cursiefje

Polonaise...

(foto boven: Tinnepics  -  andere foto's: Jan Smets)

Mechelen tot een polonaise bewegen?  Het lijkt een schier onmogelijke opdracht, vergelijkbaar met een huzarenstuk van Heracles of andere van geen kleintje vervaard zijnde helden.  Als een Maneblusser al bij wijze van 'wuiven' of 'meedeinen op het ritme van de notenbalk', één of twee armen naar de hogere regionen weet te brengen, mogen we spreken van groot enthousiasme.  Verder reikt een participatie aan het fuifgebeuren zelden.  Alle gekheid op een stokje en elke overdrijving in acht genomen: Mechelaars in ontremde feestroes brengen is niet eenvoudig. (al zijn we goeie leerlingen...).  Nee - we bekijken het allemaal liever vanop de zijlijn - al dan niet met het ten berde brengen van relativerende of zelfs schampere, naar scheurpen neigende opmerkingen...

 

Kerst gaat vaak om emotie

met categorie:  

  

(foto's: Jan Smets  - Levende Kerststal Begijnhof, Gr. Markt, kleuterkerstspel Ursulinen)

Herders en engelen en koningen...en een kind in een stal.  En Glühwein en pakjes.  En een opgetuigde spar.  Dat moet dus Kerstmis zijn.  Hoe je het ook viert: als simpelweg gezellig familiefeest zonder gelovige dimensie, als gelovige,  of gewoon...niet...:  Het is wel degelijk Kerstmis.  Zo'n dagen zijn gewoon gedrenkt in nostalgie, in heimwee of soms in stil verdriet en in een pijnlijk aanvoelen van een gemis of in een warm aanvoelend geluk.  Het gaat om emotie. 

'De blik van de tiener'

met categorie:  

 

(foto's:  Goedele Smets en Annemie Verreydt)

Het is weer rustig in de stad.  De tribunes zijn leeg - Intermezzo tussen wat was en wat komen zal.  De stad praat na over het gebeuren, en wacht op het orgelpunt.  Ik zit met Tom Kestens op een terras op de IJzerenleen.  We praten over de Cavalcade en de mythe die er rond hangt, en over dat 'Mechelen-gevoel', over traditie en erfgoed, over nostalgie en soldidariteit, over de kracht van vrijwilligerswerk en verbondenheid...  Eén van m'n dochters die afstevent naar 'midden de twintig', had me Cavalcadeheld genoemd met een zweem van milde spot, vaderliefde en fierheid in haar stem,  Palmenzwaaiend was deze pseudo-Jeruzalemmer haar voorbijgeschreden op de Veemarkt - in een bijbels tenue van overjaarse woestijnbewoner.  Tom lacht.  Hij begrijpt het.  "Moet je dit horen...", zegt hij me - en hij haalt zijn laptop boven.  "Ik heb een tekstje gepleegd...".  Hij begint te lezen, en er is zoveel herkenbaardheid...  Dat is het! Daarom doen we het Hossana Filio David of zeemansliederen zingend op het Schip van Oorlog, - in de voetstappen van vele generaties Mechelaars voor ons...

 

AnastaTia

Er hing iets gewijd in de lucht.  "Iets sacraal" prevelde pastoor Heuvelmans van de Hanswijkenhoek toen hij die morgen zijn pastorijdeur opende en de zuiverende ochtendlucht proefde op zijn-naar't-brevieren getuite lippen.  De hemel was blauw als de kapmantel van OLV-Vrouw, en de toren van de Colomakerk monstranste plechtstatig in het Hemelwerk - zwanger van mystiek.  "God zij geloofd" beaamde de eerwaarde de zwijgende monoloog van Hierboven, en hij keek drietraps neer op de Tervuursesteenweg en de voorbijwandelende parochianen die hij hoofs z'n groet gaf.  Velen stapten met verwachtingsvol gemoed naar 't Stad - over het gammele Colomabrugske, langs de statie, enzoverder...

 

een freule, een koning met kiespijn en simpele duiven...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

 

De freule van waterland had die avond iets meer gedronken dan Spa bruis.  Niet dat de dame stevig boven haar theewater was - ik zou het niet durven beweren - maar, ze was toch redelijk in de wind.  En dat mag natuurlijk.  De boog kan niet altijd gespannen staan...

Ze had het voor mekaar gekregen...

met categorie:  

 

Ze had het voor mekaar gekregen.  Margareta kreeg steeds haar zin.  God had eerst getwijfeld en wat tegengeprutteld, maar toen hij haar vranke Habsburgse blik aanschouwde, had Hij zijn bezwaren opgeborgen, en was hij tot de beslissing overgegaan.  Ze mocht gaan.  Jawel.  De voormalige landvoogdes mocht voor een uitje naar de aarde, naar het Mechelen-van-Vandaag dat ze al in eeuwen niet meer had gezien.  Mevrouw Van Oostenrijk noemde het een 'studiereis', maar Engel Gabriël die een tikkeltje sjagrijnig aan de rechterflank van de Vader zat, mompelde tussen de tanden met iets minder engelachtigte zoetgevooisdheid dan normaal, dat deze 'excursie' naar haar ouwe hoofdstad eerder moest gezien worden als een wispelturige opwelling van de adelijke dame, en dat dit God nog zuur zou opbreken, én dat dit ongetwijfeld precedenten zou opleveren.  Maar de Allerhoogste kneep een oogje toe voor de wensdroom van Margriet...

 

Die nacht werden we Maneblussers... 27 januari 1687

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Weet je nog wel: daar in de Mechelse Hemel?   .... http://www.mechelenblogt.be/2012/01/mechelse-hemel

Ze kwamen niet meer bij van het lachen: Michielken, zatten Dokus en Schieve Smoel.  Ze hadden dan ook Sinte-Pieter, de opperste concièrge van de Hemelse Doening weer flink voor schut gezet.  Want dat hadden ze.  Na hun leutige avontuur in de gezellige spelonken van het Vagevuur waar de Duvel voor één keer de Gouden Carolus wist te vervangen, en de vrouwen niet alleen rondborstig, maar ook warmbloedig zijn, waren ze terug gestrompeld langs de met Goede Voornemens Geplaveide Paden (ik heb je hierover al bericht...), naar de Grote Hemelpoort...

 

De Mechelse Hemel

met categorie:  

(Jan Smets)

Deze Blauwe Maandag zou de meest depressieve dag van het jaar zijn?  Ach...  Dit geloven we toch niet?  Ons Mechelen is de hemel op aarde natuurlijk.  Enne..., voor mijn duizendste post op Mechelenblogt  wil ik even grenzen verleggen - de grenzen van tijd en ruimte: ik ga op reportage naar een Mechelse enclave hier ver vandaan, waar het leven ook best OK is...  Op zijn minst...

Hij stond met opengesperde ogen te kijken...

   

(Jan Smets)

Hij stond met opengesperde ogen te kijken - de neus tegen het stoffige treinvenster geplakt...

"Sint-Roemmes!, daar, ginder, Moe!"  Met kinderlijk enthousiasme sloeg zijn stemmetje over.  En toen keken ze allen in de richting van de statige monoliet die met zijn imposante aanwezigheid zijn contouren stempelde tegen de grijsblauwe lucht...

 

De Keizer en de Kerstman...


(foto: Jan Smets)

Nee,
Hij is er niet tevreden mee...
De eerbiedwaardige Doorluchtige, Keizer van het Heilig Roomse Rijk, Koning van Spanje, Heerser over een wereld die verder reikt dan de Zuilen van Gibraltar, de Weledelgeborene Blauwbloedige Habsburger, heeft er zowaar de pest in...

Inhoud syndiceren