Hanswijkenhoek

"Officiële kerk kijkt achteruit. Ik wil vooruit kijken!"

 

(foto's: Jan Smets)

Een blad nam hij nooit voor de mond.  Steeds zei hij vrank en vrij zijn gedacht.  Ongebonden.  Niet om zomaar wat te rebelleren, maar omdat hij als visionair priester al héél vroeg zag hoe de Kerk evolueerde.  Hij begreep vele jaren geleden dat we naar een andere Kerk aan het groeien waren. Nog voor de kerken massaal begonnen leeg te lopen leerde hij zijn parochianen hoe ze best op een andere manier konden vieren om de boodschap van Jezus door te geven.  Dat hij hierbij soms een afwijkende mening had dan Rome of 'de Wollemarkt' was geen geheim.  Ook op 90-jarige leeftijd is de charismatische Paul Van Steen nog steeds de eeuwig jonge priester: vooruitstrevend, met een fysiek om 'U' tegen te zeggen, en met een mentale veerkracht die men kan benijden.  "De officiële Kerk kijkt te veel achteruit.  Ik wil vooruit kijken!".  Deze slagzin typeert de op 14 augustus 90 jaar geworden priester hélemaal.  Hoewel hij al zo'n 25 jaar op pensioen is als parochiepriester van Sint-Jozef-Coloma, is hij nog altijd erg actief, en gaat hij nog 1 maal per maand de vieringen in de Colomakerk voor.  Met recht en reden mag hij de architect worden genoemd van deze bruisende en levendige parochie, die één der meest actieve en 'jonge' gemeenschappen van de Dijlestad mag worden genoemd.  Op deze feestdag van OLV-Hemelvaart ging hij voor in de kerk van Coloma.  Maar de parochieploeg had voor een dubbel draaiboek gezorgd.  De jarige herder werd tijdens een doorleefde viering in de bloemetjes gezet, en nadien werd er gezellig nagepraat op een receptie in 't Kranske.  Liefst had hij zijn verjaardag in alle stilte laten voorbijgaan, maar dat was buiten de waard gerekend.  In de Hanswijkenhoek wordt Paul Van Steen 'held van Coloma' genoemd, zoals in het gelegenheidsliedje dat Hilde Aelvoet en Pieter Jansen vandaag ten gehore brachten.  Dit feest hoorde er gewoon bij.  Willen of niet...

 

Begrafenis in de Hanswijkenhoek...

met categorie:  

Zo af en toe krijg ik wat oude Mechelse foto's toegeschoven.  Men kent immers mijn passie.  Deze wil ik jullie niet onthouden, ook al is het onderwerp nu niet bepaald 'vrolijk'.  Maar ze schetsen op weergaloze manier een voorgoed voorbij verleden.  Ze dateren beiden uit 1961 - mijn geboortejaar, en tonen een zich vormende begrafenisstoet op de Tervuursesteenweg in de Hanswijkenhoek.  Het huis waarvoor de lijkwagen staat is het hoekhuis Tervuursesteenweg- Leliestraat. Hier woonde ooit de familie Vaganée - grootouders van ondermeer de bekende muzikant Frank Vaganée en zijn broer - voormalig burgemeester van Bonheiden. Op de achtergrond torent de Sint-Jozef Colomakerk.  Pastoor Xaveer Verbruggen staat enigszins verstopt achter de kwispel van onderpastoor Forton...  Merk hoe rustig deze Tervuursesteenweg nog is.  Je kan je heden niet meer zo goed voorstellen hoe zo'n uitvaarten er toen aan toegingen.  Ze waren ook nog hoofdzakelijk kerkelijk en een stoet werd gevormd van het sterfhuis tot de kerk...

 

' t kabien...

met categorie:  

Ik vraag me deze dagen wel eens af welke bedenkingen mijn overgrootvader Jaak Lauwers (°1870) zou hebben als hij de grootscheepse werken aan de stationsomgeving zou aanschouwen... Wellicht zou hij de wenkbrauwen fronsen.  Ooit bemande hij 'het kabien',gelegen vlakbij de spoorwegbrug die de de Leuvense vaart overspande (van de Vierendeelbruggen was nog lang geen sprake...).  Het leek wel een 'grenspost'.  De bareel scheide meermaals daags de Hanswijkenhoek fysisch af van het stadscentrum.  Maar zijn spoorwegpet droeg hij met trots en zijn job voerde hij plichtbewust uit.  In de Hanswijkenhoek woonde hij zelf ook met zijn kroostrijk gezin.  En net zoals hij werkten vele buren aan den IJzeren Weg of 't Arsenaal.  Zijn jongste kind - en enige zoontje - mijn grootvader Clément  (°1911) - ging hem 's middags vaak, in opdracht van moeder Belleke, zijn boterhammen brengen op het kabien.  En de jonge snaak deed dit met plezier.  Dat vertelde hij me.  Soms ging hij met zijn vader naar wie hij opkeek op daguitstap met de trein.  Naar Terneuzen. Krabben vangen. Met gratis coupons.  Verder reikte de wereld toen niet.  Een zeldzaam uitje in een leven dat weinig andere fantasietjes toeliet.  Maar de mensen in 'den Hoek' waren gelukkig met simpele dingen en deelden heel nauw tesamen hun vreugde en verdriet.  Maar alles gaat voorbij.  De mensen en de dingen.  En ook de trein neemt ons mee in de vaart der tijd.  't Kabien is er lang niet meer, en ook het station met indrukwekkende koepel is reeds eeuwen afgebroken.  Binnenkort staat ook het Expo '58-station hetzelfde lot te wachten...

 

Wijk Tervuursesteenweg bezorgd om verkeersleefbaarheid

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Weinig Mechelse wijken worden dagelijks zo geconfronteerd met de realiteit van de 'werf van de eeuw' als deze van de Tervuursesteenweg in Mechelen Zuid, of - de Hanswijkenhoek - zo je wil.  Ook hier kijkt men uiteraard vol verwachting uit naar het nieuwe station en heel de infrastructuur die grondig gewijzigd zal worden.  Maar ondertussen kampt ze wel met de gevolgen van deze immense werken op de verkeersleefbaarheid.  Vooral de verbindingsstraten tussen de Tervuursesteenweg en Jubellaan krijgen flink wat meer verkeer te slikken.  Verontruste buren zien deze toegenomen mobiliteit met lede ogen aan en leggen de vinger op de zere wonden.  Straten als Wilgenstraat, Dennenstraat en Stenenmolenstraat waren ooit véél rustiger.  Maar de infrastructuurwerken in en rond de wijk hebben het sluipend verkeer enorm opgedreven.  Met argusogen bekijkt men de situatie en wil men in een constructieve geest en in samenspraak met het stadsbestuur de situatie grondig opvolgen en oplossingen onderzoeken.  De buurtbewoners rekenen hiervoor erg op schepen Alexander Vandersmissen die zelf in de wijk woont.  Steeds heeft hij zich stevig ingezet voor de wijk en men hoopt dat hij dit ook in de toekomst zal blijven doen wat het deze materie betreft. 

Over dit alles had in vanavond een babbel met een groepje buren van de Wilgenstraat.  Woordvoerder van de bezorgde bewoners is Marc Suykens die de problematiek probeert te schetsen...

 

Sint-Jozef Colomaschool beleeft Reuzedag!

met categorie:  

   

(foto's: Jan Smets)

Het 'grote' schoolfeest komt er binnenkort aan, maar vandaag - op vaderkesdag - vierde basisschool Sint-Jozef-Coloma haar patroon.  En dat gaat altijd gepaard met heel wat leuke activiteiten.  Het werd vandaag een reuzedag!  Prille lente hing in de lucht, en dat was mooi meegenomen.  Volksspelen als touwtrekken en zaklopen stonden op het programma... En dat was nog maar één onderdeel van deze supertoffe schooldag.  Want niet minder dan een paar weken na het hoog bezoek van koningin Mathilde kreeg deze basisschool uit de Hanswijkenhoek wéér hooggeplaatste gasten op visite!  En dat woordje 'hoog' mag je echt wel letterlijk interpreteren.  Coloma verwelkomde deze namiddag drie van de vijf Mechelse reuzenkinderen.  Klaaske, Mieken en Noa vertegenwoordigden hun familie die verder nog bestaat uit broertjes Janneken en Amir, vader en moeder en grootvader Reus.  En het was Maxim Croon uit het vijfde leerjaar die hier hoogspersoonlijk voor zorgde.  Als winnaar van een kleurwedstrijd die bij het laatste Sinte-Mettefeest werd georganiseerd door ReuzeMechelen (toen de reuzenkinderen voor de allereerste keer Sinte-Mette gingen zingen in de Mechelse straten...), won hij voor zijn school dit bezoek van het wel erg bijzondere trio!  De jonge held stond vandaag dan ook in de kijker en was best trots met de persaandacht.  Terecht.

 

Hanswijkenhoek in vuur en vlam!

 

(foto's: Jan Smets)

Vorig jaar ging de eerste editie door van deze originele en hartverwarmende winterwandeling doorheen de wijk Coloma, of... Hanswijkenhoek.  Het smaakte naar meer, en daarom werd ook dit jaar een vurige tocht door de wijk op stapel gezet.

Volgende week, zaterdag 26 januari, is het weer zover!  'Wijk in vuur en vlam' is zowel voor kinderen als volwassenen een evenement om naar uit te kijken.  Alle buurtbewoners zijn uitgenodigd om deel te nemen.  Maar mocht je elders wonen in onze Maneblussersstad ben je ook van harte welkom in deze wijk in Mechelen-Zuid!  Waarom ook niet?  Voor elk wat wils!

 

"Talent komt na doorzettingsvermogen"... De Vaganée-broers Frank en Guido

(foto's: Jan Smets)

Het heeft méér met doorzettingsvermogen te maken dan met talent.  Met hard werken. Héél hard werken.  En ondernemingszin.  Dat is eigen aan onze familie: initiatief nemen en de zaken durven aanpakken.  Er voor gaan!  Talent wordt zo opgeklopt ...

Frank vertelt het zonder valse bescheidenheid.  Hij méént het.  Frank Vaganée mag dan een uiterst begaafd jazzmuzikant zijn, saxofonist, fluitist en artistiek leider bij het Brussels Jazz Orchestra én met een palmares om 'U' tegen te zeggen: hij blijft er nuchter bij.  Hij blijft de Mechelse volksjongen.  Zijn één jaar jongere broer Guido beaamt de uitspraak van Frank.  Ook hij heeft dat muzikale in zich, maar de laatste jaren kwam hij vooral in het nieuws als burgemeester van Bonheiden-Rijmenam...

Het heeft ook veel te maken met organisatorisch talent. En anderzijds moet je je grenzen kennen.  Wat je niet kan moet je kunnen doorgeven aan anderen.  Je moet talenten opsporen bij mensen en ze kansen geven. Je moet je medewerkers kunnen laten scoren.  Je moet weten wanneer je moet spreken of zwijgen en weten wanneer je moet doorduwen. Misschien zijn wij wel psychologen op alle niveau's...  De ploeg moet je op één lijn houden.

En dat doen en deden ze, de beide broers.  Elk op hun terrein.  Frank als bezieler van Het Brussels Jazz Orchestra en Guido de voorbije zes jaar als burgervader.  Ondanks het feit dat hij de meeste voorkeurstemmen wist binnen te rijven, moet hij nu de sjerp doorgeven.  Zo gaat dat wel vaker in het politieke spel.  Dat was even slikken, maar Guido is niet de man die bij de pakken blijft zitten.  Hij geeft zichzelf nu de ruimte en tijd om nieuwe dingen aan te pakken.

Ik zit lekker doorgezakt met de Vaganée-broers in de zetels van SAVA, waar we urenlang praten over hun jeugdjaren en werken.  In heel dat verhaal belanden we op onwaarschijnlijk veel plaatsen in en rond Mechelen.  "Ons vader was immers een 'Bohemer' "lachen ze...

 

De verhalen van Gaston...

  (foto: Jan Smets)

Heerlijk is het om te mogen luisteren naar verhalenvertellers zoals Gaston Van Doorslaer.  Het werd dan ook een méér dan gezellige ontmoeting met deze bescheiden en aimabele man.  Een onwaarschijnlijk geheugen heeft hij.  Deze 86-jarige Mechelaar tref ik in Lam'eau waar hij na een gezellig etentje met zijn dochter Els met mij heel wat mijmeringen wil delen.  Met al die verhalen zou je een encyclopedie kunnen vullen.  Met ongelooflijk veel zin voor details surft hij met mij door zijn herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog en door zijn jarenlange carrière als brandweerman.  We genieten er beiden van.  Gaston omdat hij zijn verhalen kwijt kan - ik omdat ik ze mag aanhoren.  En dan moet je snoeien in al dat aangereikte 'materiaal'.  Best moeilijk.  Maar toch wil ik een poging wagen. 

Gaston werd op 22 oktober 1932 geboren in het Rupeldorp Boom.  Hij was het kakenestje.  Zijn zussen Louisa en Mit waren niet minder dan 11 en 8 jaar ouder.   Als de kleine Gaston 7 jaar oud is verhuist het gezin naar Mechelen.  Naar den Hanswijkenhoek.  Zo werd hij Maneblusser nog voor hij veel later 'pompier' zou worden.  En toch: in zijn hart heeft Gaston nog altijd een heel speciaal hoekje waar hij de herinneringen aan zijn geboortedorp koestert.  Nu woont Gaston Van Doorslaer die ondertussen al enkele jaren weduwnaar geworden is in een serviceflat in Bonheiden: Ter Bleuk.  Hij is er erg tevreden.

Gaston: een man om graag te zien...

 

Sporting speelt kunstgrasveld in! Zennester Hombeek en KFC Muizen tevreden met vernieuwingen.

 

(foto's: Jan Smets.  rechts voorzitter Jos De Boeck)

Overmorgen opent KFC Muizen aan de Lotelingstraat officieel haar nieuwe voetbalchalet.  En daar is men in Muizen héél blij om.  Na méér dan 90 jaar was dit ook broodnodig.  Naast de chalet kreeg deze club eveneens een nieuw kunstgrasveld en twee velden met kunstgras voor de jeugd.  Het natuurgrasveld wordt eind september ingezaaid.

Eerder dit jaar werd ook al het nieuwe voetbalchalet van Zennester Hombeek ingehuldigd.  Samen met de totale vernieuwing van chalet en terreinen van KSC Mechelen - zoals Sporting officieel heet - zijn deze drie Mechelse voetbalclubsnu  helemaal klaar voor de toekomst.  Schepen van sport, Walter Schroons, is een tevreden man.  Bij het begin van de legislatuur werd tot deze grootse aanpak besloten.  Nu plukt men de vruchten.

Nét voor de officiële inhuldiging en inspeling van het kunstgrasveld van Sporting, werd het met een méér dan stevige plensbui gedoopt.  Maar de hemelsluizen gingen daarna toch weer toe.  Gelukkig maar. Zo kon de eerste thuismatch tegen VC Rijmenam droog van start gaan.  Voorzitter van de club (sinds 1975!), Jos De Boeck, is bijzonder opgetogen met al deze vernieuwingen...  Hij vindt het een mooie beloning voor deze grote Mechelse club waarvan hij het sociaal karakter - terecht - nog eens in de schijnwerpers zet.  "Hier kan elke jongere zich Lukaku" voelen, vult burgemeester Bart Somers aan, die de club prees voor de uitmuntende verzorging van terreinen en omgeving. 

 

Breekjaar helpt jongeren juiste keuzes maken

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

(vlnr: Louka Van Roy, Elise Leclef en Anouk De Weerdt)

Hun enthousiasme kunnen ze moeilijk onder stoelen of banken steken.  Da's dan ook erg begrijpelijk. Binnenkort starten ze hun meer dan tof project: 'Breekjaar'.  Vandaag ontvangen ze de sleutel van het pand dat ze voor deze organisatie huren.  Best spannend.  Breekjaar wil jongeren tussen 18 en 24 jaar, die niet goed weten wat ze willen aanvangen met hun studies en toekomst, op weg zetten.  Breekjaar wil hen hun talenten leren ontdekken en stimuleren tot het maken van een bewuste studiekeuze.  Want...daar is nood aan - voor een groeiende groep jongeren tussen secundair en hoger onderwijs of voor hen die hun opleiding hebben stopgezet.  Met een tussenjaar bij Breekjaar komen ze zo'n twee dagen in de week bij mekaar, in een programma van vijf of tien maanden.  Aan de persoonlijke ontwikkeling wordt gewerkt door middel van workshops, creatieve en groepsactiviteiten, door het aanscherpen van zelfvertrouwen, ondernemersschap enzovoort.  En van de jongeren wordt hiervoor natuurlijk wel wat inzet gevraagd.  Maar doordat ze zélf deze stap zetten, zijn ze al sterk gemotiveerd.  Ik praat met initiatiefnemers Elise Leclef en Anouk De Weerdt én met vrijwilliger Louka Van Roy, die zo'n beetje een 'ervaringsdeskundige' is.  Plaats van de babbel: in het pand waar Klankendaal (school voor muziekeducatie) tot voor kort haar stek had.  Oorspronkelijk was dit een werkplaats waar onderdelen voor de spoorwegenwerden gefabriceerd, en voor de oudere bewoners van de Hanswijkenhoek, is dit grote 'huis' aan de Tervuursesteenweg 84 nog altijd het 'Zwèt Kot'.  Klankendaal huisde er sinds 2008.  Vanaf januari krijgt het een gloednieuwe bestemming.  De grote ruimte op het gelijkvloers is nu nog erg leeg en we moeten elders vier stoelen bij mekaar zoeken voor dit gesprek.  Maar dit zal spoedig veranderen...

 

Wijk in Vuur en Vlam

met categorie:  

  (foto: Jan Smets)

Nu de eindejaarsfeesten achter de rug zijn en de Nieuwjaarsrecepties mekaar in sneltreinvaart opvolgen, doet de wijk Tervuursesteenweg - of de Hanswijkenhoek zo je wil - ook nog eens extra haar best om in deze grijze wintermaanden wat op poten te zetten om mensen samen te brengen.  Dat doet ze op zaterdag 6 januari - de dag van Driekoningen.  En het is de vzw Vuurwerk die zich tot doel stelt om vrijwilligersinitiatieven die vuur in de wijk brengen te ondersteunen, die instaat voor de organisatie.  Onder de veelbelovende titel 'Wijk in Vuur en Vlam' gaat er een Lichtjesstoet, een parallelle gegidste wandeling van Mechelenbinnenstebuiten én een winterreceptie door.... Leuk voor de wijkbewoners én...misschien ook wel voor andere Mechelaars die hier belangstelling voor hebben...

 

Sporting Mechelen helemaal in het nieuw!

 

(foto's: Jan Smets)

Fier, blij en ook een tikkeltje ontroerd stonden ze erbij: de jarenlange voorzitter van voetbalclub Sporting Mechelen, Jos De Boeck en zijn echtgenote Joske - al die tijd de bezige bij achter haar man.  Hun inzet voor deze Mechelse club is altijd groot geweest.  Vanavond konden ze hun geluk niet op.  Vanavond werd immers feestelijk de nieuwe infrastructuur van de voetbalclub aan de Jubellaan ingehuldigd.  Deze grondige renovatie was méér dan nodig.  Op 17 februari ging de eerste spade in de grond - gehanteerd door de schepenen Walter Schroons en Koen Anciaux.  En nu kon er geklonken worden op het beëindigen van de werken.  Tal van genodigden waren aanwezig om dit moment mee te maken in de gloednieuwe kantine: medewerkers, spelers, sympathisanten, politici, buren van de aangrenzende Stenenmolenstraat én François De Keersmaecker, erebondsvoorzitter van de KBVB...

 

Bravo voor kinder-en tienerwerking J@M!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Bloed, zweet en tranen heeft het gekost.  Maar het resultaat is dan ook méér dan de moeite!  De kinder-en tienerwerking van de wijk Tervuursesteenweg heeft dan eindelijk een knappe en totaal vernieuwde stek.   En dat was broodnodig.  De oude prefablokalen aan de Ivo Cornelisstraat waren tot op de draad versleten en dienden bovendien plaats te ruimen voor de uitbreiding van de basisschool De Abeel...  Gelukkig kon de werking terecht in de vroeger lokalen van de kleuters.  Die zijn nu helemaal in het nieuw gestoken en aangepast aan de noden van de kinder-en jeugdwerking van J@M - de naam die ze een drietal jaar geleden kreeg.  Zelfs de jongeren hebben hier hun steentje toe bijgedragen.  Ze staken de handen uit de mouwen bij de schilderwerken, de leuke zithoek met palethout enzovoort.  Alles oogt modern, gezellig en uitnodigend.  Maar nog méér dan deze uiterlijke vernieuwing was ik aangenaam verrast door de werking zélf.  Ik sprak met enthousiaste jeugdwerkers, jongeren en vrijwilligers.  Vergeet de vooroordelen die men soms heeft als men denkt aan de Mahatma Gandhiwijk  Hier wordt constructief gewerkt met en voor deze jongeren uit de buurt.  J@M organiseert educatieve en vormende vrijetijdsactiviteiten voor kinderen, tieners en jongeren.  En dat: dat doen ze goe!  Vandaag werden de nieuwe lokalen met feestgedruis en in aanwezigheid van schepen van Jeugd, Greet Geypen, ingehuldigd.  De sfeer zat er helemaal in!

 

Massale belangstelling voor opnieuw geopende Colomakerk!

met categorie:  

   

   

(foto's: Jan Smets)

Nog ééntje om het af te leren...  Sinds het bestaan van Mechelenblogt hebben we regelmatig bericht over het wel en wee van het restauratieproces van de Colomakerk.  Vandaag werd deze kerk na 17 jaar weer geopend.  Een uniek gebeuren voor Mechelen: deze kerk die in de eerste plaats een liturgische functie heeft zet ook de deuren wijd open voor socio-culturele activiteiten en wil een open en gastvrij huis zijn voor de wijk.  Met veel toeters en bellen - flink wat kippenvelmomenten en gezellig gekeuvel werd hierop geklonken.  De Colomakerk lacht de toekomst tegemoet.  De belangstelling was vandaag massaal.  De Hanswijkenhoek toont dat ook in de 'kantlijn' van de stad mooie verhalen worden opgetekend.  Dus: dit artikel wil het sluitstuk zijn van een lange reeks.  De kogel is door de kerk.  Een nieuwe start...  Nog één maal.  Om het af te leren...  Beelden zeggen méér dan woorden: ziehier een uitgebreid fotoverslag!

 

Willy Van Eeckhout zet z'n kunst in de kijker in de kerk...

 

(foto's: Jan Smets)

Hij is één van  de meest spraakmakende en getalenteerde Mechelse kunstenaars van z'n generatie en wist een indrukwekkend oeuvre te verzamelen.  Heel figuratief gestart evolueerde hij in de loop der jaren naar puur abstract.  En nog steeds is de kunstenaar niet aan het einde van z'n latijn.  Na zijn grote olieverschilderijen is hij nu ook heel creatief aan de slag met palimpsesten.  Willy Van Eeckhout is niet in één hokje te plaatsen.  Vanaf zondag exposeert hij wel op een héél bijzondere locatie: de Colomakerk!  Deze opent die dag na 17 jaar opnieuw de deuren en Willy die geboren is in de Hanswijkenhoek krijgt de eer om als eerste kunstenaar hier te mogen exposeren.  In de eerste plaats blijft de kerk z'n liturgische functie behouden, maar in de toekomst zal ze ook een soort van ontmoetingsplaats worden voor de wijk.  Socio-culturele activiteiten zullen er kunnen plaatsvinden.  De mini-tentoonstelling met vooral veel ouder werk van Van Eeckhout is zo'n beetje de smaakmaker en het voorproefje van de functies die het kerkgebouw later eveneens krijgen kan.  Vandaag heb ik met Willy de tentoonstelling opgebouwd in 'onze' kerk...

 

Inhoud syndiceren