poëzie

Het zwijgen van de dichter

(foto: Jan Smets)

Goedlachs komt hij naar m'n tafeltje en hij begroet me vriendelijk.  Ik wil vergeten dat hij me pas enkele weken geleden luid vloekend met zijn koersfiets de pas afsneed in de Ridder Dessainlaan.  Maar dat weet hij ongetwijfeld niet meer.  Hij doet dat wel eens meer.  Foeterend, quasi-boos tegen al wie zijn weg kruist...  Een kleurrijk figuur is hij alleszins.  Velen noemen hem een zonderling, en misschien is hij dat ook wel een beetje.  Hij woont alleen in de Rembert Dodoensstraat - een godvergeten huisje.  Een weinig opvallende woonst voor een godvergeten man.  Jammer.  Want hij is véél méér dan het imago dat hij met zich meedraagt.  Leopold Van den Brande is één van de grootste dichters die onze stad ooit voortbracht.  Maar na de bundel 'De kooi van Faraday' publiceerde hij niks meer, en dook hij bewust in de anonimiteit.  Schrijven bleef hij doen, maar uitgeven: nee!

Hij staat voor mij in een wielertenue dat z'n beste dag heeft gehad, muts op het hoofd,zijn grijze haar in een paardenstaartje. 'Slisse' noemt hij me.  Hij vergist zich.  Hij verwart me met de acteur Walter Smits.  Smits en Smets: 't is maar een letter verschil.  Als hij vraagt hoe het met mijn boot is, heb ik het door dat hij de sympathieke kapitein van de Malinska-rondvaartboot bedoelt.  Geen probleem.  Het stoort niet.  En gedurende anderhalf uur weet hij me te onderhouden.  Ik signeer mijn boek 'Mechelen.Een stad vertelt' in De Slegte.  De twee uur dat ik met deze activiteit bezig ben vliegen voorbij.  De dichter zwijgt.  Leopold stopt niet met praten.

 

"Toen was anders. Nu is beter. Maar zonder toen was nu ook anders"

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

We hebben afgesproken in 't Bergske - dat nostalgisch bruine cafeetje aan de Dijleboord in Battel, op een boogscheut van 't Zennegat. 't Is zo een kroeg van een steeds zeldzamer wordend soort, waar het leven even stilstaat.  Buiten ligt de Dijle grijs en traag te wezen - zo grijs als de winterlucht en zo kouwelijk als de kale rillerige bomen langs de oevers.

Ik ontmoet er Wouter - Wouter De Swerdt - 'Desse' voor zijn vrienden.  Hij zit er ontspannen bij en af en toe nipt hij genietend van zijn Gouden Carolus.  Wouter praat rustig en zonder schroom.  Wat hij de laatste jaren heeft meegemaakt was heftig te noemen.  Heel heftig.  Mokerslagen.  Ze kregen hem haast klein.  Maar hij krabbelde recht.  Met vallen en opstaan heeft hij het roer weer in handen en bepaalt hij zélf weer de koers.  Hij wéét dat hij moet opletten om niet te hervallen.  Maar ondertussen kent hij de valkuilen. Hij voelt beter dan ooit wanneer hij aan de noodrem moet trekken.  Psychisch ziek zijn mag geen taboe meer  zijn.  Gelukkig is er een kentering gekomen in de kijk hierop.  Acties als de Rode Neuzen Dag hebben in dat gunstige proces ook hun aandeel (gehad).

Drie jaar geleden kreeg Wouter te maken met een zware psychose.  Maandenlang had deze hem in z'n greep.  Het is gelukkig goed afgelopen, maar het was zwaar.  Toch is het voor Wouter een stuk van zijn leven dat hij niet wil uitwissen.  Het heeft hem gemaakt tot de persoon die hij nu is.  En dat schreef hij ook neer in één van zijn gedichten.  Want Wouter heeft de trauma's proberen te verwerken in poëzie: 16 treffende gedichten - levensecht, herkenbaar - neergeschreven gedachten - gevoelens in woorden gevangen.  Trefzeker, gevoelig - geen woord te veel; geen woord te weinig.

 

"De maan staat laag vandaag..."

 

(foto's: Jan Smets)

Ik ontmoet ze graag: kunstenaars - mensen die scheppen...  Vandaag was ik te gast in de Jodenstraat: een huis midden in de stad.  Het smalle tuinpad achter de poort leidt me naar de woonst. De zon sijpelt door schaarse gaten in het groene lover.  Een onvermoede, onverwachte oase van rust.  Een huis dat kunst ademt, en daarachter een zomerse tuin waarin zijn beelden de ruimte en het decor krijgen die ze verdienen.  Geboren en getogen Mechelaar Frans Walravens is één van de belangrijkste beeldhouwers van het naoorlogse België, met een heel herkenbare persoonlijke stijl.  Ik hou van zijn werk - Ik zeg het hem ook, en dit is geen valse vleierij.

Hij is 88 jaar geworden en dat beeldhouwen lukt hem de laatste twee jaar niet zo goed meer. Het is fysiek te zwaar geworden.  Frans mist de kracht in zijn armen.  Dat vindt hij jammer en een tikkeltje frustrerend zelf.  Ouder worden valt hem zwaar, al zegt hij het niet met zoveel woorden.  Dat gevoel geldt ook voor zijn drie jaar jongere vrouw: Angela Steylaerts.  Ze is nog steeds een stijlvolle, elegante dame die jonger oogt dan ze is.  toch voelt ze ook dat de voortschrijdende leeftijd hun wereld verkleint.  Ze praat er rustig over - niet verbitterd, maar ik voel toch een stil verdriet hierom.  Ze zegt wat Frans verzwijgt.  Maar zijn gedachten lopen parallel.

Ik praat in dit gastvrije huis met twee lieve mensen, over ouder worden, over de kunst van het scheppen, over hun diepste overtuigingen en over het leven zelf...

 

schrijfseltje op gedichtendag...

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

...een schrijfseltje op gedichtendag...

 

Er is niets te zien en dat moet je zien

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

(Thomas Eyskens en Karen Claes)

Of hij Mechelen miste?  Zijn derde vrouw en weduwe - Kristien Hemmerechts durft er sterk aan twijfelen.  En dat doet ook Thomas Eyskens die zopas een leuk boekje bij mekaar pende: een literaire wandeling door deze stad in de voetsporen van Herman de Coninck.  Thomas(°1976) is Mechelaar - studeerde wijsbegeerte en journalistiek, en is bijzonder geboeid in poëzie en literatuur.  Bovendien gidst(e) hij voor Mechelenbinnenstebuiten, en dan is de link met deze Mechelse dichter vlug gemaakt.  Zo bokste Thomas Eyskens een aantal jaar geleden een wandeltocht omtrent de Coninck in mekaar.  En hieruit voorvloeiend is er dan het boekje 'Er is niets te zien en dat moet je zien'  gekomen.  Het rolde zopas van de drukpers, en wordt vanavond voorgesteld in boekhandel De Zondvloed in de OLV-straat.  Dit pocketje isde smaakmaker voor een lijviger biografie over deze dichter, die Thomas op stapel heeft staan.  Zeven jaar is hij hier al ijverig aan het werken.  In 2017 hoopt hij alles te kunnen afronden.  Dan zal de eerste biografie over Herman de Coninck te verkrijgen zijn in de boekhandel.  Het moet een vlot leesbare kanjer worden van om en bij de 500 bladzijden.  Het boek dat Thomas nu presenteert, behandelt enkel de Mechelse periode van de Coninck, aan de hand van een trits locaties in deze stad, die voor hem belangrijk waren...

 

Philip Kerremans trakteert met Mechelse Karamellen

met categorie:  

  

(foto's: Jan Smets)

In de trouwzaal van ons stadhuis werd vanmorgen een nieuw Mechels boek voorgesteld.  Niet zomaar een boek: 'Mechelse Karamellen'  is een pretentieloze dichtbundel in het Mechels dialect!  Sinds in 1986 'Fabels van de Voddemèt' werd uitgebracht door Hendrik Diddens - de man achter het Mechels dialectwoordenboek -  was er géén boek meer geschreven in onze volkstaal.  Auteur van de bundel is Maneblusser Philip Kerremans, 44 jaar oud.  Het boek dat 108 pagina's telt in A5-formaat, is geïllustreerd door de al even Mechelse grafische kunstenares Ellen Huypens, en kreeg een verantwoordelijke inleiding over het Mechels dialect door dé kenner bij uitstek, Marcel Kocken.  Voor 14,95 euro gaat het boek over de toonbank...

 

Carl Depoorter schrijft liefde voor Mechelen neer in poëzie

met categorie:  

            (foto's: Jan Smets)  

Hij wordt ouder.  Dat wel.  Zijn gezondheid liet hem de laatste jaren al eens in de steek.  Maar hij voelt zich nog jong en hij is nog actief bezig met duizend en één zaken.  Hij noemt zich een levensgenieter en hij ziet eerder zijn mogelijkheden dan zijn beperkingen.  Het leven is niet zwart-wit voor hem, maar kent vele mooie nuances - omdat hij van dat leven houdt, er van proeft en er van geniet... Carl Depoorter is geboren Mechelaar, en deze stad laat hem niet los.  Hij groeide hier op, werkte hier decennialang, en ook al woont hij in het Bonheidense groen: een Maneblusser is hij in hart en nieren, en de liefde voor deze stad schrijft hij neer in dichtwerkjes - complexloze pöezie - een gedichtendoos als een pralinendoos - naar eigen zeggen "Niet van Leonidas, maar van Vanderbeek.  Niet om gulzig door te slikken, maar om elke dag eentje uit te pikken en je te laten genieten van de smaak"   Zin om ook te proeven?

Weer die dagen...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

...

De Mechelse jaren van Herman de Coninck

met categorie:  

  

(foto's: Jan Smets  -  links: uit 'Niet van Gisteren')

Gisterenavond werd op Soirée Lamot onze grootste Mechelse hedendaagse dichter, Herman de Coninck in de schijnwerpers gezet.  De jonge filosoof Thomas Eyskens verdiepte zich in leven en werk van deze beroemde Maneblusser, en belichte de Mechelse jaren van Herman - 'Toen met een kader van nu errond'.   Er was flink wat belangstelling voor, en ook Hermans derde echtgenote en weduwe, Kristien Hemmerechts, was er bij...

Arno, Hidde en Jeroen doen het in woord en beeld...

(foto's: Jan Smets)

Ze zijn jong en ze willen wat.  Dat kan je wel stellen.  Ze hebben dromen, maar maken ze ook waar.  Het zijn vooral creatieve breinen die hun gevoelens subliem vorm weten te geven in poëzie en beelden.  Drie jonge Mechelse kunstenaars.  Eigen-zinnig, met het hoofd in de wolken maar met de voeten stevig op de grond: de broers Arno en Hidde, Moens, 20 en 22 jaar jong, en hun vriend Jeroen Los, ook 22.   In het schoolse systeem voelden ze zich - de één al wat meer dan de andere - niet helemaal in hun sas.  Het keurslijf is afgeschud.  Ze wéten waar ze naartoe willen.  En Mechelen heeft hen nu ook ontdekt.  Deze stad moet zuinig zijn met dit talent.  Het koesteren. 

Klapgat

met categorie:  

Dwalend door de straten
Stilstaand in het Klapgat
Historie druipt van muren
En doorzweeft de koele lucht
Als een okerrode zoete zachte geur
Oude geesten praten
Door een waas van spinrag
Met hun vrome buren
Lachend om een volkse klucht
Waarvan flarden klinken door een houten deur

Schrijfdag: Margaretha mijmert

 

aan jullie om te zoeken waar de foto getrokken werd, met dank aan Bea Koetsier

 

Hier keek Margaretha Van Oostenrijk

uit één van die mooie gotische ramen ..

 

Hier stond ze op uitkijk van op haar balkon …

 

'Daar drentelt Dirk' - hommage aan een dichter...

met categorie:  

    

(foto's: Jan Smets)

Flarden nostalgisch behangpapier - ouderwetse gootstenen, lichtschakelaars, ...  een uitgeleefd kloostergebouw.  Hier huisden eens de Dames de Marie.  Nu is het vroegere klooster aan de Tervuursesteenweg 14 een onderdeel van het scholencomplex COLOMAplus.  Maar deze dagen herbergt het vooral de 'woordkunst' van Dirk Verbruggen - Mechels dichter - te jong overleden, drie jaar geleden op Paasmaandag...  Flarden tekst, woorden -  woorden en beelden...  Hier drentelt Dirk. Hier tussen de muren met nostalgie behangen, brengen zijn collega's leerkrachten een hommage aan Dirk...

 

'Er komen nog dagen...'

(foto's: Jan Smets)

Hij is reeds overleden in 1985, en zijn naam is wat in de vergetelheid geraakt.  Misschien doet hij bij de ouderen nog wél een belletje rinkelen: Mechelaar Staf Weyts...  Hij was  schrijver en dichter.  Maar voor mij was hij 'nonkel Staf van Brugge', de echtgenoot van tante Wiske, de jongere zus van mijn Battelse grootmoeder...

Bart Moeyaert inspireert zich op de Maan...

    

(foto's: Jan Smets)

Mechelenblogt is op de poëtische toer.  Eerder toevallig.  Maar toch opvallend.  Goed: laat het als een zachte overstap zijn van de Grote Vakantie naar de routine van het nu wel nakende nieuwe schooljaar.  Poëzie verzacht wat is verhard.  En daar kunnen we alleen maar blij om zijn...

Figurentheater De Maan lijkt een patent te hebben op originele programmabrochures.  In het verleden was er reeds een uitklapboekje en een stickeralbum...  Leuk.  Maar dit jaar heeft de speelkalender 'onderdak' gekregen in een schitterende dichtbundel.  Bart Moeyaert liet zich inspireren door de Maan, en weet ons te verrassen met een dozijn heerlijke gedichten...

Inhoud syndiceren