mechelen gelooft

Religie in en rond het Mechelse

pastoor Stefaan Callebaut verlaat Mechelen

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Voor de Mechelse geloofsgemeenschap is Stefaan Callebaut als voorganger van de Emmaüsparochie een overbekend figuur.   Ook vele andere Maneblussers kennen hem - al was het alleen maar van gezicht.  De tijd dat onze stad volliep met priesters is lang verleden tijd.  Het schaarse aantal maakt hen dan ook een tikkeltje bijzonder en tot witte raven.  Na achttien jaar dienst in Mechelen verlaat Stefaan evenwel binnenkort de stad.  Hij wordt immers aangesteld tot deken van Bierbeek.  Stellen dat hij het 'zinkende schip' verlaat is kort door de bocht gaan.  Maar velen stellen zich nu wél de vraag hoe de Kerk dit vertrek zal oplossen.  Want Stefaan laat een lege plek na.  Wetende dat Mechelen nog slechts drie dienstdoende pastoors meer telt, wordt dit voorzeker een hele klus.  Tijd voor gissen en speculaties....

 

Het Mechelen-gevoel van de kardinaal...

(foto's: Jan Smets)

De lente hangt in de lucht.  Het is nog vrij fris, maar je voelt dat er een nieuw seizoen in de startblokken staat.  De zon doet vriendelijke pogingen om de dag kleur te geven.  En daar slaagt ze ook in.

Op deze lentemorgen sta ik voor de deur van het aartsbisschoppelijk paleis aan de Wollemarkt: een relatief eenvoudig classicistisch gebouw - streng en wars van allerlei overbodige opsmuk.  Boren trillen en afsluithekkens schermen stukken van de gevel af.  Want het paleis wordt op dit moment grondig gerenoveerd.  Dit is dan ook broodnodig.  Kardinaal Jozef De Kesel die ik wat later zal ontmoeten op zijn bureau, vertelt me weinig last te hebben van de ongemakken die zo'n werken toch met zich meebrengen.  Hij stoort zich niet aan het 'lawaai'.  Nochtans woont hij in een aanpalende vleugel van het gebouw.  Zijn appartement bevindt zich in de concièrgewoning links van het oorspronkelijke paleis...

 

"Wie doet het licht uit?"

  (foto's: Jan Smets)

In hun inkrimpend wereldje zijn traplift, krukken en looprekje onmisbare attributen geworden.  Maar voorlopig lukt het hen best op deze manier.  Oud willen ze zeker nog niet genoemd worden, al zijn ze tussen de 75 en 91 jaar oud.  Ze zijn als de Laatsten der Mohikanen: vier zusters - Norbertienen - de laatste nonnen van Mechelen.  Er zijn er nog wel die los van een orde in deze stad wonen of actief zijn, maar Benedicta, Cecilia, Bernadette en Norberta zijn wel de laatsten van een religieuze kloostercongregatie.  Ooit zag deze aartsbisschoppelijke stad zwart van pastoors, paters en zusters...  Die tijd is voorgoed voorbij.  Vandaag heb ik hen ontmoet.  Ik werd méér dan gastvrij ontvangen in hun klooster in de Voochtstraat, met koffie en "nog een wafel?"  Het duurde niet lang voor het ijs gebroken was, en honderduit vertelden ze over hun leven en werk.  Na m'n verhaal over de laatste gasthuisnonnen en de laatste écht Mechelse jezuïet, is het de beurt aan hen... 

Ze weten natuurlijk ook wel dat ze in hun laatste levensfase zitten.  "Wie gaat het licht uitdoen?"  Het houdt hen wel bezig.  En toch. Ze zien wel wat het worden zal... Dit zusterkwartet woont samen in het klooster tussen Voochtstraat en Bleekstraat dat ze eind van de jaren zestig overnamen van de Zwartzusters die in fusie gingen met een paar andere orden en verhuisden naar Huis Cadix in de Merodestraat.  Ondertussen is dat verhaal ook afgelopen.

Zij blijven trouw op post: vier kranige dames die hun hele leven hard gewerkt hebben en nu het wat rustiger aan doen.  We praten over hun roeping, hun werk, hun dagdagelijkse bezigheden...

 

Moslims en Christenen, in gelijkenis en verschil, ontmoeten elkaar

  (foto's: Jan Smets)

Voor de vijfde keer reeds wordt door Orbit en Sharif een religieuze ontmoeting tussen Christenen en Moslims georganiseerd.  Daar is immers nood aan.  We moeten af van het hokjesdenken en boven onze muurtjes kijken.  Want er zijn misschien wel meer gelijkenissen dan verschillen tussen beide geloven.  Om het wat oneerbiedig uit te drukken: ze komen uit dezelfde 'zandbak'.  Of een tikkeltje anders verwoord: er wordt vertrokken vanuit hetzelfde boek.  Zo'n ont-moeting kan verrijkend werken.  Beslist.  Da's een uitdaging voor de organisatoren.  Even praktisch: iedereen is welkom in het Scheppersinstituut op de Melaan - nu zaterdagavond om 19u30.  Iemand vroeg aan één van de iniatiefnemers of ook niet-gelovigen welkom zijn...  Waarom ook niet?  Als iedereen vertrekt vanuit respect voor de eigenheid van 'de ander', en niemand mekaar wil doodmeppen met dogma's en Het Grote Gelijk kan dit allemaal best.

Ik had vanavond een babbel over dit iniatief met Lies Vandeneede, voorzitter van Sharaf, Hamid Riffi van dezelfde vzw, en Ibrahim Belhadj van moskee Al Buraq die mede-organisator is.  Verontschuldigd is Paul Van Bets van Orbit.

 

Mechelen kreeg zijn nieuwe aartsbisschop

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Nog maar amper was alles van het Kerst-en Nieuwjaarsconcert in de kathedraal opgeruimd, of alles werd klaargemaakt voor de plechtige aanstelling van de nieuwe aartsbisschop van Mechelen-Brussel: Jozef De Kesel.  De voormalige bisschop van Brugge volgde hiermee aartsbisschop Léonard op.  De kerk zat vol politieke en kerkelijke leiders, maar ook met talrijke gewone gelovigen.  Ook het koningspaar volgde de plechtigheid mee.  En dat bracht toch wel nét wat meer protocol en veiligheidsmaatregelen mee.  De toren was vandaag niet te bezoeken.  Voor de viering van start ging, was er nog een kort persmoment op het aartsbisschoppelijk paleis...

 

'harmonisch samenleven onder een veelkleurige regenboog...'

(foto's: Jan Smets)

Bij een bisschop ga je niet gewoon aanbellen...  De tijd van de onbereikbare kerkvorsten ligt dan wel al een poos achter ons, en ze zijn niet langer - in groot ornaat uitgedost - hoog verheven boven Gods kudde, maar toch...  Ik maak een afspraak met z'n secretaresse die na een tijdje zoeken toch nog een gaatje kan vinden in de drukke agenda.  "Hoe lang denk je nodig te hebben?" vraagt ze.  Ja, weet ik veel.  "Een uurtje?  zou dat lukken?"  We prikken een datum, en zo stond ik dan vandaag - tijdig op de afspraak - in het voormalige Groot-Seminarie in de Varkensstraat.  Ook hij is keurig op tijd: een grote rijzige man, grijzend, en een zekere voornaamheid uitstralend.  Hij begroet me vriendelijk, gaat me voor en wijst me het salonnetje aan.  "Koffie of thee?" vraagt hij me, en hij schenkt me eigenhandig een kopje in.  Ik voel me al wat meer op m'n gemak.  M'n gesprekspartner praat open, en dat doet hij een uur lang.  Heel toegankelijk is hij.  Hij hoeft het artikel dat ik schrijven wil niet na te lezen.  Hij lijkt me dus te vertrouwen: Mgr. Leon Lemmens, hulpbisschop van het aartsbisdom Mechelen-Brussel.  De geboren Limburger woont nu al een paar jaar in Mechelen (én graag!).  Op 22 februari 2011 werd Mgr.Lemmens door Paus Benedictus XVI benoemd in deze functie.  Op 3 april van datzelfde jaar werd hij door aartsbisschop Léonard dan gewijd tot bisschop. Na het ontslag van deze laatste, is de plaats van aartsbisschop weer vacant.  Mogelijk valt in november de beslissing over de opvolging.  Da's nog afwachten.  Ook Mgr.Lemmens wordt tot de kanshebbers gerekend.  Maar dit houdt hem niet bezig. 

 

Ik kijk er naar uit met een zekere verwachting en spanning.  Maar wakker lig ik er niet van.  Ik hoop wel dat de beslissing valt voor Kerstmis.  Ik heb er vertrouwen in.  De Heer helpt de Kerk wel.

 

Een uur lang praten we over zijn stokpaardjes: over zijn grote betrokkenheid bij de armsten in onze maatschappij, én over het leven in diversiteit.  Onlangs was hij met collega-bisschoppen Harpigny en De Kesel, en journalist Rudi Vranckx in Irak, waar hij ter plaatse de situatie van de honderduizenden Christenen die de laatste decennia hun geboortegrond in het Midden-Oosten ontvluchtten wou ervaren.

 

Is er toekomst voor Muizense Albertuskerk?

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Hij klonk op deze Pinkstermaandag als dé vurigste tong en met een stem die het aantal decibels van Salvator, onze zwaarste luidklok, benadert... Maar nog meer overtuigde Patrick De Greef met zijn geargumenteerd pleidooi voor het behoud van de Muizense Sint-Albertuskerk in Muizen waarvan het lot nog erg onzeker is.  De parochie werd door de kerkelijke overheid opgedoekt, en er is nog geen beslissing genomen over de toekomst van de kerk.  De Vrienden van Sint-Rombouts gooien zich in de strijd.  Zij willen het behoud van deze neogotische kerk, om haar waardevol roerend en onroerend patrimonium, en om haar toekomst te verzekeren als ontmoetingscentrum voor deze Mechelse wijk die binnenkort aan uitbreiding toe is...  Voor de laatste keer kon een bezoek gebracht worden aan deze nu leegstaande kerk, en de sympathisanten van deze vereniging, maar ook heel wat buurtmensen gingen graag op de uitnodiging in.  Na Patrick was het de beurt aan stadsgids Paul Delbaere om een heel onderhoudend, met vele anecdotes doorspekt verhaal van parochie en kerk te brengen...

 

de huidige, de oude en... de nieuwe?

(foto: Jan Smets)

De foto is al enkele jaren oud, maar ik diep hem graag op uit mijn archief, daar deze momentopname een actuele kanttekening geeft bij het nieuws van gisteren.  Het is namelijk zo - maar dat heeft ondertussen iedereen al wel vernomen via de media - dat aartsbisschop Léonard, die op 6 mei 2015 de leeftijd van 75 jaar zal bereiken, zijn ambt wil neerleggen.   Hij heeft hiervoor zijn onslagbrief opgestuurd naar de paus.  Op 18 januari 2010 volgde bisschop Léonard kardinaal Danneels op.  Als de paus zijn ontslag zal aanvaarden - waar niemand aan twijfelt - dan is de plaats van aartsbisschop vacant, en mogen we een nieuwe bewoner van het paleis aan de Wollemarkt verwachten.  Het gissen is begonnen.  Het wikken en wegen kan beginnen.  Toch is het zo dat de bisschop van Antwerpen, Johan Bonny, de beste papieren lijkt te hebben, en voor velen de gedoodverfde kandidaat is.  Als dit zo zo zijn dan geeft deze foto een leuk plaatje van mogelijk drie Mechelse aartsbisschoppen.  Of om het een tikkeltje oneerbiedig uit te drukken: drie grapjurken op een rijtje.  Waarom er zo smakelijk gelachen werd op de eretribune in de Keizerstraat door deze drie toeschouwers van de Hanswijkprocessie?

 

Mariakapelletje in Geerdegemstraat is 60 jaar oud

met categorie:  

  

(foto's: Jan Smets)

Met stadsgids Egied Rossiau had ik vanmorgen een afspraak aan het kapelletje van Onze-Lieve-Vrouw-van-Smarten in de Geerdegemstraat, die zowat de grens vormt tussen Mechelen en Hofstade.  Het is een merkwaardig gebouwtje, in 1954 opgetrokken in een toen wel erg moderne stijl.  Men is dit later ook 'Expo-stijl' beginnen noemen - ook al zou de Wereldtentoonstelling pas vier jaar na het bouwjaar van start gaan.  In juni zestig jaar geleden werd de eerste steen gelegd van het kapelletje, dat teruggaat op een eeuwenoude Mariaverering in deze buurt.  Egied die inwoner is van de Hanswijkenhoek wou dat deze verjaardag niet ongemerkt zou voorbijgaan, en op 25 oktober zal er gevierd worden...  's Namiddags heb ik een leuke babbel met het echtpaar Lisette Vaeck en Jos De Smedt, die al jarenlang 'overburen' zijn van OLV-Vrouw...  Lisette zorgt samen met een aantal andere buren voor het onderhoud van het kapelletje.  Ze neemt haar sleutel, en troont me mee naar de 'overkant' - maar op de foto wil ze beslist niet.  Aandringen helpt niet.  Ze blijft categoriek weigeren.  Haar werk doet ze met grote bescheidenheid.  Een foto hoeft niet...

 

Paul Van Steen viert vijfentachtigste verjaardag in Colomaparochie

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Hij mag dan al zowat achtien jaar geleden op pensioen gegaan zijn als pastoor van de Sint-Jozef-Coloma: hij is nooit van de radar gebleven in deze Mechelse wijk en daarbuiten.  Nog altijd is hij immens populair.  De charismatische en vernieuwende priester die hij altijd was werd donderdag in de bloemetjes gezet in 't Kranske, de noodkerk van de parochie.  Nadien volgde een receptie voor de vele aanwezigen.  Het feit dat hij dit jaar ook 60 jaar priester is, wou hij absoluut niet belicht zien.  "Daar heb ik geen verdienste aan.  Wél ben ik dankbaar om die 85 jaar".  Paul Van Steen, op wie de leeftijd geen vat lijkt te hebben, genoot er erg van...

 

Libertus viert feest!

  

(foto's: Jan Smets.  Libertuskerk  -  Martha Derkinderen en Jos Malfliet)

De Sint-Libertusparochie viert dit weekend feest!  De parochie mag 125 kaarsjes uitblazen, en de kerk is een eeuweling geworden. Haar toren bepaalt nu al honderd jaar de skyline van Nekkerspoel, en hiermee is deze kerk een 'leeftijdsgenoot' van de Colomakerk en de Sint-Jan-Berchmanskerk.  Enkele jaren geleden zag het er niet zo goed uit voor dit bouwwerk, en was er zelfs sprake van afbraak.  Maar dat euvel is nu van de baan.  De toren werd gerestaureerd, en de rest van het gebouw wacht op de volgende renovatiefases.  Ik had vanmorgen een gesprek met het echtpaar Martha Derkinderen en Jos Malfliet - beiden geboren en getogen in de wijk Nekkerspoel, en met hart en ziel verbonden met de Libertuskerk.  Deze kerk is zowat een tweede thuis voor hen...

De Mechelse Daens: Ivo Cornelis

met categorie:  

    

(foto's: Jan Smets)

Hij heeft een straatnaam in onze stad, en zijn naam klinkt de Mechelaar niet geheel onbekend in de oren.  Al moet gezegd dat de herinnering aan de man misschien wel vaag geworden is.  Maar daar wil zijn neef verandering in brengen. Mark Cornelis is zelf al wat je noemt 'op leeftijd'.  Hij is 82 jaar - eveneens als zijn beroemde oom priester, en heeft in zijn grote bewondering een boek geschreven.  Ivo Cornelis - die wel eens de Mechelse priester Daens wordt genoemd, komt in deze biografie weer tot leven.  Niet alleen als sociaal bewogen priester, maar ook als mens van vlees en bloed.  Op 11 juli - nu 55 jaar geleden stierf Ivo Cornelis.  Geen dag kon symbolischer zijn voor deze Vlaming in hart en nieren, waarvan kardinaal Mercier ooit zei: "C'est un Saint prêtre, mais un flamingant!"   Het maakte dat Ivo het nooit verder schopte dan onderpastoor, en dit dan nog onder het waakzame oog van 'de Wollemarkt'...

De laatste Mechelse jezuïet... (2/2)

  (foto's: Jan Smets)

 

En nu ga ik weg... Mijn stappen wordt moeilijk.  Ik heb regelmatig ademnood, en mijn oogkwaal verergert.  Ik kan de Mis niet meer lezen, en het is steeds moeilijker om boodschappen te doen....

 

Ik zit in de salon van het klooster van de jezuïeten in de Bruul, en praat met pater Maurits Delbaere.  Hij is de laatste écht Mechelse jezuïet.  Geboren en getogen in deze stad, zal hij toch binnenkort Mechelen verlaten.   Hij staat voor het raam en lijkt te mijmeren over verleden en toekomst...  Een levensverhaal in tegenlicht...

De laatste Mechelse jezuïet... (1/2)

(foto's: Jan Smets)

De laatste écht Mechelse jezuïet verlaat in april het klooster in de Bruul.  Er blijven nog enkele (hoog)bejaarde confraters over.  Maurits Delbaere gaat naar Boechout - op rust.  Hij voelt dat een aantal dingen niet meer kunnen zoals hij het zou willen.  Zijn zicht is sterk achteruitgegaan, en dat belemmert hem bij zijn taken.  Ook het stappen vlot veel minder...  Nog even, en hij trekt de deur achter zich dicht...  Een geschiedenis wordt afgesloten: zijn persoonlijke verhaal en het grote verhaal dat de jezuïeten in deze stad hebben geschreven...

processie in trilogie...

    (foto's: Jan Smets)

Hij had elke voeling met processies verloren.  Het was iets uit een ver verleden - een stukje nostalgie; geen bijgeloof, maar wel volks-geloof.  Waardevol, maar niet echt iets waar hij mee 'bezig' was...  Ik zit met Jan Arnalsteen, federatiepastoor van Mechelen, in zijn gezellige appartement in de Kannunik De Deckerstraat.  We zijn even oud - Beiden zijn we geboren in 1961.  En dat schept een band.  Ook zien we parallellen in dat 'aanvoelen'  van het begrip 'processie'.  De eerste herinneringen aan een processie nemen Jan ver mee in de tijd, naar zijn geboortedorp Meerbeek...

 

De rol van Sint-Janneke ging aan mijn neus voorbij.  Ik was dan wel niet zwaar ontgoocheld, maar begreep het toch niet goed waarom Zuster Walburgis voor Johan uit onze klas koos...  Was dit wel eerlijk of juist?  Ik was immers toch een 'Jan'?

Jan Arnalsteen vertelt het met een kwinkslag, gewoon, met een monkellach.  Pastoor Jan staat midden de mensen en midden in het leven.  In de aanloop naar de Hanswijkcavalcade wou ik ook hem graag op de praatstoel over zijn beleving van het feestgebeuren van binnenkort...

Inhoud syndiceren