gasthuisnonnen

Mechels gasthuis stond model voor Bourgondische Hôtel Dieu

  

(foto's: Jan Smets)

's Avonds keert de rust terug in het vriendelijke stadje.  De dagjestoeristen zijn verdwenen en  het historische plaatsje Beaune wordt weer slaperig stil binnen zijn nog grotendeels bestaande wallen.  Het is géén grote stad.  Beaune telt amper 40 000 inwoners, en het ooit zo belangrijke oord, dat in vroegere tijden een zware concurrentieslag leverde met het nu veel grotere nabijgelegen Dijon, ligt wat vergeten opzij van de grote route naar het zuiden en de zon.  Vergane glorie?  Mocht het Hötel Dieu niet met stip in alle reisgidsen vermeld staan als hoogst bezienswaardig, werd misschien geen stop gemaakt in dit Bourgondische stadje.  Ten onrechte.  Beaune is charmant, heeft leuke pleintjes, straatjes en parkjes, en is nog ouderwets intact gebleven.  Maar hét centrum van Beaune is ongetwijfeld Hötel de Dieu: cultuurmonument zonder weerga, en dé navel van de stad.  Het middeleeuwse hospitaal is één van de dingen die je zéker moet gezien hebben in deze streek.  De Mechelse gasthuisnonnen zijn nog steeds bijzonder trots dat 'hun' OLV-gasthuis ooit model heeft gestaan voor dit hôtel...  Vorige week was ik er - en met mij een gezelschap van iets meer dan dertig Mechelaars, onder leiding van stadsgids Rudi De Mets... Een vijfdaags reisje om in te lijsten!

 

Terug naar Mechelen...

met categorie:  

   

(foto's: Jan Smets - Zuster Myriam, Bart Stroobants / Koen Anciaux, Edwin Van Fraechem en echtgenote...)

Rudi Van Poele had het beloofd.  En dan doet hij dat ook.  Samen met Rudi was ik onlangs te gast bij de laatste zes gasthuisnonnen van Mechelen - de laatsten van een achthonderdjarige geschiedenis.  Ze wonen nu in het rusthuis De Pauw in OLV-Waver, dat ooit door de Mechelse gasthuiszusters is gesticht.  Het bezoek resulteerde in een miniserie op Mechelenblogt: een bijeensprokkeling van een bewonderingswaardige geschiedenis, doorspekt met persoonlijke verhalen en anecdotes...

Rudi, medeblogger en stadsgids zou de gasthuisnonnen wéér naar Mechelen brengen: een eendagsbezoek naar waar het allemaal ooit begon in de nevelen van de tijd.  Maar de leeftijd en ongemakken die hier vaak bij horen, maken dat zo'n uitstapje niet zo evident is.  Zuster Myriam die het zeskoppige 'huishouden' als jongste, zowat bereddert, en bovendien nog voorzitster is van de beheerraad van het rusthuis, zou wél komen.  En samen met haar volgden de mensen van diezelfde beheerraad (waarvan nog een paar een sterke link hebben met het Mechels ziekenhuisverleden),én de mensen van het dagelijks bestuur van het rusthuis...

 

De laatste gasthuisnonnen... (4)

met categorie:  

We starten met een uniek filmdocument (klik op onderstaande afbeelding):

(foto's: Jan Smets  -  film Rudi Van Poele)

 

De laatste gasthuisnonnen... (3)

met categorie:  

     

(foto's: Jan Smets)

De zon schijnt gemoedelijk binnen.  En buiten plooit de omgeving zich achter de daken in groene stroken tot ver aan de horizon.  Aan de andere kant tekenen de torentjes van Waver een opmerkelijke skyline.  Aan de tafel is het gezellig babbelen met zes vrouwen, die hier een nieuwe thuis vonden: de Mechelse gasthuisnonnen.

De laatste gasthuisnonnen....(2)

met categorie:  

 (het oude gasthuis in 1574 - De Noter)

     

(foto's: Jan Smets  - ZusterAgnes, Myriam en Imelda)

"Of ik nog een tas koffie wil?  of een wafeltje?"  Ik zit aan de tafel met zes vrouwen.  Ze zijn niet zo jong meer.  Maar ze zijn verrassend vitaler en minder broos dan je op het eerste zicht zou vermoeden. Het zijn sterke vrouwen: 'die laatsten der Mohikanen'.  De laatste gasthuisnonnen van Mechelen blikken terug op hun eigen levensloop en op de eeuwenlange geschiedenis van het OLV-ziekenhuis, waar hun orde achthonderd jaar lang mee verbonden was, en waarvan zij de laatste erfgenamen zijn....

De laatste gasthuisnonnen... (1)

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Ze zijn nog met zes.  Zes sterke vrouwen tussen de 75 en 85 jaar.  Gewone vrouwen die ooit een levenskeuze hebben gemaakt - voor sommige een evidentie, voor anderen niet zo vanzelfsprekend.  Maar ze zijn er voor gegaan: deze laatste zes.  Gewone vrouwen met een buitengewoon levensverhaal.  Het zijn stuk voor stuk blije mensen, zonder frustraties om eventueel gemiste kansen.  Ze hadden een ideaal, en ze maakten het waar.  Ze zijn geen kwezels of heiligen die onder een stolp passen.  Nee: het zijn stuk voor stuk realistische 'madammen' die samen hun levensavond doorbrengen.  Gisteren zat ik met hen rond de tafel, en we blikten terug - soms met wat heimwee, en soms met een glimlach.  Ze zijn de laatsten - de allerlaatsten:  Myriam, Theresia, Imelda, Agnes, Godelieve en Isidora.  De voorbije jaren hebben ze vaak afscheid moeten nemen van oude medezusters.  En ze beseffen dat ooit iemand van hen als laatste 'de deur zal sluiten'.  Dan zal een achthonderdjarige geschiedenis worden afgesloten: de lange geschiedenis van de gasthuiszusters van Mechelen - een eeuwenlang verhaal van zorg en inzet in de gezondheidszorg van deze stad...

 

Inhoud syndiceren