cursiefje

"Ge zijt ineens zoe gepresseerd?..."

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

 

"Ge zijt ineens zoe gepresseerd?..."

Dat zei ze.  En ze kon de lichte ergernis niet helemaal verbergen.

Maar Edith deed of ze het niet hoorde.  Ze zette de nepbonten kraag van haar jas recht, trok haar sjaal wat vaster rond de hals en schoof het lege kopje wat verder op de tafel zodat ze 'hare sjakos' daar resoluut op deponeren kon.  Het niet gebruikte suikertje verdween in een zijzakje en vervolgens verifieerde ze of haar sleuter er nog in zat.  Dat was zo.  Met een gerust gemoed zei ze: "Bon!"  als leek ze klaar voor de aan te vangen veldtocht.  "En avant: mars!"

Marie-José stond ook maar recht na het geklaroen van haar vriendin.

"Bon!" herhaalde Edith.  "Want anders kan ik nog ni binnen as 'heum' vanachter in z'n kot aan 't koeffelen is.  Een bel hoert 'heum' ni van daarachter..."

Marie-José waagde het om te vragen wat 'heum' daar dan altijd deed. "Weet ik veul..." gaf ze haar verveeld ten antwoord en de cracquelélijntjes rond haar gestifte lippen-  hier en daar wat buiten de contouren gekleurd -  trokken nog wat verticaler...

 

Spiekvest

met categorie:  

  (foto's: J.Smets)

"'t Zal nog wa geive as ze aan de Spiekvest geun beginne binnekeut..."  Ze roerde in haar koffie.  Buiten, aan de ingang, zaten een paar bewoners - genietend van het deugddoende oktoberzonnetje.  Elke zonnestraal scheelde een slok op de borrel - een extra bonus in een jaargetijde waar het alleen maar bergaf ging.

Als je maar uit den trek bleef.

"Meepakken wat je kan!" filosofeerde ze, nog steeds roerend in het kopje waarin het suikertje al lang opgelost was.

Op de Hendrik Speecqvest reden de auto's af en aan.

 

Kanttekening

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Hij zit op een plooistoeltje op de stoep in de Katelijnestraat - onverstoorbaar.  Voetgangers passeren hem - kijken even om....  Auto's rijden voorbij... Maar daar let hij niet op.  Heel geconcentreerd fixeert hij zich op de tekening voor hem. Het potlood beweegt over het blad - een uitgetekende choregrafie - een traag doch soepel ritme aanhoudend...  Ik hou halt bij hem en kijk over z'n schouder mee.  Hij zwijgt en werkt verder...

 

Aan den IJzer

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Hij kwam aangestrompeld vanuit de Merodestraat, krabte ostentatief in zijn kruis en hij richtte zijn bloeddoorlopen ogen naar de toren.

"Hips..."

Een niet al te stil klinkende oprisping maakte nog meer duidelijk waar hij de vorige uren vertoefd had.

In zijn rechtermondhoek hing een sigarettenpeuk: een bruinkleurig stompje dat hiermee vergroeid leek.

Hij leek te twijfelen welke richting hij zou nemen en stond even stil, wiebelend afsof hij op een zwalpend schip zijn evenwicht diende te bewaren.  Maar 'de zee' was vrij onrustig en de golven beukten.  Maar de schuit kapseide nog nét niet. 

Averij bleef voorlopig uit...

 

Alzeleive

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

 

" ' k hèm alzeleive gewéte da Maria da mee te doon aa! ..."

Ze poneerde dat zelfverzekerd- als een onwrikbaar axioma -

Oppositie tegen deze stelling zou waarschijnlijk niet geduld worden.  Tegenspraak kwam er dan ook niet van de andere kant van het terrastafeltje.  Dé Waarheid werd haast ogenblikkelijk gevolgd door:

"Moette goa da twiede soakerke ni emme?"

Ze wachte het antwoord amper af en griste het suikertje van het schoteltje van de tegenpartij en deponeerde het in haar eigen koffie.

 

"energetisch of relaxerend?"

met categorie:  

('Fons-de-coiffeur' Peeters voor zijn kapperszaak op de Tervuursesteenweg)

 

"Energetische of relaxerende wasbeurt?" vroeg ze me vriendelijk als ik mijn hoofd achterover legde in de lavabo.  Ik zat dus wel degelijk bij de kapper voor wie bij het lezen de wenkbrauwen zouden fronsen.  De vraag was me voordien nog nooit gesteld.

"Euh, nu ja: ik dacht aan wassen en knippen in zomermodus..."  Buiten flaneerden de korte rokjes door de Bruul.  Ze drong aan.  Gebeitelde glimlach.  Nog even vriendelijk.

"Ga dan maar voor...energetisch."  Ik kon er maar wakker(der) van worden. Ik had trouwens mijn cafeïne nog niet genuttigd...

 

Polonaise...

(foto boven: Tinnepics  -  andere foto's: Jan Smets)

Mechelen tot een polonaise bewegen?  Het lijkt een schier onmogelijke opdracht, vergelijkbaar met een huzarenstuk van Heracles of andere van geen kleintje vervaard zijnde helden.  Als een Maneblusser al bij wijze van 'wuiven' of 'meedeinen op het ritme van de notenbalk', één of twee armen naar de hogere regionen weet te brengen, mogen we spreken van groot enthousiasme.  Verder reikt een participatie aan het fuifgebeuren zelden.  Alle gekheid op een stokje en elke overdrijving in acht genomen: Mechelaars in ontremde feestroes brengen is niet eenvoudig. (al zijn we goeie leerlingen...).  Nee - we bekijken het allemaal liever vanop de zijlijn - al dan niet met het ten berde brengen van relativerende of zelfs schampere, naar scheurpen neigende opmerkingen...

 

Kerst gaat vaak om emotie

met categorie:  

  

(foto's: Jan Smets  - Levende Kerststal Begijnhof, Gr. Markt, kleuterkerstspel Ursulinen)

Herders en engelen en koningen...en een kind in een stal.  En Glühwein en pakjes.  En een opgetuigde spar.  Dat moet dus Kerstmis zijn.  Hoe je het ook viert: als simpelweg gezellig familiefeest zonder gelovige dimensie, als gelovige,  of gewoon...niet...:  Het is wel degelijk Kerstmis.  Zo'n dagen zijn gewoon gedrenkt in nostalgie, in heimwee of soms in stil verdriet en in een pijnlijk aanvoelen van een gemis of in een warm aanvoelend geluk.  Het gaat om emotie. 

'De blik van de tiener'

met categorie:  

 

(foto's:  Goedele Smets en Annemie Verreydt)

Het is weer rustig in de stad.  De tribunes zijn leeg - Intermezzo tussen wat was en wat komen zal.  De stad praat na over het gebeuren, en wacht op het orgelpunt.  Ik zit met Tom Kestens op een terras op de IJzerenleen.  We praten over de Cavalcade en de mythe die er rond hangt, en over dat 'Mechelen-gevoel', over traditie en erfgoed, over nostalgie en soldidariteit, over de kracht van vrijwilligerswerk en verbondenheid...  Eén van m'n dochters die afstevent naar 'midden de twintig', had me Cavalcadeheld genoemd met een zweem van milde spot, vaderliefde en fierheid in haar stem,  Palmenzwaaiend was deze pseudo-Jeruzalemmer haar voorbijgeschreden op de Veemarkt - in een bijbels tenue van overjaarse woestijnbewoner.  Tom lacht.  Hij begrijpt het.  "Moet je dit horen...", zegt hij me - en hij haalt zijn laptop boven.  "Ik heb een tekstje gepleegd...".  Hij begint te lezen, en er is zoveel herkenbaardheid...  Dat is het! Daarom doen we het Hossana Filio David of zeemansliederen zingend op het Schip van Oorlog, - in de voetstappen van vele generaties Mechelaars voor ons...

 

AnastaTia

Er hing iets gewijd in de lucht.  "Iets sacraal" prevelde pastoor Heuvelmans van de Hanswijkenhoek toen hij die morgen zijn pastorijdeur opende en de zuiverende ochtendlucht proefde op zijn-naar't-brevieren getuite lippen.  De hemel was blauw als de kapmantel van OLV-Vrouw, en de toren van de Colomakerk monstranste plechtstatig in het Hemelwerk - zwanger van mystiek.  "God zij geloofd" beaamde de eerwaarde de zwijgende monoloog van Hierboven, en hij keek drietraps neer op de Tervuursesteenweg en de voorbijwandelende parochianen die hij hoofs z'n groet gaf.  Velen stapten met verwachtingsvol gemoed naar 't Stad - over het gammele Colomabrugske, langs de statie, enzoverder...

 

een freule, een koning met kiespijn en simpele duiven...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

 

De freule van waterland had die avond iets meer gedronken dan Spa bruis.  Niet dat de dame stevig boven haar theewater was - ik zou het niet durven beweren - maar, ze was toch redelijk in de wind.  En dat mag natuurlijk.  De boog kan niet altijd gespannen staan...

Ze had het voor mekaar gekregen...

met categorie:  

 

Ze had het voor mekaar gekregen.  Margareta kreeg steeds haar zin.  God had eerst getwijfeld en wat tegengeprutteld, maar toen hij haar vranke Habsburgse blik aanschouwde, had Hij zijn bezwaren opgeborgen, en was hij tot de beslissing overgegaan.  Ze mocht gaan.  Jawel.  De voormalige landvoogdes mocht voor een uitje naar de aarde, naar het Mechelen-van-Vandaag dat ze al in eeuwen niet meer had gezien.  Mevrouw Van Oostenrijk noemde het een 'studiereis', maar Engel Gabriël die een tikkeltje sjagrijnig aan de rechterflank van de Vader zat, mompelde tussen de tanden met iets minder engelachtigte zoetgevooisdheid dan normaal, dat deze 'excursie' naar haar ouwe hoofdstad eerder moest gezien worden als een wispelturige opwelling van de adelijke dame, en dat dit God nog zuur zou opbreken, én dat dit ongetwijfeld precedenten zou opleveren.  Maar de Allerhoogste kneep een oogje toe voor de wensdroom van Margriet...

 

Die nacht werden we Maneblussers... 27 januari 1687

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Weet je nog wel: daar in de Mechelse Hemel?   .... http://www.mechelenblogt.be/2012/01/mechelse-hemel

Ze kwamen niet meer bij van het lachen: Michielken, zatten Dokus en Schieve Smoel.  Ze hadden dan ook Sinte-Pieter, de opperste concièrge van de Hemelse Doening weer flink voor schut gezet.  Want dat hadden ze.  Na hun leutige avontuur in de gezellige spelonken van het Vagevuur waar de Duvel voor één keer de Gouden Carolus wist te vervangen, en de vrouwen niet alleen rondborstig, maar ook warmbloedig zijn, waren ze terug gestrompeld langs de met Goede Voornemens Geplaveide Paden (ik heb je hierover al bericht...), naar de Grote Hemelpoort...

 

De Mechelse Hemel

met categorie:  

(Jan Smets)

Deze Blauwe Maandag zou de meest depressieve dag van het jaar zijn?  Ach...  Dit geloven we toch niet?  Ons Mechelen is de hemel op aarde natuurlijk.  Enne..., voor mijn duizendste post op Mechelenblogt  wil ik even grenzen verleggen - de grenzen van tijd en ruimte: ik ga op reportage naar een Mechelse enclave hier ver vandaan, waar het leven ook best OK is...  Op zijn minst...

Inhoud syndiceren