Hanswijkenhoek

Zomerstraat...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

De vakantie is ingezet... Na een schooljaar dat er op z'n zachtst gezegd wat vreemd verliep, is de schoolpoort weer voor twee maand gesloten.  En nu mogen donkere wolken tijdelijk de pret drukken (hoewel de bodem snakt naar enige nattigheid): onze straat oogt kleurrijker dan ooit!  Over een flink stuk van de Stenenmolenstraat in de Hanswijkenhoek zijn vlaggenlijnen gespannen met bonte vaantjes.  Ze wapperen vrolijk in de wind.  Nee hoor: niet alleen op de Vismarkt en de Nauwstraat heeft men dit leuke ideetje uitgevoerd.  Ook hier zetten we zo de zomermaanden feestelijk in.  Nu had dit vrij impulsief ontstane initiatief wel een andere bedoeling: in de buurtschool Sint-Jozef-Coloma zwaaiden twee toffe kleuterjuffen af: juf Carina en juf Hilde gaan met pensioen.  En daar beiden deze straat niet ver van school zowat alle dagen doorfietsen-of wandelen, wilden de buren hen verrassen op deze laatste dag van hun loopbaan.  Immers: heel wat kinderen uit deze straat zaten bij hen in het klasje.  En vele van de oudere buren hebben goeie herinneringen aan hen beiden...

 

Jan Van Gils wil dementie uit taboesfeer halen

  (foto's: Jan Smets)

Vandaag loop ik langs bij Jan Van Gils.  Hij woont slechts om de hoek, in de Sint-Jozefstraat, wijk Hanswijkenhoek.  Ik ken hem al jaar en dag.  Jan was dan ook iemand die  altijd heel zichtbaar aanwezig was in onze buurt en zijn inzet voor deze wijk en parochie Sint-Jozef Coloma was bijzonder groot.  Dit jaar werd Jan zeventig.  Heel onlangs werd van hem en kleinzoon Monk, die nu zowat een half jaartje oud is, een schitterend, intens-warm portret geprint op een muur van dienstencentrum Den Abeel in de Jozef Verbertstraat.  Dit gebeurde in het kader van 'de Mensen maken de Stad'.  Zestien van zulke portretten hangen her en der in de stad, in de wijken en in de dorpen.  Zestien heel diverse portretten van Maneblussers: heel verschillend van achtergrond en bezigheden, maar elk met zijn of haar verhaal.  Ze staan symbool voor de inclusieve stad die Mechelen wil zijn, zonder vooroordelen, zonder drempels...  Loop of fiets beslist langs de route met dit unieke foto-verhaal (meer info over geportretteerden en locaties op:  www.demensenmakendestad.be)

Jan is steeds een voortrekker geweest.  Een leidersfiguur en een sociaal geëngageerd man - nooit verlegen om zijn mening te geven.  Een denker en een doener was hij altijd - een man die kon organiseren, bezielen... Kortom een man voor waar ik altijd veel bewondering en respect had.  Dit is niet anders geworden.  Ondanks de zware diagnose die hij zowat twee jaar geleden te horen kreeg, blijft hij voor mij de Jan-van-altijd: de man die wat te vertellen heeft.  En dat doet hij dan ook: heel eerlijk vertelt hij over de jongdementie die hem trof.

 

Bewoners mogen beslissen over 44 nieuwe straatnamen in Gandhiwijk

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

De Mahatma Gandhiwijk is een boeiend en intrigerend stukje Mechelen.  In het verleden had deze buurt - onderdeel van de Hanswijkenhoek - grenzend aan Hofstade wel eens een pejoratieve bijklank.  Waar vele mensen samenleven loopt alles niet van een leien dakje.  Doch was dit etiket niet altijd honderd procent eerlijk.  In deze wijk wonen heel veel Mechelaars van erg diverse achtergronden.  Dat geeft soms spanningen, maar kan ook een buurt verrijken.  Initiatieven als Global Fiësta geven de Gandhiwijk extra dynamiek en werken verbindend.  Ook zijn er tal van inwoners die nooit zouden willen verhuizen uit de wijk en anderen hebben er mooie jeugdherinneringen aan.

De wijk zag er natuurlijk niet altijd aantrekkelijk uit.  Dat heeft alles te maken met de nogal 'lompe' grijze woonblokken die eerder deden denken aan Oostblokarchitectuur.  Geen verwijt.  Toen ze werden neergepoot was dit nu eenmaal gangbaar.  Gelukkig kreeg deze buurt méér dan een opfrisbeurt.  Met een erg grootschalige aanpak heeft de Gandhiwijk een enorme metamorfose ondergaan.  Al meer dan tien jaar is men hier aan de slag.  En het werk is nog niet klaar.  Binnenkort krijgen 23 nieuwe paden en 21 straten een naam binnen het thema mensenrechten, vrijheid, sociale gelijkheid en rechtvaardigheid.  Bijzonder is het feit dat de inwoners mee mogen beslisen over de keuze.  Hiervoor wordt een heel traject opgezet.  Leuk is ook dat ik tussen de voorgestelde 'bekende namen' ook iemand opmerk uit de buurt: Jean De Boeck uit de Abeelstraat die enkele jaren geleden overleed, en die als vrijwilliger met een veel energie zich ingezet heeft voor de wijk.  Deze sociaal bewogen man die één van de initiatiefnemers was van Gobal Fiësta, verdient het in mijn ogen dan ook erg dat hij in het rijtje van 'kanshebbers' staat...

 

Nu het kouder wordt en het licht verzwakt

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Grote kunstwerken heeft de gerestaureerde Colomakerk in de Hanswijkenhoek niet.  Maar het gebouw geeft een mooi ruimtegevoel en de relatieve 'leegheid' geeft een bijzonder atmosfeer.  Al lang heb ik hier de kans om mijn creativiteit bot te vieren in het thematieke vorm-geven.  Leuke uitdaging vaak.   Deze ochtend wou ik de kerk in 'Allerheiligen-sfeer' brengen.  Dode takken, een transparante sluier als de nevel in deze stilaan donker wordende dagen...  En toen ik daar zo in stilte bezig was bliksemde haast magisch het zonlicht doorheen het gebrandschilderde glas. Ik wil jullie graag van dit moment laten meegenieten...

 

"Officiële kerk kijkt achteruit. Ik wil vooruit kijken!"

 

(foto's: Jan Smets)

Een blad nam hij nooit voor de mond.  Steeds zei hij vrank en vrij zijn gedacht.  Ongebonden.  Niet om zomaar wat te rebelleren, maar omdat hij als visionair priester al héél vroeg zag hoe de Kerk evolueerde.  Hij begreep vele jaren geleden dat we naar een andere Kerk aan het groeien waren. Nog voor de kerken massaal begonnen leeg te lopen leerde hij zijn parochianen hoe ze best op een andere manier konden vieren om de boodschap van Jezus door te geven.  Dat hij hierbij soms een afwijkende mening had dan Rome of 'de Wollemarkt' was geen geheim.  Ook op 90-jarige leeftijd is de charismatische Paul Van Steen nog steeds de eeuwig jonge priester: vooruitstrevend, met een fysiek om 'U' tegen te zeggen, en met een mentale veerkracht die men kan benijden.  "De officiële Kerk kijkt te veel achteruit.  Ik wil vooruit kijken!".  Deze slagzin typeert de op 14 augustus 90 jaar geworden priester hélemaal.  Hoewel hij al zo'n 25 jaar op pensioen is als parochiepriester van Sint-Jozef-Coloma, is hij nog altijd erg actief, en gaat hij nog 1 maal per maand de vieringen in de Colomakerk voor.  Met recht en reden mag hij de architect worden genoemd van deze bruisende en levendige parochie, die één der meest actieve en 'jonge' gemeenschappen van de Dijlestad mag worden genoemd.  Op deze feestdag van OLV-Hemelvaart ging hij voor in de kerk van Coloma.  Maar de parochieploeg had voor een dubbel draaiboek gezorgd.  De jarige herder werd tijdens een doorleefde viering in de bloemetjes gezet, en nadien werd er gezellig nagepraat op een receptie in 't Kranske.  Liefst had hij zijn verjaardag in alle stilte laten voorbijgaan, maar dat was buiten de waard gerekend.  In de Hanswijkenhoek wordt Paul Van Steen 'held van Coloma' genoemd, zoals in het gelegenheidsliedje dat Hilde Aelvoet en Pieter Jansen vandaag ten gehore brachten.  Dit feest hoorde er gewoon bij.  Willen of niet...

 

Begrafenis in de Hanswijkenhoek...

met categorie:  

Zo af en toe krijg ik wat oude Mechelse foto's toegeschoven.  Men kent immers mijn passie.  Deze wil ik jullie niet onthouden, ook al is het onderwerp nu niet bepaald 'vrolijk'.  Maar ze schetsen op weergaloze manier een voorgoed voorbij verleden.  Ze dateren beiden uit 1961 - mijn geboortejaar, en tonen een zich vormende begrafenisstoet op de Tervuursesteenweg in de Hanswijkenhoek.  Het huis waarvoor de lijkwagen staat is het hoekhuis Tervuursesteenweg- Leliestraat. Hier woonde ooit de familie Vaganée - grootouders van ondermeer de bekende muzikant Frank Vaganée en zijn broer - voormalig burgemeester van Bonheiden. Op de achtergrond torent de Sint-Jozef Colomakerk.  Pastoor Xaveer Verbruggen staat enigszins verstopt achter de kwispel van onderpastoor Forton...  Merk hoe rustig deze Tervuursesteenweg nog is.  Je kan je heden niet meer zo goed voorstellen hoe zo'n uitvaarten er toen aan toegingen.  Ze waren ook nog hoofdzakelijk kerkelijk en een stoet werd gevormd van het sterfhuis tot de kerk...

 

' t kabien...

met categorie:  

Ik vraag me deze dagen wel eens af welke bedenkingen mijn overgrootvader Jaak Lauwers (°1870) zou hebben als hij de grootscheepse werken aan de stationsomgeving zou aanschouwen... Wellicht zou hij de wenkbrauwen fronsen.  Ooit bemande hij 'het kabien',gelegen vlakbij de spoorwegbrug die de de Leuvense vaart overspande (van de Vierendeelbruggen was nog lang geen sprake...).  Het leek wel een 'grenspost'.  De bareel scheide meermaals daags de Hanswijkenhoek fysisch af van het stadscentrum.  Maar zijn spoorwegpet droeg hij met trots en zijn job voerde hij plichtbewust uit.  In de Hanswijkenhoek woonde hij zelf ook met zijn kroostrijk gezin.  En net zoals hij werkten vele buren aan den IJzeren Weg of 't Arsenaal.  Zijn jongste kind - en enige zoontje - mijn grootvader Clément  (°1911) - ging hem 's middags vaak, in opdracht van moeder Belleke, zijn boterhammen brengen op het kabien.  En de jonge snaak deed dit met plezier.  Dat vertelde hij me.  Soms ging hij met zijn vader naar wie hij opkeek op daguitstap met de trein.  Naar Terneuzen. Krabben vangen. Met gratis coupons.  Verder reikte de wereld toen niet.  Een zeldzaam uitje in een leven dat weinig andere fantasietjes toeliet.  Maar de mensen in 'den Hoek' waren gelukkig met simpele dingen en deelden heel nauw tesamen hun vreugde en verdriet.  Maar alles gaat voorbij.  De mensen en de dingen.  En ook de trein neemt ons mee in de vaart der tijd.  't Kabien is er lang niet meer, en ook het station met indrukwekkende koepel is reeds eeuwen afgebroken.  Binnenkort staat ook het Expo '58-station hetzelfde lot te wachten...

 

Wijk Tervuursesteenweg bezorgd om verkeersleefbaarheid

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Weinig Mechelse wijken worden dagelijks zo geconfronteerd met de realiteit van de 'werf van de eeuw' als deze van de Tervuursesteenweg in Mechelen Zuid, of - de Hanswijkenhoek - zo je wil.  Ook hier kijkt men uiteraard vol verwachting uit naar het nieuwe station en heel de infrastructuur die grondig gewijzigd zal worden.  Maar ondertussen kampt ze wel met de gevolgen van deze immense werken op de verkeersleefbaarheid.  Vooral de verbindingsstraten tussen de Tervuursesteenweg en Jubellaan krijgen flink wat meer verkeer te slikken.  Verontruste buren zien deze toegenomen mobiliteit met lede ogen aan en leggen de vinger op de zere wonden.  Straten als Wilgenstraat, Dennenstraat en Stenenmolenstraat waren ooit véél rustiger.  Maar de infrastructuurwerken in en rond de wijk hebben het sluipend verkeer enorm opgedreven.  Met argusogen bekijkt men de situatie en wil men in een constructieve geest en in samenspraak met het stadsbestuur de situatie grondig opvolgen en oplossingen onderzoeken.  De buurtbewoners rekenen hiervoor erg op schepen Alexander Vandersmissen die zelf in de wijk woont.  Steeds heeft hij zich stevig ingezet voor de wijk en men hoopt dat hij dit ook in de toekomst zal blijven doen wat het deze materie betreft. 

Over dit alles had in vanavond een babbel met een groepje buren van de Wilgenstraat.  Woordvoerder van de bezorgde bewoners is Marc Suykens die de problematiek probeert te schetsen...

 

Sint-Jozef Colomaschool beleeft Reuzedag!

met categorie:  

   

(foto's: Jan Smets)

Het 'grote' schoolfeest komt er binnenkort aan, maar vandaag - op vaderkesdag - vierde basisschool Sint-Jozef-Coloma haar patroon.  En dat gaat altijd gepaard met heel wat leuke activiteiten.  Het werd vandaag een reuzedag!  Prille lente hing in de lucht, en dat was mooi meegenomen.  Volksspelen als touwtrekken en zaklopen stonden op het programma... En dat was nog maar één onderdeel van deze supertoffe schooldag.  Want niet minder dan een paar weken na het hoog bezoek van koningin Mathilde kreeg deze basisschool uit de Hanswijkenhoek wéér hooggeplaatste gasten op visite!  En dat woordje 'hoog' mag je echt wel letterlijk interpreteren.  Coloma verwelkomde deze namiddag drie van de vijf Mechelse reuzenkinderen.  Klaaske, Mieken en Noa vertegenwoordigden hun familie die verder nog bestaat uit broertjes Janneken en Amir, vader en moeder en grootvader Reus.  En het was Maxim Croon uit het vijfde leerjaar die hier hoogspersoonlijk voor zorgde.  Als winnaar van een kleurwedstrijd die bij het laatste Sinte-Mettefeest werd georganiseerd door ReuzeMechelen (toen de reuzenkinderen voor de allereerste keer Sinte-Mette gingen zingen in de Mechelse straten...), won hij voor zijn school dit bezoek van het wel erg bijzondere trio!  De jonge held stond vandaag dan ook in de kijker en was best trots met de persaandacht.  Terecht.

 

Hanswijkenhoek in vuur en vlam!

 

(foto's: Jan Smets)

Vorig jaar ging de eerste editie door van deze originele en hartverwarmende winterwandeling doorheen de wijk Coloma, of... Hanswijkenhoek.  Het smaakte naar meer, en daarom werd ook dit jaar een vurige tocht door de wijk op stapel gezet.

Volgende week, zaterdag 26 januari, is het weer zover!  'Wijk in vuur en vlam' is zowel voor kinderen als volwassenen een evenement om naar uit te kijken.  Alle buurtbewoners zijn uitgenodigd om deel te nemen.  Maar mocht je elders wonen in onze Maneblussersstad ben je ook van harte welkom in deze wijk in Mechelen-Zuid!  Waarom ook niet?  Voor elk wat wils!

 

"Talent komt na doorzettingsvermogen"... De Vaganée-broers Frank en Guido

(foto's: Jan Smets)

Het heeft méér met doorzettingsvermogen te maken dan met talent.  Met hard werken. Héél hard werken.  En ondernemingszin.  Dat is eigen aan onze familie: initiatief nemen en de zaken durven aanpakken.  Er voor gaan!  Talent wordt zo opgeklopt ...

Frank vertelt het zonder valse bescheidenheid.  Hij méént het.  Frank Vaganée mag dan een uiterst begaafd jazzmuzikant zijn, saxofonist, fluitist en artistiek leider bij het Brussels Jazz Orchestra én met een palmares om 'U' tegen te zeggen: hij blijft er nuchter bij.  Hij blijft de Mechelse volksjongen.  Zijn één jaar jongere broer Guido beaamt de uitspraak van Frank.  Ook hij heeft dat muzikale in zich, maar de laatste jaren kwam hij vooral in het nieuws als burgemeester van Bonheiden-Rijmenam...

Het heeft ook veel te maken met organisatorisch talent. En anderzijds moet je je grenzen kennen.  Wat je niet kan moet je kunnen doorgeven aan anderen.  Je moet talenten opsporen bij mensen en ze kansen geven. Je moet je medewerkers kunnen laten scoren.  Je moet weten wanneer je moet spreken of zwijgen en weten wanneer je moet doorduwen. Misschien zijn wij wel psychologen op alle niveau's...  De ploeg moet je op één lijn houden.

En dat doen en deden ze, de beide broers.  Elk op hun terrein.  Frank als bezieler van Het Brussels Jazz Orchestra en Guido de voorbije zes jaar als burgervader.  Ondanks het feit dat hij de meeste voorkeurstemmen wist binnen te rijven, moet hij nu de sjerp doorgeven.  Zo gaat dat wel vaker in het politieke spel.  Dat was even slikken, maar Guido is niet de man die bij de pakken blijft zitten.  Hij geeft zichzelf nu de ruimte en tijd om nieuwe dingen aan te pakken.

Ik zit lekker doorgezakt met de Vaganée-broers in de zetels van SAVA, waar we urenlang praten over hun jeugdjaren en werken.  In heel dat verhaal belanden we op onwaarschijnlijk veel plaatsen in en rond Mechelen.  "Ons vader was immers een 'Bohemer' "lachen ze...

 

De verhalen van Gaston...

  (foto: Jan Smets)

Heerlijk is het om te mogen luisteren naar verhalenvertellers zoals Gaston Van Doorslaer.  Het werd dan ook een méér dan gezellige ontmoeting met deze bescheiden en aimabele man.  Een onwaarschijnlijk geheugen heeft hij.  Deze 86-jarige Mechelaar tref ik in Lam'eau waar hij na een gezellig etentje met zijn dochter Els met mij heel wat mijmeringen wil delen.  Met al die verhalen zou je een encyclopedie kunnen vullen.  Met ongelooflijk veel zin voor details surft hij met mij door zijn herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog en door zijn jarenlange carrière als brandweerman.  We genieten er beiden van.  Gaston omdat hij zijn verhalen kwijt kan - ik omdat ik ze mag aanhoren.  En dan moet je snoeien in al dat aangereikte 'materiaal'.  Best moeilijk.  Maar toch wil ik een poging wagen. 

Gaston werd op 22 oktober 1932 geboren in het Rupeldorp Boom.  Hij was het kakenestje.  Zijn zussen Louisa en Mit waren niet minder dan 11 en 8 jaar ouder.   Als de kleine Gaston 7 jaar oud is verhuist het gezin naar Mechelen.  Naar den Hanswijkenhoek.  Zo werd hij Maneblusser nog voor hij veel later 'pompier' zou worden.  En toch: in zijn hart heeft Gaston nog altijd een heel speciaal hoekje waar hij de herinneringen aan zijn geboortedorp koestert.  Nu woont Gaston Van Doorslaer die ondertussen al enkele jaren weduwnaar geworden is in een serviceflat in Bonheiden: Ter Bleuk.  Hij is er erg tevreden.

Gaston: een man om graag te zien...

 

Sporting speelt kunstgrasveld in! Zennester Hombeek en KFC Muizen tevreden met vernieuwingen.

 

(foto's: Jan Smets.  rechts voorzitter Jos De Boeck)

Overmorgen opent KFC Muizen aan de Lotelingstraat officieel haar nieuwe voetbalchalet.  En daar is men in Muizen héél blij om.  Na méér dan 90 jaar was dit ook broodnodig.  Naast de chalet kreeg deze club eveneens een nieuw kunstgrasveld en twee velden met kunstgras voor de jeugd.  Het natuurgrasveld wordt eind september ingezaaid.

Eerder dit jaar werd ook al het nieuwe voetbalchalet van Zennester Hombeek ingehuldigd.  Samen met de totale vernieuwing van chalet en terreinen van KSC Mechelen - zoals Sporting officieel heet - zijn deze drie Mechelse voetbalclubsnu  helemaal klaar voor de toekomst.  Schepen van sport, Walter Schroons, is een tevreden man.  Bij het begin van de legislatuur werd tot deze grootse aanpak besloten.  Nu plukt men de vruchten.

Nét voor de officiële inhuldiging en inspeling van het kunstgrasveld van Sporting, werd het met een méér dan stevige plensbui gedoopt.  Maar de hemelsluizen gingen daarna toch weer toe.  Gelukkig maar. Zo kon de eerste thuismatch tegen VC Rijmenam droog van start gaan.  Voorzitter van de club (sinds 1975!), Jos De Boeck, is bijzonder opgetogen met al deze vernieuwingen...  Hij vindt het een mooie beloning voor deze grote Mechelse club waarvan hij het sociaal karakter - terecht - nog eens in de schijnwerpers zet.  "Hier kan elke jongere zich Lukaku" voelen, vult burgemeester Bart Somers aan, die de club prees voor de uitmuntende verzorging van terreinen en omgeving. 

 

Breekjaar helpt jongeren juiste keuzes maken

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

(vlnr: Louka Van Roy, Elise Leclef en Anouk De Weerdt)

Hun enthousiasme kunnen ze moeilijk onder stoelen of banken steken.  Da's dan ook erg begrijpelijk. Binnenkort starten ze hun meer dan tof project: 'Breekjaar'.  Vandaag ontvangen ze de sleutel van het pand dat ze voor deze organisatie huren.  Best spannend.  Breekjaar wil jongeren tussen 18 en 24 jaar, die niet goed weten wat ze willen aanvangen met hun studies en toekomst, op weg zetten.  Breekjaar wil hen hun talenten leren ontdekken en stimuleren tot het maken van een bewuste studiekeuze.  Want...daar is nood aan - voor een groeiende groep jongeren tussen secundair en hoger onderwijs of voor hen die hun opleiding hebben stopgezet.  Met een tussenjaar bij Breekjaar komen ze zo'n twee dagen in de week bij mekaar, in een programma van vijf of tien maanden.  Aan de persoonlijke ontwikkeling wordt gewerkt door middel van workshops, creatieve en groepsactiviteiten, door het aanscherpen van zelfvertrouwen, ondernemersschap enzovoort.  En van de jongeren wordt hiervoor natuurlijk wel wat inzet gevraagd.  Maar doordat ze zélf deze stap zetten, zijn ze al sterk gemotiveerd.  Ik praat met initiatiefnemers Elise Leclef en Anouk De Weerdt én met vrijwilliger Louka Van Roy, die zo'n beetje een 'ervaringsdeskundige' is.  Plaats van de babbel: in het pand waar Klankendaal (school voor muziekeducatie) tot voor kort haar stek had.  Oorspronkelijk was dit een werkplaats waar onderdelen voor de spoorwegenwerden gefabriceerd, en voor de oudere bewoners van de Hanswijkenhoek, is dit grote 'huis' aan de Tervuursesteenweg 84 nog altijd het 'Zwèt Kot'.  Klankendaal huisde er sinds 2008.  Vanaf januari krijgt het een gloednieuwe bestemming.  De grote ruimte op het gelijkvloers is nu nog erg leeg en we moeten elders vier stoelen bij mekaar zoeken voor dit gesprek.  Maar dit zal spoedig veranderen...

 

Wijk in Vuur en Vlam

met categorie:  

  (foto: Jan Smets)

Nu de eindejaarsfeesten achter de rug zijn en de Nieuwjaarsrecepties mekaar in sneltreinvaart opvolgen, doet de wijk Tervuursesteenweg - of de Hanswijkenhoek zo je wil - ook nog eens extra haar best om in deze grijze wintermaanden wat op poten te zetten om mensen samen te brengen.  Dat doet ze op zaterdag 6 januari - de dag van Driekoningen.  En het is de vzw Vuurwerk die zich tot doel stelt om vrijwilligersinitiatieven die vuur in de wijk brengen te ondersteunen, die instaat voor de organisatie.  Onder de veelbelovende titel 'Wijk in Vuur en Vlam' gaat er een Lichtjesstoet, een parallelle gegidste wandeling van Mechelenbinnenstebuiten én een winterreceptie door.... Leuk voor de wijkbewoners én...misschien ook wel voor andere Mechelaars die hier belangstelling voor hebben...

 

Inhoud syndiceren