Januari 2017

Fotoclub SMILE opent zijn foto Biënnale

Zaterdag opende de Mechelse fotoclub SMILE zijn twee jaarlijkse fototentoonstelling in het Cultuurcentrum te Mechelen. Dat er nog veel interesse is voor fotografie kon ik vaststellen aan het groot aantal bezoekers dat deze biënnale aandeed. Middels de aangeboden prachtig geïllustreerde catalogus kan u stuk voor stuk, verdeeld over 3 zalen, de meer dan 150 kunstfoto’s ontdekken. Bij de aanwezige fotografen kun je terecht voor meer info over hun kunstwerken, en zijn ze steeds bereid om de catalogus te signeren.

Fotosalon SMILE in Cultuurcentrum Mechelen

'Geluksmeisje' laat zich veilen voor Mechelse armoedevereniging!

   

                                        

Dominik Lybaert is de bescheidenheid zelve.  Deze Bonheidenaar zoekt de schijnwerpers niet op.  Daarvan kan ik getuigen.  Al jaren is de man de onverdroten ijveraar die het werk van de Mechelse kunstenaar August/Staf Gillé blijvend in de aandacht wil brengen - puur omdat hij het belangrijk vindt dat Gillé deze erkenning verdient.

Maar daar gaat het nu niet om.  Al langer heeft Dominik sympathie voor de acties van Mechelen Solidair dat nu al enkele jaren op de Kerstmarkt cake en soep verkoopt om Mechelse armoede-organisaties te steunen. En plots kwam hij op een idee, dat zowel origineel als hartverwarmend is.  Vertrekkend van een leuk oud beeldje van een vrolijk meisje met opwaaiende rok, rijpte het plan. Zou hij misschien een flink aantal kunstenaars kunnen overtuigen om van dit 'geluksmeisje' (want zo doopte hij haar) een artistieke interpretatie te maken, dat daarna via een internetveiling kon verkocht worden ten bate van het goede doel?  ...

 

Prof. Dr. Louis Th. Maes en het Parlement van Mechelen - een lezing door Marcel Kocken.

Op 21 januari 2017 heeft Marcel Kocken in het congrescentrum Lamot voor de Kring van Oudheidkunde, Letteren en Kunst van Mechelen, een lezing gepresenteerd over Prof. Dr. Louis Th. Maes (1918 – 1978). Dit gebeurde op aangeven van Bert Maes, een van de twee zonen van de professor. Louis Th. Maes was de bezieler van alle naoorlogse activiteiten betreffende het Parlement en de Grote Raad van Mechelen. Teneinde het allemaal wat simpel te houden sprak Marcel na de inleiding gewoon over “Maes”

Aan het einde van dit artikel vindt u de video,maar ook nog een reeks onuitgegeven zwart-wit foto's!

.

"Vissen op zee is steeds een avontuur!"

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

"Op zee vissen is steeds een avontuur.  De zee heeft 'iets'..."  

Mensen met een passie: het is steeds boeiend om met hen een praatje te slaan.  Dat is het ook met Jean Geerts, 72 jaar geleden geboren in Battel, maar nu al jaren wonend in Sint-Katelijne-Waver, nét voorbij de Mechelse stadsgrens.  Maneblusser is hij echter nog in hart en nieren.   Jean is de gedreven voorzitter van Zeehengelclub Seawitch Sint-Katelijne Waver & Mechelen.  De club werd in 1983 opgericht en heeft dus al méér dan dertig kaarsjes mogen uitblazen. 

Het begon allemaal met een ideetje op café, op een dinsdagavond - ik weet het nog.  We zaten met enkele vrienden kleiduif-schieters in de voormalige taverne Seawich aan de Liersesteenweg.  We gingen samen al wel eens vissen.  En van het één kwam het ander.  Met drie kopleiders waren we toen: Fernand Vermeêren, Anne-Marie Kumps en ikzelf.  Aanvankelijk visten we met de club nog op geep in de Oosterschelde.  dat gebeurde nog vanop de kant.  Maar na een tijdje begonnen we te dromen om te hengelen vanop een boot...

Zo stak men van wal.  En het heeft hen niet meer losgelaten...  Jean geniet duidelijk als hij het vertelt.

 

Theater M brengt verhaal van Breendonk op de planken

Mechelen heeft zoals geweten zijn portie oorlogsgruwel méér dan gekend.  Getuige bij uitstek daarvan is natuurlijk de Kazerne Dossin, inmiddels uitgegroeid tot een toonaangevend museum en studiecentrum rond de jodenvervolging en het blijvend actuele thema van de mensenrechten.  Niet ver van Mechelen, in buurgemeente - op politioneel vlak zelfs zustergemeente - Willebroek, bevindt zich echter nog een ander, al even beroemd en berucht oord... Breendonk.  Theater M brengt het verhaal van deze plek tot leven in de monoloog 'Stück 3571'

 

Succesvolle 2de editie van Mechelen Schlagert

Voorbije vrijdag 20 januari stond in het teken van feesten en meezingen voor de tweede editie van Mechelen Schlagert. Reeds bij het openen van de deuren van Mechelen Schlagert, was het drummen om binnen te geraken in de Nekkerhal. Iedereen, jong en oud, had wel een reden om naar dit feest te komen, de ene kwam als fan voor een geliefde artiest ,anderen kwamen om een verjaardag te vieren onder vrienden of familie, of gewoon om is lekker uit de bol te gaan.

Mechelen Schlagert tweede editie in de Nekkerhal te Mechelen

Luk kwam Thuis in Mechelen

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Hij had het zo wat gehad met de winter, zei hij.

Het is dan ook een bitterkoude eentonig grijze dag.  De vorige dagen was er nog minstens die azuurblauwe vrieslucht én de zon die het decor wat meer kleur gaf.  Vandaag overheerst evenwel het grauwe.

Misschien is het dat heimwee naar dat zomerse dat ons als vanzelf brengt op Griekenland.  We ontdekken dat we dezelfde passie hebben.  We worden er haast lyrisch over.  Zo zitten we in onze verbeelding aan de kade van de Egeïsche zee, op zo'n rotspunt als het eiland Tinos.  We doorkruisen als Odysseus Posseidons wateren en we zien de felgekleurde bootjes dansen.  En we horen de melancholische bouzoukiklanken - de bitterheid, de vreugde, de levensdrang.  Ik begrijp wat hij bedoelt.  Ik deel dezelfde liefde.

Jaren geleden had hij de kans om op een vijf weken durende tourné, in het kielzog van de grote Griekse componist Mikis Theodorakis de Lage Landen rond te trekken.  Hij had teksen van Theodorakis mogen omzetten in het Nederlands.  Het werd een intense ervaring.  Mikis is dan niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk een reus van een man!  Geboren op het karaktervolle eiland Chios dat zijn persoonlijkheid vorm gaf, werd hij het Geweten van z'n land en wist hij de Griekse volksgeest en temperament in meeslepende muziek te vertalen.  Zélf zag ik hem ooit  - in 1978 - in het antieke theater van Epidauros.  Het kolonelsregime was nog niet zo lang voordien gevallen en Mikis was er 'bevrijd' uitgekomen.  Net die dag toen ik er een voorstelling bijwoonde was hij daar aanwezig: ik zie hem nog met zijn wijd opengespreide armen het publiek begroeten... Imposant.

Hier in dat oude antieke theater ontplooiden zich verhalen van leven en dood, van heldendaden en wraak en diepmenselijke gevoelens. 

De theaterman Luk De Koninck en ik delen de herinneringen.  Hij vertelt dat hij met Theodorakis toerde.  En dat had indruk op hem gemaakt.  Ook zijn muze Maria Farantouri leerde hij zo kennen.  Ze was niet altijd de gemakkelijkste tante achter de coulissen, verklapt hij.

Maar vandaag is Griekenland ver weg.  En de klotsende Egeïsche wateren zijn er alleen maar in ons verwachtingsvol uitkijken naar de zomer.  We zitten in SAVA op de Grote Markt en doen het vanochtend zonder dat glaasje retsina.  Maar ook bij een geurende koffie kom je tot aangename babbels...

 

Een tijd van komen en een tijd van gaan...

 

(foto's:Jan Smets)

Aan alles komt een einde.  Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan.  Dit heeft men vandaag niet alleen in Washington gedacht, maar ook in ons eigen Mechelen.  Al ging het hier evenwel om totaal iets anders.  Vandaag werd een punt gezet achter een 80-jarige traditie.  En iets dat zolang heeft bestaan moet z'n sporen wel hebben verdiend.  Het Koninklijk Verbond der Mechelse Geburenkringen heeft inderdaad geschiedenis geschreven.  Maar tijden veranderen.  De loop van een rivier houdt men niet tegen.  Wat ooit zo bloeide leek stilaan ten dode opgeschreven.  En dit kan men jammer vinden.  Dat is het ook.  En toch past geen droefheid, maar eerder melancholie en een dankbaar gevoel om wat zovele jaren Mechelaars heeft samen gebracht.  Het bestuur van de geburenkringen heeft een moeilijk maar wijs besluit genomen.  Het is beter in schoonheid te eindigen dan een doodstrijd te rekken.  Vanavond werd dan ook geklonken op 80 hele mooie jaren.  Dit gebeurde in de Keldermanszaal van ons stadhuis.  Ze zat afgeladen vol.  Voor de allerlaatste keer werd de 'Verdienstelijke Mechelaar' gehuldigd.  Deze maal waren het er twee.  En niet van de minste.  De collega's bestuursleden besloten om hun voorzitter en opperdekenin in de bloemetjes te zetten voor hun jarenlange inzet.  Het warme, minutenlange applaus deed hen beiden heel veel deugd.  Met ontroering hebben Nini Tremerie en Jean Aerts de felicitaties in ontvangst genomen.  Weerom is een oude Mechelse traditie gesneuveld.  Maar ongetwijfeld gaat wat zo inspirerend is geweest in een andere vorm ooit weerkeren.  Laat ons dit alvast hopen. 

 

Kostuum & Karamel opent nieuwe locatie

Het voorbije weekend was het dan eindelijk zover voor Jeroen en Valérie Aertgeerts, beiden dertigers, hebben samen met Bart en een 70 tal vrijwilligers, op twee dagen tijd, maar liefst 5000 kostuums verhuisd van het oude pand in de Sint-Katelijnestraat naar het Berthoudersplein te Mechelen. Dit was een heel werkje, het jonge koppel was dan ook verheugd dat zij voorbije zaterdag hun nieuwe pand van Kostuum & Karamel konden voorstellen tijdens de officiële opening. Zondag was het de beurt aan familie, vrienden en buren om een glimp te werpen op hun nieuwe locatie.

Kostuum en Karamel te Mechelen

Een kiekje bij Koekkoek

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Ik heb een zwak voor oude (portret)foto's.  En dat is nog zacht uitgedrukt.  Ik ben een verwoed verzamelaar - een 'collectioneur' van een vergeeld verleden - een 'archivaris' van haast vergeten familierelicten die dreigen verloren te gaan.  Ze tonen reeds lang overleden voorouders met ernstige of dromerige blikken in een burgerlijk decor of tegen een achtergrond in 'artistieke flou'.  Memorabilia in sepia.  Ik kan ze niet zomaar weggeven of - erger nog - droppen bij het 'oud papier'.  Ook al heb ik een flink aantal van hen nooit gekend, of  van hen slechts horen praten in anecdotische verhalen: ze zitten in mijn genen; in wie ik ben en in wat ik doe.  Als ik ze zou weggeven of weggooien is dat laatste teken van hun bestaan voorgoed weg.  Want hun levensverhalen zijn niet neergeschreven in historische boeken.  Ze leefden hier in onze stad hun leven - in goede en kwade dagen, zonder grote bijzonderheden en zonder de loop van de geschiedenis te hebben gewijzigd.  Al wat ze deden en dachten werd van generatie op generatie doorverteld, en bij elke generatie verdwenen steeds meer details, tot alleen de contouren overbleven.  Zo gaat dat.  Dan rest alleen nog het portret.  En daar kan ik dan geen afstand nemen. 

En daarover wil ik het nu net hebben.  Over die portretfotografie in het Mechelen - over die embryonale fase van de fotografie en de pioniers van dat toen populaire revolutionaire medium.