Hanswijkenhoek

Massale belangstelling voor opnieuw geopende Colomakerk!

met categorie:  

   

   

(foto's: Jan Smets)

Nog ééntje om het af te leren...  Sinds het bestaan van Mechelenblogt hebben we regelmatig bericht over het wel en wee van het restauratieproces van de Colomakerk.  Vandaag werd deze kerk na 17 jaar weer geopend.  Een uniek gebeuren voor Mechelen: deze kerk die in de eerste plaats een liturgische functie heeft zet ook de deuren wijd open voor socio-culturele activiteiten en wil een open en gastvrij huis zijn voor de wijk.  Met veel toeters en bellen - flink wat kippenvelmomenten en gezellig gekeuvel werd hierop geklonken.  De Colomakerk lacht de toekomst tegemoet.  De belangstelling was vandaag massaal.  De Hanswijkenhoek toont dat ook in de 'kantlijn' van de stad mooie verhalen worden opgetekend.  Dus: dit artikel wil het sluitstuk zijn van een lange reeks.  De kogel is door de kerk.  Een nieuwe start...  Nog één maal.  Om het af te leren...  Beelden zeggen méér dan woorden: ziehier een uitgebreid fotoverslag!

 

Willy Van Eeckhout zet z'n kunst in de kijker in de kerk...

 

(foto's: Jan Smets)

Hij is één van  de meest spraakmakende en getalenteerde Mechelse kunstenaars van z'n generatie en wist een indrukwekkend oeuvre te verzamelen.  Heel figuratief gestart evolueerde hij in de loop der jaren naar puur abstract.  En nog steeds is de kunstenaar niet aan het einde van z'n latijn.  Na zijn grote olieverschilderijen is hij nu ook heel creatief aan de slag met palimpsesten.  Willy Van Eeckhout is niet in één hokje te plaatsen.  Vanaf zondag exposeert hij wel op een héél bijzondere locatie: de Colomakerk!  Deze opent die dag na 17 jaar opnieuw de deuren en Willy die geboren is in de Hanswijkenhoek krijgt de eer om als eerste kunstenaar hier te mogen exposeren.  In de eerste plaats blijft de kerk z'n liturgische functie behouden, maar in de toekomst zal ze ook een soort van ontmoetingsplaats worden voor de wijk.  Socio-culturele activiteiten zullen er kunnen plaatsvinden.  De mini-tentoonstelling met vooral veel ouder werk van Van Eeckhout is zo'n beetje de smaakmaker en het voorproefje van de functies die het kerkgebouw later eveneens krijgen kan.  Vandaag heb ik met Willy de tentoonstelling opgebouwd in 'onze' kerk...

 

Op 1 oktober opent Colomakerk opnieuw de deuren...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Op 1 oktober opent de Sint-Jozef Colomakerk opnieuw de deuren!  En dat mag beslist een memorabele gebeurtenis genoemd worden. Hierop heeft de parochie 17 jaar moeten wachten.  Dit had men nooit durven vermoeden op die Kerstnacht 1999 toen er de laatste viering doorging.  Het was een stormachtige nacht en het gebinte leek te kraken...Het werd het begin van een ware lijdensweg - een processie van Echternach...  Afbreken, toren laten staan, renoveren?  Het heeft een hele poos geduurd voordat de neuzen in dezelfde richting wezen.  Al die jaren heeft de parochiegemeenschap een voorlopige kerk gevonden in het aanpalende Kranske, geduldig wachtend. Maar nu is het zover! De kerk gaat opnieuw open.  In de eerste plaats blijft ze een liturgische ruimte, maar ze zal ook fungeren als ontmoetingsruimte voor de wijk. Socio-culturele activiteiten als tentoonstellingen, lezingen, vergaderingen: het zijn allemaal dingen die moeten mogelijk worden in de toekomst...  Er wordt deze dagen héél naarstig doorgewerkt door de aannemer.  En deze laatste dagen zal er nog veel moeten gebeuren.  Maar het komt wel in orde.  Daar is ook Herman Stevens, penningmeester van de Emmaüsparochie (waartoe Sint-Jozef-Coloma behoort) van overtuigd.  Vanavond werd nog door een aantal parochianen de stand van zaken bekeken en het draaiboek van 1 oktober overlopen...

 

Terug naar school...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

De lange zomervakantie is nu wel definitief dood en begraven.  Het lijkt zelfs of de herfst hiermee ook versneld zijn intrede heeft gedaan.  Terug op de schoolbanken...  Sta me toe dat ik Mechelenblogt nog eens een keertje wil onderdompelen in nostalgische sferen.  Hiervoor diep ik terug Hendrik Diddens op - de 'kroniekschrijver' van de Hanswijkenhoek.  De man die Mechelen het eerste dialectwoordenboek schonk en ik heel onlangs nog eens ten tonele voerde met zijn 'Fabels van de Voddemèt', tekende in 1960 zijn herinneringen aan z'n kinderjaren in de Hanswijkenhoek op.  Eerst verschenen deze in afleveringen in de Gazet van Mechelen voordat ze werden gebundeld in een op 300 exemplaren uitgegeven boekje.  Het hoofdstuk dat ik er uit pik, schetst het schoolleven op de 'Broedersschool' in de Vredestraat van de Colomawijk in de jaren twintig van vorige eeuw.  Nu bestaat deze school nog steeds.  Samen met de vroegere 'meisjesschool' op het Colomadomein is de nu al vele jaren gemengde school hede ten dage gekend als 'Basisschool Sint-Jozef-Coloma'. 

 

van Coloma tot Gandhi...

    (foto's: Jan Smets)

 

Als sluitstuk van de boeiende zomerreeks van Mechelenbinnenstebuiten, namen gidsen Gaby De Boeck en Peter Meuris ons mee op sleeptouw door de Colomawijk of Hanswijkenhoek.  Wat ooit een agrarische uithoek van Mechelen was is uitgegroeid tot de grootste wijk van de stad, met niet minder dan 7500 inwoners.  De Hanswijkenhoek groeide explosief vanaf het einde van de 19de eeuw omdat vele arbeiders van arsenaal en 'ijzeren weg' zich hier kwamen vestigen tussen spoorweg en Leuvense vaart.  De wandeling ging van het voormalige domein van de graaf van Coloma, tot aan de blokkendozen van de 'Magandi-wijk'..., en tussendoor maakten we een ommetje langs de 'hôzen van 't syndicaat en 't stad'...  Kortom: het werd een lange maar uiterst interessante tocht langs de Tervuursesteenweg...

 

'de vulpen en het stoempeke karjon'

  (foto's: Jan Smets)

"Het gedicht gaat over een vulpen en een stompje potlood" zei ze me. "...en het zou geschreven zijn door Hendrik Diddens...".  Mijn buurvrouw die dit ooit ergens had gehoord was er erg benieuwd naar, en vroeg of ik haar verder konhelpen.  Tja.  Natuurlijk kende ik Hendrik Diddens wel.  Hij was de auteur van het Mechels Dialectwoordenboek dat in 1986 werd uitgegeven, en hij was net als ik een rasechte inwoner van de Hanswijkenhoek - generatiegenoot van mijn grootvader die hem goed gekend had.  Met wat opzoekingswerk en wat hulp van familieleden van Hendrik, ontdekte ik het gedicht in m'n eigen boekenkast, waar het wat al te lang onaangeroerd was gebleven en in de vergetelheid was beland.  In het dunne boekje 'Fabels van de Voddemet' dat net als het dialectwoordenboek in 1986 was uitgegeven, stond het zwart op wit gedrukt.  Het gedicht was opgedragen aan het indertijd bekende 'Malinwa-icoon' Bert De Cleyn.  Toen deze twee werken uitkwamen was Hendrik Diddens 72 jaar.  Zijn hoogbejaarde zus Tineke vertelt me dat hij twee weken voordat het dialectwoordenboek zou worden voorgesteld in ons stadhuis, Hendrik plots stierf...

 

milieuvriendelijke Chiro Coloma op kamp op zonne-energie

  (foto's: Chiro Coloma)

De laatste dagen kregen we regelmatig minder prettig 'kampnieuws' voorgeschoteld.  Zo dienden enkele jeugdbewegingen voortijdig hun zomerkamp af te breken doordat een groot gedeelte van de groep door ziekte werd geveld. En da's voor de jongeren die een heel jaar toeleven naar dit hoogtepunt gewoonweg een ramp te noemen. 

Maar: laat ons even focussen op wat positief nieuws uit 'dardennen'.  Sinds gisteren heeft Chiro Coloma er ook z'n tenten opgeslagen.  De groep die -  als zondag de allerjongsten eveneens naar het kampterrein komen afgezakt -  zowat zeventig leden telt, maakt momenteel het mooie weer in Jallet.  En dat doen ze letterlijk en figuurlijk.  Ze zien het zonnig in, en die zon proberen ze ook te vangen.  Jawel. Chiro Coloma is bijzonder milieuvriendelijk 'bezig', en dat verdient een pluim!  Met zonne-energie kamperen: het is niet alleen vrij uniek te noemen voor een jeugdvereniging: het is bovendien een mooi statement hoe men bewuster leven kan.  Daarnet telefoneerde in naar het kamp in Jallet waar ze op deze Nationale feestdag het kamp goed hebben ingezet...

 

Woonpunt past appartementsgebouwen Abeelstraat nieuw kleedje aan

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Al zo'n vijfenveertig jaren wonen Simonne Lauwers en haar echtgenoot Gustaaf Claes in de wijk.  Zij kennen ze dus door en door.  Beiden zijn de zeventig al een poosje 'gepasseerd'.  Sinds kort wonen ze in een totaal gerenoveerd appartement - haast onherkenbaar getransformeerd.    Inderdaad: de Sociale huisvestingsmaatschappij Woonpunt Mechelen heeft vier appartementsgebouwen in de Abeelstraat in de Hanswijkenhoek een heel nieuw kleedje aangepast.  Dit gebeurde gefaseerd.  En vandaag vond de officiël inhuldiging plaats van de 98 appartementen.  Daar moest op geklonken worden!  Simonne is er niet weinig tevreden mee, en we mogen een kijkje nemen in haar kraaknette woonst.  "Ik leef voor mijn huishouden.  Je mag hier alle dagen komen kijken: ik onderhoud het nog altijd zelf.  Het moet proper zijn.  In het begin was het wel wat aanpassen.  Vroeger woonden we op een verdieping, en nu huizen we op het gelijkvloers met een klein voortuintje.  Maar het is een hele verbetering.  Hopelijk kunnen we hier nog samen lang wonen. We hebben een goed contact met de buren.  We kennen er velen van vroeger.  Je moet je altijd aanpassen - maar met goeie afspraken kom je ver.  Onze buren zijn allemaal vriendelijk... Er hangt hier een goede sfeer!"

 

Laat ons het bos en het gras dat nog groen is...

 

(foto's: Jan Smets)

Het mocht een grote opkomst genoemd worden.  Eerlijk gezegd: de kwestie beroert dan ook heel wat bewoners op dit grensgebied van Mechelen met Hofstade.  Het verdwijnen van het Hanswijkbos - een geliefd stukje groen - wordt méér dan bedreigd.  Het bos met aanpalend weiland op Zemstse gronden wordt binnenkort verkaveld.  19 woningen zullen hier neergepoot worden. En dat gaat grote gevolgen hebben voor de leefbaarheid van de buurt, zeggen en vrezen de buren.  De Grensstraat - ik weet nog dat ze in mijn kinderjaren 'Bosstraat' werd genoemd - ligt op het grondgebied van Hofstade, maar vormt de grens met de Maneblussersstad.  Het is daar dat vanavond talrijke bewoners van de Mechelse Voetbalstraat, Vaartdijk en Geerdegemvaart én Grensstraat zelf, bij mekaar kwamen om te protesteren tegen het verdwijnen van dit waardevolle natuurgebied.  Een grensoverschrijdende kwestie: laat ons het zo noemen.  Twee buurtcomités uit Mechelen en Hofstade proberen de plannen nog te doorkruisen en hebben hiervoor flink wat argumenten bij mekaar gesprokkeld...

 

Serieuze Wandeling

met categorie:  

1946...

De ellende van de Tweede Wereldoorlog was amper voorbij, of in de levendige Hanswijkenhoek stak men op een zogenaamde 'Serieuze Wandeling' al flink de draak met de gehate 'hoofdrolspeler' van die Wereldbrand.  Enkele kwajongens van de Colomawijk vormden een wel erg gedurfd groepje...  Ze kregen hiervoor natuurlijk wat hulp van volwassenen.  En zo kwam het dat 'der Adolf' werd teruggevonden op de Tervuursesteenweg...  Levend en wel.  Het iconische snorretje ontbrak er niet aan.

 

KWB Coloma trekt van Brussel naar Bagdad...

  (foto: Jan Smets)

Onze burgemeester mocht maandag de prestigieuze '2016 World Mayor Prize' ontvangen.  En die kreeg hij voornamelijk omdat hij een relevante visie uitwerkte op vlak van stedelijk samenleven.  Hoewel blij met deze erkenning relativeerde hij het ook, en vond hij dat het ook een prijs was voor alle Mechelaars. 

Inderdaad: er zijn wel meerdere Maneblussers en groepen in deze stad die hun nek uitsteken voor een betere samenleving en hechtere contacten tussen de diverse bevolkingsgroepen.  Niet toevallig was ik vanavond te gast bij Danny Van Baelen, bestuurslid van de KWB-afdeling van Coloma.  Binnenkort - op dinsdag 14 maart - organiseert deze socio-culturele afdeling een uiterst boeiende gespreksavond met antropoloog en theoloog Jonas Slaats.  Het belooft een niet-vrijblijvende interactieve avond te worden waarop dieper wordt ingegaan op de wereld van 'de Islam', die vaak in 1 adem wordt genoemd met geweld en terreur.  Maar is dit wel terecht?  Heeft deze godsdienst het alleenrecht op terreur?  Deze praatavond wil een aantal beelden bijstellen en nuanceren.

 

De zandbak van Sint-Jozef

 

(foto's: Jan Smets)

Over de Sint-Jozef-Colomakerk in de Hanswijkenhoek is al aardig wat inkt gevloeid.  Dat kan ook moeilijk anders. De kerk waarvan de plannen in 1911 werden getekend door bouwmeester Edward Careels, architect van de Provincie Antwerpen, en die uiteindelijk in 1919 in gebruik werd genomen, sloot na Kerstmis 2000 de deuren. In eerste instantie gebeurde dit omdat er dringend een aantal renovatiewerken dienden te gebeuren.  In die winderige en natte Kerstnacht werd het duidelijk dat het dak hier en daar zo lek was als een zeef. De parochianen zouden enkele weken moeten verhuizen naar de nabijgelegen feestzaal ''t Kranske' aan de Tervuursesteenweg voor hun vieringen.  Geen nood.  Maar...toen doken andere problemen op, zoals de ontdekking van boktorren in het dakgebinte.  Gevreesd werd voor de stabiliteit van het gebouw.  Het werd van meetaf duidelijk dat de sluiting best véél langer zou duren.  Wat volgde was een ware processie van Echternach. Er werd geopperd om de neogotische kerk af te breken.  Het idee werd gelanceerd om enkel de toren te laten staan...  Weer wat later wou men een totaal nieuw en modern kerkgebouw optrekken... Er waren voorstanders voor afbraak en weer anderen wierpen zich op als verdedigers van dit erfgoed en braken een lans voor dit baken van de wijk.  Lang werd er gepalaverd.  Plannen werden getekend en plannen werden opgeborgen. Tot...men in 2009, eindelijk overging tot de restauratie.  Ondertussen is er al heel wat water door de zee gevloeid.  Maar nu lijkt alles in stroomversnelling te zijn gekomen.  Méér zelfs: als alles goed gaat - en daar maakt men zich sterk in - zal de kerk in augustus terug open gaan!

Vandaag bezoek ik met wijkgenoot en lid van de Kerkraad, Herman Stevens de bouwwerf.  Momenteel toont de kerk zich een ware zandbak...

 

Geen klein bier!

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Veel blijft hier niet meer van over... Mochten we de Sint-Jozef-Colomakerk aan de Tervuursesteenweg niet herkennen dan zouden velen die iets minder met deze Mechelse buurt vertrouwd zijn, toch nadenkend de wenkbrauwen moeten fronsen...

Het 'kippenbrugske' is opengedraaid en een volgeladen rivierschip maakt zich klaar om verder te varen.  Aan de oevers van de Leuvense vaart staat flink wat volk.  Rechts in beeld zie je de nu ook al heel lang verdwenen monumentale poort van het domein Coloma van de Dames de Marie. 

Links in beeld zien we op de hoek van Geerdegemvaart en Tervuursesteenweg de vrij imposante gebouwen van brouwerij Feremans.  En het is nu nét de eigenaar van deze brouwerij - de gefortuneerde en flamboyante Charles Feremans (°1865) die ik wil belichten.  De man is verweven met de ontstaansgeschiedenis van de Parochie Sint-Jozef-Coloma. Maar wat méér is: onlangs kreeg ik enkele krantenknipsels in m'n handen die nog een héél ander licht werpen op deze man uit de Hanswijkenhoek....

 

leerlingenketting verhuist materiaal naar nieuw gebouw COLOMAplus

met categorie:  

 

 

(foto's: Jan Smets)

In zijn lange geschiedenis is COLOMAplus niet aan zijn proefstuk toe wat bouwen en verbouwen betreft.  De school die zowat 1100 leerlingen in heel diverse studierichtingen tetl,is vandaag terecht trots op de laatste verwezenlijking.  Donderdag neemt ze een gloednieuw gebouw in gebruik.  Op een recordtempo is het er gekomen.  Op anderhalf jaar tijd werd de gigantische klus geklaard.  Niet minder dan 9 klaslokalen zijn er in ondergebracht.  De fel verouderde gebouwen van de afdelingen haarzorg, bio-esthetiek en schoonheidszorgen worden verlaten en overmorgen nemen leerlingen en leerkrachten van deze richtingen hun intrek in wat nu al een paradepaardje mag genoemd worden.  Vandaag vormden de leerlingen van het 5de en 6de jaar haarzorg een menselijke ketting om al het lichte materiaal te verhuizen van de oude stek naar de nieuwe.  Zo werden niet minder dan 500 oefenhoofden, 65 kappersfietsen en honderden producten op korte tijd verhuisd naar de nieuwe bestemming.  En... men had er duidelijk zin in.  En dat hebben algemene directeur Gwendolina Goormans en logistiek directeur Martine Van Ouytsel ook.  Met onverholen fierheid leiden ze me rond in het gebouw...

 

Urbansketchbook van Gijs Vanhee

Plots verschenen ze in het straatbeeld … musicerende vogels in zwart (en wit) …  grote gemuteerde dieren die muziekinstrumenten bespelen op de zijkanten van ‘de blokken’ van de Mahatma Gandhiwijk … zes verdiepingen hoog.

         

Inhoud syndiceren