toneel

'De zeepbel, het geluk en de facteur'

met categorie:  

  (foto onder: Jan Smets)

"Je gaat gegarandeerd gelukkig naar huis!"  Dat belooft hij me.  Ik ontmoet hem op deze kouwelijke novemberdag in de Katelijnekerk.  Luk De Koninck is er vrijwillige onthaler voor 'Open Kerken'.  De naar Mechelen verkaste acteur is duidelijk al heel goed ingeburgerd in onze stad.  Mooi dat hij zich op deze wijze inzet voor ons historisch patrimonium.  Trouwens: knap initiatief om onze kerken met de hulp van vrijwilligers zo  open te stellen voor het publiek...  Maar dat is niet de reden van onze afspraak.  Nee.  Luk doet een oproep voor een bijzondere productie op vrijdag en zaterdag, 14 en 15 december in Theater Moonbeat in de Oude Brusselstraat onder de veelbelovende titel: 'De zeepbel, het geluk en de facteur'.    En in de sfeer van de  feestdagen die er nu in ijltempo lijken aan te komen, past deze warme voorstelling hélemaal.  Luk De Koninck staat niet zélf op de planken, maar regisseert het stuk dat gespeeld wordt door Jo Dupré en muzikaal wordt opgeluisterd door Koen Vanmeerbeeck. 

"Jo is een fantastisch verteller" zegt Luk.  "Enne, het zijn twee benefietvoorstellingen in het kader van de Warmste Week, ten voordele van IAAR.  IAAR helpt mensen in de hele wereld die hun leven in handen nemen door persoonlijke vorming..."

Ik ben benieuwd...

 

'Ik Dien' serveert knotsgekke komedie in z'n 90ste speeljaar

met categorie:  

 

(foto's: Ik Dien (bo en li). Jan Smets (re)

Mechelen heeft een lange én stevige toneeltraditie.  Tal van amateurgezelschappen brengen met de regelmaat van de klok ronduit schitterende stukken op de planken.  Zo ook in Muizen, waar 'Ik Dien' zijn 90ste 'speeljaar' is ingegaan.  Dat kan tellen!  Na het overlijden van bezieler Jef Du Bin is men niet bij de pakken blijven zitten.  Integendeel.  Met vereende krachten en nieuwe moed gaat men er flink tegenaan.  En de vrouw van Jef, Mieke Van Rompaey (re) helpt hier maar wat graag aan mee.  Wat wil je?  De toneelmicrobe had en heeft haast heel de familie gebeten.  Toneel is ploegsport, en als ik zie met hoeveel enthousiasme men hier tegenaan gaat, dan kan ik niet anders dan hun nieuwste stuk in de kijker te zetten.  De kop is er af.  Maar wie nog kaartjes wil bemachtigen voor 23 en 24 november, zal zich moeten haasten.  Met 'Love begins @ 50' mag je je verwachten aan een knotsgekke komedie die bol staat van misverstanden en verrassingen.  Succes gegarandeerd!  De eerste voorstellingen bewezen het al.  Het publiek wist het stuk erg te smaken.

 

"Nooit emoties spelen die je zelf niet ervaren hebt!"

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Eindelijk is het gestopt met regenen.  Langzaam wordt het droger.  De herfst kleurt mooi in het bosrijke Rijmenam, waar ik een ontmoeting heb met acteur Jaak Van Assche.  Decennialang woont hij hier nu - samen met zijn echtgenote Heddie Suls.  Ooit ontvluchtten ze Mechelen waar ze huisden in de Lange Schipstraat en nadien in de Bleekstraat om uiteindelijk hier neer te strijken.  Eerst vonden ze een stek in naburig Bonheiden. 

"Ik ben dan wel in Londerzeel geboren, maar ik was een jaar of twee toen we verhuisden naar Mechelen.  Mijn jeugdjaren bracht ik er door.  Ik liep er school, stond jarenlang op de planken van het MMT en vele jaren gaf ik les in het stedelijk conservatorium.  Maar toenmaals was het een trend om naar 'buiten te trekken'.  Mechelen liep leeg.  De stad verkrotte en verloederde.  Zo zijn we hier terecht gekomen.  De stad was ons te druk.  We wilden naar het groen.  Mijn sociaal leven speelt zich hier grotendeels af, en 18 jaar ben ik in deze gemeente schepen geweest.   Bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen ben ik niet meer opgekomen voor mijn partij, de N-VA.

Vader Frans Van Assche die eigenlijk afkomstig was van Hombeek (zijn vader - de grootvader van Jaak -  was er dorpsdokter) gaf les in de Tuinbouwschool aan de Antwerpsesteenweg. Het gezin woonde op dezelfde steenweg - niet zo gek ver van deze school.  Toen Jaak geboren werd in juli 1940, was zijn vader krijgsgevangen in Oostenrijk. 

 

Freddy Van Vlasselaer 55 jaar op de planken

met categorie:  

25  jaar   Mechels   Volkstoneel 

Op zondag 23 september wordt er gefeest bij Het Mechels Volkstoneel !

De vereniging bestaat dit jaar 25 jaar en dat mag gevierd worden ...  Op  22 juli 1993 werd ten huize Van Vlasselaer , een nieuw Mechels toneelgezelschap in het leven geroepen..

(foto's: José Ruysevelts.  Freddy Van Vlasselaer)

 

Damiaan in Hanswijk...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Hanswijk maakt zich stilaan klaar voor haar belangrijkste maand van het jaar... Op 6 mei trekt naar eeuwenlange traditie de beroemde Hanswijkprocessie weer door de Mechelse straten.  Maar er staat wel meer op stapel.  Op zondagnamiddag 27 mei (15 uur) wordt de beklijvende monoloog 'Damiaan van Molokai' opgevoerd in de crypte van de basiliek.  In het verleden werd de 'beroemdste Belg' al vertolkt door Alex Wilequet, Jo De Caluwe en Denijs Van Killegem.  Nu neemt Louis Apers deze rol voor zijn rekening.  Hij is hiermee niet aan zijn proefstuk toe.  Eerder stond hij hiermee al op de planken.  Louis is diaken in onze stad en samen met zijn vrouw Beatriz Flores hield hij enkele jaren het 'Calefact' open: een huis in de Hoviusstraat in het Groot-Begijnhof, waar voor daklozen in de winter in opvang werd voorzien.  Iedereen is welkom om deze voorstelling bij te wonen.  "De opbrengst  gaat integraal naar de Damiaanactie", vertelt me Fernand Verreth van de geloofsgemeenschap van OLV-van Hanswijk...

 

De fakkel wordt doorgegeven...

Muizen...   HET LAATSTE GLAS   van Francis Durbridge ...  Een thriller in 't Kranske..

Op 16,17,23,30 en 31 maart 2018 brengt "Ik Dien"  uit Muizen , de thriller Het laatste glas van Francis Durbridge in een regie van Sander Van Den Broeck.

Wie is Sander Van den Broeck ?

 

Emma: Thuis en op school...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Drie jaar geleden had ik al een interview met haar...  Ondertussen is ze een toffe jongedame van 19 jaar: vriendelijk en goedlachs en zonder de minste kapsones.  Het succes is duidelijk niet naar haar hoofd gestegen.  Sinds ze als 14-jarige een vast personage werd in de populaire televisiesoap 'Thuis' is ze zowat een BV geworden.  Wie zo vaak op het kleine scherm te zien is, wordt zo'n beetje publiek bezit van de kijkers.  Maar Elise Roels blijft er bescheiden bij.  Ze kan dit alles goed relativeren.  De jonge Mechelse heeft duidelijk veel talent. De TV-dochter van dokteres Judith Van Santen 'Emma' -  ziet deze soap als een goeie leerschool.  Acteren is helemaal haar ding.  Zo is ze ook terecht gekomen in 'Thuis'.  Maar ze heeft nog véél meer pijlen op haar boog.  Elise is een vaste waarde op de planken van het Mechelse amateurtoneel.  Heel verscheiden rollen schreef ze al op haar palmares.  Enne: binnenkort is Elise weerom te zien op televisie: In de Eén-reeks 'Secrets' dat een spin-off kan genoemd worden van 'Thuis' geeft ze terug gestalte aan 'Emma'.  De nieuwe reeks staat verder totaal los van de soap.  Je hoeft dus geen kijker van 'Thuis' te zijn om 'mee' te zijn.  Momenteel lopen de opnames.  Die duren nog tot 15 april.  Elise heeft het er wat druk mee naast theater, haar rol in 'Thuis', haar studies...

 

Het Puin van Eden

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

(li: Carl von Winckelmann.  re: Freek Mariën)

Je kan terecht stellen dat Freek Mariën 'goe bezig' is.  Voor velen is Freek lang geen nobele bekende meer maar een theatermaker die al flink bewees dat hij het métier kent.  Mechelaar Freek Mariën, geboren in 1988,sleepte al een erg mooie prijs in de wacht.  Met 'Wachten en andere heldendaden' won hij de prestigieuze Taalunie Toneelschrijfprijs 2015.  En wat méér is: ook dit jaar werd hij genomineerd voor diezelfde prijs.  Deze keer voor 'De schaar van de tsaar'.  Kortom: Mechelen mag trots zijn op deze jonge schrijver/regisseur.  Ook nu weet hij ons te verbazen met een spraakmakende voorstelling.  Die maakte hij met zijn kompaan Carl von Winckelmann.  'Het Puin van Eden' is een boeiend stuk dat geschreven werd voor jonge tieners vanaf 10 jaar.  Samen schreven ze aan de tekst, en samen regisseerden zij deze productie die door publiek en recensenten al omschreven werd als 'straffe kost'.  De première ging een paar weken geleden door in Leuven, maar gisteren werd het stuk waarbij Wanda Eyckerman en Arend Pinoy het beste van zichzelf geven, gebracht op de Mechelse planken van ARSENAAL/LAZARUS - in de thuisstad van Freek.  Na een paar (school)voorstellingen vertrekt het gezelschap dan op tournee door ons land én Utrecht! Gisterenavond werd het theaterstuk voorgesteld en het was Peter Anthonissen die de getalenteerde schrijvers/regisseurs mocht interviewen, waarna ook het boekje met de theatertekst (uitgegeven door De Nieuwe Toneelbibliotheek) werd voorgesteld...

 

De wereld is een schouwtoneel..

met categorie:  

"De wereld is een schouwtoneel ,

ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel... " 

( William Shakespeare)

Mijn ouders waren toneelliefhebbers . Na de oorlog genoten ze van alles wat Mechelen op dat vlak te bieden had..  Ons ma sprak lovende woorden over Tuur De Weerdt en onze pa hield van operettes.  Jong maar Moedig en de Dijlezonen waren favoriet ... Als ze in Mechelen niks naar hun gading vonden reden ze naar Antwerpen..

 

'Kerstmis is als een lawine die op je afkomt, maar een vluchtweg is er niet'

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Geen zoetsappigheid.  Geen suikerzoete romantiek.  Totaal niet...  Met 'Prettig Kerstfeest' van Steven Berkoff brengt de Mechelse acteur Marc De Knijf een donker, indringend en bij momenten komisch portret van een eenzaat.  De monoloog die op 22, 23 en 27 december wordt opgevoerd in Arte Nova in de Consciencestraat focust op de schijnheiligheid tijdens deze periode van het jaar wanneer de emotionele druk meedogenloos hard toeslaat.  Zo beschrijft Marc het stuk dat hij samen met zijn vriend Marc Bultereys bewerkte.  Het is deze laatste die ook de regie voert.  Ik heb met Marc een babbel in de voormalige meubelzaak die al een heel tijdje hét creatieve laboratorium is van onze Dijlestad.  'Jonge makers' kunnen hier terecht om hun artistiek ei te leggen.  En al mag Marc al iets minder jeugdig zijn: hij voelt zich nog helemaal tot de doelgroep behorend...  Verwacht je niet aan een klassiek Kerstspel.  Dat is 'Prettig Kerstfeest' allerminst.  Kom kijken en laat je verrassen...

 

Nog lang geen oudgedienden...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

 

In de zaal is het donker en stil.  Op de planken repeteert een koppeltje enkele keren opnieuw een zelfde scène.  De regisseur geeft aanwijzigingen.  En aan de lange tafel voor het podium wachten een aantal acteurs - sommigen al in vol ornaat als politie-agent of clochard...  Daartussen zit Mieke Van Rompaey... het scenario oplettend volgend...

Ik heb me er bij gezet en volg het gebeuren zwijgend vanop de kantlijn. 

Feestzaal 't Kranske in de Sint-Albertusstraat, vlak naast de voormalige parochiekerk met die naam...

Toneelkring 'Ik Dien' serveert binnenkort de romantische komedie van Pol Anrys: 'Per(r)ongeluk' aan haar trouw publiek.

Het zijn geen gemakkelijke maanden voor Mieke die eind augustus haar man Jef Du Bin verloor.  Jef was jarenlang dé grote bezieler van het Muizense toneel.  Vorig jaar werd hij nog in ons stadhuis gehuldigd voor 50 lange jaren op de planken.  Maar Mieke die door haar huwelijk met Jef eveneens gebeten werd door de toneelmicrobe, heeft de draad weer opgepakt.  Het geeft haar afleiding nu Jef een grote leegte naliet. 

"Ik ben vooral bezorgd om het feit dat sommigen denken dat nu binnenkort 't Kranske gaat afgebroken worden en hier 26 appartementen worden gebouwd, het finaal gedaan is voor 'Ik Dien'.  Niks is minder waar!  We blijven doorgaan!"  

Nee: 'Ik Dien' is nog lang niet uitgediend...

 

Dan doven de voetlichten... Jef Du Bin

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Muizen verliest vandaag één van haar markantste figuren...  Op de leeftijd van 71 jaar heeft Jef Du Bin ons verlaten.  Jef was al enige tijd ziek, maar op het moment dat alles er terug hoopvoller uitzag, ging het mis.  De voetlichten zijn gedoofd en het gordijn schuift toe...  Maar wie zo lang op de planken stond - enthousiast en vol overgave - zal nooit volledig in de coulissen verdwijnen...

Jef was een monument.  En ik weet dat dit vaak wordt gezegd van een overledene...  Misschien soms iets té snel...  Maar bij Jef is dit predikaat volledig op z'n plaats.  Jef schreef toneelgeschiedenis.  Vol vuur stond hij op en achter de scène, en met veel overtuigingskracht vocht hij voor het amateurtoneel.  Vorig jaar werd Jef in ons stadhuis gevierd voor zijn 50-jarige toneelcarrière.  Toen werd hij omringd door zijn lieve vrouw Mieke, zijn drie dochters, kleinkinderen en een trits vrienden: een warme kring van mensen rondom een warme en hartelijke mens.  Het eerbetoon was meer dan verdiend.  Jef was een Mechels  cultuurambassadeur van eerste categorie. 

We hadden hem graag nog langer in ons midden gehad....  Maar zelfs een regisseur heeft niet alles in de hand... Soms heeft het script verrassende wendingen...

Vandaag doven de voetlichten...  Het applaus sterft weg...het gordijn schuift toe. Maar het 'stuk' zal nog lang blijven nazinderen.  Figuren als Jef verwijnen nooit hélemaal en voorgoed in de coulissen... 

 

Luk kwam Thuis in Mechelen

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Hij had het zo wat gehad met de winter, zei hij.

Het is dan ook een bitterkoude eentonig grijze dag.  De vorige dagen was er nog minstens die azuurblauwe vrieslucht én de zon die het decor wat meer kleur gaf.  Vandaag overheerst evenwel het grauwe.

Misschien is het dat heimwee naar dat zomerse dat ons als vanzelf brengt op Griekenland.  We ontdekken dat we dezelfde passie hebben.  We worden er haast lyrisch over.  Zo zitten we in onze verbeelding aan de kade van de Egeïsche zee, op zo'n rotspunt als het eiland Tinos.  We doorkruisen als Odysseus Posseidons wateren en we zien de felgekleurde bootjes dansen.  En we horen de melancholische bouzoukiklanken - de bitterheid, de vreugde, de levensdrang.  Ik begrijp wat hij bedoelt.  Ik deel dezelfde liefde.

Jaren geleden had hij de kans om op een vijf weken durende tourné, in het kielzog van de grote Griekse componist Mikis Theodorakis de Lage Landen rond te trekken.  Hij had teksen van Theodorakis mogen omzetten in het Nederlands.  Het werd een intense ervaring.  Mikis is dan niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk een reus van een man!  Geboren op het karaktervolle eiland Chios dat zijn persoonlijkheid vorm gaf, werd hij het Geweten van z'n land en wist hij de Griekse volksgeest en temperament in meeslepende muziek te vertalen.  Zélf zag ik hem ooit  - in 1978 - in het antieke theater van Epidauros.  Het kolonelsregime was nog niet zo lang voordien gevallen en Mikis was er 'bevrijd' uitgekomen.  Net die dag toen ik er een voorstelling bijwoonde was hij daar aanwezig: ik zie hem nog met zijn wijd opengespreide armen het publiek begroeten... Imposant.

Hier in dat oude antieke theater ontplooiden zich verhalen van leven en dood, van heldendaden en wraak en diepmenselijke gevoelens. 

De theaterman Luk De Koninck en ik delen de herinneringen.  Hij vertelt dat hij met Theodorakis toerde.  En dat had indruk op hem gemaakt.  Ook zijn muze Maria Farantouri leerde hij zo kennen.  Ze was niet altijd de gemakkelijkste tante achter de coulissen, verklapt hij.

Maar vandaag is Griekenland ver weg.  En de klotsende Egeïsche wateren zijn er alleen maar in ons verwachtingsvol uitkijken naar de zomer.  We zitten in SAVA op de Grote Markt en doen het vanochtend zonder dat glaasje retsina.  Maar ook bij een geurende koffie kom je tot aangename babbels...

 

Guido Horckmans: véél meer dan 'pastoor Walter'

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets -  Erwin Horckmans)

Dan staarden ze beiden in Zeeland naar de nachtelijke sterrenhemel.  En dan filosofeerde hij over het oneindige universum, de oerknal, de magie van het alledaagse en over leven en dood.  Met een pint bier in de hand, naast mekaar gezeten, turend naar  die donkere lucht met ontelbare lichtstipjes... en over de zee.  En dan vonden ze mekaar - vader en zoon.  Guido en Erwin.

Hij voelde zich een Viking - al zo lang - 'Erik de Noorman' - een kinderdroom die een leven  meeging.  Hij wou ook als een Viking begraven worden - de rivier afvarend en verder, en over de zee naar die andere wereld - die hemel of walhalla.

En toen het vuur in de romantische levenskunstenaar helemaal was opgebrand en de laatste sintels niet langer gloeiden, stonden vrienden en familie samen rondom hem.  En de zoon sprak.  Met genegenheid, en met liefde.  Over hem, die gemist zou worden maar die voortaan mee zou lopen op zijn levenspad; die hij zou ontmoeten in de wind en een mooie zonsondergang... In een kunstwerk, in een kleinkind...

Vorig jaar- op 25 juli 2015 sloot Guido Horckmans voorgoed de ogen. De laatste jaren waren niet gemakkelijk geweest.  De veelzijdige kunstenaar was maar een schim van wie hij ooit was. Dementie maakt geen onderscheid.  Ook briljante geesten ontmoeten deze meedogenloze sluipmoordenaar op hun weg.

Ik praat met Erwin over zijn vader, Guido Horckmans.  Hij doet dat met warmte.  Er is geen sprake van adoratie - hij verbloemt de zwakheden niet.  Maar het is een getuigenis van een oprechte vader-zoon relatie, van mekaar kwijt geraken en terug vinden.  En dat is mooi te noemen.

 

"Ik ben maar een klein manneke dat wat toneel en muziek speelde..."

   

(foto's: Jan Smets)

Hij heeft één van de meest markante karakterkoppen van de Dijlestad, en velen kennen hem.  Hij was dan ook jarenlang méér dan actief op tal van terreinen.  En als je hem daar nooit hebt ontmoet, dan zag je hem al wel eens door de Mechelse straten lopen: Pol Van Hoof.  Pol is nu 68 jaar en het leven heeft hem de voorbije tijd niet gespaard.  Vorig jaar verloor hij zijn echtgenote Betty na 25 jaar huwelijk, en zijn gezondheid laat het afweten.  Niks levensbedreigend maar wel slopend.  Een vrij zeldzame ziekte zorgt voor verstarring van de hartspier.  Het maakt dat zijn hartcapaciteit sterk achteruitgegaan is en dat hij snel buiten adem is.  Dat legt natuurlijk een zware hypotheek op zijn doen en laten en de bezige bij die hij altijd was moet nu vrede nemen met een levensritme dat héél wat trager is dan het ooit was.  Maar hij blijft niet bij de pakken zitten.  Ondanks de ernst van zijn aandoening is het hem niet aan te zien.  Pol woont met zijn 16-jarige Chinese adoptiedochter Yong Qing in een gezellig appartement in het Hof van Habsburg, de voormalige Dossinkazerne, en heeft een prachtig uitzicht op de skyline van de stad met de altijd dominerende Sint-Romboutstoren...

 

Inhoud syndiceren