diversiteit

Vladimir Voskanian: "Ik ben een fiere Mechelaar!"

  (foto's: Jan Smets)

Het staat hem nog haarscherp voor de ogen - alsof het de dag van gisteren gebeurde...

Het was een grijze, winterse dag.  Samen met mijn vader liep ik door de stad - een stad die we nog amper kenden.  We woonden hier nog niet zo lang.  In een huurhuis in de Locomotiefstraat.  Alles was nieuw.  Ik kende wat Engels.  Mijn vader niet.  Communiceren verliep moeilijk.  In een boekhandel in de Bruul vond ik een woordenboekje 'Russisch-Nederlands'.  Aangezien ik als Armeniër ook Russisch sprak, kocht ik het.  Met bijeengesprokkelde woorden uit dat boekje stelde ik een zin samen: "Ik zoek een school" Op de Grote Markt sprak ik zo de voorbijgangers aan, die me verbaasd aanstaarden...

Hij lacht, terwijl hij voor mij een glas Ararat - een straffe Armeense cognac van 40 graden inschenkt.  Even sterk als de koffie die hij me zette.  Even straf als hijzelf is: Vladimir Voskanian.  Urenlang hebben we samen gespraat in zijn moderne, smaakvol ingerichte woning in de Lindenstraat, in de Colomawijk  - over het verleden, maar ook over de toekomst.  Want vooruit wil hij in het leven.  Daar is hij al aardig in geslaagd. In snelvaarttempo zelfs.

Als veertienjarige kwam hij met zijn ouders en negen jaar jongere zus Tatev naar Mechelen.  Vanuit Jerevan, de Armeense hoofdstad.  Over het waarom wil hij het liever niet hebben.  Vladimir was opstandig.  Hij wou niet mee.  Niet alles achterlaten.  Na één gesprek met zijn vader begreep hij dat er geen andere keuze was.  De situatie maakte dat een alternatief niet mogelijk was.  Op 18 oktober 1995 is de familie in Mechelen gestrand.  Het was moeilijk.  Men heeft moeten knokken.  Het gezin Voskanian was toen één van de eerste Armeense gezinnen in onze stad.  Nu zijn zijn ouders blij dat ze de stap hebben gezet.  Ze zijn terecht trots op hun beide kinderen die het 'gemaakt' hebben.  In één generatie klommen zij uit het dal.  Vladimir noemt zich nu in de eerste plaats Mechelaar.  Met Armeense roots...  Maar vooral dus: fiere Mechelaar!

 

Basim Akasha wil bruggenbouwer zijn...

  (foto's: Jan Smets)

Enkele jaren geleden zag zijn leven er nog totaal anders uit.  Hij was een gerespecteerd arts verbonden aan het universitair ziekenhuis van de Syrische hoofdstad Damascus.  Met zijn gezin - zijn echtgenote Nisreen Shoubat die laborante is, en zijn drie dochters die nu tussen de 12 en de 7 jaar zijn, woonde hij in de periferie van deze grote stad.  Als middenklassegezin konden zij er goed leven.  Alles was niet peis en vree in Syrië, maar als men zijn mond hield over politiek, lukte het wel.  De oorlog veranderde alles.  Uitzichtloos.  Ontreddering alom...  Twee jaar geleden, in maart 2016 besloot Bashim Akasha alles achter te laten en te kiezen voor de vlucht vooruit.  Het leven in zijn land was onmogelijk geworden.  Nu woont hij in Mechelen - een stad waar hij in korte tijd van leerde houden.  Met zijn gezin woont hij in een appartement in de Stationstraat...

Ik had hem al meermaals ontmoet in 'onze' stad.  Vandaag spraken we af op het terras van de Kuub.  Basim is een sympathieke, goedlachse man van 42 jaar.  Intelligent en breedbenkend.  Ondanks zijn bescheidenheid straalt hij natuurlijk leidersschap uit.  Het is een talent dat hij gebruikt om positief te werken aan een betere toekomst: voor zijn lotgenoten vluchtelingen, maar evenzeer om bruggen te bouwen en om dwarsverbindingen te leggen met stadsgenoten - welke origine ze ook hebben.  Christen, agnost, Islamiet...: het maakt niet uit.  Voor hem is elke mens gelijk.

 

Wandeling door divers Mechelen...

 

(foto's: Jan Smets)

Deze namiddag werd een wel heel bijzondere nieuwe groepswandeling voorgesteld.  En anders dan bij de presentatie van de al even nieuwe Bourgondische wandeling die verliep in erg gure weersomstandigheden, straalde de hemel vandaag helderblauw en gaf de lentezon volop katoen.  Optimaal dus om een deze gidstocht nog méér kleur te geven.  En kleurrijk is deze wandeling sowieso al.  Onze stad is superdivers.  138 verschillende nationaliteiten telt Mechelen en zowat 80 talen worden hier gesproken.  1 op de 4 Maneblussers heeft een 'vreemde' achtergrond.  Best indrukwekkende cijfers.  Deze rijkdom aan diversiteit geeft onze stad haar veelkleurig gezicht.  De wandeling 'Divers Mechelen' loodst je door de migratiegeschiedenis van onze stad.  Twee uur lang krijg je tekst en uitleg over dit alles.  Thema's als migratiegolven, onderwijs en integratie komen aan bod.  Deze gidstocht toont onze stad vanuit een originele invalshoek.  En boeiend is dit alleszins.  Gids is Peter Meuris die op vraag van de stad en dienst van Toerisme, samen met enkele collega's deze wandeling uitwerkte...

 

Sterven en rouwen bij moslims en christenen

met categorie:  

(foto: Jan Smets.  Paul Van Bets, Lies Vandeneede en Ahmed Chouyouhi)

Begin dit jaar overleed de moeder van een kennis van mij.  Een moslimvrouw.  Ik werd uitgenodigd om de familie te condoleren.  En daar wou ik graag op ingaan.  Drempelvrees had ik  niet, al was ik wel wat onwennig.  Aan wat mocht ik me verwachten?  Maar ik ben blij dat ik de stap zette.  Ten huize van de afgestorvene zat de hele familie bij mekaar.  Ook buren kwamen af en aan.  Er werden zoetigheden en andere lekkernijen gepresenteerd en ik kreeg een warm gevoel bij de uitingen van spontaan medeleven...

In deze dagen dat wij onze overleden familieleden en vrienden herdenken is het misschien wel eens goed om stil te staan bij dit thema.  Levend in een stad met grote diversiteit is het opvallend hoe weinig we weten van hoe 'de ander' omgaat met ingrijpende gebeurtenissen als sterven en rouwen.  Vaak blijven we steken in enkele steroptiepe ideëen hierrond.  En da's jammer.  Daarom is het ook zo'n mooi initiatief van Orbit en Sharaf vzw die samen met Thomas More een ontmoetingsavond organiseert waarin dieper wordt ingegaan op de manier hoe christenen en moslims dit alles ervaren.  Wat zijn de gelijkenissen en welk zijn de verschillen?  Voorwaar een boeiend en verrijkend gegeven!  En beslist niet alleen voor gelovigen.  Iedereen is dus welkom op dinsdag 7 november in de Hogeschool aan de Zandpoortvest.  Deze avond kan je als interreligieus zien, maar ook als multicultureel.  Een droge 'voordracht' zal het alleszins niet zijn.  Er is de kans om met mekaar in dialoog te gaan.  En dat is heel zeker een meerwaarde!

 

Protestantse gemeenschap herdenkt 500 jaar Reformatie

  

  

(foto's: Jan Smets.  links: Stefan Gradl - rechts: Jelle Brouwer)

Al langer was ik benieuwd naar wat zich achter deze gevels afspeelde...  Ik was er al wel eens kort op bezoek bij een Open-Kerkendag, maar toch was de Protestantse Gemeenschap van Mechelen me vrij onbekend.  Tot nu.  Gisteren had ik een boeiend gesprek met de twee dominees die in onze stad actief zijn.  Jelle Brouwer is dominee van de kerk in de Keizerstraat (Mechelen Noord), en zijn collega Stefan Gradl gaat voor in de erediensten in de Zandpoortkerk aan de Zandpoortvest (Mechelen Zuid).  Volgende maand wordt op verschillende plaatsen in ons land 500 jaar Reformatie herdacht.  En dit zal men ook doen in Mechelen.

We willen een aantal aspecten van deze Reformatie beslist vieren.  Maar we kunnen niet verhelen dat sommige feiten uit het verleden verdriet meebrachten. Nooit was het de bedoeling dat de kritiek van de protestanten een scheuring zouden teweeg brengen in de Kerk. Het ging toen immers om een aantal pijnpunten en wantoestanden aan te klagen. Gelukkig groeien protestanten en katholieken meer en meer naar mekaar. 

De splitsing is een historisch feit.  Het verleden is het verleden.  Samen-leven in diversiteit - katholieken, protestanten, agnosten, gelovigen... Beslist een uitdaging.

 

KWB Coloma trekt van Brussel naar Bagdad...

  (foto: Jan Smets)

Onze burgemeester mocht maandag de prestigieuze '2016 World Mayor Prize' ontvangen.  En die kreeg hij voornamelijk omdat hij een relevante visie uitwerkte op vlak van stedelijk samenleven.  Hoewel blij met deze erkenning relativeerde hij het ook, en vond hij dat het ook een prijs was voor alle Mechelaars. 

Inderdaad: er zijn wel meerdere Maneblussers en groepen in deze stad die hun nek uitsteken voor een betere samenleving en hechtere contacten tussen de diverse bevolkingsgroepen.  Niet toevallig was ik vanavond te gast bij Danny Van Baelen, bestuurslid van de KWB-afdeling van Coloma.  Binnenkort - op dinsdag 14 maart - organiseert deze socio-culturele afdeling een uiterst boeiende gespreksavond met antropoloog en theoloog Jonas Slaats.  Het belooft een niet-vrijblijvende interactieve avond te worden waarop dieper wordt ingegaan op de wereld van 'de Islam', die vaak in 1 adem wordt genoemd met geweld en terreur.  Maar is dit wel terecht?  Heeft deze godsdienst het alleenrecht op terreur?  Deze praatavond wil een aantal beelden bijstellen en nuanceren.

 

Hartverwarmend verjaardagsfeest van Welcome in Mechelen

   

                 (foto's: J.Smets)

Het feest om de eerste verjaardag van Welcome in Mechelen in de verf te zetten werd een voltreffer van formaat!  Ruim 280 koppen werden geteld in het Olivetenhof.  En het werd écht wel een multicultureel feest.  Niet minder dan 21 verschillende nationaliteiten waren aanwezig, van Syrië tot Erithrea, van Irak tot Marokko, van Somalië tot Palestina.  Wat nog mooier was was het feit dat iedereen spontaan bij mekaar aanschoof om vaak heel geanimeerde gesprekjes te voeren.  Prachtige dwarsverbindingen! We  ontdekten dat we dezelfde dromen en zorgen delen - wat ook onze achtergrond is - dat we voor onze kinderen een mooie(re) toekomst wensen en dat we een allen een veiliger en warmere wereld willen waar het goed is om samen te lezen.  Kortom; het werd een grensverleggend en hartverwarmend feest dat iedere aanwezige nog lang zal heugen...    Eén van de ontroerendste momenten was het korte optreden van de 16-jarige Djellza Berisha, het Mechelse Kosovaarse meisje dat de laatste maanden niet uit het nieuws te branden was.  Zopas kreeg ze het verlossende bericht dat ze een verblijfsvergunning krijgt... Ze deed geen uitspraken over haar situatie.  Maar met een mooie warme zangstem wist ze de zaal stil te krijgen.  Muziek zegt meer dan woorden.  Als ze dan ook nog eens 'We shall overcome' zong, kreeg ik een krop in de keel. Ik was wellicht niet alleen...

 

Mex-elaar en makelaar van identiteiten

  

(foto's: Jan Smets)

'Mex-elaar' en 'makelaar van identiteiten':  deze predikaten vond ik zelf niet uit.  Met die eerste benaming bedacht Victor Hugo Yruegas Cortés zich zelf, en de tweede titel kreeg hij van cultuurschepen Björn Siffer in zijn woordje op de vernissage van de tentoonstelling ?Traces?  Gisterenavond werd de beklijvende expo van de Mechels-Mexicaanse kunstenaar geopend in het Cultuurcentrum.  Nog tot en met 18 december kan je deze gratis bezoeken.  Wacht er zeker niet té lang mee, zodat je tot eigen scha en schande zal moeten vaststellen dat het te laat is.  Het zou jammer zijn.  Deze heel persoonlijke en knappe tentoonstelling is een ommetje waard.  15 Mechelaars werden door Victor in beeld gebracht.  In tekeningen en verhalen tonen deze 15 heel diverse Maneblussers het diverse gezicht van deze stad.  Zélf is Victor ook aangespoeld in Mechelen.  In 2004 kwam hij hier terecht.  Oorspronkelijk zou Mechelen het startpunt worden van een reis door Europa, Afrika en Indië, maar het draaide anders uit.  Hij werd op slag verliefd op deze stad en gooide hier het anker uit.  Hij bleef, en het ziet er niet naar uit dat hij hier ooit vertrekken zal...

 

Cult-uren - Cultuurraad overhandigt adviezen van werkgroep aan schepen Siffer

  (foto's: Jan Smets)

Nét 9 maand geleden werd er van gestart gegaan. Vandaag was het zover: de werkgroep Cult-uren mocht een stevige bundel met adviezen en concrete voorstellen trots en met veel verwachting overhandigen aan schepen van cultuur Björn Siffer.  Er is hard en met veel overgave aan gewerkt.  Er werd niet vergaderd om te vergaderen, maar met daadkracht en de wil om effectief iets te doen aan het cultuurbeleid in deze multiculturele stad.  Het is immers nog altijd moeilijk om de verschillende gemeenschappen die in ons Mechelen wonen aansluiting te laten vinden bij het culturele leven.  Onze stad telt 128  nationaliteiten, en het is een hele klus om hen te betrekken.  Dat heeft verschillende oorzaken en daar kan oeverloos over doorgeboomd worden.  Maar het is NU dat men concrete stappen wil zetten.  Het is Greet Pluymers, journaliste van opleiding, die heel gedreven met haar groep dit parcours heeft afgelegd.  9 maand geleden werd de aanzet gegeven.  Het lijkt wel een zwangerschap...

Hier is het kindje: klaar om door de stad geadopteerd en grootgebracht te worden...

Met deze woorden werd onze cultuurschepen door Greet in de Garage begroet..  Nadien kreeg hij dit stevige en bijzondere diversiteitsadvies overhandigd, vol met tips om iedereen, met welke achtergrond dan ook te laten genieten van het rijke culturele leven in onze stad.

 

Het verhaal achter elke deur...

 

(foto's: Jan Smets)

Op deze zonovergoten oktoberdag zette de wijk Heihoek haar deur open in het buurtpark Karmelietentuin.  Haast een jaar lang had deze wijk gewerkt aan een uniek project.  Men ging hier op zoek naar het verhaal achter elke deur.  En dat resulteerde in een knappe, ontroerende fototentoonstelling.  Een expo die je een warm gevoel geeft.  Deze wijk met zijn enorme diversiteit slaagt er andermaal in om op een positieve wijze de samenhang in de buurt te bevorderen.  En ook al mag de weg soms lang lijken: hier worden belangrijke stappen gezet naar een beter-samenleven.  Het iniatief ontstond in de vzw de Keeting uit de Kroonstraat, maar al gauw vond men bij het Buurtcomité, dienstencentrum Den Deigem, Kinderwerking Al Kantra en de buurtopbouwwerker toffe partners die er samen de schouders hebben ondergezet.  Voor de creatieve uitwerking werd advies gevraagd aan theaterman Pier De Kock (Op!Sinjoor!) die vanuit zijn sociale bewogenheid hier maar al te graag op inging.  Voorzitster Rita Vanderwegen van buurtcomité Heihoek toont zich een tevreden vrouw. Deze tentoonstelling en deze slotmanifestatie was teamwerk, en deze gedragenheid voel je.

 

Wij Chaldeeërs...

 

(foto's: Jan Smets)

Het verhaal gaat over loslaten en heimwee, sterke vrouwen, over het knokken voor kansen en de zoektocht naar geluk en een nieuw bestaan zonder angst.  Maar vooral gaat het over het belang van een identiteit.  Ze willen zich kunnen uiten zoals ze zijn en zich voelen.  De vlag dekt niet altijd de lading.  In de loop der tijden heeft men hen te vaak onder eenzelfde noemer willen plaatsen.  Simpelweg, zonder nuancering, gemakkelijk te klasseren...  Maar het doet onrecht aan hun eeuwenoude geschiedenis.  Het maakte ook dat velen verdwaalden in hun eigen identiteit.  "Wie zijn wij eigenlijk? Ben ik nu een Chaldeeër of een Assyriër?"  Er mogen dan wel parallellen zijn: er zijn ook duidelijke verschillen.  De Chaldeeërs zijn fier op hun naam, historische achtergrond en godsdienst.  Maar wat graag willen ze zich tonen zoals ze zijn - erfgenamen van het oude cultuurrijk Mesopotamië.  Ook in Mechelen zouden ze graag meer erkend worden, en niet lager gemakshalve gecatalogeerd worden als 'Assyriër'.  Dit over de hele wereld verspreide volk wil werken aan samenhorigheid.  Het oude rijk is niet meer - al vele vele eeuwen is het verbrokkeld en opgegaan in hertekende landen als Irak, Turkije, Syrië, Libanon... In onze stad wonen heel wat vroegere bewonders van het Tweestromenland.  Na de Marokkaanse gemeenschap zijn zij de grootste bevolkingsgroep met andere roots.  Van de ongeveer vierhonderd gezinnen uit deze regio, die in de schaduw van Sint-Rombout wonen, zijn een aanzienlijk deel Chaldeeërs...

 

Moslims en Christenen, in gelijkenis en verschil, ontmoeten elkaar

  (foto's: Jan Smets)

Voor de vijfde keer reeds wordt door Orbit en Sharif een religieuze ontmoeting tussen Christenen en Moslims georganiseerd.  Daar is immers nood aan.  We moeten af van het hokjesdenken en boven onze muurtjes kijken.  Want er zijn misschien wel meer gelijkenissen dan verschillen tussen beide geloven.  Om het wat oneerbiedig uit te drukken: ze komen uit dezelfde 'zandbak'.  Of een tikkeltje anders verwoord: er wordt vertrokken vanuit hetzelfde boek.  Zo'n ont-moeting kan verrijkend werken.  Beslist.  Da's een uitdaging voor de organisatoren.  Even praktisch: iedereen is welkom in het Scheppersinstituut op de Melaan - nu zaterdagavond om 19u30.  Iemand vroeg aan één van de iniatiefnemers of ook niet-gelovigen welkom zijn...  Waarom ook niet?  Als iedereen vertrekt vanuit respect voor de eigenheid van 'de ander', en niemand mekaar wil doodmeppen met dogma's en Het Grote Gelijk kan dit allemaal best.

Ik had vanavond een babbel over dit iniatief met Lies Vandeneede, voorzitter van Sharaf, Hamid Riffi van dezelfde vzw, en Ibrahim Belhadj van moskee Al Buraq die mede-organisator is.  Verontschuldigd is Paul Van Bets van Orbit.

 

"Het verleden is het verleden. Nu telt de toekomst..."

(foto's: Jan Smets)

Het verleden is het verleden...  Het is weg.  De toekomst telt nu. Kom ik ooit terug in Syrië?  Ik weet het niet.  Ooit?  wanneer?  Ik probeer een nieuw leven op te bouwen en daar werk ik hard aan.  Ik leef van het moment, maar ben wel hoopvol.  Ik ben immers een postief denkend mens.  Ondertussen ben ik blij dat ik hier in Mechelen onderdak heb.  De mensen zijn hier allemaal 'very nice'...

Vandaag kreeg 'de' vluchteling voor mij een naam en een gezicht.  Vier maand vertoeft Muhammad Jarkas nu in ons land.  En sinds vijf weken woont hij in Mechelen.  Muhammad is afkomstig van Aleppo, de grootste stad van Syrië die zowat vier à vijf miljoen inwoners telt.  Het is één van de oudste steden in de regio, en ze kan bogen op een geschiedenis van 12 000 jaren. ( De hoofdstad Damascus is ongeveer 10 000 jaar oud). Daar werd Muhammad geboren - nu 31 jaar geleden, en daar groeide hij op in een warme familie.  Maar het verleden is het verleden.  Niets is wat het was.  De stad die al jaren geklemd zit tussen het  regeringsleger en de rebellen is voor circa 60 % verwoest.  Velen trokken weg uit de hel.  De voortdurende angst en vernielingen dreven de bevolking van Aleppo weg uit de heimat.  In de stad woont nu nog maar een vierde van de inwoners.

 

Spaanse burgeroorlog bracht Eusebio naar Mechelen

  (foto's: Jan Smets)

Ik zit met Eusebio De Coninck op de hoogste verdieping van 'In den Boer à la Mode' op de Grote Markt.  Door het kleurrijke vensterglas van de  grillig gevormde ramen van dit historische huis, dat ooit steen voor steen verplaatst werd van de Befferstraat naar deze plek, zie ik het stadhuis en de mooie gevelrijen langs weerszijden van de markt.  De muren zijn bekleed met Mechels goudleer.  Dit is een uniek huis.  Hier voel je de geschiedenis die méér dan 'gewoon' gekoesterd wordt door de eigenaars die hier nu zowat 12 à 13 jaar wonen... Aan de tafel zit ook zoon Guido, en ook zijn moeder, Paula Van Aeken schuift later mee aan.

Hij begon zijn leven in 1927 als Eusebio Lopez y Garcia, in Barakaldo, een voorstad van de Baskische haven-en industriestad Bilbao.  Als kind maakte hij de ellende mee die de Spaanse burgeroorlog met zich meebracht.  Het bracht hem als vluchtelingenkind in België.  Het is een verhaal van gruwel en verdriet, van hoop op een beter leven, van opoffering en nieuw geluk...

 

Niet bang ... wel ongemakkelijk

Zij zat in de bus. Ik er rechtover. Zij met hoofddoek, en ik met hoed. Zij pas in de twintig, met niets dan toekomst voor haar, ik vijftig jaar ouder, met heel veel verleden achter mij.

Wij deden beiden ons best om mekaar niet aan te kijken, maar dat is moeilijk als je 50 cm van elkaar zit.

 

 

Inhoud syndiceren