Augustus 2017

De verrijzenis van Cortenbach

  (foto's: Jan Smets)

Weinigen in onze stad zouden enkele jaren geleden nog durven hopen hebben op de redding van wat één van de mooiste stadspaleizen van Mechelen was.  Al heel lang was dit voormalige Hof van Cortenbach één van de schandelijkste kankerplekken.  Vaak werden pogingen ondernomen om het voortschrijdende verval tegen te gaan - maar dit leek soms wel een processie van Echternach.  Het lot van Cortenbach leek bezegeld.  De totale verkrotting en afbraak dreeg.  "Het had geen twee jaar meer moeten duren..." vertelt me architect Beeck.  Maar waar niemand in geloofde, gebeurde!  Plots kwam er schot in de zaak.  Het was niet 5 voor 12, maar 5 na 12 toen de stad het ooit zo monumentale pand kocht en besloot om het stadspaleis terug haar historische uitstraling te geven.  Dit was een ambitieus plan - beslist niet minnetjes.  Maar de restauratiewerken gingen van start en tot hiertoe verliep alles van een leien dakje.  Van 'dakje' gesproken: vandaag werd het hoogste punt bereikt, en zoals de traditie dat wil, ging dit gepaard met een 'hoogstepuntviering', waarbij schepen Greet Geypen de deksteen mocht plaatsen op de schouw die het hoogste punt van het gebouw is....

 

'de vulpen en het stoempeke karjon'

  (foto's: Jan Smets)

"Het gedicht gaat over een vulpen en een stompje potlood" zei ze me. "...en het zou geschreven zijn door Hendrik Diddens...".  Mijn buurvrouw die dit ooit ergens had gehoord was er erg benieuwd naar, en vroeg of ik haar verder konhelpen.  Tja.  Natuurlijk kende ik Hendrik Diddens wel.  Hij was de auteur van het Mechels Dialectwoordenboek dat in 1986 werd uitgegeven, en hij was net als ik een rasechte inwoner van de Hanswijkenhoek - generatiegenoot van mijn grootvader die hem goed gekend had.  Met wat opzoekingswerk en wat hulp van familieleden van Hendrik, ontdekte ik het gedicht in m'n eigen boekenkast, waar het wat al te lang onaangeroerd was gebleven en in de vergetelheid was beland.  In het dunne boekje 'Fabels van de Voddemet' dat net als het dialectwoordenboek in 1986 was uitgegeven, stond het zwart op wit gedrukt.  Het gedicht was opgedragen aan het indertijd bekende 'Malinwa-icoon' Bert De Cleyn.  Toen deze twee werken uitkwamen was Hendrik Diddens 72 jaar.  Zijn hoogbejaarde zus Tineke vertelt me dat hij twee weken voordat het dialectwoordenboek zou worden voorgesteld in ons stadhuis, Hendrik plots stierf...

 

Jonge finalisten en Compro Oro schitteren op vijfde JazzContest Mechelen



Vrijdagavond 25 augustus 2017
, tijdens de eerste dag van het Mechelse stadsfestival Maanrock, vindt de alweer vijfde finale van JazzContest Mechelen plaats. De feeërieke museumtuin van Hof van Busleyden is daartoe opnieuw het gedroomde decor.

Uit de dertien kandidaten, haalden acht de laatste halve finale, de vier die overbleven dingen nu naar de geldprijs, opnametijd in de studio en veel kansen om live te spelen, een optreden op Jazzathome 2018 incluis. 

Beniti Cornelis - de kunstenaar van het onverwachte en onaffe - is niet meer

  (foto's: Jan Smets)

Hij was één van die hedendaagse Mechelse kunstenaars die me oprecht wist te raken en ontroeren.  Eind van dit jaar zou hij 71 jaar worden.  Maar het heeft niet mogen zijn.  Nadat hij de laatste jaren te kampen had met gezondheidsproblemen is hartfalen hem uiteindelijk fataal geworden. Beniti Cornelis stierf in de nacht van zaterdag op zondag in het Imeldaziekenhuis.  Met Beniti verdwijnt één van de allergrootste beeldende kunstenaars van zijn generatie.  Enkele jaren geleden werd Beniti Cornelis nog eens ten tonele gevoerd op de boeiende overzichtstentoonstelling 'Niet van gisteren' in het Cultuurcentrum, en in 2014 zette het Hof van Busleyden hem in de kijker met de expo: 'Serendipity. De kunst van het onverwachte'.  De lyrisch abstracte werken van Cornelis gingen er in dialoog met jazzy muziek van Frank Vaganée: een gedurfd concept.  Het is toen ook dat ik de kans kreeg bovenstaand portret van de innemende kunstenaar te nemen...

 

Ingrid en Guido stoppen met frietjes te bakken...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Gazet van Mechelen blokletterde het al in zijn weekendeditie.... Jawel: het sympathieke koppel, Ingrid Meynaerts en Guido Van Goolen, hebben besloten om te stoppen met hun frituur op de Korenmarkt.  Geen nood: de bekende frituur wordt, nadat zij beiden er eind van deze maand het bijltje bij neerleggen, overgenomen.  Maar het zal voortaan zonder hen beiden zijn.  Beiden zijn nu zestig en bijna zestig, en in hun achterhoofd speelden ze al langer met het idee.  Toch is nu alles wat in een stroomversnelling gekomen.  In zoverre dat op 1 september - bij de start van het nieuwe schooljaar, de zaak zal worden uitgebaat door een broederpaar.  Het wordt een nieuwe start voor dit 'monument'.  Méér dan veertig jaar lang deden ze hier hun werk met veel zin en oog voor kwaliteit. En met een ongedwongen klantvriendelijkheid.  Daarvan getuigen velen die hier een frietje kwamen steken. Voor zij beiden hier aan de slag gingen, stond er  rond de periode van de Tweede Wereldoorlog op dit plein reeds een 'frietkarreke'.  Nadien nam een Willebroekenaar het 'karreke' over.  Maurice - want dat was zijn naam - hield dit 15 jaar vol, totdat de ouders van Guido de traditie hebben voortgezet. En zo komen we vanzelf bij Ingrid en Guido terecht die in hun voetsporen verder gingen...

 

Waar ooit de Nekker huisde...

 

(foto's: Jan Smets)

Ook vandaag was er weer een overrompelende belangstelling voor de tweede zomerwandeling van Mechelenbinnenstebuiten.  Waar vorige week de wijk rond Leuvensesteenweg werd verkend, was het nu de beurt aan de wijk Nekkerspoel.  En deze buurt is zo omvangrijk en boeiend dat ze ook bij de derde wandeling onder de loupe zal worden genomen.  We gingen op stap met Marjan De Roo en Luc Croonen, en wie ze vandaag mocht gemist hebben, kan deze zelfde gidstocht woensdag aanstaande ondernemen.  Vertrek om 19 uur op de parking van de Lakenmakersstraat...

 

Een 'gevallen vrouw' die er nog steeds 'staat'! - Jo Leemans 90 jaar.

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

"Maar niet zeggen dat ze hier straks gevierd wordt!  Ze weet nog van niks..."  waarschuwt een verzorgster mij bij het binnenkomen van woonzorgcentrum Milsenhof, als ik met mijn bloemetje de balie passeer... "Ze zit nog op haar kamer."  Zo dadelijk is het etenstijd.  Lang woont ze hier nog niet.  Nadat ze nog niet zo lang geleden weer eens onzacht tegen de vlakte was gegaan in haar appartementje in de Varkensstraat, werd het besluit genomen.  Het was niet langer veilig meer te noemen dat ze alleen woonde.  Het risico op vallen werd té groot.  Dat vond dochter Betteke, en eigenlijk besefte ze het zélf ook wel.  Daarom verhuisde ze naar dit rust-en verzorgingstehuis.  Niet langer ziet ze vanop haar terras op Sint-Romboutstoren, maar ze heeft nu een prachtig zicht op de contouren van de OLV-over-de-Dijlekerk.  Jo Leemans lijkt zich er mee verzoend te hebben.  "Ik mis alleen mijn poezen.  Daar denk ik constant aan.  Ach, ik ben altijd zo'n 'poezemoe' geweest. En toch mocht ik er als kind geen hebben doordat ik aan astma leed.  Gelukkig worden mijn Snippeke en Snappeke nu goed verzorgd in een poezenpension..."  Jo zit veiligheidshalve in een rolstoel.  Naast haar op tafel staan al wat bloemen en ligt een stapeltje nog ongeopende brieven en kaartjes.  Overmorgen, zondag 13 augustus, mag Jo Leemans 90 kaarsjes uitblazen.  En da's best een mijlpaal te noemen...

 

Mechelse Opsinjoor stapt 48ste Dodentocht voor Felix Project

In het Mechelse is hij al jaren een bekende verschijning en ook in wandelmiddens ver buiten onze Dijlestad is hij een graag geziene gast: de enige échte (levende) Opsinjoor, Rik Wesemael.  Morgen, vrijdag 11 augustus, treedt hij aan voor dé wandelklassieker in ons land.  Voor de 32ste keer stapt hij dan de befaamde Dodentocht mee en dat doet hij dit jaar ten voordele van het Felix Project, dat zich inzet voor zwerfkatten. 

 

 

...als een storm voor de kust van Oostende...

  (foto's: Jan Smets)

 

De watervallende poëzie van Mark Van Tongelen is fijnproeverij van de bovenste plank.  De woorden dwarrelen, zwerven - wervelend...  Mechelaar Van Tongelen (°1956) hoeft zich écht niet meer te bewijzen.  De dichter die nu al flink wat jaren in aangrenzend Bonheiden woont is een grote naam in de wereld van de poëzie.  Zijn werk wordt - terecht - sterk naar waarde geschat en de vaak steengoede recencies bewijzen dat hij een talent is om te koesteren.  Jammer dat poëzie nogal eens stiefmoederlijk behandeld wordt.  Spijtig dat een dichtbundel niet hoog op het prioriteitenlijstje staat bij een bezoek aan de boekhandel.  Maar mag ik nu een lans breken voor de nieuwste bundel van Mark Van Tongelen: elke boekenminnaar en elke liefhebber van taalvirtuositeit moet beslist het poëziehoekje van z'n favoriete boekhandel opzoeken en 'De loeiende tier' in z'n boodschappenmandje leggen.  Dit is dichtwerk om van te genieten - met kleine porties - op het salontafeltje of nachtkastje te leggen - van te proeven, om te herkennen, om over te mijmeren.  Vanmorgen zat ik met Mark bij een koffietje in boekhandel De Zondvloed in de OLV-straat. Luisteren naar Mark is een genoegen.  Hier praat een levenskunstenaar, een filosoof...  We praten over leven en dood, over de zee, en kunst, en dichters, over een veranderende wereld...Eb en vloed - zondvloed van woorden en gedachten.  "Er is geen grens aan het verbeelden" schrijft recensent Johan Reijmerink over dit werk.  Hij heeft volkomen gelijk.

 

80...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Tachtig jaar zou hij gisteren geworden zijn...  Ik stond er eerlijk gezegd wat versteld van.  Voor mij blijft hij altijd die jonge veertiger die op die noodlottige Kerstdag van 1980 samen met zijn echtgenote Liliane omkwam in dat dramatische verkeersongeval op de Lierse ring.  Het nieuws sloeg in als een bom, en op menig Kerstdiner werd het héél erg stil toen de televisie hierover berichtte...  Vlaanderen verloor één van zijn populairste zangers; één van de mooiste en warmste stemmen die hier ooit te horen was.  Louis Neefs had talent te over, was bovendien erg charismatisch en intelligent.  Hij nam geen blad voor de mond.  Kortom: Louis Neefs was een persoonlijkheid.  Vergeten werd hij nooit.  37 jaar is het geleden.  Louis zou altijd 43 jaar blijven...  Was hij blijven leven, dan zou hij gisteren 80 kaarsjes mogen uitblazen.  Ongelooflijk eigenlijk.  Gisteren zullen zijn zonen Günther en Ludwig ongetwijfeld nog meer dan anders aan hem gedacht hebben.   Aan hem, die hun vader was; aan Liliane die hun moeder was.  Maar ook voor zijn zus Connie en nichtje Hannelore Candries die haar oom nooit kende, was het gisteren een wel erg bijzondere dag.  In het Kempische Gierle, het geboortedorp van Louis, was Connie gisteren aanwezig om zijn verjaardag te herdenken.  Maar ook Mechelen waar Louis studeerde, lang woonde en waar hij ook een tijdlang gemeenteraadslid was, zal zijn illustere 'adoptiezoon' binnenkort in de volle schijnwerpers brengen.  Terecht!  Op 13 oktober organiseert CD&V-Mechelen, de erfgenaam van de partij waarvoor Louis lang geleden opkwam, een huldeconcert in de Stadsschouwburg.  Connie en Hannelore zullen daar het beste van zichzelf geven om liedjes van toen en nu ten berde te brengen.  En dat zullen ze doen met verve, want beide dames hebben talent te over.  Niks voor niks zijn ze 'Neefsen' en dat staat garant voor tijdloze kwaliteit!