leven in mechelen

Leven In Mechelen

Moslims en Christenen, in gelijkenis en verschil, ontmoeten elkaar

  (foto's: Jan Smets)

Voor de vijfde keer reeds wordt door Orbit en Sharif een religieuze ontmoeting tussen Christenen en Moslims georganiseerd.  Daar is immers nood aan.  We moeten af van het hokjesdenken en boven onze muurtjes kijken.  Want er zijn misschien wel meer gelijkenissen dan verschillen tussen beide geloven.  Om het wat oneerbiedig uit te drukken: ze komen uit dezelfde 'zandbak'.  Of een tikkeltje anders verwoord: er wordt vertrokken vanuit hetzelfde boek.  Zo'n ont-moeting kan verrijkend werken.  Beslist.  Da's een uitdaging voor de organisatoren.  Even praktisch: iedereen is welkom in het Scheppersinstituut op de Melaan - nu zaterdagavond om 19u30.  Iemand vroeg aan één van de iniatiefnemers of ook niet-gelovigen welkom zijn...  Waarom ook niet?  Als iedereen vertrekt vanuit respect voor de eigenheid van 'de ander', en niemand mekaar wil doodmeppen met dogma's en Het Grote Gelijk kan dit allemaal best.

Ik had vanavond een babbel over dit iniatief met Lies Vandeneede, voorzitter van Sharaf, Hamid Riffi van dezelfde vzw, en Ibrahim Belhadj van moskee Al Buraq die mede-organisator is.  Verontschuldigd is Paul Van Bets van Orbit.

 

Humans of Mechelen...

(foto's: Jan Smets)

Daarstraks hebben we mekaar dan eindelijk ontmoet.  Voordien hadden we al wel een paar keer vluchtig contact gehad, maar nu maakten we tijd vrij voor een langere babbel.  En het werd een bijzonder leuk gesprek. Ik ben méér dan dubbel zo oud als Bas, maar we konden het dadelijk goed vinden met mekaar.  Misschien omdat we zo'n beetje gelijkgestemde zielen zijn?  Bas Vinckx is een derdejaarsstudent journalistiek aan Thomas More in Mechelen, en ik... ik ben een verhalensprokkelaar...

 

Vuurwerk!

(foto's: J.Smets)

De Colomawijk, of Hanswijkenhoek - of wijk Tervurensteenweg zo je wil - is altijd een wat aparte entiteit geweest in onze stad.  Geografisch is ze gemakkelijk te situeren tussen Leuvense vaart en spoorweg.  Sinds haar ontstaan heeft ze steeds een sterk verenigingsleven gehad.  En al mag dat er in de loop der tijden andere vormen gekregen hebben: er leeft beslist nog héél wat in deze wijk.  De wijk Tervurensteenweg is sociologisch ook erg boeiend: rijwoningen, nieuwbouw, woonblokken...  Heel divers allemaal.  Nu de wijkraad - die overigens 'goed draaide' - er niet meer is, voelt men toch wel een lancune.  En daar willen een aantal enthousiastelingen van deze buurt wat aan doen.  Het potentieel dat er wel degelijk is, maar dreigt versnipperd te geraken, wil men niet verloren laten gaan.  Daarom werd de vzw Vuurwerk opgericht.  Vuurwerk - dat volgend weekend officieel en feestelijk wordt voorgesteld aan alle bewoners van de wijk, wil de vrijwilligersinitatieven die vuur brengen in de wijk ondersteunen.  Over dit toch wel vrij unieke initiatief in onze stad praat ik met Jan Van Gils - wijkbewoner die al véle jaren méér dan actief aan de slag is in de Hanswijkenhoek, en al heel wat ervaring opdeed in de wijkraad.  Maar Jan benadrukt dat hij niet hét gezicht wil zijn van Vuurwerk.  Vuurwerk is teamwerk.  Achter de vzw staat een ploeg van heel diverse, bewogen mensen die er maar al te graag invliegen.  Vol vuur wil ze er werk van maken!

 

De Riffi's: over kansen krijgen en kansen grijpen

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Ze zijn er alle vijf.  Samen zitten we op de bank in de gezellige woonkamer van het ouderlijke huis in de Gustave Van de Woestijnestraat - in de wijk achter de sporthal, tussen Battelsesteenweg en Dijle.  De living heeft typische Marokkaanse elementen, smaakvol en duidelijk met zorg uitgekozen.  Op de grote salontafel staan de obligate muntthee en de marokkaanse koekjes gastvrij uitgestald.  Moeder Riffi, een lieve, bescheiden  vrouw, houdt zich op de achtergrond, nadat ze me vriendelijk heeft ontvangen in haar huis, waar ze nu als weduwe alleen woont met haar jongste zoon Nabil.  Ze wil ook liever niet op de foto, en dat respecteer ik.

Dit is duidelijk een warme thuis.  De kinderen Riffi hebben een sterke band en hebben veel respect voor hun ouders.  Dat voel je.  Dagelijks proberen ze ook - al is het maar even, tussen drukke beroepsbezigheden, familiebesognes en vergaderingen door, bij moeder langs te komen.  Vader is een paar jaar geleden op 72-jarige leeftijd overleden.  Hij was al een tijdje ziek, en stierf op vakantie in zijn geboorteland.  Toch maakte hij nog enkele gelukkige momenten mee.  Hij woonde vol trots de eedaflegging als gemeenteraadslid van zoon Hamid mee, alsook de eed van Nabil als advocaat.

Dit verhaal gaat over een familie 'nieuwe Mechelaars' die kansen kreeg, maar ze vooral ook greep.  De vijf kinderen Riffi hebben het wat men noemt 'gemaakt' in het leven.  Allen hebben ze een mooie beroepsloopbaan kunnen uitbouwen.  Ze kregen het niet cadeau, maar hebben er hard voor gewerkt.  Alle vijf hebben ze hun dromen kunnen waarmaken.  Vader die in het begin van de jaren zeventig van vorige eeuw in Mechelen terecht kwam als kleermaker, heeft hen hiertoe gestimuleerd.  toen ze nog jong waren vonden ze hem misschien té streng.  Maar dankzij hem en dankzij ook de steun van moeder - en dat benadrukken ze in koor - hebben ze hun weg gevonden.

 

Niet bang ... wel ongemakkelijk

Zij zat in de bus. Ik er rechtover. Zij met hoofddoek, en ik met hoed. Zij pas in de twintig, met niets dan toekomst voor haar, ik vijftig jaar ouder, met heel veel verleden achter mij.

Wij deden beiden ons best om mekaar niet aan te kijken, maar dat is moeilijk als je 50 cm van elkaar zit.

 

 

"Ik was de beste koorddanser"

    

(foto's: Jan Smets)

Ik was altijd de beste koorddanser.  Bij welke wereld hoorde ik eigenlijk?  Bij de gehandicapten, of bij de validen?  Soms voelde ik me meer als iemand met beperkingen, en soms weer niet... Balancerend op de koord...

Annick Verhaert vertelt het rustig.  Ze is één van de sterkste persoonlijkheden die ik ken: een vrouw met beperkingen - jawel - maar met nog méér capaciteiten.  Annick is een vrouw die gevochten heeft, met frustraties heeft geworsteld, ingestort is...  Maar ze is rechtgekrabbeld, en is geworden wie ze nu is: een intelligente, sociaal bewogen vrouw, met humor, een flinke dosis relativeringsvermogen en een verrassend positieve kijk op het leven.  Al 21 jaar is ze een overbekend Mechels 'gezicht'.  Al zo lang ook rijdt ze maar haar al even bekende 'driewieler' over de Mechelse kasseien.  Ja, ze is gelukkig.  Ze weet dat ze ondanks haar handicap ook kansen heeft gekregen die lotgenoten hebben gemist.  Daarvoor is ze dankbaar.  Ze koketteert niet met haar beperkingen, maar 'verstopt' ze ook niet.  Ze zet zich als vrijwilligster in in de Wereldwinkel in de Hoogstraat en bij de Lage Drempel.  Het is een bewuste keuze.  Annick wil de maatschappij die haar kansen geeft, ook iets terug geven.  En..., ze doet het ook voor allen die het niet kunnen, durven of er de kracht niet voor hebben...

 

Straatje zonder eind

 

(foto's: Jan Smets)

Als ik binnenkom zit hij achter zijn buro te werken op de laptop.  Aan de wand achter hem hangt een indrukwekkende verzameling ouwe koffers - restanten van het valiezenproject 'Op de Vlucht' tijdens de Levende Kerststal van vorig jaar...  Onafscheidelijke muts op het hoofd...: Pier De Kock, Gentenaar in zijn diepste vezels, maar sinds enkele jaren 'geadopteerd' in deze stad - Begijnhofbewoner, theatermaker en sociaal bewogen kerel...  Met 'Op!Sinjoor!' zet hij een nieuwe stap.  Op!Sinjoor' is een unieke sociaalartistieke werking - innoverend en emancipatief...  Hier is het de bedoeling om theater te maken om mensen opnieuw kansen te geven en ze terug te laten aansluiten bij de maatschappij.  Eén jaar lang is hard gewerkt.  Het resultaat van dit project is te zien op vrijdagavond 16 en zaterdag 17 oktober op een wel heel bijzondere locatie.  Blok 14 in de Varkensstraat is het decor voor een theaterevocatie die naar de keel zal grijpen...

Het begon allemaal met de vraag van schepen Koen Anciaux vanuit het Sociaal Huis...

 

Mireille bekijkt de wereld door een breedhoeklens

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Het is één van de meest grijze en natste dagen van deze zomer.  Alles smaakt naar een te vroege herfst en kille mistroostigheid.  Maar dan verschijnt ze, en de dag krijgt kleur.  Een aanstekelijke lach, een spraakwaterval met pretlichtjes in de ogen.  "De regen deert me niet.  Zo slaap je 's nachts goed!"  Optimistisch, intelligent en sociaal.  Ja, het zijn etiketten die op haar passen.  Helemaal.  Mireille Schepers is al zo'n tien jaar Mechelse in hart en nieren - geboren in Congo, 39 jaar geleden, met Afrikaans, Nederlands en Pools-Joods bloed in de aders... 

Ze studeerde vergelijkende cultuurwetenschappen, was actief bij Artsen zonder Grenzen, behaalde een bachelor intercultureel management, en gaf in die hoedanigheid communicatietraining - aan de Thomas More Hogeschool en sinds maart op zelfstandige basis...  En naast dit alles is ze 'gewoon' moeder van drie opgroeiende dochters.  Haar identiteit is complex, maar al die facetten van haar roots heeft ze lief.  Overal voelt ze zich thuis, en ze heeft door haar voorgeschiedenis geleerd niet af te gaan op louter uiterlijkheden.  Mireille is van overal en nergens: een boeiende vrouw met een boeiend levensverhaal - te bewonderen om wat ze in het leven heeft bereikt, te bewonderen om wie ze is...

 

De mensen maken de stad

  (foto's: Jan Smets

boven:  Gerardo Salinas en Tine De Pourcq van de Interactieve campagne, en projectcoördinator Sarah Kaerts)

Dit jaar wordt niet alleen WO I herdacht - ook al lijkt het daar soms wel op.  Nee: ook 50 jaar diversiteit wordt binnenkort in de schijnwerpers gezet.  50 jaar geleden verschenen immers de eerste Marokkanen in Mechelen, en sinsdien is onze stad diverser dan ooit.  Dit feit wil Mechelen in de kijker plaatsen onder de inspirerende titel: 'de mensen maken de stad'.  Heel binnenkort wordt het startschot gegeven van deze campagne die met een groot slotfeest op 21 september haar orgelpunt zal krijgen.  En met dit evenement zal het hopelijk 'allemaal' niet stoppen.  21 september mag géén eendagsvlieg worden.  Al de inzet, al het samendenken en samen praten en doen moet meegenomen worden naar de toekomst.  Niet het event op zichzelf is het doel - wél het proces om hier naartoe te werken.  Alle Mechelaars samen - van welke origine ook - schrijven samen het verhaal van deze stad.  Ieders verhaal is uniek en bijzonder.  Dat is mooi, en dat is verrijkend.  Alle Mechelaars samen geven vorm aan deze stad.  Mechelen telt 128 nationaliteiten.  Ze maken allemaal deel uit van de stad.  Zonder al deze mensen blijft ze louter decor.  Bewust is gekozen om niet enkel te focussen op de Turks - Marokkaanse migratie, maar het project open te trekken naar alle Maneblussers.  Da's beslist een goeie keuze.  Vanmorgen werd het project voorgesteld...

 

Zondag 23 maart 2013 - Dag Van de Ambachten

met categorie:  

Laten we hopen op een zonnige dag nu zondag 23 maart!
De deuren van onze plaatselijke handelaars staan open voor het Warm Welkom Weekend en ook verschillende ambachtslui gunnen je een kijkje achter de schermen tijdens de Dag van de Ambachten.

Onder hen ook Alexandra Jacquet met Belighted Interior. Bij haar kan je zélf aan de slag en via een praktisch, eenvoudig systeem je eigen persoonlijke lamp maken. 

vroegere buurtkinderen Lange Nieuwstraat plannen reünie

    

(foto's: Jan Smets)       

Ik sta met Mimmo Di Taranto in de Lange Nieuwstraat.  Mijmerend.  Zijn blik zoekt het verleden.  Hier woonde hij ooit: het kleine Mechelse Italiaantje...   De Lange Nieuwstraat is nu een wat rommelige straat in het Mechelse centrum, met een heel heterogene mix van rijhuizen uit verschillende tijdperken, en een paar braakliggende stukjes grond die verworden zijn tot zielloze parkeerplaatsen.  Er zijn geen winkels of horecazaken (meer) te vinden in deze straat.  Ooit was het anders...

 

Nieki droomt van Afrikaans Huis in Mechelen

      

  (foto's: Jan Smets)

Ik ontmoet hem in het wijkhuis van de wijk Arsenaal in de Hamerstraat.  Hij is er actief in de wijkraad: Nieki Cyprien, dertiger en Congolees van geboorte - 'nieuwe Mechelaar' met een droom en de ambitie om die ook waar te maken.  Nieki is een vriendelijke man, met pretlichtjes in de ogen.  Hij is sociaal geëngageerd en wil iets doen voor zijn gemeenschap.  Maar ondanks die grootse plannen, en ondanks dat hij het boegbeeld van de Congolese gemeenschap is in onze stad, blijft hij bescheiden. Het is Nele Bleuzé, die met hem meegekomen is, die bevestigt wat ik zie en voel: Nieki heeft capaciteiten en de sociale vaardigheden om te realiseren waarvan hij droomt.  Nieki Cyprien voelt de nood aan van zijn mensen.  Het Afrikaans Huis dat hij wil, moet mensen dichter bij mekaar brengen.  Het wil en moet een 'Afrika binnen Mechelen' worden.  De gemeenschap moet zich goed voelen in dit huis, maar wil tevens de dialoog met Mechelen aangaan... Het wordt een boeiend gesprek met een man met een visie; een vrijwilliger die zijn handen uit de mouwen wil steken voor een 'beter Mechelen' en de integratie van 'zijn' mensen binnen deze stad.

 

Mechelse studenten journalistiek lanceren magazine

  (foto's: Jan Smets   -  bovenaan de ploeg die het magazine maakte.  boven: Lisa Van de Velde, Maarten Cloets, Ellen Cuypers en Emma Kareman.  Onder: Péter Smets en Leen Hufkens)

 

Ze zijn terecht trots dat ze de klus geklaard hebben.  Ze mogen fier zijn: het derde nummer van het magazine 'living in Mechelen' oogt fraai.  De lay-out is knap, de artikels zijn vlot en gevarieerd.  De laatstejaars studenten van Thomas Moore - richting print journalistiek leverden een werkstuk af dat vele Maneblussers zal weten aan te spreken...  Vandaag lanceren ze het magazine - nog naar de drukinkt ruikend - op de Veemarkt.  Alle voorbijgangers krijgen het in de handen gestopt.  Binnenkort is het boekje dat op vierduizend exemplaren werd gedrukt te verkrijgen in een boel Mechelse openbare gebouwen, zoals Huis van de Mechelaar, bib, en nog op veel meer plaatsen...

Welkom in net Hombeek

met categorie:  

Deze namiddag hebben de mensen van het wijkonderhoudsteam nog de Bankstraat helemaal proper gekeerd en geveegd. De voorbije dagen zijn vele straten in Hombeek netjes gemaakt. De aanplantingen werden gesnoeid, gewiet en geharkt. Mooi werk! 

In dat nette propere en vooral mooie Hombeek zijn  dit weekend twee grote activiteiten.

Zaterdag organiseert de Gezinsbond zijn tweede tweedehandsbeurs voor vooral kledij maar ook al het andere  wat kinderen aangaat. Vorig jaar was het een overrompeling. Dit jaar zal men er vroeg moeten bij zijn.

Nationale Akabe-dag in Mechelen

Zaterdag 23 maart vond de eerste nationale Akabe-dag plaats in onze stad.  De Akabe-werking is een tak binnen scouts en gidsen Vlaanderen die zich richt tot kinderen en jongeren met een beperking. Afgelopen zaterdag verzamelden deze tak in Mechelen voor een nationale dag vol spel, zang, dans en vooral gezellige samenhorigheid!

Er werd afgesproken op de Grote Markt waar een sfeervolle namiddag plaats vond waar zo'n 700 leden verzamelden met hun leiding.

Inhoud syndiceren