Juli 2017

The Bonnie Blues bezorgt Mechelen wonderlijke en swingende zomeravond



Deze zomer is het volop kiezen geblazen voor Mechelse Melomanen op donderdag: een avondje Parkpop of op naar T'île Malines waar Zolderzang dan resideert. Zo-ook gisteren, donderdag 13 juli 2017. In de Kruidtuin bracht Parkpop The Bootleg Sixties op het podium, wat vast een leuk feestje opgeleverd heeft. Mechelen Blogt koos voor Zolderzang en liet zich naar de jaren vijftig en verder terugflitsen, samen met  The Bonnie Blues.

Het trio bracht onschuldige, melancholische maar ook flink ondeugende deuntjes met een hoge rode oortjes-factor ten gehore. De dames deden dat met klasse en vette knipogen, subtiel of net niét...

Een leven stevig op de pedalen: Vic Van Nuffel

 

(foto's: Jan Smets.  Archiefbeelden: Geert Clerbout - boven:kampioen België, 1959)

Zeebrugge.  Heiststraat.  Een korte maar vrij hevige bui: het wolkendek is grijs en we krijgen een zomerdag op z'n Belgisch na wekenlang boven onze stand te hebben geleefd.

De vismijn is vlakbij.  De zee is dat ook.  Maar die heb ik niet gezien.  Daar was geen tijd meer voor.  Méér dan drie uur heb ik naar haar geluisterd: een wervelend verhaal - bol staand van anekdotes, leuke herinneringen; een levensverhaal van knokken, er-voor-gaan, van vallen en opstaan.

Ze doet open.  Het ijs is dadelijk gebroken.  Meer nog: er is geen 'ijs'.  Vanaf het eerste moment klikt het.  Ze toont zich een warme, spontane vrouw - sterk, puur én écht.  Ze heeft lak aan hypocrisie - aan vals vertoon heeft ze een broertje dood.  Ze is wie ze is en wie ze altijd was...: Victoire - 'zeg maar Vic' Vannuffel...

 

"Ik heb een familie gevonden in Mechelen..."

met categorie:  

  (foto: Jan Smets)

"Ik heb een familie gevonden in Mechelen.  Mechelen is fantastisch!"

Dat zegt ze, en dat herhaalt ze nog een paar keer in ons gesprek.  Ik geloof haar.  Ze voelt zich hier heel erg thuis.  Voor mij zit een gelukkige vrouw die eindelijk 'thuisgekomen' is.  Ze is nu 46 jaar maar voelt zich veel jonger.  Het onzekere meisje dat ze vroeger was heeft vrede gevonden met en in  zichzelf.  De kwetsuren van het verleden hebben gemaakt tot wie ze nu is: een kunstenares die zich ten volle kan uiten in haar werken; een  dankbare moeder van vier met een job waarin ze zich kan uitleven en die haar veel voldoening schenkt.

Charmaine Lenisa is van ver gekomen.  Letterlijk en figuurlijk.  Haar zwervend bestaan dat begon in Kaapstad heeft haar bij toeval in Mechelen doen belanden.  Vijftien jaar geleden is ze hier voor de eerste keer 'gestrand'.  Het was liefde op het eerste gezicht.  Na één jaar verliet ze deze stad omdat het leven haar weer elders bracht.  Maar ze keerde terug...

Voor mij zit een gevoelige vrouw - een warme persoonlijkheid...  Het verlegen meisje heeft plaatsgemaakt voor een vrouw die ontdekte wie ze was en wat ze wou.  In haar schilderijen 'lees' je haar verhaal.  In haar werken toont ze wie ze is.  Haar emoties en levenservaringen borstelt ze op doek.  Ze weet precies in welke levensfase ze een bepaald werk maakte, en ze kan heel goed  terug oproepen wat ze toen voelde.  Haar werk is zeker ook therapeutisch geweest voor haar.  Een vrouw die ooit een expositie van haar bezocht, begon spontaan te wenen bij een werk... Ze verontschuldigde zich.  Maar Charmaine vond dit het grootste 'compliment' dat ze kon krijgen.  Ze had duidelijk iets van haar emoties kunnen overbrengen op iemand anders.  Deze vrouw had zich 'herkend' in haar schilderij.

Morgenavond zal er in het Maurus Moreelshuis in de Moreelstraat in het Groot-Begijnhof de prémière doorgaan van een film die Bert Vannoten over haar en haar werk maakte.  Een jaar lang volgde hij Charmaine.  Om 19 uur is dit werkstuk - dat Charmaine zélf nog niet zag - er te bekijken.  Iedereen is uiteraard welkom!

 

Kunst in de kantlijn...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Misschien is dit wel eens een leuk ideetje voor een zomers fietstochtje?  Niet alleen in de historische binnenstad valt er wat te bekijken.  Ook in 'de kantlijn' van Mechelen valt er heel wat te ontdekken.  Monumentale kunstwerken zijn het niet.  Nee.  En toch hebben ze een hoge artistieke waarde.  Ze ogen eenvoudig, zelfs wat kinderlijk..., maar in de ogenschijnlijk simpele uitvoering en de klare lijnen tonen ze ook een sterke communicatiekracht.  Ze doen ons glimlachen - ze weten te ontroeren, en ze roepen heel wat nostalgische gevoelens op.  Ik heb het over de keramieken kunstwerkjes van Georges Herregodts in Mechelens mooie landelijke dorpje Leest en naaste omgeving.  Herregodts die tussen 1974 en 1983 priester was in Leest overleed dit jaar, op 11 maart, in zijn geboortestreek - in Ronse.  Hij werd 90 jaar...  De man is niet zomaar onopgemerkt voorbijgegaan in het Zennedorp.  Hij hield van Leest, en Leest mocht hem ook graag.  In 1978 schreef hij het boek 'Leest geweest'.  Maar de creatief begaafde priester, deed meer dan 'pastoraal-bezig-zijn' en schrijven.  Hij verrijkte 'zijn' dorp ook met een aantal fraaie kunstwerkjes dus...

Bovenstaande foto toont géén Leests kapelletje.  Dat niet.  Maar het is te vinden aan de Stuivenbergbaan.  Aan de wanden schommelt een processie voorbij, met fanfare, pastoor, begijntjes,misdienaars,'sjampetter'...: een beeld van lang vervlogen dagen...  Het roept herinneringen op aan Timmermans, Claes... Daar en in zijn eigen jeugd haalde Herregodts de inspiratie, maar hij interpreteerde het op zijn eigen - heel herkenbare wijze...

 

Vader Janneke

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Hij trok voorzichtig de deur achter zich toe en knipperde even met z'n ogen.  Het zonlicht bliksemde fel en deed de bolle kasseien blinken.  De harde schaduwen wierpen scherpe contrasten in het smalle straatje.  Maar hij trok zijn jasje keurig recht - ging met zijn linkerhand even strelend door zijn verzorgde sikkebaard en met zijn knokige rechterhand klemde hij zijn wandelstok vast.  Dat was een mooie.  De bovenkant van de stok waar nu zijn hand op ruste was fraai gesculpteerd.  Het toonde het hoofd van een wat wonderlijk en sprookjesachtig manspersoon met een lange baard en doordringende ogen.  Hij was trots op deze stok, en waar hij ging ging de stok ook mee.  Om de hoek van de Conventstraat zag hij net twee begijnen als onafscheidelijk duo de Nonnenstraat indraaien.  Hij stond even stil - als leek hij te twijfelen of hij links of rechts zijn wandeling zou starten.  Uit het Fonteinstraatje kwamen op hun houten klompen een paar belhamels gelopen.  De ene had zakje 'marbollen' bij.  "Dag vader Janneke!" riepen ze hem toe.  Eén van de twee veegde een dikke gele snottebel weg met de mouw van zijn hemd.  Hij glimlachte.  Hij kende deze belhamels.  En elke belhamel kende hem.  Gewapend met zijn noodzakelijke barbieratttributen trok hij twee keer per jaar langs de Mechelse stadsscholen om het jonge volkje te voorzien van een deftig kapsel.  Hij was hiervoor aangesteld door het stadsbestuur.  Dit was een gratis aanbod aan de Mechelse jeugd.  Enkel wie een 'frou-frouke' wou, diende hiervoor 1 cent op te hoesten.  Vader Janneke deed dit graag.  Het was een karwei dat hij voor geen geld van de wereld wilde missen, en het was een welkome afwisseling in zijn werkzaamheden als Staatswerkman- barbier-herbergier...

 

Hof van Grimbergen

met categorie:  

De dame die het "Hof van Grimbergen" bewoont, u weet wel dat eclectische pand van F. Hemelsoet in de Bruul waar ooit de ASLK was, is op zoek naar de geschiedenis van het gebouw. Niet alleen van het gebouw maar ook van de eerste bewoners (eigenaars) tot heden. Op www is daar niet gek veel over te vinden. Dus bloggers die er meer over weten, uw kennis is zeer welkom. Dank u allen.

 

over thuiskomen...

(foto: Jan Smets)

'Thuis is waar je toren staat'...  Sorry voor het inpikken van het creatieve idee van een gekend Belgisch biermerk.  Da's misschien niet fraai, maar het geeft wel m'n gevoel weer... Dit is alvast de gedachte die me opkwam na enkele weken weggeweest te zijn uit mijn 'thuisstad'.  Het doet een mens mijmeren over dat 'thuisgevoel' En misschien moet je wel een tijdje weg van een vertrouwde plek - 'thuis opstappen' en je manier van kijken wijzigen (om Herman De Coninck te parafraseren) om te vatten wat dit in feite is - thuiskomen -

Vorige week bezocht ik het Nationaal Archeologisch Museum in Athene.  Ik was er voor het eerst en het laatst in 1977 - op de klassieke schoolrondreis door Griekenland.  Deels had het te maken met het opzoeken van verkoeling in deze moordend hete metropool waar ik een liefde/haat-gevoel mee heb.  Op de Acropolis voel ik me lyrisch en het doet me steeds wat om te staan op deze historische plek - bakermat van een groot stuk van onze Westerse beschaving.  Anderzijds kan Athene chaotisch en stresserend zijn: een miljoenenstad waar bijna de helft van de Grieken zijn thuishaven(?) heeft gevonden.  De aanzuigkracht van deze stad is groot.  Voor velen is het de haven van de laatste hoop.  Velen lijden er ook schipbreuk en zien er hun toekomstdromen smelten als sneeuw voor de zon...

Dit grote boeiende museum bezit de grootste schat aan antieke vondsten van het ouwe Hellas, en bestond dit najaar net 150 jaar.  Daarom werd er een uiterst knappe tijdelijke tentoonstelling opgezet rond de legendarische held Odyseus, die na tien jaar vechten voor de Trjojaanse muren er nog eens tien jaar over deed om weer thuis te komen op zijn geliefde eiland Ithaca.  Zwalpend over de zee, geplaagd door stormen, verstrikt in de amoureuze netten van welgevormde dames, belaagd door monsterlijke randfiguren en een toornige en wraakbeluste Posseidon...

De expo die bol staat van de visuele effecten toont de eeuwige reis van de mens... Odysseus staat hier voor elk schepsel dat reist tussen wieg en graf.  En dat wordt erg mooi en thematisch opengetrokken.  De artefacten uit het verleden gaan knap in dialoog met het werk van een aantal dichters zoals de Griek Kavafis die het zo weet te verwoorden in z'n gedicht 'Ithaca': "Hou je geestesoog steeds op Ithaca gericht. Daar te komen is je uiteindelijke doel..."                                       

Wat heeft dit nu uiteindelijk met Mechelen te maken?  Niks.  En toch.  Niks en toch alles!  ...