geneeskunde

500 jaar Rembert Dodoens

De geniale Rembert Dodoens (1517-1585) is zonder twijfel de bekendste geneesheer en wetenschapper uit de Mechelse geschiedenis. Vandaag op 29 juni – althans volgens de meeste Dodoens-biografen – is het 500 jaar geleden dat deze humanist het levenslicht zag in de Dijlestad. De meeste mensen zullen bij het horen van de naam Dodoens automatisch aan het Cruijdeboeck denken. Zijn omvangrijk oeuvre beperkte zich echter niet tot deze beroemde en geroemde plantenatlas. Dodoens was van vele markten thuis en pende werkjes en boeken neer over anatomie, kosmografie en geneeskunde. Hoog tijd dus voor een opfrissing én herwaardering van 's mans levenswandel en ideeën!
 


Standbeeld van Dodoens met tijdelijke rechterhand door Glaudsbild en bloemenstola door Geoffroy Mottart. (foto: Koen Vermeulen)

 

Simpelweg Loe

(foto's: Jan Smets)

Officieel heet ze Maria Ludovica Johanna Antonia Constantia, maar zeg maar gewoon 'Loe'.  Zo werd zo ook reeds van kindsaf genoemd.  Deze verkorting van haar naam past volkomen bij haar: no nonsense en wars van elke hoogdravendheid.  Aan dat laatste heeft ze lak.  Ze is altijd kordaat, een 'halve-jongen', én eigen-zinnig geweest.  Nuchter ook.  Maar ze combineerde deze nuchterheid toch met een grote gevoeligheid en sociale bewogenheid.  Ze stond bij het begin van het leven van ontelbare Mechelaars, en was reeds tijdens haar beroepsleven een legende: Dokter gynaecologe, Loe Lindemans - een naam die klinkt als een klok, en een 'straffe madam'.  Dat laatste predikaat wordt al eens meer toegedicht aan vrouwen met een bijzonder talent en karakter.  Bij haar is het zéker een verdiende eretitel.  Lou hoort simpelweg thuis in de galerij van de bijzonderste Mechelèssen van vorige eeuw.  'Een stad in vrouwenhanden' was jaren geleden de titel van een cultuurjaar.  In haar handen begon het jonge leven van vele Maneblussers.  En in die handen begon het veilig... 

92 jaar is ze nu, en ze is niet meer mobiel.  Ook laat haar geheugen haar al eens in de steek ("Ik heb  heel mijn leven teveel in mijn hoofd gestoken...").  Maar in haar ogen staan pretlichtjes en ze heeft nog steeds een guitige lach.  Het werd een fijn weerzien daar in het Hof van Egmont waar ze nu woont, met de vrouw van wie ik ooit, rond 1980 les kreeg in mijn opleiding tot verpleegkundige...

 

Inhoud syndiceren