geschiedenis

verkiezingsgeschiedenis

met categorie:  

Wie herinnert nog zich de balpennen, kaartspelen, nagelsetjes, 'n appel en alle andere mogelijke gadgets die werden uit gedeeld voor de verkiezingen?

Tegenwoordig is het verboden om in de  periode van drie maanden voor de verkiezingen geschenken of gadgets te verspreiden. 

de neus van de geus

met categorie:  

In de Lange Nieuwstraat - op de hoek met de Schuttershofstraat, staat een laag huisje; in vroegere jaren overduidelijk café geweest.  De merkwaardige naam van dit volkscafé luidt 'De neuskapel'.  Intrigerend.  Nu zijn er wel meer vreemde huisnamen die gissen en raden laten naar herkomst.  Maar deze vond ik wel bijzonder genoeg om op zoek te gaan naar de betekenis....

 

Nog een stadhuis?

Hier zijn we weer! Enkele weken geleden kregen jullie een zoektocht te verwerken naar de juiste chronologie van het huidige stadhuisgebouw.

Naar analogie presenteer ik jullie een gelijkaardige vraag maar deze keer over het vorige stadhuis ofte huidig postgebouw. Het viel mij op dat de belangstelling van de fotografen toendertijd, na de omschakeling van stadhuis naar postgebouw, naar het bijna nulpunt zakte.

Borgerstein: een verhaal met Mechelse links

met categorie:  

"Pour y planter des choux, vous avez raison, mais pour les séminaristes, c'est idéal!"  antwoordt kanunnik Francis Dessain gevat op het afkeurend gemompelde "C'est du mauvais terrain!"  van kardinaal Van Roey, waarvan hij secretaris is.  En hiermee is het akkoord getekend: Op het IJzerenveld in Sint-Katelijne-Waver, nét voorbij de Mechelse stadsgrenzen, wordt het Sint-Jozef-Seminarie neergepoot, omdat de gebouwen in de stad te krap zijn geworden.  'IJzerenveld' verwijst naar 'miseren veld'....  De miserabele grond was alleen goed om asperges te kweken.  Nu zouden er vele seminaristen hun opleiding krijgen...  Ook die episode in de geschiedenis is lang vervlogen tijd.  Dit jaar bestaat de voorziening voor mensen met een mentale beperking - Borgerstein - dat in de plaats van het seminarie kwam, veertig jaar.  Van Bergesteyn zoals het hierboven op de oude pentekening van Leopold Godenne afgebeeld staat, over Sint-Jozef-Seminarie, tot Borgerstein... : het is een eeuwenlang verhaal met Mechelse links.  Het begon immers allemaal...op de IJzerenleen...

 

Stadhuis en zo ...

Bijna iedere dag lopen we er voorbij of we zien er foto 's van: de Grote Markt en meer specifiek de gevels aan de oostzijde. Er zijn zoveel foto 's van gemaakt dat ik het eens een uitdaging vond om een aantal van die afbeeldingen te kunnen rangschikken in de tijd.

Hierna volgen dus 22 prenten die door mijn schuldige hand gewoon foto A, foto B enzovoort genoemd worden. Jullie opgave is ze te rangschikken van oud naar nieuw op de volgende manier: A1 ,B 2, C 3 .... V 22.

Jozef Van Balberghe, boekhouder Mechelse geschiedenis en folklore 100 j. geleden geboren

  (foto's: Luc Van Balberghe)

"Wie schrijft die blijft" , zegt men wel eens.  En dat is misschien wel juist.  Toch is het zo, dat de namen van 'al wie schrijft' vaak in de vergetelheid terecht komen - hoe groot hun verdienste ook moge geweest zijn.  Natuurlijk doe de naam van Jozef Van Balberghe nog wel een belletje rinkelen bij de wat oudere Mechelaars, en bij hen, die geboeid door de geschiedenis van onze stad, veel opzoekwerk doen.  Vroeg of laat kom je dan immers in aanraking met zijn omvangrijke natatenschap.  Want Jozef heeft zijn hele leven zorgvuldig en met een onstuitbare ijver de historie én folklore van Mechelen proberen te vatten in ontelbare boekjes en artikels.  Van Balberghe was een belezen man - intelligent en gepassioneerd door geschiedenis, maar ook een autodidact die met ernst en geduld te werk ging.  Zonder deze - misschien wat oneerbiedeig uitgedrukt - 'boekhouder' van onze Mechelse geschiedenis en folklore, zou veel van dit alles voorgoed in de nevelen der tijd verdwenen zijn.  En dat is dé grootste verdienste van deze bescheiden minnaar van onze stad en zijn verleden.  Iets meer dan honderd jaar geleden werd hij in deze Dijlestad geboren - op 15 december 1913, in een Mechelen waar peis en vree nog heersten en de Groote Oorlog nog veraf leek, als kind in wat men een begoed en gerespecteerd burgergezin pleegt te noemen...

 

Mechelen zoals Leo Roels het zag

met categorie:  

    

De naam van Leo Roels zal slechts bij weinigen nog een belletje doen rinkelen.  En da's best begrijpelijk..  Leo Roels die in 1882 werd geboren in Antwerpen en tot 1945 inspecteur-generaal was van het Katholiek onderwijs, is al jaren geleden overleden en uit de belangstelling verdwenen.  Oudere Mechelaars zullen misschien nog wel herinneringen aan hem hebben, daar hij na zijn pensioen het hele land afschuimde om lezingen te geven over pedagogische thema's.  Waarom ik hem dan ken?  Dat is vooral omdat hij de grootvader is van m'n goeie vriendin Ria Vanherteryck.  Bij het opruimen van mijn boekenkast herontdekte ik een pocketje: 'Onder Sint-Romboutstoren', waarin Leo Roels vertelt over zijn kinderjaren en zijn jeugd...

 

Herinneringen aan Mechelse boekhandels...

met categorie:  

  

(foto: Jan Smets - Marcel Kocken  /  Regionale Beeldbank - boekhandel Holemans)

Hij omschreef boekhandel Salvator als een 'literaire welness'.  Karla De Ceulener, zaakvoerster  van Salvator en derde generatie van een familie van boekhandelaars, en haar eveneens vrouwelijke medewerkers, hadden om de woorden van de burgemeester smakelijk gelachen. Salvator verwelkomde zijn klanten een paar maanden geleden na  de herinrichting van de winkel met een hapje en een drankje, én... met wat toespraken.  Niet alleen burgemeester Somers had een woordje voorbereid, maar ook Marcel Kocken, die zowat het levende archief is van de Mechelse mémoires. Cultuurpaus Kocken harkte in zijn geheugen herinneringen aan Mechelse boekhandels bij mekaar, en vertelde ze op zijn kenmerkende wijze aan het geboeide publiek - traag, kleurrijk en doorspekt met anecdotes.. Niet alleen ging het in zijn betoog over Salvator, maar hij had het ook over andere verdwenen boekhandels die onze Maneblussersstad ooit rijk was...

 

1949 - 475ste verjaardag van de Grote Raad.

met categorie:  

Ze had de vergeten foto's in een la gevonden bij opruimwerk in het ouderlijke huis.  Haar vader die geen onverdienstelijk amateurfotograaf bleek te zijn, had ze geschoten.  "Of ik er wat mee kon aanvangen?"  vroeg ze - m'n passie voor al wat Mechels is kennende. Ik nam het stapeltje foto's uit de omslag, en begon ze met toenemende interesse te bekijken.  Op de achterkant staat op de meeste - keurig in het Frans geschreven: '475è anniversaire du Grand Conseil à Malines le 5-6-49'...   Ik pak er enkele lukraak uit en post ze in dit artikel...

Jan Berchmans in Mechelen

   

(foto's: Jan Smets - glasraam St.-Jan Berchmanskerk - Paul Van Bets)

Zijn naam mag dan al wel bekend in de oren klinken - al was het alleen maar omdat Jan hier een straatnaam kreeg én er een parochiekerk naar hem genoemd werd. Verder blijft deze Vlaamse Heilige voor de meesten een schimmig figuur uit een ver en Rooms verleden waar we niet zoveel voeling meer mee hebben.  Paul Van Bets blaast het stof van de 'stolp' en als de wolk van wierook, die als een aureool rond zijn Heilige Gestalte hangt, wat opgelost is, komt een mens van vlees en bloed tevoorschijn: Jan: een jongeman uit Diest, die een derde van zijn leven in onze stad verbleef.  Dit  lijkt behoorlijk lang, maar is het niet.  Jan Berchmans stierf op 22-jarige leeftijd, en toen was hij al een poosje verdwenen vanonder de schaduw van ons aller Sint-Romboutstoren. Dit jaar is het 125 jaar geleden dat Jan heilig werd verklaard, en daarom vroeg de Sint-Jan Berchmansgemeenschap van Mechelen aan Paul Van Bets of hij geen wandeling kon gidsen waar de voetsporen van Jan in deze stad konden gevolgd worden.  Paul bokste zo'n wandeling in mekaar, en morgenavond neemt hij de belangstellenden mee op sleeptouw voor deze éénmalige gidsbeurt...

Mechels gasthuis stond model voor Bourgondische Hôtel Dieu

  

(foto's: Jan Smets)

's Avonds keert de rust terug in het vriendelijke stadje.  De dagjestoeristen zijn verdwenen en  het historische plaatsje Beaune wordt weer slaperig stil binnen zijn nog grotendeels bestaande wallen.  Het is géén grote stad.  Beaune telt amper 40 000 inwoners, en het ooit zo belangrijke oord, dat in vroegere tijden een zware concurrentieslag leverde met het nu veel grotere nabijgelegen Dijon, ligt wat vergeten opzij van de grote route naar het zuiden en de zon.  Vergane glorie?  Mocht het Hötel Dieu niet met stip in alle reisgidsen vermeld staan als hoogst bezienswaardig, werd misschien geen stop gemaakt in dit Bourgondische stadje.  Ten onrechte.  Beaune is charmant, heeft leuke pleintjes, straatjes en parkjes, en is nog ouderwets intact gebleven.  Maar hét centrum van Beaune is ongetwijfeld Hötel de Dieu: cultuurmonument zonder weerga, en dé navel van de stad.  Het middeleeuwse hospitaal is één van de dingen die je zéker moet gezien hebben in deze streek.  De Mechelse gasthuisnonnen zijn nog steeds bijzonder trots dat 'hun' OLV-gasthuis ooit model heeft gestaan voor dit hôtel...  Vorige week was ik er - en met mij een gezelschap van iets meer dan dertig Mechelaars, onder leiding van stadsgids Rudi De Mets... Een vijfdaags reisje om in te lijsten!

 

rarara

met categorie:  

Rond 1970 nam ik bovenstaande foto. Het is het zoveelste cafeetje dat de binnenstad rijk was en verdween om plaats te maken voor een appartementsgebouw.

Wat interessant is aan deze gevel, is dat er een gebeeldhouwd hoofd te zien was. Er is namelijk een stadslegende aan verbonden.

Weten jullie waar dit café stond? Zoals altijd: niet gokken op deze blog maar wel je antwoorden sturen naar luc.croonen apenstaart telenet.be

'Voor Mechelen volstaan vier uur'

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Ik kocht het jaren geleden al op een vlooienmarkt in het Noordduitse Lübeck: een klein en wat beduimeld boekje; een reisgids uit 1914, herdruk 1916.  Het reisgidsje werd uitgegeven door een Berlijnse uitgeverij, en focust zich op België. Het gekke van de zaak is dat in 1916 de Duitsers al een paar jaar door ons land kuierden met héél andere doeleinden dan een toeristische uitstap.  Volgens de gids volstaat een bezoek van vier uur aan het 'stille maar schilderachtige Mechelen'.  Voor de aardigheid: de 'bezoekers' waren waarschijnlijk zo gecharmeerd door al dat 'stille und malerische', dat ze het verblijf verlengden.  Vier Stunden werden vier jaar...   Lees je even mee?

 

Geschiedenis Adegemstraat

Sinds een kleine 10 maanden ben ik de uitbater van kunst- en cultuurbar MOK in de Adegemstraat 1! Nu wil ik niets over de MOK weten/ lezen, maar ben eigenlijk zeer benieuwd naar de geschiedenis van het pand!

Buurt rondom 't Veer zet zich in de kijker

   (foto's: Jan Smets)

Anita Maryns poseert voor haar gevel in de Dobbelhuizen, waaraan een informatiepaneel hangt over een vroegere bewoner van het pand: een Mechelaar met Siciliaanse roots.  Het is het levensverhaal van Paolo Bellofiore die huwde met de Mechelse Maria Van den Broeck, en in de Dobbelhuizen een meubelatelier runde...  Een aardig verhaal over een paar bewoners van deze buurt...  Tussen Winket-en Kraanbrug ligt een wijk die opstond en ging slapen met de Dijle.  Hier heerste ooit grote bedrijvigheid.  Het was een biotoop voor schippers, stoelenvlechters, bootrepareerders, wasvrouwen, meubelmakers...  Een wijk vol herbergen, pakhuizen, fortjes...  De buurt heeft grondige wijzigingen ondergaan.  Maar de huidige bewoners willen deze oude Mechelse volkswijk beter leren kennen - ze voelen, en begrijpen en ze terug in de kijker plaatsen...  En ze pakken dit goed aan...  Anita Maryns wil me een paar dingen vertellen...

Inhoud syndiceren