vluchtelingenproblematiek

Hartverwarmend verjaardagsfeest van Welcome in Mechelen

   

                 (foto's: J.Smets)

Het feest om de eerste verjaardag van Welcome in Mechelen in de verf te zetten werd een voltreffer van formaat!  Ruim 280 koppen werden geteld in het Olivetenhof.  En het werd écht wel een multicultureel feest.  Niet minder dan 21 verschillende nationaliteiten waren aanwezig, van Syrië tot Erithrea, van Irak tot Marokko, van Somalië tot Palestina.  Wat nog mooier was was het feit dat iedereen spontaan bij mekaar aanschoof om vaak heel geanimeerde gesprekjes te voeren.  Prachtige dwarsverbindingen! We  ontdekten dat we dezelfde dromen en zorgen delen - wat ook onze achtergrond is - dat we voor onze kinderen een mooie(re) toekomst wensen en dat we een allen een veiliger en warmere wereld willen waar het goed is om samen te lezen.  Kortom; het werd een grensverleggend en hartverwarmend feest dat iedere aanwezige nog lang zal heugen...    Eén van de ontroerendste momenten was het korte optreden van de 16-jarige Djellza Berisha, het Mechelse Kosovaarse meisje dat de laatste maanden niet uit het nieuws te branden was.  Zopas kreeg ze het verlossende bericht dat ze een verblijfsvergunning krijgt... Ze deed geen uitspraken over haar situatie.  Maar met een mooie warme zangstem wist ze de zaal stil te krijgen.  Muziek zegt meer dan woorden.  Als ze dan ook nog eens 'We shall overcome' zong, kreeg ik een krop in de keel. Ik was wellicht niet alleen...

 

Licht in donkere dagen

   

(foto's: Jan Smets)

Een klein kaarsje of een bloem: nee het verandert misschien niet veel...  En toch: mensen kunnen wel degelijk het verschil maken.  Mensen kunnen wél het tij doen keren.  Daar waren ze zeker van overtuigd: zo'n 250 Mechelaars die gisterenavond samen kwamen op de Veemarkt om hun woede en verdriet uit te drukken met het noodlijdende Aleppo.  Maar ook wilden ze hiermee hun solidariteit tonen met alle slachtoffers die vielen in het Syrische conflict en alle slachtoffers van regionale brandhaarden in het Midden-Oosten, Centraal Afrika en Centraal Azië.  Het werd een ontroerende samenkomst.  Een groot hart van lichtjes en bloemen, met daarrond mensen die mekaar spontaan de hand gaven en de hoop niet wilden opgeven: het gaf een warm gevoel op een grijze, kille winterdag.

 

Vol Arsenaal voor gespreksavond georganiseerd door Welcome in Mechelen

 

(foto's: Jan Smets)

Waar de politiek misschien faalt kan de modale burger het verschil maken... Zoveel is duidelijk.  Het werd nog duidelijker na de boeiende gespreksavond in 't Arsenaal die georganiseerd werd door Welcome in Mechelen.  Wat doet vluchten met kinderen?  Hoe ga je om met hun kwetsbaarheid, trauma's..? Enne: welk antwoord geef je op de meer dan prangende vraag 'Maken we beweging voor een Belgische versie van het kinderpardon?'.  Regularisatie na een periode van integratie?  De theaterzaal zat afgeladen vol.  Méér zelfs: nog een twintigtal mensen dienden de avond te volgen op een groot scherm via live-stream in een andere zaal.  Het moet gezegd: het thema weet te beroeren...

 

Mechelen, (vluchtelingen-)kinderstad?

   

(foto's: Jan Smets)

De vreselijke oorlogsbeelden die we haast dagelijks te verwerken krijgen laten niemand onberoerd denk ik dan...  Uitzichtloos lijkt de situatie in Syrië.  Aleppo is een bloedende stad.  De beschaving ligt in puin.  De toekomst is hoogst onzeker.  Vertwijfeling heerst alom.  En niet alleen daar maken geweld en extremisme het leven onmogelijk.  Mensen vluchten vertwijfeld weg van hun geboortegrond, op zoek naar een veilige plek voor henzelf én hun kinderen...  De wereld is een dorp geworden.  We kunnen en mogen onze ogen niet sluiten voor deze vreselijke problematiek.  Ook in onze eigen stad worden we geconfronteerd met de gevolgen van die waanzinnige oorlog.  Er is al erg veel inkt gevloeid over de vluchtelingenproblematiek.  Mensen tonen hun warme hart en weer anderen vrezen overlast en staan afkerig tegenover de opvang die ons land biedt.  Vergeten we dan niet al te vaak dat deze mensen in hun zoektocht naar een vredige en veilige leefomgeving vluchten voor dezelfde demonen van extremisme waar wij ook zo bang voor zijn?

Vluchten brengt onveiligheid, onzekerheid, frustraties, verveling, vervreemding, conficten en psychische moeilijkheden mee.  Dat is klaar.  Zeker voor de kinderen zorgt dit dikwijls voor traumatische ervaringen.  En net over al wat dit met kinderen doet, wil een info-en gespreksavond op woensdag 30 november in 't Arsenaal zich buigen.

Het wordt een uiterst boeiende avond met nog boeiender sprekers.  'Niet te missen' zou ik zeggen.  Voor al wie begaan is met deze problematiek is dit een must. 

Mechelen kleeft zich graag het etiket van 'Kinderstad' op.  Niet onterecht.  Maar kan onze stad dat ook zijn voor die kinderen die een rugzak meedragen met herinneringen aan oorlogsgeweld en onzeker dit gastland zijn binnengestapt?  

De vrijwilligersgroep 'Welcome in Mechelen', waar allerlei Mechelaars, jong of oud en van welke achtergrond dan ook, actief bij betrokken zijn, richt deze avond in samen met een aantal partnerorganisaties. 

 

Markus

  (foto's: Jan Smets)

Vanop de Gellértheuvel in het stadsdeel Buda kijk ik naar de overkant van de Donau - naar Pest - waar het majestueuze parlementsgebouw dominant de omgeving bepaalt. De gegevens zijn te summier - te vaag, en het is allemaal al zo lang geleden.  Het zou zoeken worden naar een speld in een hooiberg.  Het hoeft voor mij ook niet meer. Maar ik denk er wel aan als ik hier mijmerend op dit hoge punt de stad aan mijn voeten opengeplooid zie liggen.

Hier stond ik enkele jaren geleden. In datzelfde parlementsgebouw zet Hongarije vandaag streng en meedogenloos de bakens uit.  Een omstreden referendum en een hard vluchtelingenbeleid strijken Europa tegen de haren.  De Donaurepubliek die na het openschuiven van het IJzeren Gordijn een nieuw tijdperk tegemoet ging schudde het verleden af.  Vergeten worden tientallen jaren als vazalstaat van de  USSR die de gedachten en vrije meningsuiting stevig onder de knoet hield.  Het gordijn schoof open, en de blik werd voortaan naar het Westen gericht.  Een nieuwe openheid.  Openheid...?

1923. De machtige dubbelmonarchie Oostenrijk-Hongarije is dan al een tijdje geschiedenis.  De adelaar beet in het zand.  De kaart van Europa werd hertekend. Hongarije was totaal verzwakt uit de Groote Oorlog gekomen, met alle desastreuze gevolgen van dien.

De kleine Markus uit Budapest komt in Mechelen aan.  Net als zovele andere 'Hongaartjes' (want zo worden ze enigszins paternalistisch genoemd) zal hij hier tijdelijk in onze stad worden opgevangen...

 

Een vluchteling op de Dijle...

 

(foto's: Jan Smets)

Vandaag mocht een zomers Mechelen een wel erg bijzondere gast verwelkomen... Rond half vijf kwam hij aangedobberd bij de Haverwerf, nadat de zeldzaam opendraaiende Kraanbrug voor hem open ging... Aan de kant klonk applaus bij z'n aankomst.  Door evenementen als rommelmarkt der begijnhoven en de braderie was er bijzonder veel volk in de stad.  Een aantal van de toeschouwers was op de hoogte van zijn komst, maar velen keken verbaasd op en wisten niet wat er gebeurde. 

Stralend weer, vrolijke mensen die op de uitkijk staan... Een vluchteling maakt het vaker anders mee...  De' inflatable refugee' maakte zich voor zijn Dijle-vaart klaar aan het Keerdok, en begon dan aan zijn tocht...

 

Welkom in Mechelen!

 

(foto's: Jan Smets)

Het werd daar een hartverwarmend feest in het Olivetenhof.. Even leken oorlogsellende,  vlucht en de onzekere toekomst vergeten... Méér dan 120 gasten kwamen bijeengebracht door 'Welcome in Mechelen' samen: Mechelaars en mensen uit vooral Arabische landen.  Bedoeling was om nog hechtere banden te smeden en het thuisgevoel van deze vluchtelingen te vergroten.  Het was mooi om zien.  De wereld is niet reddeloos verloren.  Dat gevoel hadden er velen.  Druppels op een hete plaat?  misschien... Maar de aanwezigen gingen naar huis met een sprankel hoop dat het morgen beter wordt dan vandaag.  Deze stad liet zich zien van zijn mooiste en meest gastvrije kant.  Het werd beloond met grote dankbaarheid en een brede glimlach...

 

stad vangt 150 vluchtelingen op naast Nekkerhal

    (foto's: Jan Smets)

Dinsdag strijken in Mechelen de eerste asielzoekers neer naast de Nekkerhal.  Hiervoor is een loods helemaal ingericht en werden 36 units klaargemaakt voor de opvang.  In elke unit kunnen vier asielzoekers terecht.  Zo'n unit meet 3 op 6 meter, en er staan twee stapelbedden in, een afsluitbare kast voor elke persoon en een tafel.  Electrische verwarming is voorzien.  Vandaag konden de buurtbewoners al eens een kijkje komen nemen in deze opvangplaats.  Een overrompeling werd het niet, maar toch waren er heel wat belangstellenden die zowel nieuwsgierig waren en hier en daar kritische vragen hadden.  Maar deze opendeur - mooi georganiseerd door het Rode Kruis -  verliep in een opperbeste sfeer.  Ik kreeg er ook de kans om een praatje te slaan met enkele van deze asielzoekers die wellicht binnenkort naar onze stad komen, en die een handje toestaken bij de catering op deze opendeurdag.

 

"Het verleden is het verleden. Nu telt de toekomst..."

(foto's: Jan Smets)

Het verleden is het verleden...  Het is weg.  De toekomst telt nu. Kom ik ooit terug in Syrië?  Ik weet het niet.  Ooit?  wanneer?  Ik probeer een nieuw leven op te bouwen en daar werk ik hard aan.  Ik leef van het moment, maar ben wel hoopvol.  Ik ben immers een postief denkend mens.  Ondertussen ben ik blij dat ik hier in Mechelen onderdak heb.  De mensen zijn hier allemaal 'very nice'...

Vandaag kreeg 'de' vluchteling voor mij een naam en een gezicht.  Vier maand vertoeft Muhammad Jarkas nu in ons land.  En sinds vijf weken woont hij in Mechelen.  Muhammad is afkomstig van Aleppo, de grootste stad van Syrië die zowat vier à vijf miljoen inwoners telt.  Het is één van de oudste steden in de regio, en ze kan bogen op een geschiedenis van 12 000 jaren. ( De hoofdstad Damascus is ongeveer 10 000 jaar oud). Daar werd Muhammad geboren - nu 31 jaar geleden, en daar groeide hij op in een warme familie.  Maar het verleden is het verleden.  Niets is wat het was.  De stad die al jaren geklemd zit tussen het  regeringsleger en de rebellen is voor circa 60 % verwoest.  Velen trokken weg uit de hel.  De voortdurende angst en vernielingen dreven de bevolking van Aleppo weg uit de heimat.  In de stad woont nu nog maar een vierde van de inwoners.

 

Spaanse burgeroorlog bracht Eusebio naar Mechelen

  (foto's: Jan Smets)

Ik zit met Eusebio De Coninck op de hoogste verdieping van 'In den Boer à la Mode' op de Grote Markt.  Door het kleurrijke vensterglas van de  grillig gevormde ramen van dit historische huis, dat ooit steen voor steen verplaatst werd van de Befferstraat naar deze plek, zie ik het stadhuis en de mooie gevelrijen langs weerszijden van de markt.  De muren zijn bekleed met Mechels goudleer.  Dit is een uniek huis.  Hier voel je de geschiedenis die méér dan 'gewoon' gekoesterd wordt door de eigenaars die hier nu zowat 12 à 13 jaar wonen... Aan de tafel zit ook zoon Guido, en ook zijn moeder, Paula Van Aeken schuift later mee aan.

Hij begon zijn leven in 1927 als Eusebio Lopez y Garcia, in Barakaldo, een voorstad van de Baskische haven-en industriestad Bilbao.  Als kind maakte hij de ellende mee die de Spaanse burgeroorlog met zich meebracht.  Het bracht hem als vluchtelingenkind in België.  Het is een verhaal van gruwel en verdriet, van hoop op een beter leven, van opoffering en nieuw geluk...

 

Duitse vluchtelingenkinderen verbleven in jaren vijftig in Mechelen

 (foto: Christa Frick en Heidi Wenzel - tekening: Jan Smets)

Uiteraard bestaat 'Lübechelen' niet.  Het is enkel de utopische stad in de hoofden van enkele  families uit Mechelen en het Noordduitse Lübeck.  De twee steden zijn in mekaar vervlochten tot één stad, waar Sint-Romboutstoren en Holstentor broederlijk naast mekaar staan.  Volgend jaar bestaat deze band 60 jaar.  In 1954 kwamen twee meisjes - Christa Frick en Heidi Wenzel naar Mechelen, met de hulporganisatie Caritas.  De twee meisjes - zes en zeven jaar oud, waren kinderen van vluchtelingenfamilies.  In Battel zouden ze een tijdlang onderdak krijgen bij de families De Rooster en Smets.  Het was de start van een innige vriendschap die tot de dag van vandaag voortduurt... Nooit brengt een oorlog vrede.  En toch: in de marge van gruwel, zo'n tien jaar na de feiten - werd een warm en menselijk verhaal geschreven

Inhoud syndiceren