Oktober 2017

Mercado: opwarmer voor definitieve versie overdekte foodmarket

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Wie het vandaag om één of andere reden mocht gemist hebben: morgen kan je ook nog terecht in de voormalige Vleeshal in de Huidevettersstraat, waar als 'opwarmer' van het definitieve concept Curieus/sp.a voor de tweede keer een pop-up-mercado heeft georganiseerd.  Vandaag stonden de deuren er open van 10 uur tot 18 uur, en dat zal morgen niet anders zijn. De vorige editie kende een ware overrompeling (het evenement ging toen ook maar door op één dag).  Daaruit heeft men geleerd.  Men opteerde nu voor twee dagen.  Ook het aantal standhouders werd teruggeschroefd tot 33 en er werd meer ruimte gecreërd door enkele muren weg te breken. Ruimtelijk een hele verbetering.  Zo werd het vandaag gezellig druk maar overzichtelijk....  Kortom: dit smaakt naar meer.  De hal is ondertussen verkocht.  Veronique Smolders en Kevin Goos van Quali Drinks zijn de nieuwe eigenaars, en zij gaan de monumentale hal ombouwen tot een overdekte foodmarket - een mercado naar het Antwerpse model.  Of: wellicht nog beter!  Méchels dus!  De opening staat gepland voor het voorjaar van 2018...

 

Zo ver als je de rook van de schouw ziet vliegen...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets - Clément De Rooster)

Hij komt uit de schuur.  Stapje voor stapje en enigszins behoedzaam.  Hij kijkt ons aan, leunend op z'n schop.  De ouderdom heeft hem getekend, maar ondanks zijn gebogen houding - of nee: nét daarom dwingt z'n verschijnen respect af.  Dit is het resultaat van een levenslang hardwroetend werken.  Kromgewerkt.  Dat tonen ook zijn handen.  Handen die de grond hebben klaar gemaakt om vruchten voort te brengen, de koeien gemolken...  Z'n gelaat is doorploegd, maar zijn ogen tonen zowel zachtheid als wijsheid.  Ik denk spontaan aan belegen woorden als 'noest' en 'verknocht' en 'geworteld'...  Ze klinken als ontsnapt uit een Vlaamse boerenroman uit lang vervlogen tijden.  Maar ze passen hier wonderwel...

 

Karkas

  (foto's: Jan Smets)

De foto's grijpen me naar de keel - ze beklijven, slaan en zalven tegelijk.  Vanavond opende het Cultuurcentrum de ronduit boeiende fototentoonstelling 'Karkas'.   Onder deze noemer selecteerde één van de meest getalenteerde Belgische persfotografen - Tim Dirven - werk van 25 jaar.  Naar aanleiding van zijn vijftigste verjaardag toont hij ons zorgvuldig uitgezochte toto's.  Zijn oeuvre is omvangrijk.  Een keuze maken was dan ook niet eenvoudig.  Dirven neemt ons mee op reis van Brussel naar Mostar, Sar-e-Pol, Suusamyr, Damascus, Darfur, Kinshasa, Antananarivo en vele andere plaatsen op deze wereldbol.  Met Karkas schetst deze fotojournalist die werkzaam is bij de krant De Morgen, ons een beeld van de levensbeschouwelijke zoektocht die fotografie voor hem is.  De term 'karkas' verliest hier zijn negatieve en lugubere connotatie en staat voor de essentie waarnaar de fotograaf op zoek gaat.  Het karkas is hetgeen ons recht houdt en de duurzame structuur die overleeft als verder alles uit elkaar valt...

Met enige schroom vraag ik of hij even voor mijn lens wil plaatsnemen.  Dat doet hij - heel bescheiden. Ik voel me nu hélemaal amateur tegenover deze topfotograaf.  Hij ziet een tikkeltje op tegen deze avond, maar beseft dat het erbij hoort.  Plaatsnemen achter de micro - iets wat hij zo dadelijk doen moet - doet hem innerlijk sterven.  Het is zijn ding niet.  Communiceren doet hij het liefst via de camera...  En dat kan hij als de beste.  Zijn expressieve foto's in zwart-wit en kleur schudden je wakker en gaan tot op het bot, ontdaan van alle franjes.  Ze zijn diep-menselijk en direct.  Tim Dirven toont de mens die zoekt naar een wankele balans tussen cultuur, religie, politiek en ecologie.  Ze tonen 'verkruimelde mensen, doorleefd en gehavend, versleten gebouwen, wrakken, indringende landschappen...

Met deze expo hebben Anne Van de Voorde en Koen Leemans en de medewerkers van het Cultuurcentrum een uiterst knappe tentoonstelling opgezet die je zéker moet bezoeken.  Hij loopt nog tot 7 januari...

 

'Mechelen, feiten en façades' is terug van weggeweest!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Velen visten bij hun boekhandel achter het net met hun vraag naar het boek 'Mechelen. Feiten en façades'.   Telkens opnieuw moest men hen vertellen dat het  boek haast in een mum uitverkocht was.  Niet verwonderlijk.  Het knappe boek van Luc Van Hoeylandt en Marcel Kocken is dan ook een uniek naslagwerk voor elke boekenliefhebber: om zelf op de boekenplank te hebben of om cadeau te doen.  Het was zowaar één van de populairste boeken die de laatste jaren over deze stad is verschenen.  Het rolde van de drukpers in september 2015 en werd al heel snel een bestseller.  Met het resultaat dat de volledige oplage in minder dan een jaar uitverkocht was.  Daarom besloot de Mechelse uitgeverij ElenA het boek in een geactualiseerde versie opnieuw op de markt te brengen.  Oef.  Daar zullen niet weinigen héél tevreden mee zijn!  Vanaf maandag ligt het boek weer te kijk en te koop bij jouw favoriete boekhandel...

 

6 Mechelse studenten verpleegkunde steken handen uit de mouwen in Gambia

                    (foto: Jan Smets)

(boven vlnr: Giovanni Willems, Sebastien Seghers, Jens De Meyer, docente Annelies Ooms.  onder vlnr: Sofie Van Bruaene, Caitlin Rugtier en Sander Brigez)

In 1982 studeerde ik af als verpleegkundige.  Jawel: in een stilaan grijs verleden...  Vandaag kwamen er dan natuurlijk wel wat herinneringen boven toen ik met een sympathieke groep van zes eindejaarstudenten verpleegkunde een babbel had over hun wel heel tof project waar ze binnenkort aan zullen deelnemen.  Want het is inderdaad een boeiend avontuur waar ze zich van 16 april tot 11 mei in zullen storten.  Na een selectieproef zijn zij uitverkozen om hun school - Busleyden Atheneum Campus Botaniek in de Augustijnenstraat - te vertegenwoordigen in het Afrikaans land Gambia.  En nee: dit wordt niet louter een plezierreis.  Helemaal niet - al zal deze ervaring hun ongetwijfeld heel wat fijne en verrijkende momenten opleveren die zij voor hun hele leven niet meer zullen vergeten.  Daar ben ik zéker van.  De groep studenten zal met twee docenten - Kim Vermeulen (niet op de foto) en Annelies Ooms naar ginds vertrekken om er in health centers met de plaatselijke verzorgers en verpleegkundigen samen te werken.  Voor alle partijen zal dit beslist leerzaam zijn.  Werken in zorgcentra in Afrika is heel wat anders dan in ons Belgenlandje.  De groep zal zich vooral bezig houden met consultaties, bevallingen, vaccinaties, wondverzorging...

 

Met rammelende pillendoosjes...

 

(foto's: Jan Smets)

Je kon er vanmorgen niet naast kijken, en nog minder naast 'horen'.  Een flinke groep had zich verzameld op de Grote Markt, klaar voor een optocht door de Bruul naar het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg in de Korte Ridderstraat dat het hele gezelschap gastvrij zou ontvangen (mét een ontbijt van het Sociaal Huis van onze stad als toemaatje).  De zowat tachtig actievoerders - mensen uit de doelgroep én hulpverleners of werkers in Mechelse armoedeverenigingen, hadden zich gewapend met rammelende pillendoosjes: een sterk symbool dat de sensibilisatie-actie kracht diende bij te zetten.  Want dat wil men: gehoord worden!  Terecht.  Op deze jaarlijkse Werelddag van Verzet tegen Armoede is dit méér dan broodnodig.  In heel Vlaanderen wordt hier vandaag voor opgekomen.  Het Netwerk tegen Armoede trapt met de niet mis te verstane slogan 'gezondheid verdraagt geen uitstel' de campagne af in Vlaanderen en Brussel.  In Mechelen wordt dit alles mooi gecoördineerd door 'Geknipt' - een samenwerkingsverband van armoedeverenigingen De Keeting en De Lage Drempel, het artistiek-sociaal theatergezelschap 'Hof van Savooien', Straathoekwerk Mechelen, Vormingplus en Welzijnszorg regio Mechelen én Wijkgezondheidscentrum Wel en Wee.  Een (beeld)verslag...:

Frits De Ruyter is onze nieuwe Kleine Stadsartiest!

  (foto's: Jan Smets)

(kindersecretaris Walid El Handouz, kinderburgemeester Maija Mans, Nina De Smedt, Frits De Ruyter en afscheidnemend Kleine Stadsartiest Yannis Aghassaiy)

Sinds deze namiddag weten we wie de gloednieuwe Mechelse Kleine Stadsartiest is die de scepter overneemt van Yannis Aghassaiy - de eerste die deze titel dragen mocht.  En het moet gezegd: Yannis die als rapper twee jaar op menige podia stond , deed dat met verve!  Met een verbazende naturel en talent gaf hij het beste van zichzelf.  Bravo voor Yannis die de voorbije jaren bewees dat de appel niet ver van de boom valt.  De jonge artiest is immers de zoon van de overbekende Mechelse rapper Pita Saïd.  In 2015 wist hij tijdens de Grote Talentenshow de harten van jury en publiek te veroveren met het nummer 'Als ik droom'.  Tweemaal stond hij op het hoofdpodium van Maanrock.  Ondertussen nam hij een videoclip op en bracht hij een single uit.  En een full cd is in de maak.  Daarnaast jureerde hij op het Sinte-Mettefeest en werkte hij samen met voormalig Stadsartiest Circus Ronaldo. 

Vandaag werd in Moonbeat in de Oude Brusselstraat een nieuwe Talentenjacht op poten gezet.  Kandidaten die jonger dienden te zijn dan twaalf jaar, konden zich zowel inschrijven als solo-artiest of met een groepje.  Zeven kinderen waagden hun kans, en deden hun ding in heel diverse disciplines.  Het was voor de jury héél moeilijk om een beslissing te nemen, maar na enig overleg werd toch unaniem gekozen voor de tienjarige Hombekenaar Frits De Ruyter.  De glunderende winnaar die zich nu Kleine Stadsartiest mag noemen, en zich met een erg expressief gebracht  gedicht over chocolade en snoep wist te onderscheiden, leek enigszins verrast...  Proficiat aan de sympathieke Frits!  Maar ook een dikke pluim voor Nina De Smedt die veel waarderende woorden kreeg voor haar zelfgeschreven liedje over ADHD.  Met dit erg persoonlijke lied wil ze andere kinderen tonen dat ADHD je leven niet hoeft te bepalen.  De Kinderraad wil hier beslist nog 'iets' mee doen in de toekomst...

 

Serge Lazarevitch Trio wijdt nieuwe Jazzzolder-locatie in met prachtklanken



Vrijdagavond 13 oktober 2017
schreven Nick Cave and The Bad Seeds geschiedenis in Antwerpen met een beklijvend concert. Op diezelfde avond greep in de Refuge van Grimbergen in Mechelen een niet minder memorabel en intens concert plaats, zij het van geheel andere orde.

Jazzzolder Mechelen mocht op de eerste concertavond op de nieuwe locatie niemand minder dan de vermaarde Jazzgitarist Serge Lazarevitch ontvangen. Maar het Servisch-Franse jazzicoon kwam niet alleen. In het Serge Lazarevitch Trio laat de gitarist zich omringen met saxofonist Ben Sluijs en percussionist Teun Verbruggen, beiden ook gevestigde waarden uit jazzwereld. Of hoe Jazzzolder Mechelen de nieuwe concertruimte mocht inwijden met een topconcert van grote kleppers uit de jazzzscene
 

vernieuwd hotel en bezoekersparcours brengen (nog) meer leven in de brouwerij!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Brouwerij Het Anker vertelt een mooi verhaal.  Haar geschiedenis is helemaal verweven met deze van onze stad.  Van de brouwende begijntjes en het geliefde bier dat 'onze' Keizer Karel speciaal van Mechelen liet overbrengen naar Spanje tot de familiebrouwerij die het later werd.  Het plaatje klopt.  Deze brouwerij is helemaal verankerd in deze stad.  Puur Mechels.  En dat straalt ze ook uit.  Ze heeft dat gezellige karakter kunnen behouden.  En da's niet in het minst de verdienste van Charles Leclef, de vijfde generatie aan het roer van de brouwerij.  Van een bijna zieltogend bedrijf maakte hij een succesverhaal.  Gestaag, maar zeker.  Met liefde voor het vak en de roots van de brouwerij, maar met een duidelijke visie.  Het Anker is Mechels en daar zijn we trots op.  Natuurlijk moet je een goed product hebben.  Zoveel is zeker.  Maar de faam van de Gouden Carolus hoeft niet meer bewezen te worden.  Maar daarnaast moet je ook het 'verhaal goed kunnen verkopen'.  En ook dat lukt wonderwel.  Het Anker blijft ondanks toegenomen professionalisering die sympathieke, familiale en warme sfeer behouden. Van bier tot whisky: Het Anker scoort.  Maar de vernieuwing blijft zich doorzetten.  Nu werd ook het hotel méér dan grondig aangepakt.  Het hotel dat best OK  maar lichtelijk verouderd was, kreeg een ware metamorfose.  Wie morgen op de open-hoteldag  ook dit hotel bezoekt, zal het heel zeker merken.  Met zin voor detail werd het heel persoonlijk ingericht, met leuke knipoogjes naar stad en brouwerij.  Ook de lobby is nu veel meer uitnodigend geworden.  Enne: de 21 000ste bezoeker van de brouwerij werd geteld.  Het is Charles Leclef himself die hem verraste met een stevige drieliterfles van ons hemels bier.  Wat later knipte hij samen met z'n echtgenote ook het lint door van het nieuwe bezoekersparcours.  Ook dat is flink onder handen genomen en is attractiever dan ooit...  Stap je even mee?

 

Op uw gezondheid! Santé!

 

(foto's: Jan Smets)

Nou - na afloop van de voorstelling blijf je toch effe op je stoel 'geplakt' zitten.  Vrijblijvend kan je deze theaterproductie niet noemen.  Daarvoor snijdt het te diep in het vel.  Ze schudt je wakker en drukt je met de neus op de feiten.  En die zijn niet fraai te noemen.  Armoe maakt ziek.  En ziek maakt arm.  'Het Hof van Savooien' brengt deze dagen 'Op uw gezondheid! Santé' op de planken.  En net zoals de vorige producties is dit weer een sociaal-artistieke theatervoorstelling, deze keer in het kader van de Werelddag van Verzet tegen Armoede op 17 oktober.  Volgende week dus.  Gefocust wordt op de schrijnende situatie van velen die in de armoede verzeild zijn geraakt, en hierdoor het méér dan moeilijk hebben om de eindjes aan mekaar te knopen.  Vooral dan als ze getroffen worden door ziekte.  Nu mag onze gezondheidszorg tot de beste van de wereld behoren: voor een flink aantal mensen dreigt - of is ze - onbetaalbaar geworden.  Financiële mokerslagen krijgen zij die sowieso al niet het hoofd boven water kunnen houden als ze geconfronteerd worden met de stijgende kosten in de gezondheidszorg.  Daarover gaat dit stuk.  Ik maakte vanmiddag de generale repetitie mee.  Regisseurs Dirk Tuypens en Pier De Kock schreven een sterk scenario uit - wervelend, beklijvend en confronterend.  Dikke pluim.  En de enige man in het gezelschap, Marc De Knijf zal het me hopelijk niet kwalijk nemen ik als ik vooral de vijf actrices die samen met hem het stuk schragen bewierook.  Een aantal onder hem hebben aan den lijve ondervonden wat de problematiek kan betekenen.  Zij spelen dan ook niet zomaar wat toneel, maar brengen dit doorleefd - getekend door eigen ervaringen.  En dat voel je.  Al lachend noemen deze vrouwen zich 'de Hofdames van Savooien'.   Karin Haest, Rita Rosiers, Annick Verhaert, Jeannine Frison en Chris Van Asch hebben me weten te verrassen.  Méér: ze hebben me bij de strot gegrepen.  Geslaagd dus.