Battelaars willen de kerk in het midden houden!

met categorie:  

  (foto boven: Jan Smets)

Dat de Battelaars verknocht zijn aan 'hun' kerk: dat wisten we al langer.  Of ze nu praktiserend waren of dit landelijk Sint-Jozefkerkje eerder in het hart droegen als onlosmakelijke landmark: de verbondenheid met dit bouwwerk was en is groot!  Toen de kerk eind van vorig jaar definitief de deuren sloot als gebedshuis ging dit gepaard met gemengde gevoelens.  Een tijdperk was voorgoed afgesloten.  Maar de overgrote meerderheid van de Battelaars haalde wel opgelucht adem toen bleek dat het Charles Leclef van brouwerij Het Anker was die het geld op de rooster telde om het kerkje over te kopen.  Hiermee kon men best leven.  En de plannen van Leclef stemden ook tot tevredenheid.  Leven in de brouwerij - of de kerk?  De herbestemming stemde tot tevredenheid.  En toch: toch willen de Battelaars met een hart voor dit kerkje dat in de toekomst de kerk in het midden wordt gehouden.  Men wil heel stevig benadrukken dat dit kerkgebouw gedragen blijft door de héle gemeenschap.  Daarom werd een vzw opgericht...

 

Iedereen krijgt het woord op de kansel

Zoals Jan Smets in zijn blogpost van vorige week al aankondigde, werd vandaag in The Neverending Park de kansel ingehuldigd.  Het woord geven aan mensen die anders nooit gehoord worden.  Dat is het idee dat armoedevereniging De Keeting lanceerde.  Het waren dan ook vooral de mensen van deze organisatie die vandaag het woord namen. Theatermaker Pier De Kock doet de introductie en vertelt zelf ook een aantal ervaringen. 

 

Voor Q-Some Big Band is debuutalbum artistieke outing

(foto onder: Jan Smets)

(vlnr: ElsVerbruggen, Robbe Willems en Manten Van Gils)

Voor wie zo'n heel klein beetje thuis is in de muzikale contreien van jazz en big band, is Mechelaar Manten Van Gils heel zeker geen onbekende meer. Hij mag dan ook al een boel toffe dingen  op zijn palmares schrijven.  Het begon bij hem ooit als jong kereltje van 8 jaar bij de Koninklijke Harmonie Mechelen in de Hanswijkenhoek - de buurt waar hijzelf ook opgroeide én nu nog woont.  Het was het startschot om later nog méér en andere muzikale richtingen in te slaan.  Zo was hij een vijftal jaar geleden mede-oprichter van de Q-Some Big Band.  Helemaal zijn ding.  Niet alleen van hem trouwens.  Het bulkt van talent in de 18 koppen tellende groep waarvan hij de grote bezieler en artistieke leider is.  De gemiddelde leeftijd van de leden is 27 jaar, vertelt Manten die zelf de 40 nadert.  Kwaliteit bieden ze in overvloed.  Zoveel is zeker.  Recent werden ze ook erkend als officiële Mechelse kunstenpartner.  En wat méér is: de band is bijzonder trots om in primeur haar debuutalbum voor te stellen dat op 14 maart in het Cultuurcentrum ten gehore wordt gebracht voor het grote publiek.  Best spannend. 

Een album is natuurlijk een tijdsopname, maar een eerste album is wel echt een 'outing', in dit geval van onze artistieke lijn, van ons compositorisch talent en van onze ambitie!

Ik geloof het graag.  Met Manten en twee van zijn collega's  Els Verbruggen en Robbe Willems heb ik een leuke babbel over deze eerstgeborene.

 

Eva Fastag, de dappere typiste van Dossin

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Aanvankelijk wou ze niet op mijn vraag om haar wedervaren te vertellen ingaan.  Ze zag het niet zitten, zei ze. "Mijn verhaal is niet waardevol genoeg...".  Uiteindelijk ging ze overstag omdat ze vond dat ook de jongere generatie moest weten wat er toen gebeurde.  Ik ging haar opzoeken in de kibboets in Israël waar ze sinds een tiental jaar woont.  Het waren drie heftige, intense dagen. We hebben tranen geweend en tranen gelachen.  Ze is een heel bijzondere vrouw.  Ik was overweldigd door de energie en de levenslust van deze 102-jarige...

Dit vertelt Pieter Serrien, de auteur van het boek 'De laatste getuige', over Eva Fastag - zoals hij ze noemt: de dappere typiste van Dossin... Hij doet dat in boekhandel Salvator in de Befferstraat.  En hij doet dat met verve - honderduit vertellend.  De historicus die hij is, is dé geschiedenisleraar waarvoor je maar wat graag terug in de schoolbanken zou gaan zitten.  Met dit boek is Pieter (°1985 - Kontich) niet aan zijn proefstuk toe.  Hij schreef al meerdere boeken waarin persoonlijke getuigenissen van soldaten en burgers in beide wereldoorlog staan opgetekend.  Ik las het boek deze week uit.  En ik moet eerlijk bekennen: het laat je niet meer los.  Het verhaal van de moedige Eva blijft kleven aan je ribben.  Dit is een boek dat je moet lezen, én doorgeven aan je kinderen, kleinkinderen...  Nooit mag dit alles vergeten worden.  Zéker niet in tijden waarin meer dan ooit zwaar gepolariseerd wordt en mensen en bevolkingsgroepen worden gestigmatiseerd...

 

Berekoudelanden

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Het is me weer een heuse beestenboel!  Jawel.  vzw Sjarabang doet het wéér!  Voor de zoveelste keer op rij geven een trits heerlijk artistiek bewerkte polyester beelden van dieren extra kleur aan heel wat vitrines in de Mechelse binnenstad.  Je kan er niet naast kijken.  En dat is ook de bedoeling.  Deze bijzondere 'expositie' moet passanten een glimlach op het gezicht toveren, en tonen welk talent mensen die één of andere beperking hebben in huis hebben.  Het laat zien dat élke mens niet alleen beperkingen heeft, maar ook mogelijkheden.  En dat is waar Sjarabang voor staat: het wil een inclusief creatief atelier zijn waar kunst-en cultuurparticipatie van mensen met een verstandelijke of meervoudige beperking bevorderd wordt, zowel op passieve als actieve manier.  Kunst kan het perfecte middel zijn tot ontmoeting - voor iedereen - welke achtergrond je ook mag hebben.

Deze keer vullen beren en elanden de etalages. Voorbije zaterdag kon je ze voor de eerste keer bewonderen.  En dat kan je nog tot 7 maart.  Ga ze vlug ontdekken!  Tof om doen voor kinderen én volwassenen. 

 

De val van Jacob

met categorie:  

Het gaat niet goed met Jacob. En neen, ik heb het hierbij niet over iemand van vlees en bloed, maar over het reclameglasraam van 'Bieren Jacob(s)' in de Goswin de Stassartstraat. Op heel korte tijd zijn er zeven panelen verdwenen. Het glasraam is trouwens één van de laatste uit zijn soort dat in Mechelen nog te vinden is.

Het viel ook de Mechelse Cultuurraad op dat de toestand desastreus is, om niet te zeggen dat het haast vijf na twaalf is voor deze glaspartij. Dat er dus snel actie dient te worden ondernomen, is duidelijk. 

 

De bloeiende kastanje zal spreken van leven en vrijheid

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Ik blader door 'Het Achterhuis' van Anne Frank... Lang geleden dat ik er in las.  Deze dagen wordt één van de vreselijkste episodes uit de mensengeschiedenis weerom in de actualiteit gebracht.  75 jaar geleden werd het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau bevrijd....Bitter weinige overlevenden kunnen vertellen over de onwaarschijnlijke gruwel.  Anne al zeker niet.  Samen met haar familie kwam ze om in het vernietigingskamp.  In het Amsterdamse Achterhuis dat ik enkele jaren geleden nog bezocht, schreef ze haar dagboek.  In het enge vertrek kon ze de vrijheid alleen zien in de wolken en...een kastanjeboom...

13 mei 1944. Gisteren was vader jarig, vader en moeder waren 19 jaar getrouwd, het was geen werkster-dag en de zon scheen, zoals ze in 1944 nog niet geschenen had.  Onze kastanjeboom staat van onder tot boven in volle bloei.  Hij is vol met bladeren en veel mooier dan verleden jaar...

De witte paardenkastanjeboom die halverwege de 19de eeuw geplant werd is niet meer.  In 1993 leek hij al te zullen bezwijken door de vervuiling van een ondergrondse olietank én een schimmel.  13 jaar later bleek de boom ook nog eens erg verrot waardoor noodkap niet af te wenden was.  Deze diagnose bracht de nodige polemiek mee, en uiteindelijk wilde men hem redden met een speciale verstevigingsconstructie.  Die poging werd ondernomen door inzet van de Stichting Support Anne Frank Tree. Maar het lot van de boom werd bezegeld in 2010: hij waaide om bij stormwind.  Gelukkig werden van de iconische boom stekjes bewaard.  Op heel wat plaatsen in de wereld kreeg de kastanje een nieuw leven.  Vandaag ook in Mechelen!  Een nakomeling van de beroemde boom kreeg zijn plek in het Tinelpark - in de nabijheid van Kazerne Dossin van waaruit 25 800 Joden, Sinta en Roma per trein werden gedeporteerd naar de concentratiekampen...

 

Muidhond, het onbespreekbare bespreekbaar maken

met categorie:  

Mechelen bulkt van het talent. Tijmen Govaerts (25) is zo een jong acteur en theatermaker, een jong spring-in-t-vel die zijn palmares ondertussen verdient heeft. In 2017 won hij de Prix d’Interpretation voor zijn bijdrage aan de kortfilm Passée L’aubeAfter Dawn (van Nicolas Graux over de intolerantie tegenover holebi’s). In 2018 brak hij door als vriendje van Lara in Girl van Lukas Dhondt, een film die meermaals in de prijzen viel. Nog dit jaar is hij te zien in de VTM-serie 'De Kraak' en nu heeft hij de hoofdrol beet in Muidhond van Patrice Toye.

Maar daarnaast speelt hij nu zijn eerste theaterrol, samen met onder meer Peter van den Begin, in Angels in America.

Afgelopen zaterdag had ik een fijn gesprek met Tijmen...

 

Mechelen voor beginners : 't stad

met categorie:  

Binnenkort kom ik na 22 jaar terug in Mechelen wonen.  Om alvast wat in te burgeren ga ik op zoek naar antwoorden op een aantal bedenkingen.

 

Met de trein naar Mechelen omstreeks 1840

Op de VRT loopt al een paar jaar de reeks ‘Great Railway Journeys’, gepresenteerd door Michael Portillo. Hij reist met de trein, met als vaste reisgezel een editie van de Bradshaw’s reisgids. De eerste editie verscheen in 1841, en werden gebruikt door Britten als toeristische gids bij hun verkenning (met de trein) van Europa. Maar er was ook een editie voor onze streek, de ‘Bradshaw’s Illustrated handbook to Belgium and the Rhine’, verschenen in 1866.

Ook ik nam enkele oude reisgidsen bij de hand en ging virtueel op uitstap naar midden 19de-eeuwse Mechelen.

 

Inhoud syndiceren