Juli 2019

Traag naar de Hemel

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Drie jaar geleden was ik bij hen te gast voor wat een méér dan aangename babbel zou worden.  Toen waren ze nog met vier: de zusters Bernadette, Norberta, Benedicte en Cecilia.  Cecilia, de oudste van het kwartet, die toen al 91 lentes telde, is ondertussen overleden.  Ooit was dit een grote en bloeiende kloosterorde.  Nu blijven ze nog met drie over. De laatste der Mohikanen.  Zuster Norberta, 78 jaar, en de jongste, grapte toen nog: "Wie van ons zal hier het licht uitdoen?". 

Goeie herinneringen heb ik aan deze verrassende en bijzondere ontmoeting in hun klooster in de Voochtstraat, waar deze zusters Norbertienen wonen in een nu grotendeels leeg pand, met historische kapel die aan restauratie toe is en een grote tuin grenzend aan de Bleekstraat.  Het klooster herbergt vele herinneringen.  Hier voel je het voorgoed voorbij verleden.  Maar ook was niet alles wat het lijkt.  Je zou deze nu bejaarde zusters gemakkelijk kunnen typeren als wereldvreemde vrouwen - vroom anachronistisch  met deze huidige tijd - wat verbitterd om wat verloren is gegaan.  Niets is minder waard.  Ik was verbaasd over hun optimisme en hun levenskracht.  Ik zag hen als vier kranige, steeds hard gewerkte zusters, die trouw op post bleven en praatten over hun roeping, hun werk en hun dagelijkse bezigheden.

Voorbije maand december maakten ze nog wel iets héél bijzonder mee!  Toen streek een achtkoppige Nederlandse filmploeg neer in het klooster, en niet minder dan een dag of tien verbleven ze bij de zusters.  Men was hen op het spoor gekomen na het lezen van mijn interview en men nam met de zusters contact op.  Het contrast kon niet groter zijn: drie oude zusters en een trits jong geweld uit de Grachtenstad - studenten van de Film & TV-academie, onderdeel van de de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten.  Ze draaiden er een film van een halfuurtje in het kader van hun afstuderen.  Dit gebeurde in coproductie met de EO.  Nu, zondag 4 augustus, komt deze film onder de titel 'Traag naar de Hemel' op het kleine scherm...

 

De Bleukensweide: mooi stukje Mechelse natuur

met categorie:  

(foto's: J. Smets)

Rondom onze stad liggen aardig wat mooie grote en kleinere natuurgebieden - een aaneenschakeling van waardevolle groene oases.  Heerlijk om er te wandelen of langs te fietsen.  Een heel fotogeniek gebied vind ik zelf deze Bleukensweide, een laaggelegen weiland langs de Molenbeekstraat in Leest, in een bocht van de Zenne - op een boogscheut van de grens met dat andere Mechelse dorp, Heffen.

 

Dirk Gooris, bezieler Kunstvestdagen, is niet meer...

(foto's: Jan Smets)

Artikstiek bloed stroomde in zijn aders... Hoe kan het ook anders met Mechelse kunstenaars Jan De Smedt en Theo Blickx als ooms?   Zelf was hij vooral fotograaf, maar hij durfde wel de gangbare paden te verlaten om foto-grafisch uitdrukking te geven aan zijn meest creatieve gedachten.  In de jaren zestig was hij een voorloper van de zogenaamde 'gomdruk' en één van de eersten om te experimenteren met kleurfotografie in de doka en fotografisch te etsen.

De vader van Dirk beeldhouwde en zijn oudere broer Gunther was in onze stad ook een grote naam, en behoorde tot de generatie die men de laatste jaren wel eens rekent tot de 'erfgenamen van de artistieke kroeg Herten Aas'. 

Echtgenote Marijke Van Kenhove moet als kunstenares ook niet meer worden voorgesteld natuurlijk...

Kortom: het kunstenaarswereldje was de natuurlijke biotoop van Dirk Gooris.  Niet zo verwonderlijk om te begrijpen dat het inrichten van de Kunstvestdagen op de Keldermansvest, waar het echtpaar een wonderlijke, feeërieke en artistieke herenhuis bewoont helemaal iets was voor Dirk.  Voor dit prachtige tweejaarlijkse initiatief ontving hij trouwens in 2007 de prijs Culturele Verdienste van de stad.

De op 28 januari 1950 geboren Dirk Gooris overleed vandaag in Edegem.  Aanstaande woensdag 31 juli gaat om 10 uur zijn uitvaart door in de parochiekerk van Sint-Petrus en Paulus

 

Medaille-oogst voor jong Mechels atletiektalent!

met categorie:  

(foto: Jan Smets.  Lise Verhelst, Joppe De Maeyer, Wolf Beckers en Rik Bastiaens)

Een paar weken geleden wist Mechelen te scoren op het Provinciaal atletiekkampioenschap in Turnhout!  Op 29 juni mochten enkele jonge sporttalenten van de bekende Mechelse club RAM met niet minder dan 7 medailles, waaronder 4 gouden huiswaarts keren.  En daar mag onze stad best trots op zijn!  En zeker de club waarbij de jeugdige atleten aangesloten zijn mag deze pluimen op z'n hoed steken.  Op dit ogenblik is RAM de 4de beste club van de provincie. Dit succes is meer dan verdiend.  Ik had een babbeltje met de 4 sporters die voor dit resultaat zorgden.  En hoewel er nog véél meer jonge atleten zijn binnen deze club die applaus verdienen, wil ik dit viertal vandaag extra voor de voetlichten brengen.  Ze krijgen hier en nu op Mechelenblogt nogmaals een figuurlijk plaatsje op het ereschavotje.  Opvallend is vooral hoe de sympathiek Lise, Joppe, Wolf en Rik erg bescheiden blijven bij hun overwinning.  En dat siert hen nog méér.

 

Clément Rochette was 'nen echte Mècheleir'...

(foto: Jan Smets)

Een authentieke Maneblusser was hij, met een groot hart voor zijn geboortestad en haar dialect.  Voor onze spreektaal had hij een zwak.  Méér zelfs: hij was er één van de grootste voorvechters van.  Niet dat hij het belang van de standaardtaal onderschatte.  Integendeel: hij vond het nodig dat je deze goed beheerste.  Maar hij vond dat het dialect een véél rijkere woordenschat had en je kon er ook meer nuances in kwijt. 

Clément Rochette is niet meer.  De op 1 juni 1935 geboren Mechelaar overleed eergisteren, op onze Nationale Feestdag.  Zaterdag 27 juli gaat de uitvaart van deze grote en sociaal bewogen stadsgenoot door in 'zijn' Sint-Jan Berchmanskerk aan de Brusselsesteenweg.  Om 11u30 wordt hij van daaruit ten grave gedragen. 

Clément was een man om graag te zien - Mechelen zal hem missen, om wie hij was en wat hij deed. Allemaal uit liefde voor deze stad en haar bewoners...

 

Mechelse sporen in Zeeland

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets.  Boven: Veere li en Zierikzee re)

In het historische museum De Bevelanden in het voormalige Weeshuis van het vredige en gezellige oude stadje Goes in Zeeland wordt in een educatieve, en bij wijlen ongewild grappige presentatie de strijd om deze stad tussen Geuzen en Spanjaarden uit de doeken gedaan.  Eigenlijk was heel dit gedoe niet zo leutig.  De tweede helft van de 16de eeuw was dit allerminst.  De Lage Landen waren gewikkeld in een wrede, bloedige en verwarrende oorlog die onze gewesten verscheurden.  Letterlijk en figuurlijk.  De godsdienstoorlog tussen Roomsen en Hervormden was de aanleiding voor een bittere machtstrijd.  Toevallig ben ik deze dagen aan het lezen in het magistrale werk van Louis-Paul Boon: 'Het Geuzenboek' - een turf van een boek trouwens.  Het was ook het laatste werk van deze grote Vlaamse schrijver die heel deze periode onverbloemd en op z'n 'Boons' uit de doeken doet.  Onze Vlaamse steden liepen leeg en velen ging op de vlucht naar het Noorden.  Zo was Goes vanaf 1455 ook één van de favoriete vestigingsplaats voor uitgeweken Maneblussers.  Veel sporen zijn hiervan niet meer terug te vinden.  Alleen mogen we toch even trots vermelden dat Mechelaar Simon Waghevens in 1484 de opdracht kreeg om zeven klokken te gieten voor de Maria-Magdalenakerk.(klokkengieten was namelijk een Mechelse specialiteit!)  Slechts vier werden voltooid.  De klok met de naam 'Merten' die de wapenschilden van Goes en Mechelen droeg, werd een drietal eeuwen later verplaatst naar de stadhuistoren voor ze in 1943 defintief werd verwijderd...

 

Toen de dijk brak

met categorie:  

 

(foto's: boven: Willy Verworst - rechts en onder takes uit de documentaire)

Bij vele Mechelaars, maar zéker bij de bewoners van de Zennedorpen - staat de laatste grote dijkbreuk van 1979 nog diep in het geheugen gegrift.  Regelmatig werden Leest en Heffen geteisterd door breuken in de dijk van de Zenne.  Zo maakte de in Heffen geboren en getogen 73-jarige Willy Verworst niet minder dan acht van deze overstromingen mee.  De man, die een meer dan begenadigd amateur-cineast is die al tal van films produceerde die veelvuldig in de prijzen vielen, maakte over deze laatste dijkbreuk zo'n veertig jaar geleden een documentaire.  Over de overstroming als gevolg van de immense bres  van 30 meter die toen geslagen werd én over de grootscheepse maatregelen die nadien werden getroffen in het kader van het Sigmaplan, maakte hij indertijd een uniek document.  Toen heel onlangs een aantal leden van het Heffense buurtcomité 'Over de Baan' aan zijn mouw trokken om deze nog eens te projecteren, zag Willy dit aanvankelijk niet zitten.  Hiervoor vond de steeds de lat hoog leggende filmmaker de oude beelden op pellicule niet kwalitatief genoeg meer.  De tand des tijds had de documentaire niet weten te doorstaan.  Na lang wikken en wegen besloot Willy dan toch overstag te gaan en een remake te maken.  Hiervoor kwam hij bij mij aankloppen.  In de veertig jaar oude film was de toen nog jonge Mechelse journalist Yves Desmet commentator van dienst.  Nu vroeg hij of ik deze taak op mij wou nemen.  Zo gezegd, zo gedaan.  Verschillende draaidagen later en na een zorgvuldige mix van oude en nieuwe beelden, mag Willy Verworst nu trots zijn op een prachtige reportage van 23 minuten in een nieuw kleedje. 

 

Ze namen de benen...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Sinds 2012 sierde deze verzameling mooie Mechelse benen een groot grijs en saai rolluik in de Nauwstraat.  Het was een foto van het prettig gestoorde majorettenkorps Va et Vient dat ik kon schieten toen dit gezwind over de Grootbrug kwam geparadeerd.  Het korps ging een groepje muzikanten vooraf dat op weg was van de Grote Markt naar de Haverwerf, om op de plaats waar ooit het legendarische café Den Herten Aas gevestigd was, een gedenksteen in het trotoir te plaatsen.  Deze foto kwam wat later onder de oog van Toon Peeters, eigenaar van dat andere bijzondere cafe: 'De Gouden Vis' in de Nauwstraat, op een boogscheut van de Vismarkt.  Vanuit dat café zag je steeds op deze eentonige garagepoort waarachter een opslagplaats gevestigd was van CASA op de IJzerenleen.  Toon kwam op het idee om deze foto uit te vergroten en op het rolluik te bevestigen.  Maar wat graag gaf ik hiervoor de toestemming...

 

Kerk te koop...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Een alledaags gegeven is het niet: een kerk die te koop wordt aangeboden!  Toch is het nu mogelijk om te bieden op het Sint-Jozefkerkje van Battel.  De minimum prijs bedraagt    348 000 Euro.  En als je dan eigenaar zou zijn geworden van dit unieke bouwwerk heb je wel  een zoganaamde neoclassicistische hallenkerk in handen die gebouwd werd tussen 1862-1869.    Tot 28 augustus kan je een bod doen bij het notariskantoor Huygens & Lefevre op de Veemarkt.  Er zouden al twee kandidaten zijn.  Maar je kan jouw kans nog wagen.  Stel dat je het hoogste bod hebt?  Dan is het nog lang niet zeker of je mag juichen.  Uiteindelijk zal het 'de Wollemarkt' zijn die beslist wie de nieuwe eigenaar wordt.  De aartsbisschop krijgt het laatste woord.  Men wil immers niet dat deze kerk een functie krijgt dat totaal indruist tegen de geest van het oorspronkelijk gebouw.  Midden oktober wil men de knoop doorhakken en tegen 1 januari sluit dan deze kerk de deuren.

Ik heb wel wat met dit kerkje.  Ook al woon ik nu in een andere uithoek van onze stad: mijn familie langs vaderskant woonde generaties lang in Battel en ik trouwde er in 1985.  Tal van scharniermomenten in onze families hebben hier plaatsgevonden: huwelijken, begrafenissen.  Binnenkort behoort dit alles tot de geschiedenis. 

De Battelaars hebben getracht om dit kerkje voor de gemeenschap te kunnen bewaren.  Hiervoor werd een actiecomité opgericht dat daarna overging in een projectgroep door stad en kerkfabriek aangesteld.  Belangrijk voor deze ijveraars was dat de Sint-Jozefkerk een landmark zou blijven en ten dienste zou staan voor de wijkbewoners.  Naar deze twee vragen was er zeker oor en werd een consensus bereikt.  Voor de derde vraag werd geen akkoord bereikt.  De actiegroep wou dat de kerk nog occasioneel zou kunnen gebruikt worden voor religieuze momenten als uitvaarten of schoolvieringen.  Hier moest men bakzeil halen.

 

Springen voor zuiver water

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Iedereen die zich de inktzwarte, vaak stinkende Dijle herinnert, merkt ook wel op dat de toestand van deze waterloop zichtbaar verbeterde.  We mogen hier vrij positief over zijn.  In vergelijking met vele andere rivieren in ons landje doet de Dijle het lang niet zo slecht en mogen we spreken over een 'matige waterkwaliteit'.  En toch mogen we nu niet op onze lauweren rusten.  We zijn er heus niet.  Het kan allemaal nog véél beter.  Wetende dat geen enkele van onze rivieren de vooropgestelde Europese norm weet te behalen, moet het besef er zijn dat er nog flink wat werk aan de winkel is.  Daarom werd er vandaag ter hoogte van de Haverwerf in de Dijle gesprongen.  De Big Jump kan tellen als sensibilisatie-actie.  Bij deze jaarlijkse happening wordt er aandacht voor zuiver water gevraagd.  De organisatie berust bij Natuurpunt.  Voor de 14de keer reeds gaat deze Big Jump door. In meer dan twintig landen en op diverse plekken in ons land.   In Mechelen was het geleden van 2015 dat er aan meegedaan werd.  Vandaag werd de draad weer opgenomen.  En ondanks het feit dat het een redelijk onderkoelde zomerdag was, waren er toch heel wat moedige zwemmers opgedaagd.  Het startschot om 15u10 werd gegeven door de Bellemadam die als eerste het water indook, waarna jong en oud al plensend volgde.