Februari 2020

sluitstenen...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Zo vaak reeds liep ik onze kathedraal binnen... Zo vaak al dacht ik deze te kennen als mijn broekzak...  Maar telkens opnieuw ontdek ik andere dingen, of bekijk ik de details die ik er altijd heb geweten iets nauwkeuriger... En zo had ik deze dagen net wat méér aandacht voor het gewelf van het kerkschip - daar waar 'aarde' de 'hemel' probeerde te raken.  Zo voelde het voor de middeleeuwse mens waarschijnlijk ook aan.  Hier reikten de gotische lijnen in perfecte harmonie het hemelse aan.  Hier raakten gedachten, gebeden, vloeken en dromen mekaar in architectonische eendracht.  En waar ze mekaar kruisten werden ze bezegeld door een sluitsteen.  Een stempel Gods.  Devote en mystieke kruispunten. 

Zo dwalen ook mijn gedachten af terwijl ik staar naar het witte gewelf met de kleurrijke vlekken die, langzaam terwijl ik mijn ogen tot gerichter kijken dwing, steeds meer prijsgeven...  Tussen de gouden hemelse sterren tonen ze zich steeds scherper.  Ik mijmer.  Hoe moet deze kathedraal er hebben uitgezien toen ze nog niet witgekalkt werd maar bont en kleurrijk vroegere generaties wist te betoveren...  Hoe zal deze kathedraal er na grondige restauratie uitzien?  Wat zal het gerichte onderzoek naar vroegere lagen nog voor verrassingen in petto hebben?  Wat zal hersteld worden in oorspronkelijkheid?  Wat is haalbaar, wat nodig, wat onmogelijk?

De sluitstenen van het kerkgewelf als stenen lakzegels op een al even stenig briefgeheim lichten toch een tipje van de sluier op.  Kijk je meer naar boven?

 

Een lyrisch gedicht...

  (foto's: Jan Smets)

Ik wil alles niet op de spits drijven, maar wat verhoogde aandacht -zo we die anders al niet hebben als voor 'onze' Sint-Romboutstoren verknochte Maneblussers - mag er dit feestjaar wel wezen.  Jarige Rombout zet zich dit jaar stevig in de kijker.  En dat zullen we geweten hebben.  Bovendien is ook de Koninklijke Vereniging voor Toren & Beiaard eveneens jubilerend en mag deze 75 kaarsjes uitblazen.  Reden te meer.

Ik heb op mijn boekenplank onlangs een dun boekje herontdekt.  Het werd in 1948 uitgegeven op slechts 200 exemplaren, en ik bezit hiervan dus nummer 81.  Te koesteren dus.  Het betreft een lyrisch gedicht van Jozef De Balmont.  En dat is natuurlijk en te voor de hand liggend pseudoniem voor Mechelaar Jozef Van Balberghe.  Hij was landmeter in onze Dijlestad, maar zou vooral bekendheid verwerven als auteur met een grote liefde voor zijn stad én mede-oprichter van de eerder vernoemde 'Toren & Beiaard'.  Na de Tweede Wereldoorlog schrijft Jozef dus in 'zielsenthousiasme'dit enigszins gezwollen poëtische epos.  Een uitgesponnen lyrische lofzang aan ons aller Toren - 'Mechelen's hart'.  Ik laat ook jullie graag kennismaken met dit werk...

 

Willemsfonds reikt 'Keikopken' uit aan 75-jarige Koninklijke Vereniging voor Toren & Beiaard

 

(foto's: Jan Smets. Foto boven vlnr: Rudi De Mets, Egied Rossiau, Mark Van Bets, François Van der Jeught, Erik Vekemans)

De brandende vuurkorven maken de binnenplaats van het historische pand van Bvba Beiaarden & Torenuurwerken Michiels in de Adegemstraat extra gezellig op deze winteravond. Aan de muren hangen enkele ouwe wijzerplaten te blinken in het schijnsel van een lantaarn.   De glazen om te klinken staan al klaar... En nadat Betty Denis, voorzitster van de Mechelse afdeling van het Willemsfonds haar Keikopken 2019 overhandigde, steekt afscheidnemend voorzitter van de Koninklijke Vereniging voor Toren en Beiaard Jef Denyn, Erik Vekemans, hem triomfantelijk en breed lachend in de lucht.  Dit is dan ook een mooie erkenning voor deze vereniging die dit jaar 75 kaarsjes mag uitblazen.  En waar zou zo'n uitreiking beter kunnen doorgaan dan bij Luc Michiels en zijn echtgenote Chris?  De naam 'Michiels' is dan ook al generaties onlosmakelijk verbonden met al wat met torens, uurwerken en beiaarden te maken heeft.  Gastvrij ontvangen ze het hele gezelschap.  En wat deze avond extra leuk maakt is het  feit dat Luc in dit mooie pand zijn privé-verzameling met in de loop van vele jaren verzamelde kunstwerken met als onderwerp Sint-Romboutstoren, kan tonen aan het publiek.  Onder de titel 'van kamelenpoot tot Rik Wouters' is deze unieke expo met stukken van bekende en minder bekende kunstenaars ook door iedereen te bekijken na eenvoudige afspraak met Luc....  Méér dan de moeite!  Ik kan het je garanderen! 

 

Sjarabang laat zich inspireren door Het Kunstuur

 

(foto's: Jan Smets)

De wel heel bijzondere en originele tentoonstelling 'Het Kunstuur' die op 30 december werd opgesteld in de knappe historische Heilige Geestkapel aan de Minderbroedersgang mag nu al een succes genoemd worden.  Joost Bourlon, die samen met zijn broer Hans, initiatiefnemer is van 'Het Kunstuur' vertelt me trots dat nu al zo'n 7000 bezoekers de expo die nog loopt tot en met 30 september, hebben bezocht.  En dat kan beslist tellen!  50 % van de bezoekers komt van buiten Mechelen. Op een laagdrempelige manier worden we hier geloodst langs 32 Belgische topwerken uit de periode 1887-1938.  Wat het extra boeiend maakt is het feit dat een trits bekende Vlamingen in projectie vertellen over hun band met het kunstwerk of de maker er van.  Samen met de unieke belichting én aangepaste muziek maakt dit een bezoek aan de tentoonstelling tot een topervaring.  Een heel aparte en betoverende beleving.  Ik kan er van getuigen!

Leuk is ook dat enkele kunstenaars van vzw Sjarabang - een organisatie die Het Kunstuur tot goed doel heeft uitgekozen en die het volgraag steunt, de kans hebben gekregen om hun werken, geïnspireerd op de tentoongestelde schilderijen, te laten zien aan het publiek.  Vandaag stelden ze fier hun interpretaties van de bekende kunstwerken voor.  Deze werken krijgen beurtelings een ereplaatsje op de expo.  Terecht.  Er zijn pareltjes bij!

 

Merad biedt één der mooiste Dijlezichten

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

We hebben er niet minder dan vijf jaar moeten op wachten voor het pand waar het voormalige legendarische bruine café Den Akker op den hoek van Nauwstraat en Vismarkt gevestigd was weerom zijn deuren opende.  Maar... niks is wat het  was.  'Den Akker' is voorgoed verleden tijd - voer voor de geschiedenisboeken en 'museum van herinneringen'.  Niets blijft duren.  Ook deze ooit zo populaire ankerplaats op wat  sinds mensenheugenis dé uitgangsplek is van de Maneblusser is, moest er een finaal punt achter zetten.  Dat betreurden niet weinigen en benieuwd en reikhalzend werd uitgekeken naar de nieuwe invulling van het toch wel indrukwekkende gebouw.  De renovatiewerken duurden een hele poos, maar de gevels ogen na deze opfrisbeurt weer mooi.  Enkele maanden geleden kwam er dan het nieuws dat restaurant Merad dat tot hiertoe te vinden was in de Consciencestraat, besloot te verhuizen naar dit prachtige pand.

Binnen enkele dagen kan iedereen er terecht voor een hapje en een drankje.  Een exacte openingsdag werd nog niet geprikt.  Hier en daar moet immers nog wat bijgespijkerd worden.  Maar vanavond vond al wel de officiële en feestelijke opening plaats voor een trits genodigden.  Het resultaat van dit nieuwe restaurant mag er wezen: de perfecte mix tussen oud en nieuw - stijlvol en gezellig en met als heuse blikvanger een terras dat nu al mag gerekend worden tot één van de mooiste 'balkons op de Dijle'.  Dit wordt beslist een geliefkoosd plaatsje om met zicht op het water te genieten van zomerse dagen en avonden...

 

30 jaar dikke vrienden

 

(foto's: Jan Smets)

Met stip wint Samson de prijs voor beroemdste en populairste hond van Vlaanderen.  De pluizige publiekslieveling liet dertig jaar voor het eerst van zich horen op het kleine scherm - netjes gezeten naast 'omroeper' Gerd Verhulst, en hij werd hiermee de actuele versie van wat Kraakje Pluimstaart was van ons aller Tante Terry in lang vervlogen tijden.  Sinsdien zijn Samson en Gerd niet meer weg te denken.  Alom aanwezig zijn ze.  Niet alleen meer op televisie, maar ook in talloze shows, in strips enzoverder...  Studio 100 is groot geworden door het succes van dit duo.  Een begrip.  Talloze kinderen groeiden op met Samson.  En het ziet er naar uit dat dit nog een hele poos zal doorgaan.

Ons Mechels Speelgoedmuseum speelt maar wat graag in op deze verjaardag.  En dat doet ze in het kader van 'de Beeldbuiskinderen' - dat het jaarthema is waarmee het museum zich in 2020 in de vitrine zet.  Vandaag werd het startschot gegeven van '30 jaar dikke vrienden' - een expo die nog loopt tot en met 26 april.  En het moet gezegd: het is een leuke mini-tentoonstelling geworden.  Tof is ook dat er een doe-en zoektocht aan gekoppeld is voor het jonge volkje .  Zo wordt het een ware ontdekkingstocht.

In het Speelgoedmuseum had ik een ontmoeting met de 33-jarige superfan Bart Beerten uit Heusden-Zolder.  Hij was 3 jaar toen Samson en Gerd het levenslicht zagen. Bert wist een indrukwekkende verzameling met Samson & Gerd-attributen uit te bouwen.  Een deel van zijn collectie is nu in het museum te zien.  Net als hij deden ook 5 andere verzamelaars dat.  Zij werden allen geselecteerd door het Speelgoedmuseum na een oproep via Facebook...

 

Elfhonderdjarig jubelfeest...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Ik kon het onlangs op de kop tikken: een klein beduimeld boekje, perfect weg te stoppen in de binnenzak.  Pure nostalgie.  Het lijkt weinig bijzonder.  En al wéét ik ook wel dat dit werkje uit 1875 eerder boeiend is voor folkloristen, geschiedenisliefhebbers en Mechelen-fanaten: ik ben er erg blij mee, en het vult mijn verzameling van oude boeken en boekjes over deze stad mooi aan.  Toch wil ik het graag met jullie even doorbladeren.  Met 'het Elfhonderdjarig Jubelfeest van den Heiligen Rumoldus' duiken we 145 jaar terug in de tijd...

 

Haren in de wind!

 

(foto's: Jan Smets)

Vandaag was ik de bevoorrechte getuige van de lancering van een wel erg bijzonder en hartverwarmend initiatief, dat tegelijkertijd eenvoudig als geniaal is!  Plaats van gebeuren: het woon-en zorgcentrum De Lisdodde in de Frans Broersstraat.  Daar werd immers 'Rik' - een moderne uitvoering van een riksja - voorgesteld.  Met deze fiets kunnen de residenten van de Lisdodde voortaan gezellig en comfortabel ritjes maken.  En voor deze uitjes staat een toffe ploeg vrijwilligers klaar die hen door Mechelen wil pedalen. Fietsen langs de waterkant, naar het park of naar het centrum?  Het kan allemaal.  Op eenvoudige aanvraag, én gratis!  Ouderen die anders niet meer in staat zijn om zelfstandig naar buiten te gaan en wiens leven zich haast altijd tussen de vier muren van het centrum afspeelt, krijgen zo de unieke kans om met de wind in de haren te genieten van de wereld rondom hen.  Het is een gelukkige en bij momenten ook licht emotionele Patricia Gobien die het project, waar zij en haar echtgenoot Peter Meuris het initiatief voor hebben genomen, mag voorstellen.  Dat doen zij in het gezelschap van een fijne groep vrienden die mee hun schouders zetten onder 'Fietsen zonder leeftijd'.  Want zoals Patricia stelt: zonder hen en zonder hun morele ondersteuning zou het niet gelukt zijn.  Een dankwoordje spreekt ze ook uit aan de mensen van de Lisdodde die het mogelijk hebben gemaakt dat ze dit project hier kunnen uitwerken.  De enthousiaste directrice Astrid Gepts krijgt dan ook de eer om het lintje te mogen doorknippen.  Rik is vertrekkensklaar!  En het is de bijna 93-jarige Anna Verbruggen die de primeur heeft om als eerste - geflankeerd door kleindochter Ella Van Aken, een ritje mee te maken, gepiloteerd door Herman Beyens...

 

Prinses Laura op de Muizense planken

  (foto boven: Jan Smets)

Een audiëntie met prinses Laura kreeg ik niet voor mekaar...Maar wel had ik daarstraks een leuke ontmoeting met de  jongeman die de enigszins 'stoute' en jongensachtige prinses met zich meetroont naar Muizen.  Sander Van den Broeck is de sympathieke kerel die dit gedaan wist te krijgen.  En dat zal Muizen geweten hebben!  Het is hij die met Theater De Kleine speeldoos uit Heist-op-den-Berg dit toffe toneelstuk voor de allerjongsten op de planken zal brengen in Parochiezaal 't Kranske in de Sint-Albertusstraat van Muizen.  En dat is toch een beetje 'thuiskomen' voor de jonge theatermaker.  Als je weet dat Sander tot de vierde generatie behoort van een ware acteursfamilie, waarvan de overgrootvader samen met enkele anderen in een grijs verleden de toneelvereniging 'Ik Dien' opzette: dan weet je genoeg!  'Ik Dien' hoeft in het Mechelse niet meer worden voorgesteld.  Als vele jaren lang brengt zij met veel enthousiasme en zin voor kwaliteit heel diverse stukken ten tonele.  De enkele jaren geleden grootvader van Sander - de onvergetelijke Jef Du Bin, bezieler van deze toneelvereniging - zou maar wat trots geweest zijn om zijn kleinzoon zo bezig te zien.  Maar even fier zijn de andere familieleden die haast allemaal gebeten zijn door de toneelmicrobe.  Heel zeker is dat zijn mama, Annemie Du Bin, die nu het voorzittersschap van Ik Dien op zich heeft genomen... Maar niet alleen langs moederskant kreeg Sander de passie voor theater mee.  Ook zijn vader Geert Van den Broeck, die professioneel acteur is, en met De kleine Speeldoos theater brengt voor alle leeftijden van kleuters tot volwassenen, heeft hier zijn aandeel in.  En vergeten we dan eveneens zijn andere grootvader Johan Cluytens niet die als regisseur ook al meer dan zijn strepen verdiende...

 

Kardinaal verzet

(foto's: Jan Smets)

De uitgave van dit boek had ik om één of andere reden 'gemist'.  Het dateert immers al uit 2014.  Onlangs vond ik het terug in de koopjeshoek van boekhandel Salvator, en als ik me niet vergis telde ik er slechts 7,5 euro voor neer.  Als je de titel intikt op 'tinternet' merk je dat boek nog steeds verkrijgbaar is aan heel verschillende prijzen.  Maar goed...

Dit werk van auteur Jan De Volder, doctor in hedendaagse geschiedenis en licenciaat Romaanse taal-en letterkunde is ongemeen boeiend en beschrijft een belangrijke episode in de Belgische geschiedenis.  We krijgen hier een knap geborstelde schets van ons land ten tijde van de Groote Oorlog.  En in dit scharniertijdperk speelt de eigenzinnige kardinaal Désiré-Joseph Mercier een hoofdrol.  De illustere bewoner van de Mechelse Wollemarkt is altijd een man van controverse geweest.  De meningen over deze kerkvorst zijn dan ook sterk verdeeld.  Flaminganten lusten hem rauw, en ook minder 'hevige' Vlamingen hadden en hebben het wat moeilijk met zijn houding tegenover de Nederlandse taal.  Anderzijds wordt de man nog steeds geroemd om zijn belangrijke rol in de 'Mechelse Gesprekken' - oecumenische stappen tot toenadering tussen Anglicanen en Katholieken.  Maar vooral werd hij wereldwijd een held door zijn uitgesproken rol die hij vertolkte in de Eerste Wereldoorlog.  Bezetter Duitsland kreeg de kriebels van de lastige kardinaal, maar na de wapenstilstand leidde de triomftocht zelfs tot de VS.  De man is stilaan in de vergetelheid geraakt.  In Mechelen hebben we nog een plein naar hem genoemd, en in 2010 was hij nog even hot-news toen men in pure Dan Brownstijl in het kader van 'Operatie Kelk' zijn graftombe in Sint-Romboutskathedraal wou openwrikken .  Maar in de lijst van grootste Belgen komt hij niet meer voor.

De Volder maakt van de man geen held, maar veroordeelt hem ook niet.  Objectief en kritisch portetteert hij de kardinaal tegen het decor van zijn tijd toen de Kerk nog alomtegenwoordig was in het dagdagelijkse leven.  Schrijver zet de patriottische, soms ijdele en radicale Mercier neer als man van vlees en bloed.  Dit boek is een sterke aanrader voor wie wat meer wil weten over de rol van de man in een stormachtige periode...