horeca

Aan de tap in 't Zennegat

met categorie:  

(foto boven: Jan Smets. Portretten: Guy Foqué; vlnr. Etienne Mylemans, Jan Dellaert en Arthur Reijnders)

Het is één van de merkwaardigste, kleurrijkste en pittoreske plekjes van onze stad.  Geklemd ligt het tussen de Leuvense vaart, Dijle en Zenne: een verre uithoek van Battel, op een boogscheut van Heffen en grenzend aan het prachtige natuurgebied Den Batteleir. Het Zennegat: plek van onwaarschijnlijke verhalen - van ware geschiedenis tot pure legendes.  Een wat rommelige negorij, geliefkoosde stek voor wandelaars en stopplaats voor tal van fietstoeristen.  Het Zennegat: nostalgische pleisterplaats en vleesgeworden mijmering in de plooien van een stad.  Vooruitgeschoven grenspaal in dit waterrijke stukje land waar Mechelen héél ver weg lijkt.  En gisteren had er een wel erg jolige reünie plaats in het enige overgebleven cafeetje in dit magische oord.  In café Zennegat kwamen ze samen: een wat uitgedund groepje met karrevrachten herinneringen in hun kielzog.  Ooit stonden ze hier aan de tapkraan.  En zoals één van hen, Etienne Mylemans het gebeuren zo treffend omschrijft: "We werden meegenomen in een maalstroom van maffe verhalen die mekaar kriskras doorkruisten. Een prettig gestoorde bende, die zich onderdompelde in de chaotische geschiedenis van het Zennegat van de laatste 50 jaar..." .  Ze waren er samengekomen op uitnodiging van de huidige cafébaas Jan Dellaert.  Kom: zet je erbij. Op één van de ouwe krukken met een glas schuimend bier...

 

COLOMAplus is trots op Bieke, de beste Hotelschoolstudent van Vlaanderen

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

De 18-jarige Bieke Voorspoels uit Duffel loopt al sinds haar 12de school in COLOMAplus.  Daar volgt ze de afdeling Hotelschool.  Vandaag heb ik tussen twee lessen met haar afgesproken voor een interview, want de sympathieke studente verdient best wat aandacht.  Onlangs werd ze door Horeca Vlaanderen verkozen tot Beste Hotelschoolstudent van 2018!  Dat is niet niks.  Verwacht had ze het niet. Ze hoopte alleen dat ze niet als laatste eindigen zou in de wedstrijd die deze mooie titel opleverde.  "Een voorlaatste plaats: dat leek me nog het beste..."  Maar de verwachtigen werden ruimschoots overtroffen.  Hoewel Bieke er héél bescheiden bij blijft, voel ik toch dat ze fier is op deze prestratie.  Terecht!  Dit is de school uiteraard ook.  Het is een fijne onderscheiding voor deze school die zich toch wel tot de top in Vlaanderen rekenen mag.  Een student die haar of zijn talent ook nog weet te verzilveren, zet de school nog positiever in de kijker.  Bieke die les volgt in het zevende jaar Wereldgastronomie werkte een uniek concept voor een eigen restaurant uit.  Met het leuke idee dat ze naar voor bracht wist ze de jury te overtuigen.  Uit een dertigtal deelnemers kwam zij er als de beste uit!  Laat het me kort samenvatten: in het concept van Bieke zit muziek!  Letterlijk!

 

De Partage smaakt naar passie...

met categorie:  

   

(foto's: Jan Smets)

Er valt deze dagen heel wat nieuws te ontdekken (of... te proeven) op de Korenmarkt.  Dit plein kent een ware heropleving en ik durf er geld op te verwedden dat als eindelijk het Hof van Cortenbach zijn deuren openen zal, en de scharnier zal worden tussen OLV-straat en Korenmarkt, dit alles nog zal toenemen.  'De Stillen Genieter' is terug van weggeweest en weet op zijn nieuwe locatie weer vele bierliefhebbers te bekoren...  Je kan nu ook Mexicaans tafelen op de Korenmarkt ('Chili Beans')...enne bij de buren van deze twee horecazaken kan je gezellig rond de tafel zitten in 'de Partage'.  Héél uniek is het concept niet.  En toch... In deze sympathieke zaak worden de gerechten door de klanten zelf opgeschept en gedeeld.  Er wordt hier gewerkt met zoveel mogelijk lokale producten als verse kruiden en zelfs eetbare bloemen.  Voor vlees en vis kan je hier terecht, maar ook voor een volledig vegetarisch menu.  Wil je er ook eens langs?  Dan dien je dit te doen voor eind augustus.  Het is immers zo dat dit een pop-uprestaurant is, gevestigd in het conceptpand 'The Box'.  Rep je dus!  Ik had een toffe babbel met de enthousiaste kersverse ondernemer: Wouter Joossens.  Met passie praat hij over deze droom die hij nu aan het realiseren is...

 

Bar Emma wil het verschil maken

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets.  Griet Reypens en Erik Poortmans)

De Désiré de Boucherystraat is momenteel nog een bouwwerf, en de passage wordt door de straatwerkzaamheden nog flink bemoeilijkt.  Maar als de straat heringericht zal zijn in de stijl van de aangrenzende Botermarkt, zal ze mooier dan ooit ogen.  Dat belooft voor de nabije toekomst.  Alles wijst er op dat deze vernieuwde straat een geliefde en wellicht nog drukkere verbindingsweg zal worden dan ze nu al is.  De handelaars zijn alvast erg tevreden. De uitbaters van de gloednieuwe BAR EMMA kijken de toekomst vol vertrouwen tegemoet!  Dat vertelt me Griet Reypens die samen met haar echtgenoot Jan Kempenaers hier de zaak Helti heeft uitgebaat.  Nu krijgt ze een doorstart in een vernieuwd concept én met een andere naam.  BAR EMMA klinkt zowel vertrouwelijk als sympathiek.  En dat is nu net de uitstraling die ze beogen.  Want BAR EMMA wil het verschil maken, met eerlijke, artisanale, zelfbereide gerechten - ambachtelijk en kindvriendelijk  Om dit alles te kunnen uitwerken kregen ze versterking van een ander echtpaar dat al lang z'n sporen verdiende op horecavlak: Wendy De Cuyper en Erik Poortmans zullen hun beste beentje voorzetten om hier een populaire stek van te maken.  Als traiteurs waren ze lang actief in Merksem, en hoeven ze zich niet meer te bewijzen.  Met vakkennis en een aantal wel erg bijzondere specialiteiten zullen ze de klanten proberen te overtuigen...

 

Feestje in de Vier Emmers

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

In 1913, vlak voor de Eerste Wereldoorlog werd het laat-barokke huis 'De Vier Emmers' in de Befferstraat nog grondig gerestaureerd.  De bovenste foto links toont het pand in dat jaar.  Wat nu een horecazaak is was toen het met een chique naam betitelde 'Salon de Coiffure' -  Maison Boeckx.  In de gevel lees je nog het bouwjaar: 1699.  Da's allemaal verleden tijd. Nu is in het historische 'De Vier Emmers' een populair koffiehuis gevestigd. En deze bestaat nu 20 jaar.  Dat is géén eeuwigheid, maar net reden genoeg om zondag een feestje te bouwen... 

 

Klakkenhuizeke wordt Bar Klak

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Met  het klakkenhuizeke dat zowat tien jaar geleden zijn deuren sloot, verloor onze stad één van zijn meest typische en geliefde winkeltjes.  Het kleine en nostalgische hoedenwinkeltje transformeerde in 2007 tot  een zielloos vastgoedkantoor, en dat was niet naar de zin van vele Mechelaars.  Decennialang was het klakkenhuizeke dat tegen het historische Schepenhuis aanschurkte een populaire zaak waar men van ver buiten de stadsgrenzen naar toe kwam om een hoed of pet aan te schaffen.  Dat heimwee wordt nu gestild.  De tijd van het klakkenhuizeke is onherroepelijk voorbij, maar de Schoenmarkt krijgt met de leuk ogende en naar het verleden knipogende nieuwe horecazaak 'Bar Klak' weerom iets meer kleur.  Het pandje werd aangekocht door Ivo Van Itterbeeck (foto onder rechts) en maakt nu deel uit van de Group Daedalus waartoe ook Hotels Elisabeth, den Wolsack en de 3 Paardekens horen, maar ook horecazaken als Den Grooten Woslack, L'Artista en Il Cardinale.  Vandaag werd met het toffe evenementje 'Chapeau' de nieuwe zaak boven de doopvont gehouden...

 

Antverpia, waar het is zoals het was...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

 

Zolang ik leef blijft dit zo.  De sfeer moet hier blijven zoals die altijd geweest is...

Hij zegt het met overtuiging: Hugo Meulemans, cafébaas van de Antverpia, het legendarische café op de hoek van Korenmarkt en Adegemstraat.  Hier bleef de tijd stil staan.  Volkscafé, ankerplaats en toevluchtsoord...  Hier komt de Maneblusser en de student, de toerist, de bouwvakker en de man-met-de-plastron...  Sinds 1923 bestaat de Antverpia - café genoemd naar een schip - op een boogscheut van Dijle en de vroegere bedrijvige werven... Het interieur dateert uit de jaren vijftig en werd hoogstens hier en daar wat aangepast.  Hugo heeft het keurig gerenoveerd en onderhouden, maar al die ouwe elementen die het karakter van dit café ooit hebben bepaald, zijn gebleven.  Zo wil het Hugo, en zo willen het de trouwe klanten.  Den Antverpia is een levend museum, een reliek uit tijden die niet meer terugkomen, een zeldzaam voorbeeld uit een tot verdwijnen gedoemd type volkscafé, een uniek restant van een Mechels horecaverleden...

 

Van de boot naar de kade...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Van de boot naar de kade...

Van de Dijle naar de Leuvense vaart...

Van de binnenstad naar Battel...

Vanaf vrijdag begint een nieuw verhaal voor Toli Coutsoubas en Henk Coene, en hun echtgenotes Christina en Patricia: 'Origano'.  Jarenlang schreven ze horecageschiedenis in Mechelen, en bouwden ze elk een succesvolle zaak uit met een vast en erg tevreden cliënteel.  De lat werd er hoog gelegd, en dit stond garant voor kwaliteit.  'Karimata' en 'De Kraanbrug' - want over deze twee zaken gaat het - waren twee geliefde restaurants.  Het is dan ook niet verwonderlijk dat vele klanten het doodjammer vonden dat zij beiden niet lang na mekaar besloten om te stoppen...

 

Het Zuiden? Niet verder dan de overkant...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Als deze meest saaie en grauwe variant van de herfst de omgeving weet te vergrijzen is het contrast des te groter als ik 'ten Zuiden' aan de Tervuursesteenweg binnenstap.  Hier spat de kleur van de muren in warme en en vrolijke  tinten - van okergeel tot oranje, en zelfs knallend paars.  Op de tafels liggen kleedjes met Afrikaanse prints en aan het plafond hangt een serie door de eigenaar zelfgemaakte lampjes: holle kalebassen in wisselende patronen uitgeboord om het licht door te laten.  Op de toog staan de tajinepotten in slagorde opgesteld en de pruttelende potten verspreiden een heerlijke exotische geur... Het eethuisje van Marie-Françoise Ndour en Bart Alloing heeft nog maar een drietal weken de deuren geopend - maar daarover zo dadelijk meer.  Hier heb ik immers een afspraak met een gedreven en sociaalbewogen vrouw: Dien De Bruyn - gepensioneerde geschiedenisleerkracht die tot vorig jaar les gaf bij de Ursulinen in 'Torekenswaver'.  Gepensioneerd: jawel.  Maar nog méér gepassioneerd.  Ze past hier in het kader: jong van geest en met een al even jonge look.  Deze Mechelse vrouw is sinds enkele jaren letterlijk bezeten door een project in het Afrikaanse Gambia waar ze haar hart en ziel in legt: 'Kuntangdafero'  wat staat voor 'vlinder.  Kuntandafero is een atelier waar de kinderen van het dorpje Kartong in het Zuid-Westen van dit smalle landje, pal aan de grens met Senegal, zichzelf kunnen uitleven met spelen, tekenen, schilderen, musiceren...  Gewoon maar omdat élk kind recht op ontwikkelling, op spelen en op deelname aan artistieke en culturele activiteiten heeft.  Dat is een basisrecht opgetekend in de Rechten van het Kind uit 1989.  Dien is van het nut van het project dan ook volledig overtuigd.  Als mede-oprichtster en verantwoordelijke voor dit kinderatelier vertelt ze er met veel warmte en engagement over.  Op zaterdag 17 oktober organiseert zij met een aantal vrijwilligers een heus 'Fiësta Africana' in de Basisschool De Spreeuwen in de Boetestraat...  Omdat geld in het bakje krijgen broodnodig is om het voortbestaan van het project te garanderen...

 

Herinneringen aan een volkscafé...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Je las het wellicht vanmorgen in Gazet van Mechelen of het Nieuwsblad: voor volkscafé 't Sas op de hoek van Hanswijkstraat en Speecqvest is het doek gevallen.  Het laatste van de ooit twintig café's in de Hanswijkstraat, heeft haar deuren gesloten.  Na 33 jaar moet Monique Possemiers haar zaak noodgedwongen opgeven.  De 71-jarige cafébazin ligt al een poos in het ziekenhuis, en terugkeren achter de tapkraan lijkt uitgesloten.  Jammer.  Nadat al eerder een ander volkscafé - den Bridge op de IJzerenleen stopte na het overlijden van uitbaatster Irma, verliest onze stad weerom een stuk horeca-nostalgie. Niets blijft duren... 't Sas, dat heel erg populair was voor Jan Modaal tot studenten van de Hogeschool bestond 115 jaar, maar nu is het definitief gedaan. 

Herinneringen aan een volkscafé....

 

Zonder Irma van den Bridge zal de IJzerenleen nooit meer hetzelfde zijn...

(foto: Jan Smets)

Vannacht overleed in het Bonheidense Imeldaziekenhuis Irma Van Dessel, bij heel veel Mechelaars bekend als 'Irma van den Bridge', het café op de IJzerenleen waar de tijd bleef stil staan.  Ook voor 'ons' Irma staat nu de tijd stil.  Op 22 maart kon ze nog haar 73ste verjaardag 'vieren' in het ziekenhuis, maar de laatste dagen verslechterde haar gezondheidstoestand.

Irma is niet meer.  De IJzerenleen verliest een icoon...  Zonder Irma, en zonder den Bridge zal de IJzerenleen nooit meer hetzelfde zijn...

 

Hafid Abdou - vriend, vader en held..., is niet meer...

   

(foto's: Jan Smets)

Een Mechels icoon: dat was hij zéker.  Het voelt zo raar om in de verleden tijd te spreken.  Zo graag zou ik 'is' schrijven, maar het lot besliste er anders over.  Gisteren heeft hij afscheid genomen van zijn dierbaarsten.  Het kwam niet onverwacht.  Hafid Abdou was al langer ziek.  Twee dagen na zijn verjaardag heeft hij ons verlaten:  'Met veel liefde, wijze levenslessen en gelukkig zonder pijn' zeggen zijn zonen Sami en Selim.  Hafid was een graag geziene Maneblusser.  Deze stad 'adopteerde' de geboren Tunesiër, en sloot hem in het hart.  Hafid gaf ons de lach van Afrika, en we hebben dit beantwoord met vriendschap.  Hij was graag gezien en niet weinig Mechelaars hebben goeie herinneringen aan deze warme, sympathieke man, die lang kelner was in de Kleine Keizer (die - hoe toevallig nét nu - de deuren voorgoed sluit), de Vivaldi, de Gallery's...   66 jaar is hij geworden.  Het afscheid komt te vroeg.  Een Mechels icoon verdwijnt.  Wéér één.  Wéér een alomgekend figuur dat uit ons gezichtsveld verdwijnt...  't Ga je goed Hafid, waar je nu ook bent...  We gaan je in deze - onze en jouw - Dijlestad missen....

 

Rozeke van den Tilt tapt al 35 jaar pinten in haar volkscafé

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Vandaag haalde ze zelfs het nieuws in krant en op de radio: Rozeke Raymakers, de populaire cafébazin van 'den Tilt' in de Vrijgeweidestraat, op een boogscheut van het Vrijbroekpark.  In dat haast legendarische volkscafeetje zoals er maar bitter weinig van overblijven, is de tijd blijven stilstaan.  Rozeke wordt door haar stamgasten op handen gedragen.  Ze telt 79 lentes, en staat nu 35 jaar achter de tapkraan van haar kroeg.  Dat feit wilden haar klanten niet laten voorbijgaan, en ze werd daarom in de bloemetjes gezet.  Rozeke zelf trakteerde hen allen met gratis drank.

 

"Ik mis mijn papa nog elke dag. Hij was mijn beste vriend..."

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Het is een grijze, mistroostige maandagochtend.  Het Griekse restaurant Zorba aan het Nieuwwerk heeft sluitingsdag.  Toch is er al wat personeel naarstig aan de slag in de keuken.  Ik heb afgesproken met Maria Varelas die samen met haar familie dit restaurant uitbaat.  Ze is er nog niet, maar een vriendelijk aangeboden koffie helpt bij het wachten.  Dan komt ze er aangestormd - zich druk verontschuldigd dat het wat later is geworden: Maria, een knappe, goedlachse en energieke Griekse van dertig lentes jong.  Wat maakt het ook uit?  Een maandagmorgen hoeft niet klokvast te verlopen.  Na een prettig maar hectisch weekend mag het vandaag iets relaxter.  Misschien wel iets 'Griekser?...

 

Mechels Monument D'Hoogh in andere handen

met categorie:  

  

 (foto's: J. Smets)

Het kwam niet als een totale verrassing natuurlijk.  Het hing heus al langer in de lucht.  Maar nu is het dus definitief en officieel: het bekende restaurant D'Hoogh op onze Grote Markt sluit de deuren.  Op 7 december wordt voor de laatste keer in de potten geroerd van dit gerenommeerde sterrenrestaurant.  Hiermee verliest onze stad een monument, en haar tweede restaurant met een Michelinster.  Na het vertrek van Folliez op de Korenmarkt, is met het stopzetten van het restaurant van de gebroeders D'Hoogh  Mechelen weerom een culinaire tempel armer.  En wat voor één: 32 jaar lang schitterde deze klassezaak met een Michelinster - de eerste in de Mechelse geschiedenis.  Maar nu wordt een punt gezet achter een succesrijke periode.  Na een gastronomische carrière van 35 jaar willen de broers Erik en Walter, en hun echtgenotes, Annie en Daniëlle het wat rustiger aandoen.  Want zoveel jaar een toprestaurant runnen kruipt niet in de kouwe kleren.  Men heeft een tijdje de lippen stijf op mekaar moeten houden: maar nu is de verkoop rond.  De Zwitser Rudolf Loertscher en zijn Belgische echtgenote, Joy Chou, die Chinese is van geboorte, met roots in Shanghai, hebben het pand gekocht. Het echtpaar was op slag verliefd op dit mooie monumentale huis.  Wat ze met 'De Beitel, de Passer en 't Penseel' gaan aanvangen, is nog een open vraag.  Ze hebben wel al enkele ideetjes, maar verder is het voorlopig nog afwachten welke invulling dit huis zal krijgen...

 

Inhoud syndiceren