April 2017

Mechelenbinnenstebuiten blaast 30 kaarsjes uit!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Een dertigste verjaardag mogen vieren als vereniging is niet niks.  Daar mag je dus best trots op zijn.  Mechelenbinnenstebuiten mag dit jaar dertig kaarsjes uitblazen.  De taart oogt lekker, en ..er zitten wel héél lekkere kersen op.  Vandaag werd het startschot gegeven van dit feestjaar.  Dat gebeurde - hoe kan het ook anders - met een eigen-zinnige wandeling door de stad.  Met een positief-kritische blik - zoals we het gewend zijn van MBB wordt gekeken naar de periode 1987-2017.  De aanblik van onze stad is grondig gewijzigd, en dit veelal in positieve zin.  Maar MBB zou MBB niet zijn mocht ze daar niet hier en daar een kritische kanttekening bij maken.  En dat kan én mag MBB.  Als onafhankelijke vzw is dat ook de sterkte van de vereniging.  Het moet gezegd: het is een formule die in de smaak valt.  En dat bewijst het nog steeds groeiende succes.  Burgemeester Bart Somers liep vandaag de wandeling mee, en bewijst hiermee ook zijn oprechte belangstelling voor de werking van MBB.  Na de gegidste tocht door het Mechelen van de laatste drie decennia volgde een al even gesmaakte feestelijke receptie in de Keldermanszaal van ons stadhuis.  Zo'n zestig abonnees en sympathisanten waren vandaag op het appèl en zullen ook waarschijnlijk reikhalzend uitkijken naar de andere activiteiten die nog op stapel staan in dit jubileumjaar...

 

Malinovi zvon (2)

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Jo Haazen gaf Sint-Petersburg haar beiaard terug.  Zo kan de Sint-Petrus en Pauluskathedraal op het Hazeneiland in de Nevadelta weer zingen.  En het lied klinkt mooi over de stad aan de Finse Golf.  Peter de Grote - de stichter van deze verbazingwekkende metropool - zou tevreden zijn.  Met de tsaren liep het niet zo goed af.  In oktober 1917, straks 100 jaar geleden, gaf pantserkruiser Aurora het startschot voor de revolutie.  Het Winterpaleis werd bestormd.  Over en uit was het voor de Romanovs.  Een nieuw tijdperk begon. Lenin vestigde een nieuwe maatschappij.  Stad en land ondergingen een ingrijpende metamorfose.  Het gelijkheidsideaal zou spoedig ook een knellend juk zijn.  Maar ook hieraan kwam een einde.  Perestroika en Glasnost zorgden sneller dan verwacht voor razendsnelle veranderingen die de Kremlinleiders niet meer in de hand konden houden. Het communistisch systeem werd begraven en Rusland kreeg...een nieuwe 'tsaar'.  Het westen bekijkt hem met enig argwaan, maar populair is hij wel in eigen land.  Hij gaf de Russen hernieuwde fierheid. Vladimir Poetin is geboren Petersburger en blij met de nieuwe beiaard schreef hij onze voormalige stadsbeiaardier Haazen: "Na lange afwezigheid in Sint-Petersburg weerklinkt weer een uniek muziekinstrument dat de inwoners bekoort.  Ik bedank de initiatiefnemers voor het vrijgevige gebaar dat getuigt van hoogachting en liefde voor onze stad!"  We staan in de klokkenkamer van de toren van de kathedraal.  Ik zie de beiaard waarvoor Jo Haazen zo ijverde... Een droom werd werkelijkheid. 

 

27ste editie van Nationale Plantenbeurs Hombeek baadt in Belle Epoque-sfeer



Zondag 30 april 2017
vindt voor de zeventwintigste keer alweer de Hombeekse Nationale Plantenbeurs plaats, een absolute must voor plantenliefhebbers en beslist ook de moeite voor wie géén groene vingers heeft.

Van oorsprong een schoolproject van de Sint-Maartensschool in Hombeek, is de Nationale Plantenbeurs verworden tot een vermaard event, met behalve de ruim tweehonderd standhouders uit binnen- en buitenland, ook voldoende randanimatie en ook aan de innerlijke mens wordt steeds gedacht, in de tenten en op de buitenterrasjes. 

Malinovi zvon (1)

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Het is koud in Sint-Petersburg.  Ijzig zou ik het niet durven noemen, maar je voelt dat de winter nog niet zo lang geleden haar koffers pakte.  De lente laat zich voorzichtig voelen en de hele dag is de lucht helder en staalblauw.  We varen op de Neva, de brede stroom die deze miljoenenstad opdeelt.  Ze is niet zo bijster lang - iets meer dan zeventig kilometer.  Ze is de levensader van deze stad en het koppelteken met de zee: de Oostzee -  de Finse Golf.  We beklimmen de koepel van de Izaäkkathedraal die één van de grootste kathedralen van de hele wereld is.  Het uitzicht over stad en omgeving is overweldigend.  We merken nu ook goed dat Sint-Petersburg bestaat uit meerdere eilanden.  De Izaëkkerk staat op de Grote Zijde dat zowat het hele historische centrum van de stad beslaat.  Over de Neva zien we het Vasiljevski-eiland liggen met zijn paleizen, kerken en universiteitsgebouwen.  Aan de andere ligt Viborgkaja-eiland en daar net tussenin ligt Petrogradskaja met zijn vooruitgeschoven 'post': het mini-eilandje met de Petrus en Paulusvesting en de kathedraal met gouden spits die dezelfde naam draagt.  Het is daar dat de wieg van deze boeiende en fascinerende stad stad stond.  Hier begon het allemaal voor Sint-Petrusburg: de stad waar Tsaar Peter de Grote van droomde en die hij in 1703 heeft gesticht.  Deze voortvarende, ondernemende maar ook meedogenloze Russische heerser trok zijn land uit de duistere middeleeuwen.  Hij gaf het aansluiting met de Westerse mogendheden en rekende af met het conservatisme van z'n land en zijn heersers.  Bovendien bezorgde hij Rusland een weg naar de zee.  Het onmetelijke continentale land kreeg een maritieme link.  De tsaar-schepenbouwer wou in het desolate gebied aan de Oostzee zijn nieuwe hoofdstad vestigen - weg van het Moskou dat hij verfoeide.  De stad ontstond op de tekenplank - geïnspireerd op het Amsterdam dat hij kende vanop zijn reizen: compleet met rechte straten en halfcirkelvormige kanalen.  In amper een paar decennia werd het een metropool van betekenis met schitterende paleizen, kerken en ambtsgebouwen.  Op het Hazeneiland werd de vesting gebouwd.  Jo Haazen, onze voormalige stadsbeiaardier en directeur van de Mechelse Koninklijke Beiaardschool Jef Denyn, woont nu al zo'n zevental jaar in Sint-Petersburg.  Gehuwd met een Russische heeft hij na zijn pensioen de Dijlestad verruild voor deze metropool.  "Nee, het Hazeneiland is niet naar mij genoemd...", lacht hij.  "Het was wel een hoger gelegen eilandje - geschikt voor de bouw van de vesting die Peter De Grote voor ogen had.  Hazen zoeken ook steeds een hoger en droger plekje op.  Vandaar de naam..."  Op de dag van afspraak is het weer totaal omgeslagen.  De voorzichtige deugddoende lente krijgt een stevig winters karakter. Hagel, regen en natte sneeuw teisteren de stad en de wint waait bitter koud.  "Het weer kan hier in de Finse Golf snel veranderen", vertelt ons Jo...

 

'Gepasseerd' op Posse?

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Met Paasmaandag is het steeds op de koppen lopen in het charmante Mechelse Zennedorp.  Een mengeling van traditie, jaarmarkt, Vlaamse kermis, rommelmarkt en ongedwongen gezelligheid: dat is Posse-Leest ten voete uit!  Na Maanrock is het hét Mechelse evenement dat het meeste volk trekt.  Dat was het ook vandaag.  Kwam alles deze morgen wat traag op gang na een regenachtige start: toen de zon tegen de middag door het wolkendek brak, werd het nog een drukke bedoening.  Fris was het weliswaar - maar het deerde niet.  Posse-Leest: het was weer een voltreffer.  Ook gepasseerd op Posse?

 

Liverpoolse rockband The Jokers maakt akoestisch debuut in De Pekton



Mechelse Melomanen die witte donderdag als rustige avond thuis inplanden maar nog tijdig het bericht kregen over de akoestische set die het Britse viertal The Jokers zou brengen in De Pekton, wisten wat gedaan. Wie er bij was, donderdag 13 april 2017 kon genieten van een avondje pure akoestische rock 'n roll van de bovenste plank.

De Liverpoolse classic rockband The Jokers ving vrijdag hun Europese tour aan in Duitsland. Voor zaterdag en op paaszondag, waren al optredens ingeboekt in Diest en Antwerpen, maar aangezien de band op donderdag al in Mechelen zou vertoeven werd naarstig gezocht naar een locatie waar de heren een akoestische set konden brengen. De Pekton werd bereid gevonden, en zo kan dit café het allereerste akoestische optreden ooit van The Jokers claimen. 

Pasen... nieuw leven dus...

(foto: Eddy Van Leuven)

Deze grandioze foto van Eddy Van Leuven nomineer ik als 'de Mechelse foto van de dag'.  Ronduit schitterend hoe de fotograaf dit beeld kon schieten!  Hij nam dit unieke beeld vandaag - op deze Paasdag - op het kerkhof van Muizen, waar ooievaars zonder scrupules een nest bouwden op een groot kruis.

De uitvliegende ooievaar: metafoor van nieuw leven...

En laat dit nu nét de betekenis van Pasen zijn.

Fijn en zalig Pasen voor alle lezers!

 

Jobstijding

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Midden de jaren vijftig van vorige eeuw stierf Fons Smets - mijn overgrootvader die ik  nooit kende - in het toenmalige OLV-gasthuis in de Keizerstraat.  De uitvaartplechtigheid ging door in de kapel van dit ziekenhuis.  Zoals het toen wel gebruikelijk was, werd door fotograaf J.Laenens uit de Adegemstraat een rouwalbum gemaakt. Op enkele van de foto's zie je in het zwart gehulde familieleden het plein voor het gasthuis opgestapt komen, naar de kapel toe.  Toen stond nog een ijzeren hekwerk aan de straatzijde van het plein dat nu Margaretaplein wordt genoemd.  In het midden staat op een sokkel een bronzen beeldhouwwerk: Job.  In de jaren tachtig moest dit historische en knappe beeld de plaats ruimen voor een prefab waarin tijdelijk (maar toch nog voor héél wat jaren) de kinderafdeling van het ziekenhuis terecht kwam.  Job verhuisde naar de Zwartzustersvest waar hij geplaatst werd aan de rechterkant van de ingang van de 'nieuwbouw' van het ziekenhuis.  Daar staat hij nu nog, maar het vergt wat zoekwerk om hem te vinden.  Job staat verstopt tussen het groen.  En dat is wel jammer te noemen... Het gaat dan ook niet zomaar om een sculptuur van 13 in een dozijn.

De laatste jaren kiest Mechelen bewust om beeldhouwwerk op straten en pleinen te plaatsen.  En dat juich ik toe.  Of het nu gaat om 'levensvreugde' van Mariëtte Teugels op het Plaissanceplein, de 'Drie gratiëen' van Wynants in de Lange Schipstraat, 'de jonge Beethoven' van J.P.Laenens of 'Kijken naar de Maan' van Frans Walravens op de Haverwerf...: het is fijn om bij het wandelen door de stad geconfronteerd te worden met die kunstwerken van vroegere en hedendaagse beeldhouwers.  En dit zijn maar enkele voorbeelden.  Binnenkort mag op de Vijfhoek nabij de Fonteinbrug een grote uil neerstrijken, en ook mogen we in de toekomst een 'Kareltje' op zijn hobbelpaard verwelkomen in de Keizerstraat...

Nu mag Karel - de latere keizer Karel V die in onze stad zijn kinderjaren doorbracht zijn hobbelpaardje hebben.  Ik gun het hem. Maar mag IK dan ook mijn stokpaardje hebben?  Ik wéét het.  Een aantal jaren geleden brak ik ook al een lans voor de terugkomst van Job.  Ik haal mijn wensdroom vandaag terug vanonder de stofnesten.

 

Harte-Aas-lijk

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Heel onlangs ben ik de gelukkige bezitter geworden van een bijzonder kunstwerkje: een ets uit 1972, van niet minder dan de legendarische Ferre Grignard.  Misschien zegt zijn naam de jongste generaties weinig of niks, maar Ferre die in 1982 overleed op de leeftijd van 43 jaar, was wel een iconisch figuur.  Vooreerst was hij een briljant muzikant.  Maar daarnaast was hij een 'typisch product van zijn tijd': een zachte anarchist, tragisch, veelzijdig... , rebel én genie.  Niet alleen op muzikaal gebied was hij spraakmakend, maar ook als beeldend kunstenaar had hij overduidelijk talent.  Dit facet bleef lang wat onderbelicht.  Maar daarover zo dadelijk meer...

Wat het werkje dat ik in handen kreeg voor mij wel een meerwaarde geeft is de handgeschreven boodschap op de achterkant.  Ferre Grignard richt de boodschap aan...jawel: Frans Croes: Mechelse evenknie - al even erg product van zijn tijd - kabouter en artistiekeling, én kroegbaas van den 'Herten Aas' aan de Haverwerf.  Ferre kwam er al eens meer over de drempel.  Het was daar aan de Dijle dan ook een laboratorium voor kunstenaars, dichters, muzikanten, trotskisten, alternatievelingen, provo's, hippies en wereldverbeteraars.  Een bont allegaartje.  En Croes stond er achter de tapkast.  Ook die andere bekende Mechelaar, dichter Herman De Coninck kwam er vaak. Hij betitelde Frans Croes als de 'Godfather van de Mechelse subcultuur'.  Geen wonder dat Ferre Grignard het goed met Croes vinden kon.  Op de achterzijde van de ets schrijft hij: 'Harte-Aas-lijk gefeliciteerd Frans!'

 

Mechelen is solidair met het Malinese Sanankoroba

met categorie:  

 

(foto's: Elly Vanhoomissen en Jan Smets)

Mocht je zin hebben in een tof Afrikaans feestje met alles erop en eraan, met heerlijk dampende Zuiderse schotels en muziek met opzwepende ritmes: dan moet je op zondag 23 april beslist in Den Deigem te zijn!  De Karmelietenstraat is die dag hét centrum van Afrika-in-Mechelen.  En als je weet dat je hiermee ook solidair bent met een dorpje in Mali: dan is dat hélemaal iets dat je over de streep kan halen.  Niet?  Maneblussers met een warm hart zeggen niet 'loop naar de pomp!', maar steunen op 'plezante' wijze dit kleine stukje Afrika.  Ook de stad doet met 'Mechelen Mondiaal' een duit in het zakje.  Met de opbrengst van dit alles zal men in Sanankoroba-Wassoulou, op zo'n 200 km van hoofdstad Bamako een waterpomp installeren die werkt op zonne-energie, en met een vat van 2000 liter. Dit geeft het dorp permanent water en er dient niet meer handmatig gepompt.

Het is de Vlaamse vroedvrouw Sofie Thys (die nu met haar gezin in Chiny woont) die ons het project leerde kennen.  Al jaren zet ze zich in voor het Malinese dorp. Ze wist hiervoor enkele Mechelaars warm te maken, waaronder haar ouders, Wil en Lief Thys-Jacobs (Lief ken je misschien als vrijwilliger van de Wereldwinkel in de Hoogstraat?). Iemand die ook gebeten is door dezelfde microbe is Dirk Van Ranst uit de 12-Apostelenstraat.  Hij was trouwens al eens op bezoek in het dorp, en hij zet ook zijn schouders onder de 2de editie van dit solidariteitsfeest.  Met Dirk heb ik een toffe babbel op een zonnig terras.  Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk...