Januari 2019

Tien jaar geleden....

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Voetbal wordt nogal eens betiteld als de belangrijkste bijzaak ter wereld.  En ik weet heus dat je hier af en toe kritische kanttekeningen bij maken kan.  Niet geheel onterecht soms.  Maar het weet ook héél wat mensen te verbinden en oprecht gelukkig te maken.  De emoties kunnen hoog oplaaien.  Vele supporters leven oprecht mee met het wel en wee van hun club.  Ook in eigen stad maakt groen en wit 'haar supporters blij' als ze er nog ientje boa doen'.  En Malinwa doet z'n schare supporters een krop in de keel krijgen bij elk zegepralen...

Erg vaak sta ik niet op een voetbaltribune, maar af en toe weet ik de sfeer in een stadion wel te smaken.  Tien jaar geleden maakte ik deze reportage...  Tien jaar geleden speelde de club van geel en rood ook een bekerfinale...  De sportieve verslaggeving liet ik aan anderen over. Ik focuste me op het randgebeuren... 

 

Dertig jaar in de nor

met categorie:  

  (foto's: J. Smets)

Als vrijwilligers werken in een rust-en verzorgingstehuis of ziekenhuis: we kunnen er ons allemaal wat bij voorstellen.  En ook: zoiets krijgt van ons mooie 'waarderingscijfers' mee.  Vrijwilligerswerk in de gevangenis roept meer vragen op.  Het doet bij de goegemeente meer de wenkbrauwen fronsen.  Het prikkelt onze nieuwsgierigheid...

Werken als vrijwilliger achter de tralies: dit is nét wat Lien Houwen al zowat dertig jaar doet in de gevangenis van Mechelen.  Zo lang reeds is ze aan de slag in het Mechelse arresthuis aan de Liersesteenweg.  Noem haar gerust een ervaringsdeskundige die tal van verhalen kan vertellen over haar onbezoldigde werk in de nor.

 

Anders nabij...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets.  Tom Kestens en Elke Du Bin)

Stil geworden ben ik weer naar buiten gegaan, namijmerend over wat ik allemaal vanmorgen hoorde in 't Kranske in de Muizense Sint-Albertusstraat.  Daar werd immers het boek 'Anders Nabij' voorgesteld, met de ondertitel 'De stille kracht van ouders na de dood van hun kind'.  Het was berekoud, en toch bekroop me een wat moeilijk te omschrijven warm gevoel.  Heel intens -  met een grote emotionele geladenheid vertelden vijf ouders - twee vaders en drie moeders - over het verlies van hun kind. Sterke getuigenissen.  Soms met de krop in de keel, maar eerlijk, zonder franjes - met stil verdriet.  Ze deelden hun herinneringen, maar vertelden ook hoe ze de draad van het leven weer proberen op te pakken.  Het greep naar de keel.  Leven en dood, liefde en hoop... Het ging door in de 'thuishaven' van het gezin van Johan en Elke Muyldermans - Du Bin.  6 jaar geleden verloren ze na een ziekteproces van 7 weken hun dochter Harte.  Overleden aan de gevolgen van een hersentumor.  Het verhaal is gekend.  Dit onmetelijke verdriet hebben ze proberen om te zetten in iets positief. Ze richtten vzw Prinses Harte op dat ridder-en prinsessenpakketten aan kinderen met kanker schenkt.  Net op deze dag was het 6 jaar geleden dat de uitvaart van Harte plaatsvond.  Elke vertelt dat het pijn doet om te beseffen dat haar dochtertje er nu al langer niet meer is, dan dat ze ooit in hun midden vertoefde.... Tom Kestens die tussen de getuigenissen een drietal erg gevoelige Nederlandstalige luisterliedjes bracht (uit zijn nieuwe cd 'De Bron') wist het zo te verwoorden: "Haar afscheid in Mechelen is de verwerking van ons allen geworden.  Hier wil ik een ode brengen aan de kracht van de vriendschap...".  Tom kreeg het even moeilijk, overmand door de emoties.  "Zingen lukt me beter..." herpakte hij zich.  Met 'ik mis je' waren niet weinigen die met een krop in de keel zaten of een traan voelden opwellen.  Het hoorde er allemaal bij.  Het thema is moeilijk.  We vinden vaak de woorden niet.  Misschien helpt dit boek om ons aarzelend maar zeker te leren omgaan met wat niet te vatten is: het leven na de dood van een kind.

 

Hanswijkenhoek in vuur en vlam!

 

(foto's: Jan Smets)

Vorig jaar ging de eerste editie door van deze originele en hartverwarmende winterwandeling doorheen de wijk Coloma, of... Hanswijkenhoek.  Het smaakte naar meer, en daarom werd ook dit jaar een vurige tocht door de wijk op stapel gezet.

Volgende week, zaterdag 26 januari, is het weer zover!  'Wijk in vuur en vlam' is zowel voor kinderen als volwassenen een evenement om naar uit te kijken.  Alle buurtbewoners zijn uitgenodigd om deel te nemen.  Maar mocht je elders wonen in onze Maneblussersstad ben je ook van harte welkom in deze wijk in Mechelen-Zuid!  Waarom ook niet?  Voor elk wat wils!

 

25 jaar wondermooie muziek

met categorie:  

Op zondag 2 januari 1993 speelde Wannes Vanderhoeven, pas afgestudeerd aan het Lemmensinstituut, voor de eerste maal de mis in de Onze-Lieve-Vrouw o/d Dijle kerk. Meteen werd hij voor de leeuwen gegooid: de tweede grootste kerk van Mechelen gevuld met gelovigen, een groot orgel en een groot koor van om en bij de 50 zangers, die een gemengd repertoire brengen van Gregoriaans, samenzang en polyfonie.

Lions club Minerva breidt uit met Mechelse leden!

met categorie:  

(Het bestuur en de vier nieuwe leden van Lions Club Minerva (alle foto's: Rudi Van Poele)

Vrijwel iedereen in Mechelen kent de kantoorwinkel Mispelters in de Katelijnestraat, met als zaakvoerder Oswald Vansintejan. Hoewel hij zelf geen Mechelaar is heeft hij door zijn beroepsactiviteiten heel wat Mechelaars leren kennen, die intussen echte vrienden zijn geworden. Oswald is naast zijn beroepsbezigheden o.a. een begeesterd lid van de Lons club Minerva, een van de kleinste clubs in ons land, maar met een groot hart voor het goede doel. Een van die doelen in 2018 was trouwens onze Mechelse Sjarabang van Marleen D’Joos, met Lamotdirecteur Jan Simons als een van de drijvende krachten. Lions club Minerva liet speciaal een nieuwe rozensoort ontwikkelen die werd verkocht tijdens de rozenfeesten in het Vrijbroekpark en heel wat geld in het laatje bracht.

Circusverleden inspireerde Luc tot het schrijven van zijn nieuwste boek

met categorie:  

 

(foto re.bo: Jan Smets.  Onder: Luc Van Balberghe als illusionist, vele jaren terug)

Het nieuwste boek van Luc Van Balberghe laat zich vlot weglezen: 'Wolfsmelk' beschrijft een volkse stadsbuurt waar op een dag een zigeunergezelschap haar circustent opzet.  Het leven in de wijk wordt hiermee plots overhoop gehaald.  Niks is achteraf meer wat het was.  Verrassend, spannend,amusant, ontroerend...: zo zou ik dit boek omschrijven.  Luc zet ons in de loop van het verhaal regelmatig op het verkeerde been en tot de laatste bladzijden - tot de ontknoping -  weet hij onze aandacht vast te houden. De personages worden trefzeker en met met veel empathie ten tonele gevoerd: mensen van vlees en bloed.  De kleine gemeenschap van 'Het Voght'  en het exotische gezelschap van het circus: twee totaal verschillende werelden worden hier met mekaar in confrontatie gebracht.  Het zorgt voor een fascinerende kettingreactie van allerlei emoties als argwaan en verwondering...  Maar begin zélf maar aan dit boek: ik garandeer je een aantal uren leesplezier!

Ik praat met Luc Van Balberghe over zijn boek én over zijn inspiratiebron.: Luc is hiervoor beginnen graven in zijn herinneringen.  De voormalige journalist en toneelauteur was immers een tijdlang actief onder het zeildoek van het vermaarde Mechels/Muizens circus Ronaldo.  Ook al is dit een héél ander circus dan hetgene hij beschrijft in 'Wolfsmelk': er zijn parallellen te herkennen.  De sfeer en de liefde voor circusmensen weet hij mooi te vatten.  Over hoe hij als kind reeds aangetrokken werd door het circusleven en hoe hij later zélf aan de slag ging als goochelaar en illusionist: we hebben hierover een urenlange en boeiende babbel...

 

Oostenrijk vereniging Servus Mechelen organiseert Weens Nieuwjaarsconcert

met categorie:  

De Oostenrijk vereniging Servus Mechelen organiseerde zondag 13 januari zijn jaarlijkse Nieuwjaarsconcert. 430 muziekliefhebbers van Weense walsen en polka’s hadden zich een plaats gereserveerd in de Stadsschouwburg.


In 10 weken loop je 5 kilometer, met Start 2 Run

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Aan het enthousiasme en de overredingskracht van Hilde Luytens zal het alvast niet gelegen hebben!   Al een aantal jaar is ze de verantwoordelijke van Start2Run van RAM, de Mechelse atletiekvereniging die haar stek heeft in sportpark De Nekker.  Nee: ze neemt er géén loopje mee: we kunnen allemaal in 10 weken 5 km leren lopen.  En dat wil ze bewijzen!  Na de feestdagen maken velen goeie voornemens en haalt men de buikriem wat aan.  Of: het wordt teminste geprobeerd.  We willen wat minder copieus tafelen, ons alcoholverbruik beperken, én...we willen misschien wat meer sporten.  Maar vaak sneuvelen die intenties al vrij snel.  Ook de sportieve voornemens worden nogal vlug - héél stilletjes - opgeborgen.  Maar: we kunnen het déze keer anders aanpakken!  In groep en onder begeleiding is de slaagkans beslist véél groter.  Dit is gewoon een vaststelling.  Als ervaringsdeskundige weet Hilde me dat te bewijzen...  De nieuwe lessenreeks start op woensdag 23 januari.  Overtuigd om een poging te wagen?

 

Wie bezit nog werk van textielkunstenares Edith Van Driessche?

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Ik heb haar nog kort gesproken op de boeiende overzichtstentoonstelling 'Niet van gisteren' in oktober 2010 in ons Cultuurcentrum waar een generatie Mechelse kunstenaars uit de periode 1945-1975 alle aandacht kregen die ze verdienden.  De in 1932 in Willebroek geboren Edith Van Driessche was een uiterst begaafde textielkunstenares wiens werk nog steeds breed wordt geapprecieerd.  In 2015 overleed ze, een omvangrijk oeuvre nalatend.   Haar kunstwerken zijn erg verspreid geraakt, en het is haar zoon Marc Meysmans die nu probeert een zo goed mogelijk overzicht te krijgen van al het werk dat zijn moeder met zoveel zin voor schoonheid en passie heeft gecreeërd.  Daarom doet hij ook een warme oproep om iedereen die werk van Edith in zijn of haar bezit heeft dat aan hem te laten weten...