Februari 2020

Jodoco Rigue... een Mechelaar werd nationale held in Ecuador

met categorie:  

  (foto: Jan Smets)

Je zou de bronzen gedenkplaat aan de gevel van het oude Gentse justitiepaleis wellicht achteloos voorbij lopen mocht je niet weten wie er op afgebeeld staat...  Gelukkig wist ik het wel.  Gelukkig wist ik dat ik hem hier moest 'zoeken': Joos de Rijcke - Mechelaar van geboorte - het levenslicht gezien in het jaar 1498.  Zijn naam doet bij weinigen nog een belletje rinkelen.  En toch is deze stadsgenoot een meer dan verdienstelijke wereldburger geweest - een man van formaat - Bekende Vlaming avant la lettre.  Joos was een man die grenzen verlegde.  Letterlijk en figuurlijk.  In zijn nieuwe vaderland Ecuador wordt hij onder zijn Spaanse naam 'Jodco Rigue' vereerd als nationale held en 'Vader des Vaderland'.  Maar bij ons is hij grotendeels in de vergetelheid geraakt.

In de geschiedenisboeken van dit Amerikaanse land wordt hij inderdaad de 'Vader des Vaderlands' genoemd.  In Mechelen geraakte hij in de 'vergeethoek'.  Geen straatnaam en geen monument!  Vraag het aan honderd Mechelaars wat ze weten over Joos de Rijcke, en bijna alle ondervraagden antwoorden dat ze nog nooit over de man gehoord hebben...

Dit vertelt me Jan Verhasselt, 84-jarige Mechelaar afkomstig uit Hombeek, die nu al een hele poos woont aan de Zoutwerf.  Deze fiere Mechelaar is altijd al geboeid geweest in de geschiedenis van onze stad.  Jarenlag gidste hij ook in Noord-Spanje, Corsica, Italië en Sicilië.  Nu doet hij dat niet meer, maar hij publiceert nog heel regelmatig boeiende artikels in het Hombeekse maandblad 'De Schacht'.  Tijd om met hem eens te gaan praten over Joos de Rijcke, waarover hij wel één en ander te vertellen heeft...

 

Battelaars willen de kerk in het midden houden!

met categorie:  

  (foto boven: Jan Smets)

Dat de Battelaars verknocht zijn aan 'hun' kerk: dat wisten we al langer.  Of ze nu praktiserend waren of dit landelijk Sint-Jozefkerkje eerder in het hart droegen als onlosmakelijke landmark: de verbondenheid met dit bouwwerk was en is groot!  Toen de kerk eind van vorig jaar definitief de deuren sloot als gebedshuis ging dit gepaard met gemengde gevoelens.  Een tijdperk was voorgoed afgesloten.  Maar de overgrote meerderheid van de Battelaars haalde wel opgelucht adem toen bleek dat het Charles Leclef van brouwerij Het Anker was die het geld op de rooster telde om het kerkje over te kopen.  Hiermee kon men best leven.  En de plannen van Leclef stemden ook tot tevredenheid.  Leven in de brouwerij - of de kerk?  De herbestemming stemde tot tevredenheid.  En toch: toch willen de Battelaars met een hart voor dit kerkje dat in de toekomst de kerk in het midden wordt gehouden.  Men wil heel stevig benadrukken dat dit kerkgebouw gedragen blijft door de héle gemeenschap.  Daarom werd een vzw opgericht...

 

Iedereen krijgt het woord op de kansel

Zoals Jan Smets in zijn blogpost van vorige week al aankondigde, werd vandaag in The Neverending Park de kansel ingehuldigd.  Het woord geven aan mensen die anders nooit gehoord worden.  Dat is het idee dat armoedevereniging De Keeting lanceerde.  Het waren dan ook vooral de mensen van deze organisatie die vandaag het woord namen. Theatermaker Pier De Kock doet de introductie en vertelt zelf ook een aantal ervaringen. 

 

Voor Q-Some Big Band is debuutalbum artistieke outing

(foto onder: Jan Smets)

(vlnr: ElsVerbruggen, Robbe Willems en Manten Van Gils)

Voor wie zo'n heel klein beetje thuis is in de muzikale contreien van jazz en big band, is Mechelaar Manten Van Gils heel zeker geen onbekende meer. Hij mag dan ook al een boel toffe dingen  op zijn palmares schrijven.  Het begon bij hem ooit als jong kereltje van 8 jaar bij de Koninklijke Harmonie Mechelen in de Hanswijkenhoek - de buurt waar hijzelf ook opgroeide én nu nog woont.  Het was het startschot om later nog méér en andere muzikale richtingen in te slaan.  Zo was hij een vijftal jaar geleden mede-oprichter van de Q-Some Big Band.  Helemaal zijn ding.  Niet alleen van hem trouwens.  Het bulkt van talent in de 18 koppen tellende groep waarvan hij de grote bezieler en artistieke leider is.  De gemiddelde leeftijd van de leden is 27 jaar, vertelt Manten die zelf de 40 nadert.  Kwaliteit bieden ze in overvloed.  Zoveel is zeker.  Recent werden ze ook erkend als officiële Mechelse kunstenpartner.  En wat méér is: de band is bijzonder trots om in primeur haar debuutalbum voor te stellen dat op 14 maart in het Cultuurcentrum ten gehore wordt gebracht voor het grote publiek.  Best spannend. 

Een album is natuurlijk een tijdsopname, maar een eerste album is wel echt een 'outing', in dit geval van onze artistieke lijn, van ons compositorisch talent en van onze ambitie!

Ik geloof het graag.  Met Manten en twee van zijn collega's  Els Verbruggen en Robbe Willems heb ik een leuke babbel over deze eerstgeborene.