tentoonstelling

Mechelen stelt tentoon...

"Ik voel me een oudstrijder van '68..."

 

(foto's: Jan Smets)

Ik voel me zo'n beetje een 'oudstrijder' van '68.  Toen was ik 25 jaar.  Mijn generatiegenoten verdwijnen één voor één.  Ofwel wonen ze in een rusthuis of zijn ze overleden.  Ik ben een zeldzaam verschijnsel geworden.  Het was een fantastische periode.  Ik mis in mijn stad een 'Herten Aas' dat toen het legendarische toevluchtsoord was voor kunstenaars en wereldverbeteraars dat aan de basis lag van een beter cultuurbeleid in Mechelen.  Ik werk nu praktisch 'alleen' - wat geïsoleerd.  Een Einzelganger...

Dit vertelt me Willy Van Eeckhout in zijn atelier bij zijn woning aan de Brusselsesteenweg waar de zorgvuldig geselecteerde werken staan opgesteld die zullen dienen voor de op stapel staande expo in Galerie M in de Kanunnik De Deckerstraat van 2 tot 17 juni.  Willy mag één van de meest markante Mechelse kunstenaars van zijn generatie genoemd worden.  De tentoonstelling 'FOCUS 68' richt zich vooral op het werk van de kunstenaar uit die periode...

 

ROOTS

(foto's: Jan Smets.  Hierboven werk van David Legrève)

De tentoonstellingen in ons Cultuurcentrum focusten dit seizoen vooral op fotografie.   En het moet gezegd: ik heb werkelijk knappe dingen mogen ontdekken gedurende voorbije periode.  Topexpo's met topwerken!  Professionele en amateurfotografen toonden hun kunnen in mooi opgezette tentoonstellingen.  Het seizoen wordt nu afgesloten met 'ROOTS' - een expo waarbij lokaal fotografietalent haar gevarieerd werk wil laten bewonderen.  Ik liep er langs en ik kan een bezoekje aan het Cultuurcentrum helemaal aanraden.  En in de tentoonstellingszalen kwam ik niet weinig bekende namen tegen.  Zo maakte ik (nog meer)  kennis met het verrassende werk van Mechels persfotograaf David Legrève (zie hierboven).  Ondermeer.  Stuk voor stuk geven ze allen hun eigen-zinnige fotografische kijk op hun stad, landschappen, hun roots...   Nog tot 27 mei kan je voor deze niet te missen expo die zaterdag van start ging terecht in het Cultuurentrum.  Gratis en voor niks.  Waarom nog twijfelen?

 

Fifties beleven in het Speelgoedmuseum

Bewonderen, beleven én zelf spelen: jezelf helemaal onderdompelen in de fifties in het Speelgoedmusem
Waarom dit de moeite is? Ik probeer het je uit te leggen:
 
(foto's: Linda Van der Auwera; behalve foto Bild Lilli: Speelgoedmuseum)
 
Met een nieuwsgierige en zwierige tred stap ik de hal van het speelgoedmuseum binnen. Na enkele stappen hou ik halt. Ik spits mijn oren, en jawel hoor, meteen ben ik in de fifties. De muziek die je altijd tegemoet komt beneden, is aangepast: er klinkt vrolijke fifties-muziek. Jiepiejee: dit is best fijn!
 

Tatiana De Munck - 'I'm Nowhere in Particular'

(foto's: Jan Smets)

Ze troont me mee naar de bovenste verdieping.  "Het Schoon Verdiep" zegt ze al lachend.  Hier voelt ze zich in haar sas: hier in haar gedeelde artistieke ruimte van Artenova, hét Mechelse creatieve laboratorium bij uitstek.  Hier werkt ze sinds februari 2017 en ze hoopt dit nog een tijdje te kunnen doen.  Aan de muur hangen inkttekeningen van haar hand.  Ik zie foto's...  Inspirerende omgeving.  Tatiana De Munck is beeldend kunstenaar.  Al 25 jaar woont ze in onze stad, maar eigenlijk is ze geboren Brusselse (°1961).  Kunstzinnig is ze altijd al geweest.  vanaf haar elfde volgde ze lessen in de Anderlechtse academie.  "Ik heb wat van alles geproefd daar.  Houtsnijden, litho, etsen, glasbewerking...  Alles boeide me."

En dan komt ze naar Mechelen...

 

Roep om Rechtvaardigheid

 

(foto's: Jan Smets)

Met 'Roep om Rechtvaardigheid' zet stadsmuseum Hof van Busleyden zich helemaal op de kaart!  Deze prestigieuze tentoonstelling met zo'n 80 werken ontleend aan internationale topmusea en privé-collecties is tegelijkertijd sluitstuk van het Stadsfestival OP.RECHT.MECHELEN als smaakmaker voor het totaal vernieuwde museum dat eind juni zijn deuren zal openen.  We hebben er lange tijd op moeten wachten, maar nu wordt reikhalzend uitgekeken naar de officiële opening van het stadsmuseum dat flink wat ambities heeft.  Deze tentoonstelling waar drie jaar lang aan gewerkt is, is hét aperitief voor wat we dan zullen voorgeschoteld krijgen.  Deze morgen had ik de kans om de tentoonstelling te bezoeken die op 23 maart van start gaat.  En het moet gezegd: dit is misschien wel het knapste en het meest de stadsgrenzen overschrijdende wat Busleyden de laatste jaren in de vitrine zette.  Dat zeg ik niet alleen.  Ook Karine Decoster, voorzitter van de Mechelse gidsenbond die zaterdag haar eerste groep doorheen de tentoonstelling zal loodsen is laaiend enthousiast.  Dit is een toptentoonstelling.  Curator Samuel Mareel en de medewerkers van het museum geven hier het beste van zichzelf.  'Roep om Rechtvaardigheid' is een expo die je héél zeker niet mag missen - al bezoek je er maar eentje dit jaar!

 

Van een Mus een Olifant maken nu te kijk in Mechelse etalages

Van Een Mus Een Olifant Maken, is de nieuwe winkelwandel tentoonstelling waarvoor de mensen van de Mechelse vzw Sjarabang, de handen uit de mouwen hebben gestoken. Dit beeldend project is naar aanleiding van Kunstproeven 2018 dat half maart zal plaatsvinden in de binnenstad.

 

Boeiende dubbel-expo van Dirk Vander Eecken en Niels Donckers in De Garage

 

(foto's: Jan Smets.  li: Dirk Vander Eecken. re: Niels Donckers)

Dit seizoen ligt de focus van het Cultuurcentrum op fotografie.  Zo verwelkomde men onlangs topfotograaf Tim Dirven met de beklijvende expo 'Karkas'.  Opnieuw worden de schijnwerpers gericht op het werk van een andere Vlaamse grote naam in de wereld van de fotografie: Niels Donckers.  Vanavond werd zijn tentoonstelling 'Selected Works 1992-2017' geopend in De Garage.  Zijn werk gaat er in 'dialoog' met de wel heel aparte 'schilderijen' van Dirk Vander Eecken.  Bij het eerder recente werk van deze kunstenaar komt echter geen penseel of borstel aan te pas...  Verrassend. 'Disconditions' is een expo die je aandacht verdient!  Loop zeker eens binnen in deze galerie Onder den Toren...  Je krijgt hiervoor de kans tot en met vier maart.

 

Woorden die uit de Hemel vallen...

 

(foto's: Jan Smets)

Een wel heel bijzondere tentoonstelling is momenteel te bezoeken in de OLV-van Hanswijkbasiliek.  Aan muren en zuilen van de kerk hangen tot 3.60 meter hoge banderollen met kalligrafische geschriften.  De teksten werden ontleend uit de geschriften van Benedictus, maar ook andere teksten werden creatief onder handen genomen door de Anglaisevrienden - een Kalligrafie Club uit Zwijndrecht.  Op uitnodiging hebben ze hier hun expo opgezet die nog tot 7 januari gratis te bekijken valt.  De teksten die religieus geïnspireerd zijn kunnen aanzetten tot bezinning, maar ook mensen die niet gelovig zijn kunnen geraakt worden door deze artistieke kunstvorm.  De Anglaisevrienden hebben zich tot doel gesteld om het geschreven woord op een mooie manier te bewaren, als een expressie van een persoonlijkheid.  Ze willen schoonheid in de letters brengen en dit - per uitbreiding - in de wereld...

 

Yvonne en Yvonne

(foto's: Jan Smets)

Ze kennen mekaar al méér dan veertig jaar.  Voor beiden kende het leven een valse start.  Later zouden ze mekaar voor de eerste keer ontmoeten: in Borgerstein, de voorziening voor mensen met een verstandelijke beperking in Sint-Katelijne-Waver.  De nu 66-jarige Yvonne Backs was er bewoonster, en de vier jaar jongere Yvonne Baten was er begeleidster.  Dit is ze nu nog steeds.  Yvonne Backs is helemaal opengebloeid, en woont nu - onder begeleiding - met een paar andere mensen zelfstandig in een huis in Bonheiden.  Twee vrouwen.  Twee vriendinnen.  Dikke vriendinnen... In het weekend van 9 en 10 december exposeren ze samen in het Maurus Moreelshuis in het Groot-Begijnhof.  Kunst is iets wat hen verbindt.  Maar er lopen wel méér parallellen tussen Yvonne en Yvonne.  Ik ontmoet hen vandaag in het creatief atelier van Sjarabang in de Hoviusstraat waar ze druk bezig zijn met de laatste voorbereidingen voor hun tentoonstelling...

 

Tussen kwetsbaarheid en kracht: Selina De Maeyer

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Ze is een jonge talentvolle fotografe.  Pas vorige maand was ze met dertig Miss België-kandidates in het Egyptische Sharm-El-Sheikh.  In dat exotische kader bracht ze hen voor haar lens. Haar foto's sieren de covers van modemagazines.  Een wereld van glitter en glamour en misschien ook van 'schone schijn'.  En toch is Selina De Maeyer een méér dan diepgelovige vrouw.  En dat is licht uitgedrukt.  Ze kan letterlijk niet zwijgen over God. Hij bepaalt haar leven helemaal.  In wat ze is.  In wat ze doet.   Ik frons de wenkbrauwen, en kan het niet zo goed vatten.  Het lijkt me dat ze zich beweegt in wel heel verschillende werelden.  Pure contradictie.  Ze maakt me nieuwsgierig.

Vanavond heb ik haar ontmoet op de vernissage van een tentoonstelling met een selectie van haar boeiende fotowerk, in het Diocesaan Pastoraal Centrum (het voormalig Groot-Seminarie) in de Merodestraat.  Vanaf 1 december tot en met 22 december kan je deze expo bezoeken.

 

Hoe een omgekeerd urinoir de kunstwereld veranderde...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets.  Boven: de recyclagekunstenaars Marc Hendrickx en Fred Vercauteren in de gietende regen op het stationsplein bij hun werk 'Bains Soignés'. Onder: Guido De Coninck en schepen Björn Siffer openen de expo bij de foto van Marcel Duchamp...)

In 1917 zette een kunstwerk van Marcel Duchamp de kunstwereld op zijn kop.  Zijn omgekeerde urinoir dat hij 'Fountain' noemde choqueerde de goegemeente.  Een industrieel vervaardigd urinoir op een sokkel: néé: daar was de wereld niet rijp voor.  Het kunstwerk werd stante pede uit de expo in het prestigieuze Palace Hotel in New York verwijderd.  Moet je weten: de in Frankrijk geboren Duchamp was zelfs jurylid op deze kunsthappening.  Kunstwerk geweigerd.  Duchamp neemt zijn ontslag.  Hilariteit alom.  Maar de bekende fotograaf Stieglitz zet het bij hem 'in de vitrine', en dan begint het werk aan een triomftocht.  Het verschijnt in magazines, en het verhaal gaat de aardbol rond.  En dan verdwijnt het wéér uit het zicht.  Komt het ergens op een vuilnisbelt terecht?  In de jaren vijftig en zestig van vorige eeuw worden er plots replica van gemaakt, én recent werd de 'fontain' tot meest invloedrijke kunstwerk van de 20ste eeuw betiteld...  Het revolutionaire werk maakte de moderne kunst grenzeloos.  Zonder Duchamp geen Warhal, Broodthaers, Koons of Delvoye...

Keren we terug naar Mechelen... Naar de bekende sanitairzaak van Guido De Coninck aan de Veemarkt.  90 jaar bestaat deze zaak nu.  Guido is een erg gedreven Mechelaar: geboeid door de geschiedenis van zijn stad, amateurfilmen, archeologie...  En laat het nu net een idee zijn dat onstaat in zijn magazijn in het Paardenstraatje én een babbel met kunstminnaars dat aanleiding geeft tot het project '1917 Fountain 2017'.  Vandaag werd het kunstproject voorgesteld in de sanitairzaak.  En ik weet al zeker dat het ook Mechelen op zijn kop zal zetten.  Gegarandeerd!

 

Het gevoel van ver weg te komen...

(foto's: Jan Smets)

Ze vertelt me over haar omzwervingen.  Voor ze strandde in Mechelen was haar leven een reis tussen de vier windstreken.  Op een bepaald ogenblik voelde ze zich een reizende poëet - haar hoofd vol van verhalen en beelden... Nu nog heeft ze het gevoel van 'ver weg te komen' - ook al is deze stad haar thuishaven geworden waar ze niet meer weg wil.  Ze wil haar kinderen de stabiliteit geven die ze zelf zo heeft gemist.

Rita Jeltsch werd 43 jaar geleden in Los Angeles geboren als dochter van Zwitsere ouders.  Voortdurend verhuisde het gezin.  Op verschillende plaatsen in de Verenigde Staten woonden ze.  Vader was professor wiskunde en verhuisde telkens voor zijn job.  Vrouw en kinderen volgden.  Van Amerika vloog men de Grote Plas over naar Duitsland.  En van Duitsland ging het naar Zwitserland.

Voor een teenager is dit alles niet zo evident.  Altijd afscheid moeten nemen is niet eenvoudig.  Ik was 16 toen we naar Zwitserland verhuisden.  Ik was woest op mijn vader.  Met tegenzin woonde ik in Zwitserland.  Het contact met mijn ouders was moeilijk in die periode.  De band is al lang hersteld, al kan ik hem niet echt innig noemen.  Die heb ik wel met mijn jongste zus.  Ik spijbelde veel op school, en toch mocht ik een studiejaar overslaan zodat ik op 17 jaar verder kon studeren.  Met mijn ouders had ik een deal gesloten: ik zou alleen op kot gaan wonen.  Maar emotioneel was ik er beslist niet klaar voor.  In die periode tekende en schreef ik veel.  Fantasie had ik altijd gehad.  Een vlucht mag je het niet noemen.  Ik deed het gewoon graag.  Mijn allereerste boekje schreef mijn vader, omdat ik dat zelf nog niet kon.  Ik tekende en hij schreef er 'mijn' verhalen bij...

 

Ik praat met Rita in cultuurcafe De Kuub. Rita Jeltsch is een bijzonder boeiende persoonlijkheid en een kunstenares met een verrassend en intrigerend oeuvre.  Op 10 november werd haar expo 'MANAWEE' geopend in het Cultuurcentrum.  Die loopt nog tot zondag 3 december.  Tegelijkertijd werd haar gelijknamige graphic novel gepresenteerd...

 

'Gebombardeerd'

 

(foto's: Jan Smets)

Je kan er niet naast kijken: in de Bruul, vlakbij Leliëndael, wordt je de volgende twee weken met de neus op de feiten gedrukt.  Het gaat over gruwel maar ook over hoop; over mensen die zich rechten en hoopvol kijken naar een betere toekomst...  Met de foto-expo 'Gebombardeerd' wil Handicap International niet alleen het oorlogsleed aanklagen, maar ook de postitieve verhalen van mensen vertellen die opnieuw iets willen maken van het leven.  Deze NGO zet zich in voor mensen met een handicap en voor andere kwetsbare personen.  Vooral gekend is Handicap International voor de strijd tegen landmijnen en clustermunitie.  Maar de focus beperkt zich niet enkel tot oorlogsslachtoffers.  Handicap International maakt deel uit van de Mechelse Mondiale Raad. Dit past volledig in de visie van de stad die dialoog erg belangrijk vindt en zich wil uitspreken tegen oorlogsgeweld.  Elk jaar zet ze bijvoorbeeld ook de 'Dag voor de Vrede'  van de Verenigde Naties in de schijnwerpers.  Maar ook onderschrijft ze sterk Cities for Life tegen de doodstraf...   Vanmiddag werd de expo geopend door schepenen Marina De Bie (Mondiaal Beleid), en Walter Schroons (Financiën en Sport)en directeur Handicap International in Brussel, Jean Van Wetter.  Opvallende aanwezige was de sinds bijna twee jaar in onze stad verblijvende Syrische vluchteling Mohamad Jarkas uit Aleppo...

 

Karkas

  (foto's: Jan Smets)

De foto's grijpen me naar de keel - ze beklijven, slaan en zalven tegelijk.  Vanavond opende het Cultuurcentrum de ronduit boeiende fototentoonstelling 'Karkas'.   Onder deze noemer selecteerde één van de meest getalenteerde Belgische persfotografen - Tim Dirven - werk van 25 jaar.  Naar aanleiding van zijn vijftigste verjaardag toont hij ons zorgvuldig uitgezochte toto's.  Zijn oeuvre is omvangrijk.  Een keuze maken was dan ook niet eenvoudig.  Dirven neemt ons mee op reis van Brussel naar Mostar, Sar-e-Pol, Suusamyr, Damascus, Darfur, Kinshasa, Antananarivo en vele andere plaatsen op deze wereldbol.  Met Karkas schetst deze fotojournalist die werkzaam is bij de krant De Morgen, ons een beeld van de levensbeschouwelijke zoektocht die fotografie voor hem is.  De term 'karkas' verliest hier zijn negatieve en lugubere connotatie en staat voor de essentie waarnaar de fotograaf op zoek gaat.  Het karkas is hetgeen ons recht houdt en de duurzame structuur die overleeft als verder alles uit elkaar valt...

Met enige schroom vraag ik of hij even voor mijn lens wil plaatsnemen.  Dat doet hij - heel bescheiden. Ik voel me nu hélemaal amateur tegenover deze topfotograaf.  Hij ziet een tikkeltje op tegen deze avond, maar beseft dat het erbij hoort.  Plaatsnemen achter de micro - iets wat hij zo dadelijk doen moet - doet hem innerlijk sterven.  Het is zijn ding niet.  Communiceren doet hij het liefst via de camera...  En dat kan hij als de beste.  Zijn expressieve foto's in zwart-wit en kleur schudden je wakker en gaan tot op het bot, ontdaan van alle franjes.  Ze zijn diep-menselijk en direct.  Tim Dirven toont de mens die zoekt naar een wankele balans tussen cultuur, religie, politiek en ecologie.  Ze tonen 'verkruimelde mensen, doorleefd en gehavend, versleten gebouwen, wrakken, indringende landschappen...

Met deze expo hebben Anne Van de Voorde en Koen Leemans en de medewerkers van het Cultuurcentrum een uiterst knappe tentoonstelling opgezet die je zéker moet bezoeken.  Hij loopt nog tot 7 januari...

 

Willy Van Eeckhout zet z'n kunst in de kijker in de kerk...

 

(foto's: Jan Smets)

Hij is één van  de meest spraakmakende en getalenteerde Mechelse kunstenaars van z'n generatie en wist een indrukwekkend oeuvre te verzamelen.  Heel figuratief gestart evolueerde hij in de loop der jaren naar puur abstract.  En nog steeds is de kunstenaar niet aan het einde van z'n latijn.  Na zijn grote olieverschilderijen is hij nu ook heel creatief aan de slag met palimpsesten.  Willy Van Eeckhout is niet in één hokje te plaatsen.  Vanaf zondag exposeert hij wel op een héél bijzondere locatie: de Colomakerk!  Deze opent die dag na 17 jaar opnieuw de deuren en Willy die geboren is in de Hanswijkenhoek krijgt de eer om als eerste kunstenaar hier te mogen exposeren.  In de eerste plaats blijft de kerk z'n liturgische functie behouden, maar in de toekomst zal ze ook een soort van ontmoetingsplaats worden voor de wijk.  Socio-culturele activiteiten zullen er kunnen plaatsvinden.  De mini-tentoonstelling met vooral veel ouder werk van Van Eeckhout is zo'n beetje de smaakmaker en het voorproefje van de functies die het kerkgebouw later eveneens krijgen kan.  Vandaag heb ik met Willy de tentoonstelling opgebouwd in 'onze' kerk...

 

Inhoud syndiceren