horeca

Ze namen de benen, maar keerden weer...

met categorie:  

(foto's:J.Smets)

Lang sierden deze iconische benen van het prettig gestoorde Mechelse majorettenkorps Va et Vient, het brede rolluik in de Nauwstraat, over café De Gouden Vis.  Het was trouwens cafébaas Toon die op het idee kwam om deze grauwe poort zo op te smukken. Hiervoor kwam hij bij mij terecht, met de vraag om een foto die ik ooit nam van dit paraderende korps te mogen vergroten voor dit doel.  Maar aan alles komt een einde.  De opslagruimte achter de poort die toehoorde aan CASA op de IJzerenleen werd verkocht.  En in de vrijgekomen ruimte plande de bekende TV-kok Wim Ballieu een nieuw filiaal van zijn gehaktballenketen 'Balls & Glory'.  Hiervoor dienden de benen dus te verdwijnen.  Maar zoals beloofd zouden ze ooit weerkeren.  En dat deden ze.  Een tikkeltje 'verknipt', maar wel creatief en origineel aangepakt.  Ze werden afgeprint op golfplaten en sluiten nu ondermeer de toiletruimte af.  Best een leuke knipoog naar de poort die zozeer de aandacht wist te trekken dat ze zélf meer dan vaak werd gefotografeerd.  Gisteren werden de golfplaten deuren geplaatst en vandaag had ik een babbeltje met de kersverse jonge shopmanager Doris De Schutter die met volle enthousiasme een paar weken hier aan de slag is gegaan

 

Ze namen de benen...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Sinds 2012 sierde deze verzameling mooie Mechelse benen een groot grijs en saai rolluik in de Nauwstraat.  Het was een foto van het prettig gestoorde majorettenkorps Va et Vient dat ik kon schieten toen dit gezwind over de Grootbrug kwam geparadeerd.  Het korps ging een groepje muzikanten vooraf dat op weg was van de Grote Markt naar de Haverwerf, om op de plaats waar ooit het legendarische café Den Herten Aas gevestigd was, een gedenksteen in het trotoir te plaatsen.  Deze foto kwam wat later onder de oog van Toon Peeters, eigenaar van dat andere bijzondere cafe: 'De Gouden Vis' in de Nauwstraat, op een boogscheut van de Vismarkt.  Vanuit dat café zag je steeds op deze eentonige garagepoort waarachter een opslagplaats gevestigd was van CASA op de IJzerenleen.  Toon kwam op het idee om deze foto uit te vergroten en op het rolluik te bevestigen.  Maar wat graag gaf ik hiervoor de toestemming...

 

de nostalgie van het Maanlicht...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

De muren ademen pure nostalgie... In vergulde en andere ouderwetse lijstjes blikt een dromerige Jo Leemans hemelwaars, staart een statige kardinaal Mercier je aan..., kijk je recht in de ogen van  het verliefde koppeltje Rik en Nel Wouters.. Maar ook Jomme den torenwachter, Alfred Ost, een beierende Jef Denyn, een piepjonge Louis Neefs, Rembertus Dodoens...: ze hangen hier kriskras door mekaar... 'Lowieke' Van Beethoven staat te blinken onder een antiekerig lampje.  Misschien componeert hij in zijn hoofd reeds de Moonlicht Sonate? Alles is hier onvervalst Mèchels.  Hier zullen Racingers en Kakkers zich thuis voelen.  In de Maneschijn zal worden geklonken op het goede leven in het Paradijs aan de Dijle.  Want die maan: dat is écht Mechels grondgebied - on(t)roerend goed aan de Zevende Hemel van elke rechtgeaarde Maneblusser. 

In het weekend van 15, 16 en 17 zal de tapkraan van dit  gloednieuwe charmante bruine café in de Frederik de Merodestraat voor de eerste keer de pinten vullen.  En nu al belooft het een druk openingsweekend te worden.  Je mag er donder op zeggen: alles wijst er op dat Het Maanlicht heel snel bijzonder populair zal worden bij Mechelaars én toeristen.  Deze retro drankgelegenheid zal deze straat nog méér opwaarderen.  Daar zal cafébaas Kevin Polfliet honderd procent voor zorgen.  Mechelen-liefhebber-in-het-kwadraat Kevin heeft zijn job als woordvoerder van de Vlaamse Waterweg na zo'n 20 jaar on hold gezet.  Geen verklaring meer afleggen over het zoveelse defect aan de Battelbrug, maar in zijn gemoedelijke stijl de klanten ontvangen: dit wordt voortaan zijn job.  Dit ooit te kunnen doen was een jarenlang gekoesterde droom...  Een belegd boke, een Mechels (of ander) speciaalbier, kaffe van de beus: hier kom je thuis in het schijnsel van Janneke Maan.  Jawel.

 

Aan de tap in 't Zennegat

met categorie:  

(foto boven: Jan Smets. Portretten: Guy Foqué; vlnr. Etienne Mylemans, Jan Dellaert en Arthur Reijnders)

Het is één van de merkwaardigste, kleurrijkste en pittoreske plekjes van onze stad.  Geklemd ligt het tussen de Leuvense vaart, Dijle en Zenne: een verre uithoek van Battel, op een boogscheut van Heffen en grenzend aan het prachtige natuurgebied Den Batteleir. Het Zennegat: plek van onwaarschijnlijke verhalen - van ware geschiedenis tot pure legendes.  Een wat rommelige negorij, geliefkoosde stek voor wandelaars en stopplaats voor tal van fietstoeristen.  Het Zennegat: nostalgische pleisterplaats en vleesgeworden mijmering in de plooien van een stad.  Vooruitgeschoven grenspaal in dit waterrijke stukje land waar Mechelen héél ver weg lijkt.  En gisteren had er een wel erg jolige reünie plaats in het enige overgebleven cafeetje in dit magische oord.  In café Zennegat kwamen ze samen: een wat uitgedund groepje met karrevrachten herinneringen in hun kielzog.  Ooit stonden ze hier aan de tapkraan.  En zoals één van hen, Etienne Mylemans het gebeuren zo treffend omschrijft: "We werden meegenomen in een maalstroom van maffe verhalen die mekaar kriskras doorkruisten. Een prettig gestoorde bende, die zich onderdompelde in de chaotische geschiedenis van het Zennegat van de laatste 50 jaar..." .  Ze waren er samengekomen op uitnodiging van de huidige cafébaas Jan Dellaert.  Kom: zet je erbij. Op één van de ouwe krukken met een glas schuimend bier...

 

COLOMAplus is trots op Bieke, de beste Hotelschoolstudent van Vlaanderen

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

De 18-jarige Bieke Voorspoels uit Duffel loopt al sinds haar 12de school in COLOMAplus.  Daar volgt ze de afdeling Hotelschool.  Vandaag heb ik tussen twee lessen met haar afgesproken voor een interview, want de sympathieke studente verdient best wat aandacht.  Onlangs werd ze door Horeca Vlaanderen verkozen tot Beste Hotelschoolstudent van 2018!  Dat is niet niks.  Verwacht had ze het niet. Ze hoopte alleen dat ze niet als laatste eindigen zou in de wedstrijd die deze mooie titel opleverde.  "Een voorlaatste plaats: dat leek me nog het beste..."  Maar de verwachtigen werden ruimschoots overtroffen.  Hoewel Bieke er héél bescheiden bij blijft, voel ik toch dat ze fier is op deze prestratie.  Terecht!  Dit is de school uiteraard ook.  Het is een fijne onderscheiding voor deze school die zich toch wel tot de top in Vlaanderen rekenen mag.  Een student die haar of zijn talent ook nog weet te verzilveren, zet de school nog positiever in de kijker.  Bieke die les volgt in het zevende jaar Wereldgastronomie werkte een uniek concept voor een eigen restaurant uit.  Met het leuke idee dat ze naar voor bracht wist ze de jury te overtuigen.  Uit een dertigtal deelnemers kwam zij er als de beste uit!  Laat het me kort samenvatten: in het concept van Bieke zit muziek!  Letterlijk!

 

De Partage smaakt naar passie...

met categorie:  

   

(foto's: Jan Smets)

Er valt deze dagen heel wat nieuws te ontdekken (of... te proeven) op de Korenmarkt.  Dit plein kent een ware heropleving en ik durf er geld op te verwedden dat als eindelijk het Hof van Cortenbach zijn deuren openen zal, en de scharnier zal worden tussen OLV-straat en Korenmarkt, dit alles nog zal toenemen.  'De Stillen Genieter' is terug van weggeweest en weet op zijn nieuwe locatie weer vele bierliefhebbers te bekoren...  Je kan nu ook Mexicaans tafelen op de Korenmarkt ('Chili Beans')...enne bij de buren van deze twee horecazaken kan je gezellig rond de tafel zitten in 'de Partage'.  Héél uniek is het concept niet.  En toch... In deze sympathieke zaak worden de gerechten door de klanten zelf opgeschept en gedeeld.  Er wordt hier gewerkt met zoveel mogelijk lokale producten als verse kruiden en zelfs eetbare bloemen.  Voor vlees en vis kan je hier terecht, maar ook voor een volledig vegetarisch menu.  Wil je er ook eens langs?  Dan dien je dit te doen voor eind augustus.  Het is immers zo dat dit een pop-uprestaurant is, gevestigd in het conceptpand 'The Box'.  Rep je dus!  Ik had een toffe babbel met de enthousiaste kersverse ondernemer: Wouter Joossens.  Met passie praat hij over deze droom die hij nu aan het realiseren is...

 

Bar Emma wil het verschil maken

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets.  Griet Reypens en Erik Poortmans)

De Désiré de Boucherystraat is momenteel nog een bouwwerf, en de passage wordt door de straatwerkzaamheden nog flink bemoeilijkt.  Maar als de straat heringericht zal zijn in de stijl van de aangrenzende Botermarkt, zal ze mooier dan ooit ogen.  Dat belooft voor de nabije toekomst.  Alles wijst er op dat deze vernieuwde straat een geliefde en wellicht nog drukkere verbindingsweg zal worden dan ze nu al is.  De handelaars zijn alvast erg tevreden. De uitbaters van de gloednieuwe BAR EMMA kijken de toekomst vol vertrouwen tegemoet!  Dat vertelt me Griet Reypens die samen met haar echtgenoot Jan Kempenaers hier de zaak Helti heeft uitgebaat.  Nu krijgt ze een doorstart in een vernieuwd concept én met een andere naam.  BAR EMMA klinkt zowel vertrouwelijk als sympathiek.  En dat is nu net de uitstraling die ze beogen.  Want BAR EMMA wil het verschil maken, met eerlijke, artisanale, zelfbereide gerechten - ambachtelijk en kindvriendelijk  Om dit alles te kunnen uitwerken kregen ze versterking van een ander echtpaar dat al lang z'n sporen verdiende op horecavlak: Wendy De Cuyper en Erik Poortmans zullen hun beste beentje voorzetten om hier een populaire stek van te maken.  Als traiteurs waren ze lang actief in Merksem, en hoeven ze zich niet meer te bewijzen.  Met vakkennis en een aantal wel erg bijzondere specialiteiten zullen ze de klanten proberen te overtuigen...

 

Feestje in de Vier Emmers

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

In 1913, vlak voor de Eerste Wereldoorlog werd het laat-barokke huis 'De Vier Emmers' in de Befferstraat nog grondig gerestaureerd.  De bovenste foto links toont het pand in dat jaar.  Wat nu een horecazaak is was toen het met een chique naam betitelde 'Salon de Coiffure' -  Maison Boeckx.  In de gevel lees je nog het bouwjaar: 1699.  Da's allemaal verleden tijd. Nu is in het historische 'De Vier Emmers' een populair koffiehuis gevestigd. En deze bestaat nu 20 jaar.  Dat is géén eeuwigheid, maar net reden genoeg om zondag een feestje te bouwen... 

 

Klakkenhuizeke wordt Bar Klak

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Met  het klakkenhuizeke dat zowat tien jaar geleden zijn deuren sloot, verloor onze stad één van zijn meest typische en geliefde winkeltjes.  Het kleine en nostalgische hoedenwinkeltje transformeerde in 2007 tot  een zielloos vastgoedkantoor, en dat was niet naar de zin van vele Mechelaars.  Decennialang was het klakkenhuizeke dat tegen het historische Schepenhuis aanschurkte een populaire zaak waar men van ver buiten de stadsgrenzen naar toe kwam om een hoed of pet aan te schaffen.  Dat heimwee wordt nu gestild.  De tijd van het klakkenhuizeke is onherroepelijk voorbij, maar de Schoenmarkt krijgt met de leuk ogende en naar het verleden knipogende nieuwe horecazaak 'Bar Klak' weerom iets meer kleur.  Het pandje werd aangekocht door Ivo Van Itterbeeck (foto onder rechts) en maakt nu deel uit van de Group Daedalus waartoe ook Hotels Elisabeth, den Wolsack en de 3 Paardekens horen, maar ook horecazaken als Den Grooten Woslack, L'Artista en Il Cardinale.  Vandaag werd met het toffe evenementje 'Chapeau' de nieuwe zaak boven de doopvont gehouden...

 

Antverpia, waar het is zoals het was...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

 

Zolang ik leef blijft dit zo.  De sfeer moet hier blijven zoals die altijd geweest is...

Hij zegt het met overtuiging: Hugo Meulemans, cafébaas van de Antverpia, het legendarische café op de hoek van Korenmarkt en Adegemstraat.  Hier bleef de tijd stil staan.  Volkscafé, ankerplaats en toevluchtsoord...  Hier komt de Maneblusser en de student, de toerist, de bouwvakker en de man-met-de-plastron...  Sinds 1923 bestaat de Antverpia - café genoemd naar een schip - op een boogscheut van Dijle en de vroegere bedrijvige werven... Het interieur dateert uit de jaren vijftig en werd hoogstens hier en daar wat aangepast.  Hugo heeft het keurig gerenoveerd en onderhouden, maar al die ouwe elementen die het karakter van dit café ooit hebben bepaald, zijn gebleven.  Zo wil het Hugo, en zo willen het de trouwe klanten.  Den Antverpia is een levend museum, een reliek uit tijden die niet meer terugkomen, een zeldzaam voorbeeld uit een tot verdwijnen gedoemd type volkscafé, een uniek restant van een Mechels horecaverleden...

 

Van de boot naar de kade...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Van de boot naar de kade...

Van de Dijle naar de Leuvense vaart...

Van de binnenstad naar Battel...

Vanaf vrijdag begint een nieuw verhaal voor Toli Coutsoubas en Henk Coene, en hun echtgenotes Christina en Patricia: 'Origano'.  Jarenlang schreven ze horecageschiedenis in Mechelen, en bouwden ze elk een succesvolle zaak uit met een vast en erg tevreden cliënteel.  De lat werd er hoog gelegd, en dit stond garant voor kwaliteit.  'Karimata' en 'De Kraanbrug' - want over deze twee zaken gaat het - waren twee geliefde restaurants.  Het is dan ook niet verwonderlijk dat vele klanten het doodjammer vonden dat zij beiden niet lang na mekaar besloten om te stoppen...

 

Het Zuiden? Niet verder dan de overkant...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Als deze meest saaie en grauwe variant van de herfst de omgeving weet te vergrijzen is het contrast des te groter als ik 'ten Zuiden' aan de Tervuursesteenweg binnenstap.  Hier spat de kleur van de muren in warme en en vrolijke  tinten - van okergeel tot oranje, en zelfs knallend paars.  Op de tafels liggen kleedjes met Afrikaanse prints en aan het plafond hangt een serie door de eigenaar zelfgemaakte lampjes: holle kalebassen in wisselende patronen uitgeboord om het licht door te laten.  Op de toog staan de tajinepotten in slagorde opgesteld en de pruttelende potten verspreiden een heerlijke exotische geur... Het eethuisje van Marie-Françoise Ndour en Bart Alloing heeft nog maar een drietal weken de deuren geopend - maar daarover zo dadelijk meer.  Hier heb ik immers een afspraak met een gedreven en sociaalbewogen vrouw: Dien De Bruyn - gepensioneerde geschiedenisleerkracht die tot vorig jaar les gaf bij de Ursulinen in 'Torekenswaver'.  Gepensioneerd: jawel.  Maar nog méér gepassioneerd.  Ze past hier in het kader: jong van geest en met een al even jonge look.  Deze Mechelse vrouw is sinds enkele jaren letterlijk bezeten door een project in het Afrikaanse Gambia waar ze haar hart en ziel in legt: 'Kuntangdafero'  wat staat voor 'vlinder.  Kuntandafero is een atelier waar de kinderen van het dorpje Kartong in het Zuid-Westen van dit smalle landje, pal aan de grens met Senegal, zichzelf kunnen uitleven met spelen, tekenen, schilderen, musiceren...  Gewoon maar omdat élk kind recht op ontwikkelling, op spelen en op deelname aan artistieke en culturele activiteiten heeft.  Dat is een basisrecht opgetekend in de Rechten van het Kind uit 1989.  Dien is van het nut van het project dan ook volledig overtuigd.  Als mede-oprichtster en verantwoordelijke voor dit kinderatelier vertelt ze er met veel warmte en engagement over.  Op zaterdag 17 oktober organiseert zij met een aantal vrijwilligers een heus 'Fiësta Africana' in de Basisschool De Spreeuwen in de Boetestraat...  Omdat geld in het bakje krijgen broodnodig is om het voortbestaan van het project te garanderen...

 

Herinneringen aan een volkscafé...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Je las het wellicht vanmorgen in Gazet van Mechelen of het Nieuwsblad: voor volkscafé 't Sas op de hoek van Hanswijkstraat en Speecqvest is het doek gevallen.  Het laatste van de ooit twintig café's in de Hanswijkstraat, heeft haar deuren gesloten.  Na 33 jaar moet Monique Possemiers haar zaak noodgedwongen opgeven.  De 71-jarige cafébazin ligt al een poos in het ziekenhuis, en terugkeren achter de tapkraan lijkt uitgesloten.  Jammer.  Nadat al eerder een ander volkscafé - den Bridge op de IJzerenleen stopte na het overlijden van uitbaatster Irma, verliest onze stad weerom een stuk horeca-nostalgie. Niets blijft duren... 't Sas, dat heel erg populair was voor Jan Modaal tot studenten van de Hogeschool bestond 115 jaar, maar nu is het definitief gedaan. 

Herinneringen aan een volkscafé....

 

Zonder Irma van den Bridge zal de IJzerenleen nooit meer hetzelfde zijn...

(foto: Jan Smets)

Vannacht overleed in het Bonheidense Imeldaziekenhuis Irma Van Dessel, bij heel veel Mechelaars bekend als 'Irma van den Bridge', het café op de IJzerenleen waar de tijd bleef stil staan.  Ook voor 'ons' Irma staat nu de tijd stil.  Op 22 maart kon ze nog haar 73ste verjaardag 'vieren' in het ziekenhuis, maar de laatste dagen verslechterde haar gezondheidstoestand.

Irma is niet meer.  De IJzerenleen verliest een icoon...  Zonder Irma, en zonder den Bridge zal de IJzerenleen nooit meer hetzelfde zijn...

 

Hafid Abdou - vriend, vader en held..., is niet meer...

   

(foto's: Jan Smets)

Een Mechels icoon: dat was hij zéker.  Het voelt zo raar om in de verleden tijd te spreken.  Zo graag zou ik 'is' schrijven, maar het lot besliste er anders over.  Gisteren heeft hij afscheid genomen van zijn dierbaarsten.  Het kwam niet onverwacht.  Hafid Abdou was al langer ziek.  Twee dagen na zijn verjaardag heeft hij ons verlaten:  'Met veel liefde, wijze levenslessen en gelukkig zonder pijn' zeggen zijn zonen Sami en Selim.  Hafid was een graag geziene Maneblusser.  Deze stad 'adopteerde' de geboren Tunesiër, en sloot hem in het hart.  Hafid gaf ons de lach van Afrika, en we hebben dit beantwoord met vriendschap.  Hij was graag gezien en niet weinig Mechelaars hebben goeie herinneringen aan deze warme, sympathieke man, die lang kelner was in de Kleine Keizer (die - hoe toevallig nét nu - de deuren voorgoed sluit), de Vivaldi, de Gallery's...   66 jaar is hij geworden.  Het afscheid komt te vroeg.  Een Mechels icoon verdwijnt.  Wéér één.  Wéér een alomgekend figuur dat uit ons gezichtsveld verdwijnt...  't Ga je goed Hafid, waar je nu ook bent...  We gaan je in deze - onze en jouw - Dijlestad missen....

 

Inhoud syndiceren