuld met betaalde exemplaren naargelang de top-hitsmaak van die dagen. Op het instrument dat bij mijn grootouders in de zaak stond, kwam geregeld om niet te zeggen bijna dagelijks, een blinde pianospeler zijn hobby delen met de klanten. Hoeft het gezegd dat hij nooit moest vragen om een frisgetapte pint. Die werden hem door mijn grootouders wat graag gratis aangeboden. Indien sommige klanten dat al niet deden.

    Die piano's werden elk jaar door Duitse pianostemmers onderhouden. Dat waren dus ook wel vakmensen die zelf een leuke melodie uit die dingen konden halen. En wat zegt nu de tekst uit een Duits succeslied van Johannes Heesters  uit die tijd: "Man müste Klavier spielen können, wer Klavier spielt hat Glück bei den Frauen!"

    En dat er dan al eens één van die 'stemmers-muzikanten-artiesten' een glas nuttigde met een schwärmende dame en een klapke deed dat in een meer intieme sfeer werd verdergezet, kan toch niet meer dan normaal geweest zijn. En dat die vakman-muzikant dan het volgende jaar besloot om in Mechelen te blijven pleisteren is toch niet zo verwonderlijk. Zo leuk waren de tijden in Duitsland nu ook weer niet. En hier in de ganse streek rond Mechelen en verder was die man tenminste zeker van en goed belegde boterham.

    Die piano heb ik zelf nog gekend en ik mocht er al eens op tokkelen. Niet te lang echter want de oren van onze ouders en grootouders hadden al genoeg geleden onder het lawaai van ontploffende bommen. Maar grootvader had wegens de bombardementsschade aan zijn herberg het geld van dat ding nodig om weer wat boven water te komen. Dus werd ze verkocht met al de muziekrollen inbegrepen. Of er na de oorlog 40/45 nog Duitse pianostemmers naar Mechelen zijn afgezakt, durf ik te betwijfelen. Maar zeker is dat die klaviermensen zowel als de fotografen in de stad graag geziene vaklui waren.

    jevara
  • @ Jan, het decor IS hetzelfde (zie "balustrade" rechts).  Alleen de stoel is anders.

    @ Malenie, Scheffermeyer is nu niet onmiddellijk een naam waarover men struikelt zoals bvb Janssens, Peeters of Claes maar in de jaren 50 en 60 werkte er bij ons in de marmerzaak ene "Pier" Scheffermeyer (woonde op de Brusselsestwg tegenover de "Posthoorn").

    Roger Kokken
  • In de familei bij ons was Scheffermeyer  de fotograaf van dienst.

    We zullen eens in de archieven duiken, want ik heb hier ook nog van die trouwfoto's liggen.

    Die Pierre Koekoek komt me ook bekend voor. 

    malenie
  • Schitterend Roger!  Die foto toont inderdaad grote gelijkenissen met de trouwfoto van mijn overgroottante Caroline Derweduwen en haar man Jan Haesendonck (helemaal bovenaan).  Het decor is nagenoeg hetzelfde...

    Jan Smets
  • Het was in die tijd blijkbaar de mode dat iedereen zich bij Koekkoek liet fotograferen (de concurrentie zal toen wel heel gering geweest zijn).  Onderstaande foto nam Koekkoek in 1912 voor de trouw van mijn grootouders Simonis-Bergiers.  Het interieur is hetzelfde en blijkbaar kon men voor het nemen van de foto tijdelijk over een "hoge buis" beschikken.

    En... noblesse oblige, Pierre Koekkoek woonde te Malines !

     

    Roger Kokken
  • Ik haal even mijn post er terug bij van een drietal jaar geleden:

    http://www.mechelenblogt.be/2013/12/prijs-van-kerkbezoek

    Het aantal gelovigen blijkt wat hoger te zijn in deze post, wat ik nog steeds betwijfel, ik heb al enkele keren een viering gezien in het kranske en dat waren zeker geen 115 gelovigen. Maar zelfs met deze aantallen blijft een kerkbezoek duur.

    De miljoenen die in deze eerder saaie kerk worden gestoken zijn belachelijk. De kosten worden nu verantwoord door het gebouw multifunctioneel te maken, het is daar echter nauwelijks geschikt voor. In een tijd waar iedereen, trouwens terecht, energiezuinig moet bouwen en renoveren renoveert men dit gebouw dat energetisch altijd een draak zal blijven.

    Ik blijf erbij, men had de kerk beter afgebroken en een modern, duurzaam gebouw in de plaats gezet. Trouwens het ongezellige kranske (feestzaal zonder ramen!) zelf had ook afgebroken kunnen worden. De vrije ruimte had dan echt nuttig gebruikt kunnen worden.

     

     

    JC
  • Ja Jan, dat wordt een hoed met een grote pluim om die hoofs te kunnen afnemen in het voorbijrijden...Ik zie het zo voor me!

     

    malenie
  • @Jans,

    "begroeten vanop mijn ros Jef"?

    sedert wanneer spreek jij uwe velo aan met "Jef"?

     

    ;-)

    Jokke oep zeun blokke
  • Je hebt uiteraard gelijk.  Het moet 1345 zijn.  Tikfoutje.  Bedankt om me er op te wijzen.

    Jan Smets
  • hello Jan,

    zonder aan muggezifterij te willen doen is uw graaf Willem IV niet gesneuveld in 1445 maar in 1345 in Warns. (vingerfoutje denk ik)

    De slag bij Warns op de Rode Kliffen is enigzins te vergelijken met onze slag in de Groeninghe Kouter.

    Op de plaats genoemd "ferkearde wei",de plaats waar de Hollanders in de pan werden gehakt door de (voor het eerst) verenigde Friezen , staat een zwerf kei waarop gebeiteld staat "leaver dea as slaef".

    Als amateur-genealoog vind ik het héél knap via opzoekingen  over een voorvader-boer, te belandenbij de adel van de 14de eeuw !

    grtjs

     

     

    Eric
  • Zullen we het bij 'Jan' en 'Jef' houden?    ;-)

    Een 'Violet Bouquet' die al begint te hyperventileren bij het minste zweempje blauw bloed dat ze in haar omgeving meent te ontwaren, herken ik niet in mij....
    Maar leuk was deze ontdekking wel.  Dat geef ik grif toe.  Ook al lopen hier wel (mééééér dan) ettelijke 'nazaten' rond van die Salomon Van der Poel, bastaard van deze 'illustere' Hollandse graaf: het is een verhaal om te koesteren...

    Maar weet je: mekaar kruisend langs de Leuvense vaart, zal ik je voortaan wel met meer 'hoofsheid' begroeten vanop mijn ros Jef.  'Jeuh, de manne!' past nu misschien minder bij mijn status...  

    Jan Smets
  • @ Jan

    De twijfel sluipt langzaam bij mij naar binnen. Jan, hoe moet dat nu als we mekaar, ons stalen ros voorttrappend, tegenkomen op kanaal- of rivierdijken? Groet ik je als voorheen met een simpele "dag Jan" of gedraag ik me eerbiedig en groet ik je met een drieroller van mijn rechterarm, die ik vervolgens tegen de borst klem. Een saluut zoals ik die uit menige 'cloak and daggerfilm' uit mijn musketierstijd mocht opsteken? Of blijft het zeer volks bij 'Jan' en 'Jef' ôô gaget?'

    jevara
  • Er is iets raars aan die tekst van Goossens. Ik betwijfel dat hij een hulde zou gebracht hebben aan een gemeentebestuur onder leiding van Antoon Spinoy; zeker niet in 1951 toen Spinoy nog een uitgesproken belgicist was die geheel in de trant van die jaren alles zwart noemde wat Vlaams was. In die naoorlogse jaren had het gemeentebestuur trouwens weinig of geen geld over om Mechelen op te knappen want daarvoor waren de andere noden te hoog. Ik heb het gevoel dat Goossens hier een oudere tekst gebruikt heeft die nog uit de oorlog stamt . Ik denk dat hij eerder VNV-burgemeester Baeck en VNV-schepen De Poortere bedoelt. In de tekst staat dat "zij (= Mechelen)....van hetzelfde bloed en van dezelfde bodem is". Dat is geen uitdrukking die een auteur nog wetens en willens in 1951 gebruikt. Zeker niet in het geval van Korneel Goossens want hij had zijn verleden niet mee. Mijn vriend Gilbert Geeraerts die dat Dijleparadijs liet herdrukken, vertelde me dat de weduwe van Goossens hem had gezegd dat een van de voorwaarden voor de vrijlating van de schrijver was dat hij geen voet in Mechelen mocht zetten. (Tot wanneer die verbanning duurde, weet ik niet). Hij werd immers door de Mechelse krijgsraad tot een straf van 18 maanden gevangenis veroordeeld (zelfde tarief voor Prosper de Troyer) maar mocht waarschijnlijk vroeger beschikken. De tekst is een uitgave van Wiek op van Martha van de Walle die haar hele hebben en houden verloor toen de meute haar uitgeverij kort en klein sloeg in 1944. Ze kreeg tot begin de jaren vijftig een beroepsverbod. Mijn vermoeden blijft dus dat ze een al lang bestaand manuscript drukte dat ergens tussen 40 en 44 geschreven is.

    Nog iets over Spinoy. Hij hechtte inderdaad een bijzonder belang aan cultuurspreiding. Getuige zijn inspanningen voor de bibliotheek die hij wel volpropte met (dikwijls bekwame) partijgenoten. Hij vergat ondanks zijn politiek succes nooit dat hij door de vroege dood van zijn vader zijn atheneumstudies moest stoppen. Ieder jaar moest ik met mijn rapport bij zijn moeder verschijnen die tegen over ons in de Poelstraat woonde en die me dan een geschenkje gaf als ik de eerste in de RMS was (of een vermaning als ik maar tweede  was).

    janarthurleo
  • Mechelen de Heerlijke.

    1951 (ZB, 54 pag.) Brugge. Wiel Op. Opnamen van Lode van Zeir. Reeks Dietse Landschappen en Steden nr. 4.
    Rudi Van Poele
  • @ Wieland

    Waar onze vriend Spinoy en trouwens de meeste socialisten destijds het wel moeilijk mee hadden was de hangmatcultuur en het profitariaat.

    G.L.
  • Inderdaad, Antoon Spinoy ("Twanne" voor de kameraden) heeft heel wat voor Mechelen gerealiseerd. Hij was ook de man die het Cultureel Centrum liet verrijzen. Daarbij speelde zijn levensbeschouwing een rol: het mocht niet langer zo zijn dat men om cultureel actief te zijn altijd afhankelijk was van de goodwill van de kerk: tot dan toe waren muziekmaatschappijen, toneelverenigingen en andere groepen veelal aangewezen op parochiezalen voor hun activiteiten. Het concept van infrastructuur, die door de overheid uitdrukkelijk voor de (socio-)culturele verenigingen ter beschikking wordt gesteld kwam uit Oost-Europa, en dat maakte het al meteen "verdacht" (het communisme, weet je nog wel...). Pas toen Rika de Backer - van Ocken als minister van cultuur het idee mee ging promoten werd het ook aan katholieke zijde aanvaard.

    Na het overlijden van Antoon Spinoy werd het cultuurcentrum naar hem genoemd. Terecht. Het is een schande dat, eens de socialisten in de oppositie belandden, het Cultuurcentrum meteen een symbolische vadermoord pleegde.

    Wieland Volkaert
  • Proficiat voor de winnaars!  Proficiat aan alle kandidaten!  Proficiat voor de uitstekende prestatie van onze Mechelse finalisten...

    Jullie verdienden allen deze finaleronde.  

    Jan Smets
  • @ Jan

    Het "kippenbrugske" waarover Zatte Armand den brugdrôaier" heerste als een middeleeuwse vorst over zijn koninkrijk, is steeds een bron van ergernis geweest voor wie daar dagelijks het kanaal overstak. De chauffeurs en passagiers van de busverbinding naar Vilvoorde hielden, totdat ze aan de overkant waren, meestal hun adem in tot ze zich veilig waanden. Als voetganger kon je personenwagens nog uit de weg springen op de smalle zijbalken maar een autobus of vrachtwagen kon je niet anders dan voorrang verlenen en wachten tot die de overkant haalden. Menige ruzie tussen autobezitters die ieder voor zich het recht opeisten om als eerste over de brug te kunnen en dan neus aan neus op elkaar scheldend de duivel zaten aan te doen, waren dagelijkse kost.

    Als knaapje dat tijdens en na de oorlog school liep in den Hanswijkenhoek, zijn wij kinderen uit de stationsbuurt die daar samen naar de kindertuin bij de 'Dames de Marie' en later naar de jongensschool in de Vredestraat gingen, meerdere winterochtenden moeten rondlopen langs de Plaissancebrug wegens panne of vastgevroren toestand van dat onding. De overzetbootjes aan de Stationstraat en de Rosiersstraat konden niet gebruikt worden 'wegens dichtgevroren'. Dat was een omweg van circa 2 km door de vrieskou. Voordeel: Je kwam klaarwakker aan op school. Als het lang genoeg gevroren had durfden we in de namiddag al eens over het ijs de terugweg naar huis nemen. Dat was echter buiten meester Van Hoof, de kampbeul van de Vredestraat, gerekend. 's Anderdaags werden al die ijsboefjes in het midden van de speelplaats op het appel geroepen en voor gans de school als voorbeeld van ontoelaatbaar zwaar krimineel gedrag te kakken gezet. De zeer originele straf bestond erin dat we minstens 50x de gevleugelde woorden: "Onder het ijs zitten geen draagbalken" moesten produceren in ons kinderlijk schoonschrift.

    Wat er uitziet als tonnen op dat scheepje, doet me denken aan de toen nog zeer druk bevaren Leuvense vaart. Ik kan veronderstellen dat het biervaten waren. Begin jaren '50 van vorige eeuw was er een bijna dagelijks transport van vaten met één of meerdere scheepjes van de Leuvens brouwerij 'Stella Artois'. Die snelle boten waren in de zomer ons geliefkoosd doel om, indien hun reddingssloepje achteraan hing, daarvan de rand te grijpen en ons dan te laten meetrekken van aan de Withuisstraat tot aan de Voetbalstraat. Dan hing de door ons moeder gebreide wollen zwembroek door de sterke stroming al wel op onze hielen. Tijd dus om los te laten en onze piemeltjes weg te stoppen in die hobbezakken van zwembroeken. We zwommen dan terug naar het trapje aan de Boutersemstraat. Later  werden die wangedrochten van zwembroeken vervangen door de meer comfortabele latexslips.

    Ook de brandstoffenfirma 'Shell' beschikte over één of meerdere snelle scheepjes in het genre van die van 'Artois'.

    Aan het kanaal dat 's zomers een onuitputtelijke bron van speelmogelijkheden was, heb ik nog steeds de beste herinneringen en een boel verhalen die nog altijd een monkellachje teweegbrengen als ik ze terug voor de geest haal. Ik mag hopen dat men het scheepsvervoer zal kunnen aanzwengelen en dat men er nooit een snelweg over bouwt!

    jevara
  • @ Jan

    Prachtig stukje uit den "Beestenhoek"!

    Voor mij betekent deze historie misschien een tikje meer dan voor de huidige bewoners van den Hanswijkenhoek.

    In 1914 gingen mijn grootouders Staf Bouckaert en Virge Verbiest café "de Pjeirewôa" (Paardenweide of Peerdewei) openhouden om de gezinsfinanciën wat op te krikken. Ik meen uit de vroegere verhalen van mijn oma Virge en va Staf en van mijn moeder te hebben onthouden dat zij 'bierden' van brouwerij Feremans en dat fanfare De Verbroedering hun lokaal had in hun herberg.

    De gebeurtenissen tussen brouwer Feremans en zijn echtgenote zullen ze niet ter sprake hebben gebracht om onze jeugdige oortjes niet te moeten belasten met de promicuïteit van de brouwer. Jij daarentegen hoeft je nu niet meer in te houden om ze onder mijn aandacht te brengen. Ik zou zeggen : Hoe vettiger hoe prettiger. Nog meer van dattem!

    jevara
  • @ Hanna : Ik kom er zonet van.

    Als drukker zijnde zeker de moeite waard en een aanrader voor de studenten van de Grafische Afdeling van de TSM.

    Het had wel wat groter gemogen, maar het getoonde was meer dan prima en de bijhorende uitleg was meer dan verhelderend.

    Misschien moet Mechelen ook maar eens denken aan een eigen Drukkerijmuseum, in den trant van het Plantin-en Moretusmuseum in Antwerpen (onlangs ook bezocht).  Het zou prachtig gelegen kunnen zijn in het voormalig (nog steeds schitterend) pand van de Mechelse Drukkerijen op de IJzerenleen.  Oude handpersen en Degels zullen nog wel te vinden zijn in de drukkerijafdeling van den TSM.

    Can not wait voor de volgende Antiquariatenbeurs, waar ook altijd een geweldig pak mooi (en onbetaalbaar) drukwerk met de nodige gouddruk te bewonderen is !

    ;-)

    BTW :

    Voor een Mechels Jaye-Vander Elst-Dessain-Drukkerijmuseum wil ik wel conservator spelen (mocht de stad Mechelen dat idee genegen zijn).

     

    Foto Gimycko

    gimycko
Inhoud syndiceren