6 Mechelse studenten verpleegkunde steken handen uit de mouwen in Gambia

                    (foto: Jan Smets)

(boven vlnr: Giovanni Willems, Sebastien Seghers, Jens De Meyer, docente Annelies Ooms.  onder vlnr: Sofie Van Bruaene, Caitlin Rugtier en Sander Brigez)

In 1982 studeerde ik af als verpleegkundige.  Jawel: in een stilaan grijs verleden...  Vandaag kwamen er dan natuurlijk wel wat herinneringen boven toen ik met een sympathieke groep van zes eindejaarstudenten verpleegkunde een babbel had over hun wel heel tof project waar ze binnenkort aan zullen deelnemen.  Want het is inderdaad een boeiend avontuur waar ze zich van 16 april tot 11 mei in zullen storten.  Na een selectieproef zijn zij uitverkozen om hun school - Busleyden Atheneum Campus Botanique in de Augustijnenstraat - te vertegenwoordigen in het Afrikaans land Gambia.  En nee: dit wordt niet louter een plezierreis.  Helemaal niet - al zal deze ervaring hun ongetwijfeld heel wat fijne en verrijkende momenten opleveren die zij voor hun hele leven niet meer zullen vergeten.  Daar ben ik zéker van.  De groep studenten zal met twee docenten - Kim Vermeulen (niet op de foto) en Annelies Ooms naar ginds vertrekken om er in health centers met de plaatselijke verzorgers en verpleegkundigen samen te werken.  Voor alle partijen zal dit beslist leerzaam zijn.  Werken in zorgcentra in Afrika is heel wat anders dan in ons Belgenlandje.  De groep zal zich vooral bezig houden met consultaties, bevallingen, vaccinaties, wondverzorging...

 

Met rammelende pillendoosjes...

 

(foto's: Jan Smets)

Je kon er vanmorgen niet naast kijken, en nog minder naast 'horen'.  Een flinke groep had zich verzameld op de Grote Markt, klaar voor een optocht door de Bruul naar het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg in de Korte Ridderstraat dat het hele gezelschap gastvrij zou ontvangen (mét een ontbijt van het Sociaal Huis van onze stad als toemaatje).  De zowat tachtig actievoerders - mensen uit de doelgroep én hulpverleners of werkers in Mechelse armoedeverenigingen, hadden zich gewapend met rammelende pillendoosjes: een sterk symbool dat de sensibilisatie-actie kracht diende bij te zetten.  Want dat wil men: gehoord worden!  Terecht.  Op deze jaarlijkse Werelddag van Verzet tegen Armoede is dit méér dan broodnodig.  In heel Vlaanderen wordt hier vandaag voor opgekomen.  Het Netwerk tegen Armoede trapt met de niet mis te verstane slogan 'gezondheid verdraagt geen uitstel' de campagne af in Vlaanderen en Brussel.  In Mechelen wordt dit alles mooi gecoördineerd door 'Geknipt' - een samenwerkingsverband van armoedeverenigingen De Keeting en De Lage Drempel, het artistiek-sociaal theatergezelschap 'Hof van Savooien', Straathoekwerk Mechelen, Vormingplus en Welzijnszorg regio Mechelen én Wijkgezondheidscentrum Wel en Wee.  Een (beeld)verslag...:

Frits De Ruyter is onze nieuwe Kleine Stadsartiest!

  (foto's: Jan Smets)

(kindersecretaris Walid El Handouz, kinderburgemeester Maija Mans, Nina De Smedt, Frits De Ruyter en afscheidnemend Kleine Stadsartiest Yannis Aghassaiy)

Sinds deze namiddag weten we wie de gloednieuwe Mechelse Kleine Stadsartiest is die de scepter overneemt van Yannis Aghassaiy - de eerste die deze titel dragen mocht.  En het moet gezegd: Yannis die als rapper twee jaar op menige podia stond , deed dat met verve!  Met een verbazende naturel en talent gaf hij het beste van zichzelf.  Bravo voor Yannis die de voorbije jaren bewees dat de appel niet ver van de boom valt.  De jonge artiest is immers de zoon van de overbekende Mechelse rapper Pita Saïd.  In 2015 wist hij tijdens de Grote Talentenshow de harten van jury en publiek te veroveren met het nummer 'Als ik droom'.  Tweemaal stond hij op het hoofdpodium van Maanrock.  Ondertussen nam hij een videoclip op en bracht hij een single uit.  En een full cd is in de maak.  Daarnaast jureerde hij op het Sinte-Mettefeest en werkte hij samen met voormalig Stadsartiest Circus Ronaldo. 

Vandaag werd in Moonbeat in de Oude Brusselstraat een nieuwe Talentenjacht op poten gezet.  Kandidaten die jonger dienden te zijn dan twaalf jaar, konden zich zowel inschrijven als solo-artiest of met een groepje.  Zeven kinderen waagden hun kans, en deden hun ding in heel diverse disciplines.  Het was voor de jury héél moeilijk om een beslissing te nemen, maar na enig overleg werd toch unaniem gekozen voor de tienjarige Hombekenaar Frits De Ruyter.  De glunderende winnaar die zich nu Kleine Stadsartiest mag noemen, en zich met een erg expressief gebracht  gedicht over chocolade en snoep wist te onderscheiden, leek enigszins verrast...  Proficiat aan de sympathieke Frits!  Maar ook een dikke pluim voor Nina De Smedt die veel waarderende woorden kreeg voor haar zelfgeschreven liedje over ADHD.  Met dit erg persoonlijke lied wil ze andere kinderen tonen dat ADHD je leven niet hoeft te bepalen.  De Kinderraad wil hier beslist nog 'iets' mee doen in de toekomst...

 

Serge Lazarevitch Trio wijdt nieuwe Jazzzolder-locatie in met prachtklanken



Vrijdagavond 13 oktober 2017
schreven Nick Cave and The Bad Seeds geschiedenis in Antwerpen met een beklijvend concert. Op diezelfde avond greep in de Refuge van Grimbergen in Mechelen een niet minder memorabel en intens concert plaats, zij het van geheel andere orde.

Jazzzolder Mechelen mocht op de eerste concertavond op de nieuwe locatie niemand minder dan de vermaarde Jazzgitarist Serge Lazarevitch ontvangen. Maar het Servisch-Franse jazzicoon kwam niet alleen. In het Serge Lazarevitch Trio laat de gitarist zich omringen met saxofonist Ben Sluijs en percussionist Teun Verbruggen, beiden ook gevestigde waarden uit jazzwereld. Of hoe Jazzzolder Mechelen de nieuwe concertruimte mocht inwijden met een topconcert van grote kleppers uit de jazzzscene
 

vernieuwd hotel en bezoekersparcours brengen (nog) meer leven in de brouwerij!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Brouwerij het Anker vertelt een mooi verhaal.  Haar geschiedenis is helemaal verweven met deze van onze stad.  Van de brouwende begijntjes en het geliefde bier dat 'onze' Keizer Karel speciaal van Mechelen liet overbrengen naar Spanje tot de familiebrouwerij die het later werd.  Het plaatje klopt.  Deze brouwerij is helemaal verankerd in deze stad.  Puur Mechels.  En dat straalt ze ook uit.  Ze heeft dat gezellige karakter kunnen behouden.  En da's niet in het minst de verdienste van Charles Leclef, de vijfde generatie aan het roer van de brouwerij.  Van een bijna zieltogend bedrijf maakte hij een succesverhaal.  Gestaag, maar zeker.  Met liefde voor het vak en de roots van de brouwerij, maar met een duidelijke visie.  Het Anker is Mechels en daar zijn we trots op.  Natuurlijk moet je een goed product hebben.  Zoveel is zeker.  Maar de faam van de Gouden Carolus hoeft niet meer bewezen te worden.  Maar daarnaast moet je ook het 'verhaal goed kunnen verkopen'.  En ook dat lukt wonderwel.  Het Anker blijft ondanks toegenomen professionalisering die sympathieke, familiale en warme sfeer behouden. Van bier tot whisky: Het Anker scoort.  Maar de vernieuwing blijft zich doorzetten.  Nu werd ook het hotel méér dan grondig aangepakt.  Het hotel dat best OK  maar lichtelijk verouderd was, kreeg een ware metamorfose.  Wie morgen op de open-hoteldag  ook dit hotel bezoekt, zal het heel zeker merken.  Met zin voor detail werd het heel persoonlijk ingericht, met leuke knipoogjes naar stad en brouwerij.  Ook de lobby is nu veel meer uitnodigend geworden.  Enne: de 21 000ste bezoeker was de voorbije dagen te gast in het hotel.  Het is Charles Leclef himself die hem verraste met een stevige drieliterfles van ons hemels bier.  Wat later knipte hij samen met z'n echtgenote ook het lint door van het nieuwe bezoekersparcours.  Ook dat is flink onder handen genomen en is attractiever dan ooit...  Stap je even mee?

 

Op uw gezondheid! Santé!

 

(foto's: Jan Smets)

Nou - na afloop van de voorstelling blijf je toch effe op je stoel 'geplakt' zitten.  Vrijblijvend kan je deze theaterproductie niet noemen.  Daarvoor snijdt het te diep in het vel.  Ze schudt je wakker en drukt je met de neus op de feiten.  En die zijn niet fraai te noemen.  Armoe maakt ziek.  En ziek maakt arm.  'Het Hof van Savooien' brengt deze dagen 'Op uw gezondheid! Santé' op de planken.  En net zoals de vorige producties is dit weer een sociaal-artistieke theatervoorstelling, deze keer in het kader van de Werelddag van Verzet tegen Armoede op 17 oktober.  Volgende week dus.  Gefocust wordt op de schrijnende situatie van velen die in de armoede verzeild zijn geraakt, en hierdoor het méér dan moeilijk hebben om de eindjes aan mekaar te knopen.  Vooral dan als ze getroffen worden door ziekte.  Nu mag onze gezondheidszorg tot de beste van de wereld behoren: voor een flink aantal mensen dreigt - of is ze - onbetaalbaar geworden.  Financiële mokerslagen krijgen zij die sowieso al niet het hoofd boven water kunnen houden als ze geconfronteerd worden met de stijgende kosten in de gezondheidszorg.  Daarover gaat dit stuk.  Ik maakte vanmiddag de generale repetitie mee.  Regisseurs Dirk Tuypens en Pier De Kock schreven een sterk scenario uit - wervelend, beklijvend en confronterend.  Dikke pluim.  En de enige man in het gezelschap, Marc De Knijf zal het me hopelijk niet kwalijk nemen ik als ik vooral de vijf actrices die samen met hem het stuk schragen bewierook.  Een aantal onder hem hebben aan den lijve ondervonden wat de problematiek kan betekenen.  Zij spelen dan ook niet zomaar wat toneel, maar brengen dit doorleefd - getekend door eigen ervaringen.  En dat voel je.  Al lachend noemen deze vrouwen zich 'de Hofdames van Savooien'.   Karin Haest, Rita Rosiers, Annick Verhaert, Jeannine Frison en Chris Van Asch hebben me weten te verrassen.  Méér: ze hebben me bij de strot gegrepen.  Geslaagd dus.

 

'Toen met een lijst van nu errond'

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Het is een bijzonder lijvig boek geworden: een turf van niet minder dan 592 pagina's.  En dat kan tellen!  Nu ja: leven en werk van Herman De Coninck zijn dan ook niet te vatten in enkele bladzijden.  Met zijn dichtbundel 'De lenige liefde' katapulteerde deze Mechelaar zich in 1969 voorgoed de onsterfelijkheid in.  Hij werd er razend populair door, en mag nog steeds de meest gelezen dichter van Vlaanderen genoemd worden.  Kwalitatief en toegankelijk: het zijn sleutelwoorden die op zijn oeuvre passen.  Herman De Coninck had weinig heimwee naar de stad van zijn kinder-en jeugdjaren.  Leuven was de stad waar hij zich opperbest voelde, en Berchem-Antwerpen was zijn laatste thuishaven.  Mechelen kerfde diep in zijn ziel.  Het complexe verhaal van zijn vader, de moeilijke verhouding met zijn  streng-katholieke en eerder afstandelijke moeder,  de dramatische dood van zijn eerste vrouw An Somers... Jaren had hij nodig om al deze dingen een plaats te geven.  Het werd een louterend proces.  Hij moest dit Mechelen verlaten - thuis opstappen - zijn manier van kijken veranderen, om er mee in het reine te komen. Pas in de jaren negentig kon hij het verwoorden in de bundel 'Schoolslag'.  Met een gedichtencyclus verwerkt hij dit Mechelse verleden in versregels.  Het lange rijpingsproces was nodig.

De biografie van Mechelaar Thomas Eyskens (°1976) belicht uiteraard het héle leven van de dichter.  Toch is dat Mechelse hoofdstuk een belangrijk onderdeel van het boek.  Je kan De Coninck. niet hélemaal begrijpen zonder dit verleden..., zonder Mechelen...

Bij aanvang voelde ik veel schroom.  Je stapt tenslotte ongevraagd in iemands leven.  Je bent een 'indringer' en het voelt heel onnatuurlijk aan.  Voortdurend moet je de grenzen aftasten...

Maar Thomas is er in geslaagd.  Met verve.  Jaren zwoegen en schaven hebben geleid tot deze unieke eerste biografie van Herman De Coninck.  Met veel respect en toch diepgravend werkte hij zich door het leven van de dichter.  Hij won het vertrouwen van  nabestaanden, collega's en vrienden, en het resultaat van vele gesprekken, aangevuld met nooit eerder gepubliceerd fotomateriaal en nagelaten brieven resulteerden in dit werk dat beslist zijn plaatsje moet krijgen op de boekenplank van elke liefhebber van het werk van Herman De Coninck, Mechelenfanaat, en literatuur-en poëzieminnaar...

 

Bewoners Gummarushof organiseren rommelmarkt

met categorie:  

Rommelmarkt Gummarushof

Zaterdag vond in het Gummarushof, de voormalige kerk aan de Kerkhoflei, de allereerste rommelmarkt plaats. Twintig standhouders, waarvan 7 toekomstige bewoners van het cohousing project, en 13 buitenstaanders, hadden hun tweedehands spullen in de kerk uitgestald.

Rommelmarkt in voormalige Sint-Gummaruskerk te Mechelen

Dertigjarige basiliek toont haar schatten

met categorie:  

(foto's: J.Smets)

Op 18 mei 1985 bezocht de toenmalige paus Johannes-Paulus II onze stad op zijn reis door de Nederlanden.  Hij sprak toen de gevleugdelde woorden 'Mechelen, uw toren is niet af!'  en hij vierde hier zijn 65ste verjaardag.  Maar daarnaast bracht hij ook een blitzbezoek aan de OLV-van Hanswijkkerk.  Fernand Verreth, huidig voorzitter van de Kerkfabriek, herinnert het zich nog goed.  Hij sloeg het gebeuren toen gade vanachter de ramen van het er naast gelegen MMT.  In de vloer van de kerk is er een grote zeshoekige tegel geplaatst die herinnert aan dit hoge bezoek.  Twee jaar na zijn visite aan de bedevaartskerk kende hij haar de eretitel van 'basiliek' toe.  In ons land hebben zo'n 28 kerken deze titel.  Ze wordt verleend aan een kerk die een bijzondere historische betekenis heeft, of een waardevol reliek bezit, of... een belangrijk bedevaartsoord is.  Al dertig jaar spreken we nu van de OLV-van Hanswijkbasiliek, en dat wil men vieren.  Zondag zal kardinaal De Kesel himself voorgaan in een feestelijke en plechtige viering.  Enne: hij zal bij die gelegenheid ook de in een vroegere weekkapel ingerichte schatkamer officieel openen.  Wat vroeger verborgen bleef wil de kerk nu ook tonen.  En dat is beslist een meerwaarde die gegeven wordt aan deze nu al druk bezochte en prachtig gerestaureerde kerk...

 

85 kaarsjes op de taart van 'Rosalie Niemand', Liliane Stijnen

met categorie:  

                      (foto's: Jan Smets)

In een ver verleden werd ze 'Rosalie Niemand' genoemd...    Als kind van de rekening maakte ze de meest afschuwelijke dingen mee, en het leven was niet mild voor haar.  Onterecht kwam ze in de psychiatrie terecht.  Gedumpt.  Alleen op de wereld.  Alleen haar overlevingsdrang en haar sterke karakter maakten dat ze het hoofd boven water kon houden. Pas vele, vele jaren later kon ze als volwassen vrouw van 50 van de vrijheid proeven.  Voortaan was ze 'iemand'.  Het is verbluffend hoe het noodlot haar niet klein kreeg.Ze kreeg een tweede kans, en die gréép ze.  Met haar twee handen!  Ze had altijd al muzikaal talent en dat hield haar altijd recht. 

Liliane Stijnen wordt op 28 oktober 85 jaar.  De in de Varkensstraat wonende sympathieke Mechelse wordt op die dag in de bloemetjes gezet door het Strijkersensemble Rosamunde.  In dat gezelschap is ze de oudste violiste.

De bekende Mechelse krijgt een fantastisch viering-concert aangeboden in het Cultuurcentrum, en niet minder dan schepen Bjorn Siffer zal haar daar een lofrede toespreken en een herinneringsplaket overhandigen.  Ook René Verreth die jaren geleden in het MMT het toneelstuk 'Rosalie Niemand' liet opvoeren zal aanwezig zijn, net als de acteurs die zowel in Nederland als ons land de monoloog op de planken brachten.  Eveneens zal Delfin Vandenheede present zijn.  Zij schrijft over het ongelooflijke leven van de veerkrachtige Liliane een boek.  Het is niet het eerste... Maar dit derde boek over haar focust vooral op het leven van Liliane in 'vrijheid' - over een sterke vrouw die ondanks de eerste moeilijke vijftig jaar positief en actief van het leven geniet.

 

Inhoud syndiceren