Oktober 2019

Ze namen de benen, maar keerden weer...

met categorie:  

(foto's:J.Smets)

Lang sierden deze iconische benen van het prettig gestoorde Mechelse majorettenkorps Va et Vient, het brede rolluik in de Nauwstraat, over café De Gouden Vis.  Het was trouwens cafébaas Toon die op het idee kwam om deze grauwe poort zo op te smukken. Hiervoor kwam hij bij mij terecht, met de vraag om een foto die ik ooit nam van dit paraderende korps te mogen vergroten voor dit doel.  Maar aan alles komt een einde.  De opslagruimte achter de poort die toehoorde aan CASA op de IJzerenleen werd verkocht.  En in de vrijgekomen ruimte plande de bekende TV-kok Wim Ballieu een nieuw filiaal van zijn gehaktballenketen 'Balls & Glory'.  Hiervoor dienden de benen dus te verdwijnen.  Maar zoals beloofd zouden ze ooit weerkeren.  En dat deden ze.  Een tikkeltje 'verknipt', maar wel creatief en origineel aangepakt.  Ze werden afgeprint op golfplaten en sluiten nu ondermeer de toiletruimte af.  Best een leuke knipoog naar de poort die zozeer de aandacht wist te trekken dat ze zélf meer dan vaak werd gefotografeerd.  Gisteren werden de golfplaten deuren geplaatst en vandaag had ik een babbeltje met de kersverse jonge shopmanager Doris De Schutter die met volle enthousiasme een paar weken hier aan de slag is gegaan

 

Amazing Haydn 2019 sluit af met topconcert !

met categorie:  

Het Haydn-Genootschap mag terecht fier zijn op een succesvolle editie van Amazing Haydn Festival 2019. Met vier concerten van Weense klassieke muziek wist men telkens het summum aan topmuzikanten naar Mechelen te brengen.

Amazing Haydn Slotconcert in Sint-Janskerk te Mechelen

O stugge stad, waar 'k zóó lang leefde en leed! De Mechelse jaren van Hélène Swarth

met categorie:  

160 jaar geleden werd de Nederlandse dichteres Hélène Swarth (1859-1941) in Amsterdam geboren. Een gelegenheid om aan de hand van enkele van haar gedichten eens terug te blikken op haar Mechelse jaren, want tien jaar lang, van 1884 tot 1894, woonde ze met haar ouders in de Dijlestad. Maar Mechelen was niet meteen de stad waar ze op dat ogenblik wilde vertoeven.

Ik leef hier buiten alle letterkundig of artistiek verkeer, in een stil doodsch stadje, vol klank van kloosterklokken. Dat ik mij niet gelukkig voel, hebt gij gelezen in mijne verzen, die de zuivere uiting zijn van wat er omgaat in mijn ziel.

Door een financieel debacle moest het gezin Swarth in 1884 Brussel inruilen voor Mechelen. Gelukkig weerhield het weemoedig verlangen naar de bruisende fin de sciècle stad van haar jeugdjaren haar niet om over de grijze stad met verlaten straten te dichten.

Nu het kouder wordt en het licht verzwakt

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Grote kunstwerken heeft de gerestaureerde Colomakerk in de Hanswijkenhoek niet.  Maar het gebouw geeft een mooi ruimtegevoel en de relatieve 'leegheid' geeft een bijzonder atmosfeer.  Al lang heb ik hier de kans om mijn creativiteit bot te vieren in het thematieke vorm-geven.  Leuke uitdaging vaak.   Deze ochtend wou ik de kerk in 'Allerheiligen-sfeer' brengen.  Dode takken, een transparante sluier als de nevel in deze stilaan donker wordende dagen...  En toen ik daar zo in stilte bezig was bliksemde haast magisch het zonlicht doorheen het gebrandschilderde glas. Ik wil jullie graag van dit moment laten meegenieten...

 

'Nog één keer jong'

met categorie:  

 

(foto rechts: Jan Smets)

Met haar zit ik op een terras op de Grote Markt.  Heerlijk nazomerweertje.  Rita Goyens, afkomstig van Waarloos maar al langer wonend in Westerlo.  Mechelen is ze nooit vergeten.  Het was de stad waar ze héél regelmatig kwam in haar jeugdjaren.  De liefde voor Mechelen was blijvend.  Steeds opnieuw komt ze graag naar hier afgezakt.  Rita is in blije verwachting van haar tweede boek dat op 4 november het daglicht zal zien.  Spannend.  Aan haar proefstuk is ze inderdaad niet toe.  Een paar jaar geleden verscheen al 'Ferdinand' - een ongewoon verhaal met historische achtergrond waarin Mechelen het decor vormt.  Over alle tijdsgrenzen nam de schrijfster ons mee naar 1505 én 500 jaar later: een wervelend verhaal dat je in één ruk uitleest.  Ook in haar nieuwste boek - totaal anders dan het eerste - speelt Mechelen een hoofdrol.  Ik kijk nu al uit naar het vervolg op het debuut van Rita...

 

"Ik zie mijn stripfiguren graag verder leven..."

met categorie:  

  (foto's: J.Smets)

"Oud worden is niet plezant...".   Rik Van Nieuwenborgh is 75 jaar en woont in een klein bescheiden appartementje in de Thaborstraat.  Niet voor lang meer.  Eind november kan hij verhuizen naar een sociale woning in de Guldenbodemstraat.  Zijn gezondheid is ver van optimaal te noemen.  Rik heeft diabetes.  Maar vooral zijn visuele beperking frustreert hem erg.  Door de gevolgen van glaucoom is zijn zicht heel beperkt.  "Ik moet er mee leven.  Ik kan niet veel meer.  Mijn karakter veranderde hierdoor.  Ik ben nijdiger geworden..."  Zo lijkt het niet.  Ik praat met Rik die me heel aimabel overkomt - en berustend.  Ondanks al de kwetsuren van het leven.  "Ik hou me wat bezig in m'n keuken, ga wat wandelen bij mooi weer en soms iets drinken - geen alcohol... Mijn rat 'Mango' is mijn trouwe vriend in huis.  Maar vooral het feit dat ik niet meer kan tekenen is voor mij erg.  Ik kan geen strips meer maken..."

Twaalf strips maakte hij ooit, met figuren als Borko en Rikkie en de elf Gwendolina...  Ze werden uitgegeven bij Bonte in Brugge.  De verhalen heeft hij nog in zijn hoofd.  Maar ze op papier zetten lukt niet meer.  Zo jammer.  Niks liever zou Rik hebben dat iemand - misschien een jong academiestudent?  - zijn strips zou verderzetten zodat zijn helden blijven verder leven.  De scenario's biedt hij gratis aan.  Het is hem niet om het geld te doen...

 

"Verbinden en verwonderen - dat willen we..."

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

'Natuur' is hélemaal hun ding.  Daar kan dit sympathieke koppel met veel passie over vertellen.  En hun enthousiasme werkt aanstekelijk.  Daar kan ik van getuigen.  Vanavond had ik een ontmoeting met Maud Willemen en Nils Iwens in hun leuke appartement aan de Duivenstraat.  Jammer dat het al donker is, want hun terras kijkt uit op het groen van het Montrealdomein.  Achter de bomen die hun bladeren nog niet verloren hebben verstoppen zich de contouren van onze Sint-Romboutstoren.  Ze wonen hier maar tijdelijk.  Ze hebben ingetekend op het cohousingproject Gummarushof aan de Kerkhoflei. 

Maar goed, hiervoor kom ik niet bij hen langs.  Maud en Nils willen me wat meer vertellen over een paar boeiende initiatieven die Natuurpunt  Mechelen op stapel heeft staan.  Nils is voorzitter van de Mechelse kern en bovendien werkt hij als vormingsconsulent bij Natuurpunt CVN Vlaams-Brabant naast deeltijds lesgeven aan het CLW (deeltijds onderwijs - waar hij taalles geeft aan ondermeer vluchtelingen).  Maud dan weer is actief bij Regionaal Landschap en Rivierenland.  Zeg nu zélf: waar kan je ergens beter terecht rond vragen over natuur in onze stad?   Heel graag zetten zij beiden de reeks van zes 'Warme Winteravonden' in de kijker die zij organiseren met Natuurpunt Mechelen.  Eentje is al gepasseerd, maar de volgende vijf zijn beslist méér dan de moeite waard om aan deel te nemen.  Op Sinte-Mette-dag - 11 november kan je er gratis naartoe.  Het thema is erg actueel en zal wel meerdere Maneblussers interesseren: 'Open ruimte in versnelling'.  Enne: je hoeft niet alleen braafjes te luisteren!  Ook jouw inbreng is uiterst nuttig. 

We willen de Mechelaars dichter brengen bij onze projecten.  We stellen immers vast dat er té weinig debat is tussen deze organisaties en de burgers.  Participatie is belangrijk.  Hopelijk kunnen we wat dwarsverbindingen leggen.  Dat is ons doel: verbinden en verwonderen. 

Deze avond gaat door in de ouwe - nu leegstaande bib in de Moensstraat 19 (19u30-22u30)

 

Emotionele verhuis van de Mechelse pompiers

met categorie:  

Na bijna 70 jaar hebben de Mechelse pompiers de deur en de poorten aan de Dageraadstraat voorgoed achter zich gesloten. In een indrukwekkende colonne trokken voorbije dinsdag de brandweerlieden met loeiende sirenes naar hun nieuwe gebouw ‘De Waterduivel’ net naast de Nekkerhal.


Mies-en-scène

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Tussen Kerst en Nieuwjaar mag ze twee kaarsjes uitblazen.  Nog geen twee maand na de geboorte van 'kroonprins'  Juul kwam zijn nichtje ter wereld.  Dat deed ze toen al op verrassende wijze.  Want daar heeft ze een handje van weg, mijn kleine prinses.  Niks is wat het lijkt bij haar.  "'t Is dan ook een vrouwtje" zou zijne majesteit zeggen.  Met haar meest charmante glimlach weet ze me in te pakken, en haar guitige pretoogjes bedotten mij terwijl ik er bij sta.  Subtiele theatraliteit is haar aangeboren.  En ik wéét het.  Ik besef het.  Maar ik laat me graag om de tuin leiden.  Mijn dochters schudden dan met het hoofd.  "In onze tijd..." hoor ik ze denken...  Ik zou ze meeloodsen naar de nieuwe bib.  Kwestie om zo vroeg mogelijk, speels en spontaan, wat cultuur bij te brengen.  Zelf ben ik een méér dan fervent boekenliefhebber en de planken waar al deze dierbaar gekoesterde schatten hun plaats op gevonden hebben, kreunen onder het gewicht.  Ik kom zélf weinig of nooit in een bib.  Ik geef het toe.  Dit is tegelijkertijd dom en duur. Ik moet mijn boeken onder eigen dak weten - ze rangschikken, kunnen raadplegen en liefkozen wanneer ik het wil...  Maar nu Het Predikheren er  zo aanlokkelijk bij  ligt te wezen, ga ik hier toch een tikkeltje verandering in proberen te brengen.  Ik ga me inschrijven, en neem haar mee - mijn schelmse ukkepuk.  Mijn kleine, eigen-zinnig schattige Mies...

 

ongeneeslijk ziek en sterven in België

met categorie:  

  (foto: Jan Smets - Ng Sauw Tjhoi)

Nu de zomerse helderheid plaats heeft moeten ruimen voor steeds sneller donker wordende dagen met regen en wind en vallende bladeren worden we misschien wat sneller overvallen door weemoedig makende herinneringen.  Het is ook in dit seizoen dat we binnenkort weer net iets meer denken aan onze dierbare overledenen.  De maand november staat zowat in het teken van het eerbetoon aan overledenen.  Los van welke religieuze of filosofische we ook mogen aanhangen: het is een gemeenschappelijk herkenbaar gevoel.  Ook bij 'nieuwkomers' in onze stad.  Welcome in Mechelen zet hieromtrent een boeiend project op poten...  Ik leg m'n oor te luisteren bij Ng Sauw Tjhoi, coördinator van deze werkgroep:

Uit eigen ervaring besef ik dat het een noodzakelijk iets is om hierrond info te verschaffen.  Velen zitten immers met vragen.  Welk zijn de interculturele verschillen en gelijkenissen?  Hoe zit het met rituelen?  Kan ik begraven worden zoals ik zelf wil, of...hoeveel kost een repatriëring?  Daarom hebben we twee info-avonden opgezet rond ongeneeslijk ziek zijn en sterven in België.  We willen de verschillende woorden en begrippen die in ons land worden gebruikt rond deze onderwerpen uitleggen en de vragen met respect beantwoorden.  Inderdaad... een niet zo evident project - maar wel noodzakelijk.

Ze gaan door op woensdag 30 oktober en woensdag 27 november (telkens om 19u30) in het Vrijzinnig centrum De Schakel, Steenweg 32.