Juli 2012

Weyneshof: 75 jaar plezier en inzet

met categorie:  

     

(foto's: Jan Smets)

En daar was ie dan die zomer!  eindelijk!  De zon was de kers op de verjaardagstaart van 75 jaar Mechelse Speelpleinen Weyneshof.  Het werd een vriendelijke dag - een dag met een glimlach, herinneringen, en véél, véél kinderpret.   75 jaar is niet niks.  En dat mocht gevierd, daar in Rijmenam. 

 

Lessius is More

met categorie:  

Mogen studenten aan Lessius, ikzelf incluis, zich voortaan studenten aan Utopia noemen? Als het van de topmensen van Lessius afhangt wel. Slechts enkele jaren na de naamsverandering van KHM naar de fusie Lessius. Persoonlijk vond ik Lessius een vrij "blitse" naam met een ergens een plechtstatige verwijzing naar de Oudheid (-ius). Het was neutraal, doch modern. Maar neen, die brilliante koppen vonden er niets beters op dan ons 500 jaar terug te katapulteren naar een filosofie die misschien niet iedereen onderschrijft?

Royaal versiersel voor een beiaardier...

met categorie:  

     

(foto: Jan Smets)

Nou -  Ook zonder dat hij dit 'royale versiersel' op de revers zou gespeld gekregen hebben, was m'n waardering voor Jo Haazen, onze vroegere charismatische beiaardier al behoorlijk groot - Maar goed, nu hij in de aanloop van onze nationale feestdag door Koning Albert benoemd werd tot  Commandeur in de Kroonorde, stijgt onze Mechelse klokkenspel-virtuoos nog serieus in marktwaarde bij die het misschien nog niet beseften tot hiertoe.  Hoera.  We zijn blij.  Onze koning is niet langer boos, het wordt dan eindelijk zomer, en Jo mag blinken met een waardevol ereteken ...

 

Kunstenaars uit Mechelen

 

Ik kreeg eergisteren dit portret voorgeschoteld van de achter (x3 of 4) kleindochter van een Mechels kunstenaar. De foto is in slechte omstandigheden genomen, maar dat doen we nog wel eens over. Wie kent hem?

 

Louis Davids - man van dialoog - schreef z'n memoires

                                             (foto's: Jan Smets)

Mechelen, vrijdagavond 1943.  Met de schaarse bezittingen die ze hadden, werden ze onder zware begeleiding van nazi's met honden vanuit de Dossinkazerne  naar een nabijgelegen trein gebracht, die hen naar het Centraal Station zou rijden.  Daar moesten ze overstappen op een andere die hen naar Auswitz zou brengen.   Onder hen was de jonge Louis Davids, 14 jaar oud.  Hij was zeven weken voordien gearresteerd en met een vrachtwagen van Wilrijk naar Mechelen gebracht - het doorgangskamp voor Joden.  Hij kreeg er het nummer 681 en moest al zijn persoonlijke spullen afgeven.  Met tweehonderd sliepen ze samen in één zaal: mannen, vrouwen en kinderen - op een brits zonder lakens, en zonder enig sanitair...

 

Luc Van Balberghe: van journalist tot toneelauteur (2)

(foto: Jan Smets)

De tijd tikte weg, maar we merkten het niet.  We zaten in 't Oud Conservatorium, aan onze derde koffie.  Luc is een spraakwaterval, en ik luisterde geboeid naar zijn levensverhaal. Hij wou me eigenlijk vertellen over zijn werk als toneelauteur, maar het gesprek ging véél verder...  Het verhaal begon waar zijn wieg stond, in de Bakelaarstraat op Nekkerspoel...  Van een eerste stukje in de 'Gazet-van-Piet-Langenus' tot de man en de schrijver die hij nu is, is een lange weg... Op 58-jarige leeftijd wordt Luc Van Balberghe, de duivel-doet-al die zoveel journalistieke watertjes heeft doorzwommen, ziek.  Maar hij geeft een nieuwe wending aan zijn leven...

 

Cultuurcentrum zoekt creatieve Mechelaars voor ontwerp maandbrochures: wedstrijd

Creatieve Mechelaars kunnen zélf beelden aanleveren voor de maandbrochures van Cultuurcentrum Mechelen voor seizoen 2012-2013. De voorbije jaren koos het cultuurcentrum steeds beelden van één bepaald artiest: Stef Lernous in 2009-2010, Natalie Wynants in 2010-2011 en Dick Bruna in 2011-2012.

Via een wedstrijd maakt nu dus eigen Mechels creatief talent kans om met het ontwerp op de covers van de brochures te schitteren.

Luc Van Balberghe: van journalist tot toneelauteur (1)

     

(foto's: Jan Smets)

Méér dan drie uur hebben we gepraat - of beter: heb ik geluisterd naar een man met een boeiende levensloop.  De tijd werd vergeten op het terras van het Oud Conservatorium...  Alleen de deze zomer nooit afwezige regen noopte ons om binnen het gesprek voort te zetten.  Luc Van Balberghe is Mechelaar - beminnelijk en charmant,  en eigenaar van een sterk karakter tegelijk.  Hij doorzwom tal van watertjes.  Maar er is één rode draad in het verhaal: de schrijfdrang - de nooit aflatende passie om gedachten in woorden om te zetten - in zinnen, artikels, toneelstukken of andere schrijfsels.  Hij was journalist, publicist en uitgever, voorzitter van de Vlaamse journalistenvereniging..., en nu is hij toneelauteur.  Hij houdt van deze stad, al woont hij nu in Bonheiden - is gehuwd - trotse vader van een zoon en een dochter, en een opa die veel  van zijn kleinkinderen houdt...  Hij is het allemaal.  Het zijn allemaal facetten van deze Maneblusser.  Samen maken ze hem tot een gesprekspartner waarbij je aan de lippen hangt.  Luc werd  in onze stad geboren in 1950.  Vier jaar geleden werd hij ziek.  Hij wil er niet over uitwijden - hij leerde met dit ongemak leven.  Maar het had een aantal consequenties.  Zoals al vaker in zijn leven, kreeg Luc hierdoor nieuwe kansen.  Hij greep ze ook met beide handen aan.  Nu zegt hij zelfs dat het goed is dat die ziekte hem overkomen is.  Luc leeft met een aantal beperkingen, maar hij beleeft nu bijzonder veel voldoening aan het schrijven van toneelstukken..  Het bloed kruipt waar het niet gaan kan...  De pen bleef schrijven, maar met enige omhalen ging ze een andere richting uit...

 

Schrijfdag: Margaretha mijmert

 

aan jullie om te zoeken waar de foto getrokken werd, met dank aan Bea Koetsier

 

Hier keek Margaretha Van Oostenrijk

uit één van die mooie gotische ramen ..

 

Hier stond ze op uitkijk van op haar balkon …

 

Terug naar Mechelen...

met categorie:  

   

(foto's: Jan Smets - Zuster Myriam, Bart Stroobants / Koen Anciaux, Edwin Van Fraechem en echtgenote...)

Rudi Van Poele had het beloofd.  En dan doet hij dat ook.  Samen met Rudi was ik onlangs te gast bij de laatste zes gasthuisnonnen van Mechelen - de laatsten van een achthonderdjarige geschiedenis.  Ze wonen nu in het rusthuis De Pauw in OLV-Waver, dat ooit door de Mechelse gasthuiszusters is gesticht.  Het bezoek resulteerde in een miniserie op Mechelenblogt: een bijeensprokkeling van een bewonderingswaardige geschiedenis, doorspekt met persoonlijke verhalen en anecdotes...

Rudi, medeblogger en stadsgids zou de gasthuisnonnen wéér naar Mechelen brengen: een eendagsbezoek naar waar het allemaal ooit begon in de nevelen van de tijd.  Maar de leeftijd en ongemakken die hier vaak bij horen, maken dat zo'n uitstapje niet zo evident is.  Zuster Myriam die het zeskoppige 'huishouden' als jongste, zowat bereddert, en bovendien nog voorzitster is van de beheerraad van het rusthuis, zou wél komen.  En samen met haar volgden de mensen van diezelfde beheerraad (waarvan nog een paar een sterke link hebben met het Mechels ziekenhuisverleden),én de mensen van het dagelijks bestuur van het rusthuis...