Mei 2020

Aanbidding van de Soete Naam Jezus

In de Sint-Pieter-en-Paulkerk bevindt zich in de reserves een schilderij met een uniek onderwerp. Dit bijzondere paneel is afkomstig uit de gesloopte Sint-Pieterskerk die tot op het einde van de 18de eeuw aan de overkant van de straat stond.

 

Op stap in het Robbroek

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Natuurlijk zou het best leuk zijn om zonder vrijheidsbeperkende maatregelen te staan en te gaan waar we willen.  Ik kan me wel tal van plekken indenken waar ik deze dagen zou willen vertoeven.  Maar het is wat het is in deze bizarre coronatijden.  We cirkelen wat meer rond ons kot.  Claustrofobisch of neurotisch hoef je je hierdoor niet te worden.  Misschien geeft dit alles je nu de kans om de eigen omgeving wat te verkennen.  Want het moet gezegd: in en rond Mechelen valt er ook héél wat te beleven. Elk nadeel heeft dus ook zijn voordeel.  Je zal wellicht verbaasd staan over hoeveel natuurschoon in ons Mechelen te ontdekken valt.  Dus: spring op je fiets - hou hierbij netjes afstand van mekaar - of trek je wandelschoenen aan om te struinen door al dat Mechelse groen...  Natuurlijk klinkt 'Het Mechels Broek' het bekendst in de oren.  Dit is dan ook een pareltje.  Maar er valt wel wat meer te beleven in onze Heerlijkheid.  Hop: naar Battel.  Vergeet voor één keer Zennegat en Batteleer. (of keer daar later (nog) eens naartoe, want ook dat landschappelijk schoon is een bezoek overwaard!).  Verken met mij het Robbroek -een fantastisch rivierlandschap tussen Stuivenberg, Zennedijk en Battel.

 

The stay at home museum

Vlaamse meesters in elke huiskamer brengen, dat was het idee achter de reeks Stay at home Museum van Toerisme Vlaanderen. Eerder gaven al MSK Gent, Koninklijk Museum voor Schone Kunsten in Brussel, Rubenshuis en Mu.ZEE een virtuele rondleiding. Museum Hof van Busleyden sluit het rijtje af, met een virtuele rondleiding op 6 mei.

 

Marie-Louise Grouwet: een kunstzinnige dame met klasse

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Dat ze een dame met klasse was dat wist iedereen die haar ooit heeft ontmoet.  Steeds was ze om door een ringetje te halen.  Een paar jaar geleden interviewde ik haar nog naar aanleiding van een tentoonstelling rond Rik Wouters en zijn tijdgenoten, in haar Kunst & antiek- galerij cg in de Sint-Janstraat.  Het was een bloedhete dag en ze droeg een keurig mouwloos zomerpulletje.  Ik vroeg haar of ze even wou poseren voor een foto ter stoffering van mijn artikel.  Ze schrok.  Nee: zo zou ze niet in beeld willen komen.  Dat kon hélemaal niet.  Snel trok ze een vestje aan.  Daar stond ze op.  Alleen zo wou ze zich vertonen voor mijn lens!

Enkele weken geleden overleed Marie-Louise Grouwet, geboren Vervliet, in woonzorgcentrum De Lisdodde in de Frans Broersstraat.  De ooit zo intelligente en kunstminnende grote lady was daar nog maar sinds februari opgenomen.  Lang heeft ze dus niet gewoond in wat haar nieuwe thuis werd sinds de ziekte van alzheimer jammer genoeg haar slopende werk begon te doen.  Toen kreeg ook dat vreselijke virus haar in zijn macht.  In haar 82ste levensjaar stierf Marie-Louise, een op en top Mechelse met een onstuitbare liefde voor haar stad.

Omdat ik hier toen niet de nodige aandacht aan kon besteden doe ik het nu...  Want het is moeilijk, zo niet onvergeefbaar om voorbij te gaan aan het afscheid van deze bekende vrouw die méér dan haar sporen verdiende in onze stad.

 

Ook mensen in armoede kunnen thuis de iftar beleven

(foto: Nadia Charaddi)

Op 24 april is de islamitische vastenmaand, Ramadan, begonnen.  Het is een maand van gebed, bezinning en solidariteit met hulpbehoevende medemensen.  Ook veel Mechelse moslims volgen de eeuwenoude traditie van de Ramadan. 

 

Kijken naar wolken...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

En ze schuiven voorbij, soms traag en gezapig, wollig gezellig - plukjes badschuim in een zeeblauwe lucht; en soms ook in snelvaartrein - dreigend, donderend en onheispellend - dramatische ouverture voor een hagelbui die de grillen van maart transporteert naar een  tweede mei...

Wolken - ik kijk er naar.  Méér nog dan vroeger. Wisselende decorstukken op de begrensde scène van deze dagen.

Onze wereld - mijn wereld - is deze dagen begrensd.  Wat buiten het lijstje valt is nu ver-van-mijn-bed-show.  Alleen het beeldscherm brengt al wat hierbuiten valt nog in dagelijkse afleveringen ten tonele.  Maar de plot van het verhaal is altijd hetzelfde - de rode draad is steeds dat virus dat onze hele aardbol in de greep houdt.  Niks nieuws vertel ik hiermee.

De voorbije drie weken was dat begrensde wereldje van mij nét nog wat begrensder.  Lockdown in de lockdown.  Gekluisterd was ik in mijn kot - zwalpend van zetel naar tafel en vica versa.  Want jawel - hoe en waar het me te pakken kreeg: ik zou het niet weten, voorzichtig als ik probeerde te zijn.  Veel was ik niet meer waard.  De ongestreken versie van mezelf zal de volgende weken de plooien weer proberen glad te strijken.  De vermoeide blik in m'n ogen en de wallen die dit nog eens meedogenloos accentueren zullen hopelijk binnenkort langzaam verdwijnen denk ik dan.  Het is wat het is.  Met de light-versie van deze verdomde ziekte besef ik dat ik nog geluk heb gehad.  Er zijn anderen die veel erger getroffen waren en zijn.

De wolken die schuiven, traag en wolkig en dreigend en donderend.  En nooit voordien heb ik er zo naar gestaard...