(foto's: Jan Smets)

En nu ga ik weg... Mijn stappen wordt moeilijk.  Ik heb regelmatig ademnood, en mijn oogkwaal verergert.  Ik kan de Mis niet meer lezen, en het is steeds moeilijker om boodschappen te doen....

Ik zit in de salon van het klooster van de jezuïeten in de Bruul, en praat met pater Maurits Delbaere.  Hij is de laatste écht Mechelse jezuïet.  Geboren en getogen in deze stad, zal hij toch binnenkort Mechelen verlaten.   Hij staat voor het raam en lijkt te mijmeren over verleden en toekomst...  Een levensverhaal in tegenlicht...

(foto's: Jan Smets)

De laatste écht Mechelse jezuïet verlaat in april het klooster in de Bruul.  Er blijven nog enkele (hoog)bejaarde confraters over.  Maurits Delbaere gaat naar Boechout - op rust.  Hij voelt dat een aantal dingen niet meer kunnen zoals hij het zou willen.  Zijn zicht is sterk achteruitgegaan, en dat belemmert hem bij zijn taken.  Ook het stappen vlot veel minder...  Nog even, en hij trekt de deur achter zich dicht...  Een geschiedenis wordt afgesloten: zijn persoonlijke verhaal en het grote verhaal dat de jezuïeten in deze stad hebben geschreven...

   (foto's: Jan Smets)

'Plooibare veelkleurigheid...'

Na lang zwijgen en denken spreekt hij deze twee woorden behoedzaam en langzaam uit, als wil hij ze naproeven op zijn lippen - nagaande of het dit wel was wat hij zeggen wil...  Ik had Francis Verdoodt gevraagd om zijn vriend - muzikant Marcel Sterckx te beschrijven in één of twee woorden...  De woordkunstenaar had het er moeilijk mee.  Maar toen ze uitgesproken waren, leek hij er vrede mee te nemen: zo zag hij Marcel.  Marcel die even verdwenen was, hoort even later hoe Francis hem had getypeerd.  Hij wordt er ook stil van, en ik zie dat het hem wat 'doet'.    75 jaar wordt Marcel.  Ik zit met hem nog steeds aan tafel in de Passade op de Brusselsesteenweg, en praat  over leven en carrière...

   (foto's: Jan Smets)

Het regent oude wijven.  De winterkou werd ingeruild voor grijze mistroostigheid.  Maar dat deprimerende wordt snel vergeten in een boeiend dubbel-gesprek dat ik heb met twee Mechelse monumenten.  Het woord 'monument' wordt vaak te kwistig gebruikt.  Ik weet het.  Maar beiden hebben deze mannen hun sporen méér dan verdend  op het terrein waar ze beslagen in waren: de woordkunst en de muziek-  Marcel Sterckx wordt binnen enkele dagen 75 jaar, en da's een mooie gelegenheid om terug te blikken op een rijk leven en een succesvolle carrière.  Hij mag in de hoofdrol staan.  Aan tafel zit zijn vriend, en vele jaren 'compagnon de route': Francis Verdoodt.  Twee mannen - twee verschillende achtergronden en temperamenten, bijna leeftijdsgenoten: twee Maneblussers die hun talent  ten volle hebben benut.  We zitten in de Passade op de Brusselsesteenweg - daar zitten ze wel vaker -, waar een wit wijntje en een koffie mekaar aflossen en waar we praten over het verleden, maar ook over het 'nu' en over toekomstplannen...

   (foto: Jan Smets)

Ik weet niet of je deze gedenkplaat op de Brusselsesteenweg ooit al heb opgemerkt?   In dit huis woonde - of beter: lééfde (zoals de plaat nadrukkelijk vermeldt) één van onze bekendste Mechelse kunstschilders: Prosper De Troyer.  Niet enkel in onze stad was de grootvader van Mark Uytterhoeven (jawel)  een gewaardeerd kunstenaar  - Zijn faam ging verder dan de grenzen van de Dijlestad....  De Stedelijke Musea willen over de man een grote tentoonstelling op poten zetten onder de naam 'Prosper De Troyer. Schilder strijder in het interbellum'...  En daarvoor wordt ook zo'n beetje op de medewerking van de Mechelaars gerekend...

(foto's: Jan Smets)

Voor een paar dagen werd 'ons' Jo 85 jaar!  De bekende 'Mechelès' kreeg een 'officieel' verjaardagsfeestje in Antwerpen.  En da's haar best gegund.  Ik sluit me aan bij de verjaardagswensen, en hoop dat La Leemans nog vele jaren onder ons mag blijven...  Jammer dat we de verjaardagstaart niet konden aansnijden in de schaduw van Sint-Romboutstoren...  Wat de reden hier ook van is: het ware haar gegund! 

(foto: Jan Smets)

Nou -  Ook zonder dat hij dit 'royale versiersel' op de revers zou gespeld gekregen hebben, was m'n waardering voor Jo Haazen, onze vroegere charismatische beiaardier al behoorlijk groot - Maar goed, nu hij in de aanloop van onze nationale feestdag door Koning Albert benoemd werd tot  Commandeur in de Kroonorde, stijgt onze Mechelse klokkenspel-virtuoos nog serieus in marktwaarde bij die het misschien nog niet beseften tot hiertoe.  Hoera.  We zijn blij.  Onze koning is niet langer boos, het wordt dan eindelijk zomer, en Jo mag blinken met een waardevol ereteken ...

(foto: Jan Smets)

De tijd tikte weg, maar we merkten het niet.  We zaten in 't Oud Conservatorium, aan onze derde koffie.  Luc is een spraakwaterval, en ik luisterde geboeid naar zijn levensverhaal. Hij wou me eigenlijk vertellen over zijn werk als toneelauteur, maar het gesprek ging véél verder...  Het verhaal begon waar zijn wieg stond, in de Bakelaarstraat op Nekkerspoel...  Van een eerste stukje in de 'Gazet-van-Piet-Langenus' tot de man en de schrijver die hij nu is, is een lange weg... Op 58-jarige leeftijd wordt Luc Van Balberghe, de duivel-doet-al die zoveel journalistieke watertjes heeft doorzwommen, ziek.  Maar hij geeft een nieuwe wending aan zijn leven...

(foto's: Jan Smets)

Méér dan drie uur hebben we gepraat - of beter: heb ik geluisterd naar een man met een boeiende levensloop.  De tijd werd vergeten op het terras van het Oud Conservatorium...  Alleen de deze zomer nooit afwezige regen noopte ons om binnen het gesprek voort te zetten.  Luc Van Balberghe is Mechelaar - beminnelijk en charmant,  en eigenaar van een sterk karakter tegelijk.  Hij doorzwom tal van watertjes.  Maar er is één rode draad in het verhaal: de schrijfdrang - de nooit aflatende passie om gedachten in woorden om te zetten - in zinnen, artikels, toneelstukken of andere schrijfsels.  Hij was journalist, publicist en uitgever, voorzitter van de Vlaamse journalistenvereniging..., en nu is hij toneelauteur.  Hij houdt van deze stad, al woont hij nu in Bonheiden - is gehuwd - trotse vader van een zoon en een dochter, en een opa die veel  van zijn kleinkinderen houdt...  Hij is het allemaal.  Het zijn allemaal facetten van deze Maneblusser.  Samen maken ze hem tot een gesprekspartner waarbij je aan de lippen hangt.  Luc werd  in onze stad geboren in 1950.  Vier jaar geleden werd hij ziek.  Hij wil er niet over uitwijden - hij leerde met dit ongemak leven.  Maar het had een aantal consequenties.  Zoals al vaker in zijn leven, kreeg Luc hierdoor nieuwe kansen.  Hij greep ze ook met beide handen aan.  Nu zegt hij zelfs dat het goed is dat die ziekte hem overkomen is.  Luc leeft met een aantal beperkingen, maar hij beleeft nu bijzonder veel voldoening aan het schrijven van toneelstukken..  Het bloed kruipt waar het niet gaan kan...  De pen bleef schrijven, maar met enige omhalen ging ze een andere richting uit...

(foto's: Marc Uytterhoeven, Raymond Ceulemans, Luc Deflo (Jan Smets), Rik De Saedeleer (Jonas Maris), Rik Wouters, Frank Vaganée (Jan Smets), Herman De Coninck (GvA), Jef Denyn (Jan Smets))

  (foto: Jan Smets)

Het grote Hollywood-circus vol glitter en glamour is weer achter de rug.  De sterren van het witte doek hebben weerom geschitterd op de rode loper en...er naast..., in dure jurken, met tandpasta-glimlach en aanverwante assecoires- de champagnekurken vlogen massaal het firmament in...  De camera's van de hele wereld waren gericht op dit mediumspektakel zonder weerga: de uitreiking van de Oscars.   En ik laat met alle plezier de eer aan de TV-kanalen om hiervan de meest prestigieuze beelden in de ether te katapulteren, en aan de gespecialiseerde pers om hier liters inkt over te laten vloeien.  Al wat een simpele stadsblog hier zou aan toevoegen is niet meer dan opgewarmde kost... ware het niet dat naast de Vlaamse  'Rundskop' die nét naast het begeerde beeldje greep (so what? -  het was al een fantastisch resultaat...), een Mechelaar met zijn ploeg, naast de Groten van de Filmwereld,  op het hoogste artistieke schavotje staat te blinken: Frank Vaganée!

(foto's: Jan Smets)

Vanavond werd in het feestelijke en stijlvolle kader van de Keldermanszaal van ons stadhuis, Johnny 'Ronaldo' Van Den Broeck gehuldigd als Verdienstelijke Mechelaar 2011.   Hiermee zet het Koninklijk Verbond der Mechelse Geburenkringen een stijlvol punt achter een feestjaar waarin de 75ste verjaardag van de vereniging werd gevierd.  Johnny was het voorbije jaar één van de grote Mechelse figuren die terecht in de spotlights stond.   Wie er bij was in de grote circustent op de Grote Markt ter gelegenheid van 40 jaar circus Ronaldo, zal beamen dat deze Muizenaar een onschatbaar ambassadeur is voor onze stad.  Johnny ademt circus.  Johnny IS circus -Circus als metafoor voor het leven.  De Ronaldo's stralen dat uit, en stamvader Johnny wordt, terecht, hiervoor in de bloemetjes gezet...

(foto's: Jan Smets)

Wat doet een trotse Maneblusser tijdens een weekendje citytrippen bij de Noorderburen, in de universiteitstad Leiden, buiten langs de grachten lopen, musea bezoeken, én de innerlijke mens versterken?  Hij spoort er natuurlijk naar Mechelse linken. Da's klaar.  En hij vond ze: deze bloggende medemens ontdekte 'onze' Rembert Dodoens in deze mooie Hollandse stad.  Nee - niet in levende lijve natuurlijk - maar wél in vredige rust in de Leidense Sint-Pieterskerk...

                         (foto: Jan Smets)

Zij leerde generaties Mechelse kinderen tekenen...  Misschien is deze boutade niet hélemaal correct.  Want zij wist als geen ander dat er sowieso heel wat creatief talent zit in kinderen. 'Kinderen zijn kleine kunstenaars'.  Je hoefde hen 'het' niet te leren.  Je moest alleen maar mogelijkheden scheppen om hun talenten te laten ontplooien.  Luciënne Vanderwaeren heeft er een levenswerk van gemaakt om deze kansen te geven aan jonge Maneblussertjes.  Ik was ooit één van de eersten in haar klasje in de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten. Nu, véle jaren nadien ga ik bij haar op de koffie.  En nog steeds is deze boeiende vrouw een dame met klasse:  elegant en mooi ouder geworden, een bescheiden vrouw die barst van talent.  Ze heeft bij mij een onuitwisbare indruk nagelaten als kind.  De bewondering is gebleven.  Vandaag had ik een heel aangename ontmoeting met mijn juf-van-toen...

        (foto's: Jan Smets)

Ongetwijfeld ken je dit fraaie herenhuis, gelegen aan de Lange Heergracht.  Nu komen de meeste Mechelaars er waarschijnlijk niet dagelijks voorbij - maar met het openleggen van 'de vliet' Heergracht, is het wel mogelijk dat je er binnenkort eens een kijkje gaat nemen...