Hanswijkenhoek

Rik Coppens - Rode Duivel uit de Hanswijkenhoek

  

(foto's: Jan Smets)

De wereld van m'n schoonvader is 'krimpend'.  Heden en verleden lopen mekaar onvoorspelbaar voor de voeten.  Uit de chaotische opslagplaats van z'n geheugen haalt hij steeds dezelfde jeugdherinneringen van de plank.  Het zijn dingen die het diepst gegrift staan in z'n memorie omdat ze misschien het meeste indruk op hem hebben gemaakt.  "Ons moeder vroeg aan onze buurman, Rik Coppens - je weet wel: die bekende voetballer - of ik als klein manneke niet met hem mee mocht gaan naar den Malinwa..." .  Dat deed Rik.  Sinsdien was Rik voor mijn schoonvader een nog grotere held, en werd KV-Mechelen dé ploeg...

Rik stierf in 2003 - 85 jaar oud.  Hij was één van de grootsten van een gouden generatie.  Met Malinwa speelde hij in drie keer kampioen: in '42-'43, '45-'46 en in '47-'48.  Met Torke Lembrechts en Bert De Cleyn vervolledigde hij een trio dat geschiedenis schreef Achter de Kazerne.  Maar Rik werd ook geselecteerd voor de Nationale Ploeg!  19 keer speelde Rik Coppens in het plunje van Rode Duivel - één keer zelfs samen met zijn jongere naamgenoot, Rik Coppens van Beerschot (al liep Mechelse Rik niet hoog op met Antwerpse Rik...)

Abeelstraat Hanswijkenhoek.  Aan een tafel waarop tientallen oude foto's kriskras verspreid liggen en albums over zijn periode bij de Nationale Ploeg gestapeld zijn, zit ik met dochter Gwendolina Coppens.  Ze is het enige kind van Rik...

 

Mathilde en haar buren branden kaarsjes voor vliegtuigslachtoffers

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Nee: groot en sensationeel nieuws is het niet, en de iniatiefneemster wou er ook de kranten niet mee halen.  Het is gewoonweg een hartverwarmend 'verhaaltje' van een sociaal bewogen vrouw en haar toffe buren van de Stenenmolenstraat...  Maar wat Mathilde De Clercq deed is naar mijn gevoel een fait-divers om in te lijsten - een lichtpuntje in een wereld die deze dagen lijkt dol te draaien en waar fanatisme en haat de boventoon voeren...

 

Vakantie in de ouwe Hanswijkenhoek...

met categorie:  

Op 17 juli  van het oorlogsjaar 1914 werd Hendrik Diddens geboren in zijn geliefde Hanswijkenhoek.  Overmorgen is dat dus nét honderd jaar geleden.  Hendrik Diddens zal vooral bekend blijven voor zijn Woordenboek van het Mechels dialect uit 1986, dat zowat het eerste standaardwerk werd van onze Mechelse volkstaal.  Niet veel later - op 7 augustus 1986 zou hij onverwacht overlijden.  Buiten dat woordenboek schreef de man die voor onderwijzer studeerde, nog wel wat meer, zoals een twintigtal boekjes voor de reeks 'Historische verhalen' en 'Fabels van de Voddemèt'.  Maar wat ik het meest koester van mijn wijkgenoot is het in 1960 op slechts 300 exemplaren uitgegeven boekje 'Mijn kinderjaren in de Hanswijkenhoek'.  Dit boekje was een bijgewerkte overdruk uit een artikelenreeks in Gazet van Mechelen.  Hendrik vertelt er met veel nostalgie over zijn jeugd in de wijk Coloma - geprangd tussen Leuvense vaart en 'ijzeren weg'.  Het zijn verhalen die parrallel lopen met de herinneringen van mijn grootvader van wie hij leeftijdsgenoot was.  Uit dit werkje licht ik in deze vakantieperiode graag een hoofdstuk.  Hendrik Diddens beschrijft er hoe in deze Mechelse uithoek vakantie werd gevierd in de eerste decennia van vorige eeuw...

 

'eerste' voetbalterrein Malinwa wordt volgebouwd

 (foto's: Jan Smets - Mieke Van Roy)

Grote bedrijvigheid in de Voetbalstraat.  Met flink wat lawaai werd deze morgen een aanzet gegeven tot het rooien van een terrein - nét over de deur van Mieke Van Roy.  Dat was natuurlijk géén verrassing.  De buren wisten dat dit ging gebeuren.  Jammer vinden ze het wel natuurlijk.  Een stukje groene oase moet verdwijnen voor de komst van een appartementsblok.  Op zichzelf is dit geen groot nieuws, ware het niet dat  op dit overgebleven stuk grond ooit de eerste 'heilige graszoden' van Malinwa lagen.  Hier werd Mechelse voetbalgeschiedenis geschreven.  Van 1905 tot 1911 begon hier de carrière van geel en rood.  Hier in de Hanswijkenhoek - op een lap grond, gelegen tussen Tervuursesteenweg en Leuvense vaart. Hélemaal correct is dit natuurlijk niet.  De aandachtige blogger weet immers dat de club boven het doopvont werd gehouden in 1904.  Kort speelde KV-Mechelen op twee andere terreinen.  Maar het werd pas 'serieus' op het gras van de Colomawijk...

De laatste Mechelse jezuïet... (2/2)

  (foto's: Jan Smets)

 

En nu ga ik weg... Mijn stappen wordt moeilijk.  Ik heb regelmatig ademnood, en mijn oogkwaal verergert.  Ik kan de Mis niet meer lezen, en het is steeds moeilijker om boodschappen te doen....

 

Ik zit in de salon van het klooster van de jezuïeten in de Bruul, en praat met pater Maurits Delbaere.  Hij is de laatste écht Mechelse jezuïet.  Geboren en getogen in deze stad, zal hij toch binnenkort Mechelen verlaten.   Hij staat voor het raam en lijkt te mijmeren over verleden en toekomst...  Een levensverhaal in tegenlicht...

De laatste Mechelse jezuïet... (1/2)

(foto's: Jan Smets)

De laatste écht Mechelse jezuïet verlaat in april het klooster in de Bruul.  Er blijven nog enkele (hoog)bejaarde confraters over.  Maurits Delbaere gaat naar Boechout - op rust.  Hij voelt dat een aantal dingen niet meer kunnen zoals hij het zou willen.  Zijn zicht is sterk achteruitgegaan, en dat belemmert hem bij zijn taken.  Ook het stappen vlot veel minder...  Nog even, en hij trekt de deur achter zich dicht...  Een geschiedenis wordt afgesloten: zijn persoonlijke verhaal en het grote verhaal dat de jezuïeten in deze stad hebben geschreven...

Een verwittigde Mechelaar is er twee waard...

Dat de voorbereidende werken aan de stationsomgeving gestart zijn zullen we in de Hanswijkenhoek geweten hebben.  Niet alleen zien we daar op korte tijd een lege  en desolate vlakte verschijnen over de vaart, waar flink wat panden tegen de vlakte zijn gegaan, of schuiven we geduldig aan bij de Colomabrug...Vandaag viel er in een aantal straten van de wijk die niet zo ver van de werkzaamheden gelegen zijn, ook een brief in de bus...

Niet dat er zo dadelijk een opgegraven bom de hele Hanswijkenhoek van de kaart zal vegen: zo'n vaart zal het wel niet lopen: maar...een gewaarschuwde Maneblusser is er twee waard!  Daarom dienen de brave zielen van deze hoek in het kader van preventieve maatregelen die vervat zitten in een eventueel evacuatieplan, netjes aan te geven wie zoal zijn of haar domiclie betrekt. of daar vaak vertoeft...  Dus: elke bewoner van deze betreffende straten vult zorvuldig zijn huisgenoten, gaande van inwonende schoonmoeder, goudvissen, Siamese kat, Poolse poetshulp, of wat dan ook, in op een bijgevoegd formulier, en mag dit droppen op het infopunt van Mechelen in Beweging, in de Consciencestraat...

Marcel Sterckx - 'plooibare veelkleurigheid' (2/2)

   (foto's: Jan Smets)

'Plooibare veelkleurigheid...'

Na lang zwijgen en denken spreekt hij deze twee woorden behoedzaam en langzaam uit, als wil hij ze naproeven op zijn lippen - nagaande of het dit wel was wat hij zeggen wil...  Ik had Francis Verdoodt gevraagd om zijn vriend - muzikant Marcel Sterckx te beschrijven in één of twee woorden...  De woordkunstenaar had het er moeilijk mee.  Maar toen ze uitgesproken waren, leek hij er vrede mee te nemen: zo zag hij Marcel.  Marcel die even verdwenen was, hoort even later hoe Francis hem had getypeerd.  Hij wordt er ook stil van, en ik zie dat het hem wat 'doet'.    75 jaar wordt Marcel.  Ik zit met hem nog steeds aan tafel in de Passade op de Brusselsesteenweg, en praat  over leven en carrière...

Marcel Sterckx - Het begon met een kleine accordeon... (1/2)

   (foto's: Jan Smets)

Het regent oude wijven.  De winterkou werd ingeruild voor grijze mistroostigheid.  Maar dat deprimerende wordt snel vergeten in een boeiend dubbel-gesprek dat ik heb met twee Mechelse monumenten.  Het woord 'monument' wordt vaak te kwistig gebruikt.  Ik weet het.  Maar beiden hebben deze mannen hun sporen méér dan verdend  op het terrein waar ze beslagen in waren: de woordkunst en de muziek-  Marcel Sterckx wordt binnen enkele dagen 75 jaar, en da's een mooie gelegenheid om terug te blikken op een rijk leven en een succesvolle carrière.  Hij mag in de hoofdrol staan.  Aan tafel zit zijn vriend, en vele jaren 'compagnon de route': Francis Verdoodt.  Twee mannen - twee verschillende achtergronden en temperamenten, bijna leeftijdsgenoten: twee Maneblussers die hun talent  ten volle hebben benut.  We zitten in de Passade op de Brusselsesteenweg - daar zitten ze wel vaker -, waar een wit wijntje en een koffie mekaar aflossen en waar we praten over het verleden, maar ook over het 'nu' en over toekomstplannen...

pluim voor geëngageerde jongeren!

(foto: Jan Smets)

Ze stonden haast te verkleumen in de bijtende kou, de sneeuwbuien trotserend...  Maar hun aanstekelijke glimlach verdween er niet bij: Siel Swinnen en Hanne Vandenbussche, twee jongeren die het engagement op zich hadden genomen om op de zaterdagmarkt stiften te verkopen ten voordele van de Damiaanactie.  En zoiets zien geeft me een warm en deugddoend gevoel!  Jonge mensen die zich inzetten voor de wereld rondom zich: chapeau!  Dan verdwijnen cynisme en pessimisme als euh - sneeuw voor de zon, en kan ik het niet nalaten om dit nieuws-in-de-marge te verheffen tot hoofdpunt! 

Gedonder aan Coloma?

Rondstruinend over het internet stootte ik op een filmpje uit de eerste wereldoorlog getiteld “German soldiers fire artillery on the front in Antwerp”. Het toont Duits zwaar geschut dat in 1914 onderweg is over Belgische wegen en wordt opgesteld in een veld met bebouwing in de achtergrond. Camera's zijn nog een nieuw verschijnsel en de soldaten lijken soms meer aandacht te hebben voor de cameraman dan voor hun artilleriestuk. Als het verslag het geschut in actie laat zien, is in het decor plots een achtzijdige kerktoren herkenbaar.

'Zondagsschool' in Coloma

                                (foto's: Jan Smets)

Ik ben verzot op oude familiefoto's.  Ik heb het geluk dat m'n ouders en grootouders veel belang hechtten aan deze waardevolle stukjes verleden, en ze niet achteloos hebben meegegeven met het 'oud papier'.  Stuk voor stuk vertellen al deze foto's een verhaal, en leren ze me wat over het dagdagelijkse leven van mijn voorouders.  Deze foto die vermoedelijk dateert uit de vroege jaren twintig van vorige eeuw, is bijzonder boeiend.  Het toont de 'Zondagsschool oep Coloma', en werpt een licht op een flard geschiedenis van den Hanswijkenhoek.  Eén van de personen op het groepsportret is mijn overgrootmoeder Barbara Verboomen, die ik in de kleine uitsnede heb uitvergroot.  Ze zit er op met haar donkere haar opgestoken, en een 'koek' (?) in de hand...

AnastaTia

Er hing iets gewijd in de lucht.  "Iets sacraal" prevelde pastoor Heuvelmans van de Hanswijkenhoek toen hij die morgen zijn pastorijdeur opende en de zuiverende ochtendlucht proefde op zijn-naar't-brevieren getuite lippen.  De hemel was blauw als de kapmantel van OLV-Vrouw, en de toren van de Colomakerk monstranste plechtstatig in het Hemelwerk - zwanger van mystiek.  "God zij geloofd" beaamde de eerwaarde de zwijgende monoloog van Hierboven, en hij keek drietraps neer op de Tervuursesteenweg en de voorbijwandelende parochianen die hij hoofs z'n groet gaf.  Velen stapten met verwachtingsvol gemoed naar 't Stad - over het gammele Colomabrugske, langs de statie, enzoverder...

 

'Jackie-Video' - de filmrol is gebroken...

(foto's: Jan Smets)

Zopas verneem ik het overlijden van Jackie Maes...  Ik wist dat hij al langer met zijn gezondheid sukkelde, maar het nieuws verrast mij.   Jackie is 76 jaar geworden, en in de herinnering van veel Mechelaars zal hij altijd 'Jackie-Video' zijn en blijven.    Jackie: de filmrol is gebroken, maar de herinneringen aan jou staan onuitwisbaar op onze pellicule...

't ga je goed 'Echte Mecheleir'!  Je krijgt een eresaluut op Mechelenblogt, om wie je was en wat je deed!  Blogger van het eerste uur; levensgenieter en gepassioneerde Maneblusser...

Ik had hem nog een pint beloofd...

(foto's: Jan Smets)

Er zijn zo van die mensen die een onuitwisbare indruk op je maken...  Niet omdat ze het grote woord voeren, of omdat ze ronkende titels weten te verzamelen..., maar gewoon omdat ze 'zijn' wie ze zijn.  Willy Van Aerschot was zo iemand: een Mechelaar om graag te zien.  Een rustige man, bedaard in spreken en zijn - en toch een sterke persoonlijkheid; sociaal en maatschappelijk geëngageerd. 

'Was'...   Want hij is niet meer.  Gisterenavond kreeg ik een telefoontje van zijn dochter Annemie - een goeie vriendin van mij.  Alsof hij niemand tot last wou zijn, is hij nog vrij snel en onverwacht vertrokken naar 'elders'...

Ik had hem nog een pint beloofd - amper een maand geleden.  "Willy, het zal voor een andere gelegenheid zijn... ergens, wie weet waar..."

 

Inhoud syndiceren