Oktober 2018

"Na m'n alcoholverslaving leerde ik mezelf kennen". Jan Pultau getuigt.

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Als de muren konden praten... Hier - aan deze tafel - heb ik mijn vrouw nog voor het eerst gekust...

Het is druk in de Gouden Vis in de Nauwstraat.  Gezelligheid wordt op deze grijze herfstdagen binnen gezocht.  We hadden mekaar zaterdag al ontmoet in boekhandel De Standaard, waar we beiden ons boek signeerden.  Een afspraak werd snel gemaakt.    We bestellen een koffie.  Er volgt nog een tweede, die ik luisterend naar zijn verhaal totaal vergeet en koud laat worden.  Hij weet me te boeien.  Verrassend eerlijk en open is hij.  En dat noem ik moedig.  Uiterlijk een beer-van-ne-vent; stoer... Maar tijdens het gesprek ontdek ik een andere man.  Jan Pultau heeft zijn kwelduivel - de alcohol - kunnen afzweren.  Daar is hij trots op.  Terecht.  Vijf jaar geleden kon hij het roer omgooien.  Het was méér dan vijf voor twaalf.  Zo kon het niet langer.  Vandaag ontmoet ik een andere man.  De fles bepaalt zijn leven niet meer.  De tijd die vrijkwam gebruikt hij nu om te schrijven: heel persoonlijke verhalen - grotendeels autobiografisch - hier en daar wat uitvergroot, maar herkenbaar.  Directe stijl. Maar tussen de regels door leer je de auteur beter kennen.  Je ontdekt een man die lang de tafelspringer wou zijn, én de sterkste én de beste..., maar nu zichzelf blootlegt in neergeschreven emoties.  Jan pent over zijn twijfels, de dingen van het leven, de wereld die hem omringt.  Brutaal, gevoelig, confronterend... In juni kwam zijn boek, uitgegeven door Het Punt op de markt.  'Ik denk denk ik' bundelt een zestigtal verhalen.  170 pagina's met zoals hijzelf omschrijft  'kramakkelige woorden, associaties en denkrimpels, die langzaam aan een prelude vormden van ontluikende intieme of filosofische gedachten'.  Ik genoot van het lezen.  Met plezier proefde ik van de kleurrijke en soms complexe vertellingen van een man die zijn drankverslaving wist te overwinnen en een nieuwe mens werd...

 

Battel in Beeld toont Battel zoals het vroeger was

Fiere Mechelaars vind je tegenwoordig bij de vleet, maar als er één groep inwoners is in onze stad waarbij het chauvinisme nog net iéts dieper zit, dan zijn het wel de bewoners van het tussen Dijle, Leuvense Vaart en E19 geprangde gehucht Battel.  

Enkele van hen, Jef De Laet, Frans Teughels, Petra Van der Poel, Marc Van Nieuwenhove en Gilbert 'Julle' Peeters,  besloten vorig jaar onder impuls van dorpsconsulent Geert Laarmans om de liefde voor 'hun' Battel om te zetten in een mooi engagement.  Binnen de toen opgerichte werkgroep 'Battel in Beeld' verzamelen ze  - met de hulp van tal van inwoners  - volop  historische foto's van het Battel-van-vroeger.  Eind november komen ze daarmee voor de tweede keer naar buiten met een reeks (bijna uitverkochte) diavoorstellingen.  Tijd dus voor een gesprek!

Jef De Laet, Frans Teughels en Petra Van der Poel van 'Battel in Beeld' en Geert Laarmans van de afdeling Sociaal Beleid van de stad (foto: Kevin Polfliet)

 

Vaarwel Marie-Louiske...

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Ach nee: héél bijzonder was ze niet.  Ach nee, grootse dingen heeft ze nooit verwezenlijkt...  Maar in hoe ze was en wat ze deed was ze toch heel uniek.  Marie-Louiske Windels.  Vergeten zal ik ze nooit.  Een doodgewone Mècheles...  Madam-van-'t-gazettewinkelke... Altijd blijgezind door 't leven stappend, ondanks alle tegenslagen die ze te verwerken kreeg.  Ze bleef alleen over - weduwe, en kinderloos...  Maar ze probeerde van het leven nog mee te pakken wat ze kon... 

Marie-Louiske: een doodgewone Mècheles.  Simpelweg.  Maar zo bijzonder.  Ik heb kardinalen ontmoet, grote vedetten en oud-burgemeesters... En toch was haar levensverhaal me zo dierbaar dat ik het optekende in mijn eerste boek.  Ze was daar trots op, en aan iedereen vertelde ze op welke bladzijde je haar verhaal lezen kon. 

Ja, ze was ouder geworden, en ja...het stappen ging wat moeizamer...  Ja..het zat haar allemaal niet meer zo mee...

 

Met liefde en vakkennis: kaasmeester Harry Schockaert

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

De naam 'Schockaert' klinkt in Mechelen als een klok.  De overbekende kaashandel aan de IJzerenleen is dan ook een soort van 'instituut' - een gevestigde waarde om 'U' tegen te zeggen.  In 1915 is alles begonnen met Louis Schockaert.  En nu is de vierde generatie aan de slag in deze bloeiende familiezaak.  Ann en Sophie hebben de fakkel van Harry Schockaert overgenomen.  En het doet deze laatste enorm deugd dat ze zijn passie voor dit heerlijke product hebben overgeërfd.  Men zegt al eens vaker dat een familiezaak niet weinig sneuvelt bij de derde generatie.  In dit geval zou het Harry geweest zijn die de boeken had moeten sluiten.  Het tegendeel is echter waar.  Harry die nu ook alweer een tijdje de kaap van de 70 levensjaren heeft overschreden, heeft de kaashandel nog méér succes dan ooit voorheen bezorgd.  Dit komt voornamelijk doordat hij de geest van de tijd begreep én doordat hij zich stevig wist te specialiseren.  Door liefde voor het vak en een enorme productkennis mag hij nu prat gaan op een unieke handelszaak waar kwalitatief hoogstaande artisanale kazen over de toonbank gaan.  Hier wordt de middelmaat méér dan overschreden.  Hier krijg je waar voor je geld.  Het pleziert Harry om te zien dat jongere generaties dit meer en meer beginnen te beseffen.  Men kiest terug voor eerlijke producten - met liefde vervaardigd - en niet voor industriël gefabriceerde voedingswaren.  Ik heb met Harry een boeiende babbel in Le Pain Quotidien...  Het is nog vrij vroeg en de IJzerenleen - die Harry ooit betitelde als de Mechelse Champs Elysées - komt langzaam terug tot leven...

 

Eerste Mechelse Reuzendag was reuze!

Het op Facebook aangemaakte evenement zorgde voor wat verwarring: velen verwachtten op 13 oktober laatstleden een heuse reuzenstoet door de stad te zien dansen.  Dat was echter niet het opzet van de 'Mechelse Reuzendag' die die dag plaatsvond in het Hof van Busleyden.  Bedoeling was wél om er met kandidaat-vrijwilligers van gedachten te wisselen over de uitbouw van de eerder dit jaar gelanceerde reuzenvereniging 'ReuzenMechelen' en over de toekomst van het Mechelse Reuzenerfgoed.  Zo gebeurde ook en... mét resultaat.  Er werden immers niet alleen een pak toffe ideeën uitgewisseld maar ook een eerste activiteit afgesproken: op 11 november gaan de kinderreuzen voor de allereerste keer mee Sinte-Mette zingen.


Flying doctor Tony De Bondt...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Met de ingebruikname van het immense Sint-Maartenziekenhuis vorige week werd geschiedenis geschreven...  Hiermee kwam ook een einde aan de campussen in de Mechelse binnenstad én Duffel.  Het lot van het voormalige Sint-Jozefziekenhuis ('de kliniek van Peeters') in de Leopoldstraat en OLV-gasthuis - nadien Dodoensziekenhuis aan de Zwartzustersvest werd hiermee voorgoed bezegeld.  Een nieuw tijdperk is aangebroken. 

Vandaag praat ik met Tony De Bondt die jarenlang chirurg en hoofdgeneesheer was in het Stedelijk OLV-ziekenhuis.  Op zijn 59ste ging de onlangs 82 jaar geworden dokter op pensioen.  Honderduit vertelt hij over zijn werk in het ziekenhuis én over zijn grote passie: vliegtuigen.  In de tuin van zijn woning - een prachtig verbouwde 18de eeuwse hoeve aan de Hoogstraat in Zemst - even voorbij Hombeek - staat nog een Piaggo uit 1960.  Tony kocht het toestel in 1974.  Het behoorde tot een lot van vier vliegtuigen.  Hij heeft er aardig wat uurtjes mee rondgevlogen.   Wegdoen kan hij het toestel niet.  Ook al was het nadat het erg beschadigd werd bij een buiklanding (Tony zat niet zelf aan de stuurknuppel), niet meer vliegveilig.   Ook de buren zouden het toestel missen.  Passanten bekijken het nog steeds bewonderend, schoolkinderen komen het bekijken en er worden nog communiefoto's bij genomen...  Het vliegtuig heeft té veel herinneringen voor onze 'flying doctor'...

 

10 j Duende: de kracht achter de creativiteit

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Men noemt het Outsiderkunst... What's in a name?  Misschien klinkt  de term Art brut wel juiser.  Het geeft het spontane, authentieke van die kunstvorm meer aan terwijl de term outsiderkunst eerder verwijst naar de uitsluiting in plaats van op de inclusie waarop we inspelen... Maar eigenlijkt houdt me dit niet zo bezig.  Ik wil alleen kwetsbare kunstenaars kansen geven om met sterke kunst naar buiten te treden en een ontmoeting aan te gaan met het reguliere kunstcircuit.  Want eigenlijk is het zo dat dze twee werelden vaak onterecht worden gescheiden.

Aan het woord is Mia Lettany, de drijvende kracht achter Galerie Duende in de Katelijnestraat.  Ze praat enthousiast over de dingen waarmee ze bezig is. Enthousiasme:  dat is hélemaal waar Duende voor staat.  De naam is immers afgeleid van de Spaanse uitdrukking 'El Duende' en dat betekent 'de kracht achter het creatieve leven van de mens'.   De naam kon niet beter gekozen worden.  De term die ontleend werd aan de wereld van de Falmenco staat voor de passie waarmee je danst, of zingt... Vertaal het bij deze ook: hoe je artistiek bezig bent.  10 jaar bestaat de kunstgalerie nu.  En dat mag wel gevierd worden!  Dat doet Mia door een overzichtstentoonstelling in te richten met werk van heel diverse kunstenaars die in die voorbije jaren bij haar exposeerden.  De expo werd gisterenavond feestelijk geopend.  Tot en met 22 december kan je hem bezoeken.  Elke zaterdag van 11u tot 17u30...

 

The Posies blazen het dak van de Minderbroederskerk

Om de dertigste verjaardag van hun debuutplaat ‘Failure’ te vieren, ondernemen The Posies (US) momenteel hun ‘30th Anniversary Tour’, die hen over heel Europa en donderdagavond ook in Mechelen bracht.

In dezelfde bezetting als begin jaren ’90, braken ze in het CCM het kot af … we wensen de mensen van CC Mechelen veel goede moed om het dak van de Minderbroederskerk hersteld te krijgen … The Posies hebben dat er namelijk gewoon boenk afgeblazen !!!

       

Weven was zijn passie...

 

(foto's: Jan Smets)

Hij kwam s'avonds thuis van zijn werk en had zijn laatste beet nog niet binnen of hij trok naar de zolder.  Aan zijn weefgetouw.  Het was gewoon zijn passie.  Veel zagen we hem dan niet meer.  Midden in de nacht riep ons moeder dan naar hem: "Henri! wanneer komt ge nu slapen?"

Zo herinnert het zich, Monique Van de Werf.  Zo herinnert ze zich haar vader, Jan Hendrik Van de Werf.  Hij werkte lang bij de de bekende Mechelse firma's Braquenié, Geets en later de Manufactuur De Wit.  Daar oefende hij het beroep van tapijtwever uit.  En hij was érg goed in die stiel.  En hij leefde voor zijn vak.  Hij kon er gewoon niet mee stopppen.  Eénmaal thuisgekomen deed hij verder.  Urenlang.  Voor zijn kinderen, Pierre en Monique...  Amper zestig jaar oud overleed hij.  In 1960. Monique was nog maar net twintiggeworden.  Haar broer elf jaar ouder.

Het was heftig.  En tien weken later stierf ook onze moeder.  Ik was pas uit de rouw.  Ik ben zwart blijven dragen.  Zo ging dit in die tijd.  Emotioneel was het erg zwaar.

Ik praat met Monique in haar woning aan de Tervuursesteenweg in de Hanswijkenhoek... Zelf is ze nu ook weduwe geworden.  Mille, haar echtgenoot, ontviel haar twee jaar geleden.  Kinderen heeft ze niet.  Bij de pakken is ze niet blijven zitten.  Ze wil onder de mensen blijven komen, haar hobby's blijven beoefenen, handwerk... , Femma...  Moedig als ze is slaat ze zich er door...

 

Kunst maken met Jef

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Hij glundert.  Met recht en reden!  Vandaag is Jef Cloostermans op stap met zijn begeleidster Lotte Campforts.  Lotte is artistiek medewerker in Studio Borgerstein.  Deze Studio werd in 2009 opgericht als atelier voor kunstenaars met een beperking.  In die hoedanigheid maakt het deel uit van  Borgerstein vzw in Sint-Katelijne-Waver.  Zoals je weet is deze voorziening al vele jaren ondergebracht in het voormalig Sint-Jozefseminarie aan het IJzerenveld. Maar daarnaast bezit de vzw ook nog huizen in Mechelen waar cliënten onder begeleiding zelfstandig wonen.  Jef woont al verscheidene jaren in Borgerstein.  Nu huist hij in een paviljoen in de afdeling Berkendries, dat ingeplant werd achter het park van deze voorziening.  Zo'n drietal keer per week werkt hij in het atelier van de Studio.  En dat is het liefste wat hij doet.  Prachtige dingen maakt deze kunstenaar.  Zijn werk straalt een grote spontaniteit uit, en is grafisch erg sterk.  In Studio Borgerstein zijn er een twintigtal kunstenaars actief die op individuele wijze begeleid worden in tekenen en schilderen.  Hier kunnen zijn een persoonlijke stijl ontwikkelen.  De begeleiding zorgt voor inhoudelijke en technisceh ondersteuning en gaat een dialoog aan over het werk zodat zij beeldend kunnen groeien.

Jef is uitermate trots.  Hij heeft dan ook een uniek kunst(kleur)boek mogen uitbrengen dat nu te koop is in de Mechelse boekhandels Salvator in de Befferstraat, en de Zondvloed in de OLV-straat.  Met Jef ga ik op bezoek in deze winkels...