De gedrevenheid van het OKAN-team campus Stassart wordt beloond met een Mechels Keikopken

Vrijdagavond werd door het Willemsfonds afdeling Mechelen het Mechels Keikopken 2018 uitgereikt aan het voltallige team van de Onthaalklas voor anderstalige nieuwkomers (OKAN) van Busleyden Atheneum (BA), campus Stassart. Hiermee geeft het Willemsfonds afdeling Mechelen zijn blijk van waardering voor dit initiatief, en hopen ze op deze manier meer middelen en aandacht te kunnen vragen.

Syrisch-Libanees tafelen in de Stationsstraat

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Het is altijd fijn om Basim Akasha te ontmoeten: de goedlachse vriendelijke Syriër, die in een vorig leven arts was in het universitair ziekenhuis van Damascus, en sinds enkele jaren samen met zijn echtgenote en drie dochters in onze stad woont - gevlucht voor het oorlogsgeweld...  Hij betrekt hier een appartement in de Stationsstraat.  Zijn Nederlands wordt er steeds beter op.  Zijn kinderen lopen hier school, en zijn echtgenote werkt als tolk in een project bij ROMJ.  Mooi om te zien hoe dit gezin zich hier integreert.  Basim is zowat de informele 'woordvoerder' van de Syrische gemeenschap in onze stad, al wil deze bescheiden man dit niet gezegd hebben.  Hij stond mee aan de wieg van een voetbalploeg en is erg actief op de internetradio VOICE Mechelen, die heel wat luisteraars bereikt in deze stad maar ook ver daarbuiten.  We schudden mekaar de hand op deze onwaarschijnlijk 'lenterige' winterdag.  Twee panden voorbij het appartement waar hij woont is vandaag een gloednieuw restaurant geopend: Tarboosh.  Hier kan je heerlijk genieten van de rijke Libanese en Syrische keuken.  Als je het pop-uprestaurant aan de Korenmarkt niet meetelt, waar vluchtelingen uit Syrië tot einde maart aan de kookpotten staan, is dit het allereerste restaurant Syrische eethuis in Mechelen!

 

'Levend speelgoed' van Luc Deflo verschijnt postuum

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Hij was al langer ernstig ziek maar  bleef er zélf in geloven dat het allemaal niet zo'n vaart zou lopen. Luc Deflo blééf schrijven.  Voor velen was het daarom ook een schok toen men in november van vorig jaar zijn overlijden vernam. Amper 60 jaar werd Luc, die één van de populairste misdaadauteurs van ons land werd.  En hoewel hij al jaren geleden verhuisde naar Brussel lag zijn hart nog steeds bij zijn geboortestad.  Mechelen was héél vaak het decor voor zijn thrillers.  Regelmatig zakte hij af naar de Vismarkt voor een afspraak met zijn vrienden, en in de Colomakerk in de Hanswijkenhoek, waar hij zijn kinder-en jeugdjaren doorbracht in de Abeelstraat, had zijn uitvaart plaats.  Mechelen liet Luc niet los...

Opmerkelijk is het dat Luc voor zijn vele lezers nog een verrassing in petto heeft!  Niet minder dan vier thrillers liggen klaar om uitgegeven te worden!   Die zullen dan ook postuum verschijnen.  Vandaag, 15 februari, is het de beurt aan het eerste boek: 'Levend Speelgoed'.   Wat meer is is het feit dat in boekhandels Standaard aan de IJzerenleen, én Salvator in de Befferstraat, een herinneringsboekje klaarligt waarin de fans een korte boodschap kunnen achterlaten voor hun geliefde auteur!

 

Duurzaamheidsas wil mensen en projecten verbinden

 

(foto: Jan Smets)

Het idee past volledig in de huidige tijdsgeest.  Steeds meer mensen willen bewuster omgaan met voeding, milieu, mobiliteit, interculturaliteit...Op niet weinig plaatsen pakken burgers zelf het heft in eigen handen en starten met allerlei duurzaamheidsinitiatieven.   Zo ook in onze stad.  Vandaag had ik een boeiende babbel met twee Mechelaars die hier helemaal van doordrongen zijn.  Ik ontmoet Amber Verstraelen en Philip Keuleers in de voormalige scoutswinkel in de Adegemstraat.  In 2017 sloot die de deuren en werd er door een aantal mensen - waaronder zij twee - een cvba opgericht 'Op de plek van de SON' die hier een bruisend, hip en duurzaam eco-initiatief wil uitbouwen met ondermeer een stadsakker, een Fair b&b, een coworking ruimte,... Zover zijn we nog lang niet.  De vroegere winkel moet grondig worden gerenoveerd.  Met een aantal evenementen - zoals jongstleden een winterbar, wil men Op de plek van de SON onder de aandacht van de Maneblussers brengen

Aanstaande zaterdag, 16 februari, wil men in de SON samenkomen met alle enthousiaste Mechelaars om na te denken over een voor de Grond der Dingen ingediend project: de Duurzaamheidsas.  Als je het voelt kriebelen moet je zéker tussen 14 uur en 16u30 langslopen in de Adegemstraat.  Puur omdat je geboeid bent door het idee en wil horen wat de initiatiefnemers van zin zijn, of...om actief mee na te denken rond dit verbindende en gemeenschapsversterkende project.

 

Game on: voorbije weekend bijna 1000 bezoekers op Game-event in het Speelgoedmuseum

 

(foto's: Linda Van der Auwera)

Er was een écht grijs regenweekend voorspeld met heel veel wind. Zo een weekend waarin iedereen op zoek gaat naar leuke binnenaktiviteiten. Hoewel een fijne uitwaai-wandeling ook superfijn kan zijn. Euh... maar als ik me donderdag herinner vond ik het veel minder leuk: het was bijna een kunst om vooruit te fietsen en niet er plaatse of achteruit te gaan. Ik voelde me of ik ging doodgaan... (allée beetje veel overdreven, maar je verstaat het wel).

 

Gecracqueleerde schoonheid

 

(Jan Smets)

Voor mij behoren ze tot de meest verrassende en fascinerende kunstwerken die onze stad in haar bezit heeft...: een artistiek stripverhaal in 25 plaatjes... Een 'mannekesblad',  waarvan een aantal op houten paneeljes geborsteld rond 1500...

 

In de ban van hemelse droompop van Few Bits



Vooraleer Karolien Van Ransbeeck opnieuw de studio induikt om aan de derde Few Bits-plaat te werken, de opvolger van Big Sparks (2016), tourt de band langs 's lands Culturele Centra. Donderdag 7 februari 2019 was Mechelen aan de beurt om te genieten van de prachtige droompop van Karolien en haar band. En of we genoten, die donderdagavond in de Minderbroederskerk van Cultuurcentrum Mechelen!

Maar dat geldt ook voor Jan Verstraeten, nu al revelatie van 2019. Gezegend met een zacht en zalvend stemgeluid en bijgestaan door een strijkersensemble wist Verstraeten Mechelen te bekoren, en hoe! 

Koster Jan Van Asch leefde voor zijn kerk...

(foto's: Jan Smets)

De laatste tijd ging het snel bergaf met zijn gezondheid.  Geheel onverwacht komt dit afscheid dus niet.  Hoewel.  We kregen de illusie dat deze zo vitale en energieke man de eeuwigheid had.  Gepassioneerd bezig was hij steeds.  Koster Jan Van Asch was de grootste kenner en pleitbezorger van 'zijn' begijnhofkerk. In de schaduw van deze prachtige barokkerk woonde hij vele jaren.  Samen met zijn Theresa.  In maart zou Jan 93 jaar worden.  Het heeft niet mogen zijn.  Donderdagochtend overleed hij in het ziekenhuis, en donderdag 14 februari gaat zijn uitvaart door in de Katelijnekerk.  Om 10 uur.  Deze kerk was pas een paar weken geleden nog in het nieuws omdat het feit werd gevierd dat 30 jaar geleden de Vlaamse begijnhoven werden uitgeroepen tot werelderfgoed van Unesco. Daar was Jan nog bij. Deze viering kon niet doorgaan in de Begijnhofkerk omdat daar nog steeds de restauratiewerken aan het interieur doorgaan.  De buitenkant van de kerk oogt al bijzonder fraai.  Nu is het wachten op het voltooien van de binnenkant;  Jan zal het jammer genoeg niet meer meemaken.  Ook zijn begrafenis kan er niet doorgaan...  Spijtig voor iemand die zo'n groot stuk van zijn leven zich als geen ander heeft ingezet voor dit schitterende monument.  In oktober interviewde ik Jan nog.  Toen was er nog geen vuiltje aan de lucht en leek er niks op te wijzen dat hij enkele maanden later het tijdige voor het eeuwige zou moeten ruilen.  Hij praatte toen honderduit over zijn leven en zijn kerk.  Hij kreeg voor deze verdiensten ooit het Sint-Rumolduskruis, maar dat feit wuifde hij bescheiden weg:

Da's goed voor op je doodsbrief.  Verder maakt het niets uit. Alles wat ik deed beschouw ik gewoon als een voorrecht. Ik ben blij dat ik dit alles mocht doen en daar ben ik dankbaar voor...

Mooier kon hij het niet uitdrukken...

 

Familie Van Bogaert op de pedalen tegen kanker

met categorie:  

              (foto onder: Jan Smets)

Ze ogen beiden ontspannen: Maria Peeters en echtgenoot Hugo Van Bogaert, twee energieke jonge zestigers.  Sympathiek en goedlachs.  Nochtans kwamen ze sinds september 2017 in een waanzinnige rollercoaster terecht.  Die maand kreeg Hugo, die leraar was aan TSM (voordien ook aan het Cardijninstituut) slecht nieuws te verwerken.  Geheel onverwacht.  Darmkanker.  En dat kwam hard aan.  Dan begon de lange lijdensweg van behandelingen.  Maar Hugo bleef niet bij de pakken zitten.  Hij ging ervoor.  En hij overwon een aantal zware obstakels.  Altijd bleef hij er in geloven. Maria was zijn onvermoeide compagnon de route.  Hun sterke relatie werd er nog dieper door.  Hugo lacht: "een écht topwijf is zij!".  We zijn nu anderhalf jaar verder.  De behandelingen zijn afgerond.  Hersteloperaties gebeurden.  Natuurlijk wordt Hugo medisch nog goed opgevolgd.  Het koppel leerde door dit alles nog méér relativeren en te leven in het 'nu'. 

Binnenkort doen we mee met de 1000 km tegen kanker.  Nu zijn we al aan het trainen.  We hebben altijd graag en veel gefietst.  Jaren gleden zagen we op de Grote Markt de wielrenners vertrekken en toekomen. We vonden dit altijd een hartverwarmend gebeuren.  Luidop dachten we er aan om daar later, na ons pensioen, ook aan mee te doen. We hadden toen niet het minste idee dat we nu - op deze manier, en na zélf kanker te hebben gehad, zouden deelnemen.  Wat bijzonder is, is het feit dat het een heus familiegebeuren wordt.  Met niet minder dan 8 familieleden vormen we een ploeg.  En dat is mooi om te ervaren dat we zo gesteund worden; door velen gedragen...

Zo drukte ook één van hun kinderen, jongste dochter Lieve, het uit.  "Het was een zwaar jaar, maar we maakten ook zo'n mooie dingen mee".  Niks is meer als voordien.  "Vroeger vonden we alles vaak maar 'normaal'.  Nu apprecieer je dingen meer..." vult Hugo aan.

 

Uitzonderlijk LEGO Gaming event op 9 en 10 februari in het Speelgoedmuseum

(foto's: Jo Van Holder)

Je zou het niet altijd opmerken als je voorbij de uitzonderlijk mooie gevel van het Speelgoedmuseum komt, maar er is daar héél wat activiteit. De laatste maanden ontvingen zij bijna tot 15 scholen per dag.

De tentoonstelling, 60 jaar Lego, loopt ook nog steeds, en komt dit weekend tot een écht hoogtepunt.

 

Inhoud syndiceren