Hanswijkenhoek

'de vulpen en het stoempeke karjon'

  (foto's: Jan Smets)

"Het gedicht gaat over een vulpen en een stompje potlood" zei ze me. "...en het zou geschreven zijn door Hendrik Diddens...".  Mijn buurvrouw die dit ooit ergens had gehoord was er erg benieuwd naar, en vroeg of ik haar verder konhelpen.  Tja.  Natuurlijk kende ik Hendrik Diddens wel.  Hij was de auteur van het Mechels Dialectwoordenboek dat in 1986 werd uitgegeven, en hij was net als ik een rasechte inwoner van de Hanswijkenhoek - generatiegenoot van mijn grootvader die hem goed gekend had.  Met wat opzoekingswerk en wat hulp van familieleden van Hendrik, ontdekte ik het gedicht in m'n eigen boekenkast, waar het wat al te lang onaangeroerd was gebleven en in de vergetelheid was beland.  In het dunne boekje 'Fabels van de Voddemet' dat net als het dialectwoordenboek in 1986 was uitgegeven, stond het zwart op wit gedrukt.  Het gedicht was opgedragen aan het indertijd bekende 'Malinwa-icoon' Bert De Cleyn.  Toen deze twee werken uitkwamen was Hendrik Diddens 72 jaar.  Zijn hoogbejaarde zus Tineke vertelt me dat hij twee weken voordat het dialectwoordenboek zou worden voorgesteld in ons stadhuis, Hendrik plots stierf...

 

milieuvriendelijke Chiro Coloma op kamp op zonne-energie

  (foto's: Chiro Coloma)

De laatste dagen kregen we regelmatig minder prettig 'kampnieuws' voorgeschoteld.  Zo dienden enkele jeugdbewegingen voortijdig hun zomerkamp af te breken doordat een groot gedeelte van de groep door ziekte werd geveld. En da's voor de jongeren die een heel jaar toeleven naar dit hoogtepunt gewoonweg een ramp te noemen. 

Maar: laat ons even focussen op wat positief nieuws uit 'dardennen'.  Sinds gisteren heeft Chiro Coloma er ook z'n tenten opgeslagen.  De groep die -  als zondag de allerjongsten eveneens naar het kampterrein komen afgezakt -  zowat zeventig leden telt, maakt momenteel het mooie weer in Jallet.  En dat doen ze letterlijk en figuurlijk.  Ze zien het zonnig in, en die zon proberen ze ook te vangen.  Jawel. Chiro Coloma is bijzonder milieuvriendelijk 'bezig', en dat verdient een pluim!  Met zonne-energie kamperen: het is niet alleen vrij uniek te noemen voor een jeugdvereniging: het is bovendien een mooi statement hoe men bewuster leven kan.  Daarnet telefoneerde in naar het kamp in Jallet waar ze op deze Nationale feestdag het kamp goed hebben ingezet...

 

Woonpunt past appartementsgebouwen Abeelstraat nieuw kleedje aan

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Al zo'n vijfenveertig jaren wonen Simonne Lauwers en haar echtgenoot Gustaaf Claes in de wijk.  Zij kennen ze dus door en door.  Beiden zijn de zeventig al een poosje 'gepasseerd'.  Sinds kort wonen ze in een totaal gerenoveerd appartement - haast onherkenbaar getransformeerd.    Inderdaad: de Sociale huisvestingsmaatschappij Woonpunt Mechelen heeft vier appartementsgebouwen in de Abeelstraat in de Hanswijkenhoek een heel nieuw kleedje aangepast.  Dit gebeurde gefaseerd.  En vandaag vond de officiël inhuldiging plaats van de 98 appartementen.  Daar moest op geklonken worden!  Simonne is er niet weinig tevreden mee, en we mogen een kijkje nemen in haar kraaknette woonst.  "Ik leef voor mijn huishouden.  Je mag hier alle dagen komen kijken: ik onderhoud het nog altijd zelf.  Het moet proper zijn.  In het begin was het wel wat aanpassen.  Vroeger woonden we op een verdieping, en nu huizen we op het gelijkvloers met een klein voortuintje.  Maar het is een hele verbetering.  Hopelijk kunnen we hier nog samen lang wonen. We hebben een goed contact met de buren.  We kennen er velen van vroeger.  Je moet je altijd aanpassen - maar met goeie afspraken kom je ver.  Onze buren zijn allemaal vriendelijk... Er hangt hier een goede sfeer!"

 

Laat ons het bos en het gras dat nog groen is...

 

(foto's: Jan Smets)

Het mocht een grote opkomst genoemd worden.  Eerlijk gezegd: de kwestie beroert dan ook heel wat bewoners op dit grensgebied van Mechelen met Hofstade.  Het verdwijnen van het Hanswijkbos - een geliefd stukje groen - wordt méér dan bedreigd.  Het bos met aanpalend weiland op Zemstse gronden wordt binnenkort verkaveld.  19 woningen zullen hier neergepoot worden. En dat gaat grote gevolgen hebben voor de leefbaarheid van de buurt, zeggen en vrezen de buren.  De Grensstraat - ik weet nog dat ze in mijn kinderjaren 'Bosstraat' werd genoemd - ligt op het grondgebied van Hofstade, maar vormt de grens met de Maneblussersstad.  Het is daar dat vanavond talrijke bewoners van de Mechelse Voetbalstraat, Vaartdijk en Geerdegemvaart én Grensstraat zelf, bij mekaar kwamen om te protesteren tegen het verdwijnen van dit waardevolle natuurgebied.  Een grensoverschrijdende kwestie: laat ons het zo noemen.  Twee buurtcomités uit Mechelen en Hofstade proberen de plannen nog te doorkruisen en hebben hiervoor flink wat argumenten bij mekaar gesprokkeld...

 

Serieuze Wandeling

met categorie:  

1946...

De ellende van de Tweede Wereldoorlog was amper voorbij, of in de levendige Hanswijkenhoek stak men op een zogenaamde 'Serieuze Wandeling' al flink de draak met de gehate 'hoofdrolspeler' van die Wereldbrand.  Enkele kwajongens van de Colomawijk vormden een wel erg gedurfd groepje...  Ze kregen hiervoor natuurlijk wat hulp van volwassenen.  En zo kwam het dat 'der Adolf' werd teruggevonden op de Tervuursesteenweg...  Levend en wel.  Het iconische snorretje ontbrak er niet aan.

 

KWB Coloma trekt van Brussel naar Bagdad...

  (foto: Jan Smets)

Onze burgemeester mocht maandag de prestigieuze '2016 World Mayor Prize' ontvangen.  En die kreeg hij voornamelijk omdat hij een relevante visie uitwerkte op vlak van stedelijk samenleven.  Hoewel blij met deze erkenning relativeerde hij het ook, en vond hij dat het ook een prijs was voor alle Mechelaars. 

Inderdaad: er zijn wel meerdere Maneblussers en groepen in deze stad die hun nek uitsteken voor een betere samenleving en hechtere contacten tussen de diverse bevolkingsgroepen.  Niet toevallig was ik vanavond te gast bij Danny Van Baelen, bestuurslid van de KWB-afdeling van Coloma.  Binnenkort - op dinsdag 14 maart - organiseert deze socio-culturele afdeling een uiterst boeiende gespreksavond met antropoloog en theoloog Jonas Slaats.  Het belooft een niet-vrijblijvende interactieve avond te worden waarop dieper wordt ingegaan op de wereld van 'de Islam', die vaak in 1 adem wordt genoemd met geweld en terreur.  Maar is dit wel terecht?  Heeft deze godsdienst het alleenrecht op terreur?  Deze praatavond wil een aantal beelden bijstellen en nuanceren.

 

De zandbak van Sint-Jozef

 

(foto's: Jan Smets)

Over de Sint-Jozef-Colomakerk in de Hanswijkenhoek is al aardig wat inkt gevloeid.  Dat kan ook moeilijk anders. De kerk waarvan de plannen in 1911 werden getekend door bouwmeester Edward Careels, architect van de Provincie Antwerpen, en die uiteindelijk in 1919 in gebruik werd genomen, sloot na Kerstmis 2000 de deuren. In eerste instantie gebeurde dit omdat er dringend een aantal renovatiewerken dienden te gebeuren.  In die winderige en natte Kerstnacht werd het duidelijk dat het dak hier en daar zo lek was als een zeef. De parochianen zouden enkele weken moeten verhuizen naar de nabijgelegen feestzaal ''t Kranske' aan de Tervuursesteenweg voor hun vieringen.  Geen nood.  Maar...toen doken andere problemen op, zoals de ontdekking van boktorren in het dakgebinte.  Gevreesd werd voor de stabiliteit van het gebouw.  Het werd van meetaf duidelijk dat de sluiting best véél langer zou duren.  Wat volgde was een ware processie van Echternach. Er werd geopperd om de neogotische kerk af te breken.  Het idee werd gelanceerd om enkel de toren te laten staan...  Weer wat later wou men een totaal nieuw en modern kerkgebouw optrekken... Er waren voorstanders voor afbraak en weer anderen wierpen zich op als verdedigers van dit erfgoed en braken een lans voor dit baken van de wijk.  Lang werd er gepalaverd.  Plannen werden getekend en plannen werden opgeborgen. Tot...men in 2009, eindelijk overging tot de restauratie.  Ondertussen is er al heel wat water door de zee gevloeid.  Maar nu lijkt alles in stroomversnelling te zijn gekomen.  Méér zelfs: als alles goed gaat - en daar maakt men zich sterk in - zal de kerk in augustus terug open gaan!

Vandaag bezoek ik met wijkgenoot en lid van de Kerkraad, Herman Stevens de bouwwerf.  Momenteel toont de kerk zich een ware zandbak...

 

Geen klein bier!

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Veel blijft hier niet meer van over... Mochten we de Sint-Jozef-Colomakerk aan de Tervuursesteenweg niet herkennen dan zouden velen die iets minder met deze Mechelse buurt vertrouwd zijn, toch nadenkend de wenkbrauwen moeten fronsen...

Het 'kippenbrugske' is opengedraaid en een volgeladen rivierschip maakt zich klaar om verder te varen.  Aan de oevers van de Leuvense vaart staat flink wat volk.  Rechts in beeld zie je de nu ook al heel lang verdwenen monumentale poort van het domein Coloma van de Dames de Marie. 

Links in beeld zien we op de hoek van Geerdegemvaart en Tervuursesteenweg de vrij imposante gebouwen van brouwerij Feremans.  En het is nu nét de eigenaar van deze brouwerij - de gefortuneerde en flamboyante Charles Feremans (°1865) die ik wil belichten.  De man is verweven met de ontstaansgeschiedenis van de Parochie Sint-Jozef-Coloma. Maar wat méér is: onlangs kreeg ik enkele krantenknipsels in m'n handen die nog een héél ander licht werpen op deze man uit de Hanswijkenhoek....

 

leerlingenketting verhuist materiaal naar nieuw gebouw COLOMAplus

met categorie:  

 

 

(foto's: Jan Smets)

In zijn lange geschiedenis is COLOMAplus niet aan zijn proefstuk toe wat bouwen en verbouwen betreft.  De school die zowat 1100 leerlingen in heel diverse studierichtingen tetl,is vandaag terecht trots op de laatste verwezenlijking.  Donderdag neemt ze een gloednieuw gebouw in gebruik.  Op een recordtempo is het er gekomen.  Op anderhalf jaar tijd werd de gigantische klus geklaard.  Niet minder dan 9 klaslokalen zijn er in ondergebracht.  De fel verouderde gebouwen van de afdelingen haarzorg, bio-esthetiek en schoonheidszorgen worden verlaten en overmorgen nemen leerlingen en leerkrachten van deze richtingen hun intrek in wat nu al een paradepaardje mag genoemd worden.  Vandaag vormden de leerlingen van het 5de en 6de jaar haarzorg een menselijke ketting om al het lichte materiaal te verhuizen van de oude stek naar de nieuwe.  Zo werden niet minder dan 500 oefenhoofden, 65 kappersfietsen en honderden producten op korte tijd verhuisd naar de nieuwe bestemming.  En... men had er duidelijk zin in.  En dat hebben algemene directeur Gwendolina Goormans en logistiek directeur Martine Van Ouytsel ook.  Met onverholen fierheid leiden ze me rond in het gebouw...

 

Urbansketchbook van Gijs Vanhee

Plots verschenen ze in het straatbeeld … musicerende vogels in zwart (en wit) …  grote gemuteerde dieren die muziekinstrumenten bespelen op de zijkanten van ‘de blokken’ van de Mahatma Gandhiwijk … zes verdiepingen hoog.

         

Femma Sint-Jozef-Coloma blaast 100 kaarsjes uit!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Ik heb altijd een grote waardering en bewondering gehad voor  vrouwenverenigingen die - vanuit welke inspiratie of ideologische achtergrond ook - gewerkt hebben aan de emancipatie van vrouwen.  Ze ontstonden vaak in een tijd waarin dit allemaal niet zo evident was.  De vrouw zat aan de haard, en niet weinigen hadden dat nog het liefst zo.  Stemrecht en maatschappelijke participatie was voor haar niet weggelegd.  Dat kwam er pas na héél lange tijd en stevig knokken.  Mijn hoed gaat dus af voor deze verenigigen van vrouwen die daar méér dan één steen toe hebben bijgedragen.  Dit weekend vierde Femma Sint-Jozef-Coloma haar honderdjarig bestaan.  En dat is een mijlpaal die kan tellen.  Van 'Vrouwengilde' tot KAV tot Femma: een eeuw lang zijn de dames van de Hanswijkenhoek actief aan de slag.  Proficiat dus!  Deze Femmagroep was trouwens één van de eerste afdelingen van het arrondissement Mechelen.  Vrijdagavond werd een delegatie van deze afdeling door schepen Walter Schroons ontvangen in ons stadhuis - een terechte erkenning voor het geleverde werk in al die voorbije jaren.  Het werd meteen de start van een gouden feestweekend!

 

buren bouwen feestje

met categorie:  

 

   

(foto's: Jan Smets)

Is dit groot nieuws?  Nee!  En toch breng ik het.  Niet omdat het komkommertijd is, maar veel meer als 'tegengewicht'  in tijden van pessimisme.  Het gaat niet zo goed met onze wereld.  Crisis, onzekerheid over onze toekomst, onveiligheidsgevoel, terrorisme, een dolgedraaid klimaat, toenemende polarisatie...  Het dreigt zelfs bij de grootste optimist de moed in de schoenen te doen zakken.  En daarom is een iniatief als dit zo deugddoend.  Een iniatief van onderuit - spontaan gegroeid... Niks groots, niks wereldschokkends... Toch zijn het net dingen als dit die 'iets' doen met een buurt.  Hier zijn zonder spectaculaire kunstgrepen grenzen verlegd.  Buren zetten samen de schouders onder een feestje.  Gewoon.  Ontmoeting, doorbreken van anonimiteit, tegen onverschilligheid en 'ieder voor zich'...  Onlangs was er een info-avond voor de buren van de Stenenmolenstraat in de Hanswijkenhoek, die met hun tuinen grenzen aan de sportterreinen van voetbalclub Sporting.  Daar wou men de plannen uit de doeken doen voor de toch wel grootscheepse plannen die de club er binnenkort wil uitvoeren.  Flink wat buren waren hierop aanwezig, en bij die gelegenheid, al pratend en keuvelend met mekaar, rees er een plan...

 

Nieuwe toekomst voor de Colomakerk

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Op een druk bijgewoonde infoavond werden in zaal 't Kranske aan de Tervuursesteenweg door 'de stad' de plannen ontvouwd van de verdere en definitieve restauratiewerken aan de Sint-Jozef-Colomakerk.  Zoals geweten is het sinds de plotse sluiting van de  neogotische kerk in 2000 vaak een processie van Echternach geweest - een lijdensweg van jaren...  Maar nu is er dan eindelijk licht aan het einde van de tunnel.  En dat wordt méér dan tijd.  Zo zal de kerk in 2017 terug in gebruik kunnen genomen worden.  Dat is de stellige belofte van schepen van Monumentenzorg Greet Geypen die ook in de buurt woont.    Daarna zal ze toch nog even terug de deuren sluiten.  Dit om de verdere restauratie van het interieur mogelijk te maken.  Hiervoor moet men de restauratiepremie afwachten.  Die zou in de loop van 2019 worden toegekend.  Maar goed: de hoogstnoodzakelijke restauratiewerken zullen in 2017 worden afgerond, en dan kan er terug - zij het dan tijdelijk - gebruik gemaakt worden van de kerk.

 

Vuurwerk!

(foto's: J.Smets)

De Colomawijk, of Hanswijkenhoek - of wijk Tervurensteenweg zo je wil - is altijd een wat aparte entiteit geweest in onze stad.  Geografisch is ze gemakkelijk te situeren tussen Leuvense vaart en spoorweg.  Sinds haar ontstaan heeft ze steeds een sterk verenigingsleven gehad.  En al mag dat er in de loop der tijden andere vormen gekregen hebben: er leeft beslist nog héél wat in deze wijk.  De wijk Tervurensteenweg is sociologisch ook erg boeiend: rijwoningen, nieuwbouw, woonblokken...  Heel divers allemaal.  Nu de wijkraad - die overigens 'goed draaide' - er niet meer is, voelt men toch wel een lancune.  En daar willen een aantal enthousiastelingen van deze buurt wat aan doen.  Het potentieel dat er wel degelijk is, maar dreigt versnipperd te geraken, wil men niet verloren laten gaan.  Daarom werd de vzw Vuurwerk opgericht.  Vuurwerk - dat volgend weekend officieel en feestelijk wordt voorgesteld aan alle bewoners van de wijk, wil de vrijwilligersinitatieven die vuur brengen in de wijk ondersteunen.  Over dit toch wel vrij unieke initiatief in onze stad praat ik met Jan Van Gils - wijkbewoner die al véle jaren méér dan actief aan de slag is in de Hanswijkenhoek, en al heel wat ervaring opdeed in de wijkraad.  Maar Jan benadrukt dat hij niet hét gezicht wil zijn van Vuurwerk.  Vuurwerk is teamwerk.  Achter de vzw staat een ploeg van heel diverse, bewogen mensen die er maar al te graag invliegen.  Vol vuur wil ze er werk van maken!

 

Klankendaal laat zich horen!

 

(foto's: J. Smets.  vlnr: Lennert Maes, Randy Van Rijn, Jos Maes en Lenne Vervaeke)

Wat ze er indertijd fabriceerden is me niet helemaal duidelijk.  Maar het moet te maken gehad hebben met onderdelen voor 'den IJzeren Weg'.  Het zag er steeds wat groezelig uit, en soms kon je een blik binnen werpen als de werkmannen op het voetpad hun boterhammen opaten in de schafttijd.  Het werd in den Hanswijkenhoek 'het zwèt kot' genoemd.  En dat predikaat beschreef erg raak deze werkplaats op de hoek van Tervuursesteenweg en Sint-Jozefstraat.  Da's allemaal lang geleden, want dit aftandse atelier heeft een tweede leven gekregen.  Daar zijn bloed, zweet en tranen ingekropen.  Met het enthousiasme dat alleen vrijwilligers kunnen opbrengen is deze simpele en voorhistorische werkplaats nu een huis van creativiteit geworden.  Klankendaal is een plek om je thuis te voelen op het ritme van de notenbalk.  Acht jaar lang bestaat deze plek nu.  Er zat en zit muziek in.  Het werd eerder toevallig ontdekt toen iniatiefnemers Bart Alloing en Jos Maes uit hun loods in Leuven moesten, en op zoek moesten gaan naar een nieuwe stek om waar ze gedreven mee bezig waren verder te zetten.  Men vond in Mechelen deze locatie, en na flink de handen uit de mouwen te hebben gestoken - zo'n drie jaar lang - is Klankendaal de inspirerende plek geworden die het nu is.  "Het heeft wat met muziek te maken, en...met kinderen..."  Dat weten de meesten uit de buurt wel.  Maar toch is Klankendaal volgens Jos nog nét te weinig gekend in Mechelen.  En daar wil men wat aan doen.  Klankendaal wil zich laten horen.  En daarom wordt op 5 december een benefietconcert georganiseerd: een leuk evenement om Klankendaal in the picture te brengen, maar ook met een sociaal doel aan gekoppeld:  Muziek zal er een duidelijk wapen tegen onverdraagzaamheid zijn.  De opbrengst van de benefiet gaat grotendeels naar Vluchtelingenwerk Vlaanderen, en de rest zal dienen om een mediacampagne rond dit thema op te zetten; Klankendaal beter te leren kennen, en de iniatieven die ze in dit kader reeds op poten hebben gezet, in de verf te zetten...

 

Inhoud syndiceren