December 2008

het venster opengegooid...

met categorie:  

Zélf is Mechelen de laatste jaren mijn meest geliefde model geworden, en breng ik haar graag voor de lens.  Ik verzamelde zo al ontelbaren poses van haar, en sla die dan graag op in het wereldwijde foto-album Flickr.  In die hoedanigheid ben ik dan ook erg geboeid hoe andere (amateur)fotografen deze schone weten te portreteren.  Want ieder legt zijn of haar eigen accenten in een foto.  Plaatjes die me weten te 'raken' sla ik dan steevast op bij mijn favorieten, of... transporteer ik naar Mechelenblogt als 'foto van de dag'...  Zo doe ik dit vandaag met plezier met een foto van Marc VC...

(foto: Marc VC)

17de-eeuws reliëf keert terug naar Sint-Romboutskathedraal

met categorie:  

(bron archeonet)

(foto Jacques Sonck (provincie Antwerpen) niet van Tijl V)

Dead horses don’t dance...

met categorie:  



De dagen zijn kort en de nachten zijn lang en er is weeral geen bal op de TV. Dan zit je gewoon je tijd te doden met suffen of surfen of googlen op het Internet en in verkoopswebsites.

"Ik heb altijd een tekort aan vrouwen"

Luc Perdieus (links) samen met zijn kameraad Luc Vis (rechts) - Foto: Gil Plaquet

In de ban van mensen en hun smoel, zo kan je Luc Perdieus het best beschrijven. Gefascineerd door de menselijke expressie trekt hij met zijn bank door de Dijlestad op zoek naar gezichten voor zijn Mechels Smoelenboek. Minder bekend bij het grote publiek is dat de fotograaf ook zowat elk continent wel al eens door de lens bekeken heeft.

Luc Perdieus (59) is een Mechelaar in hart en nieren. Aan het Nationaal Radio- en Filmtechnisch Instituut te Brussel behaalde hij zijn diploma van gegradueerde in de fotografie. In zijn atelier aan de Leermarkt maakt hij sinds de vroege jaren 80 portretten van Mechelse karakterkoppen.

De menselijke expressie, wat is dat juist ?

“Mijn specialiteit is het portret en daarmee probeer ik eigenlijk de ziel van de mensen er uit te halen tijdens de opname. Dat gaat niet meteen, dat kan ook niet, je moet er eerst even mee communiceren. Ik doe dat tussen pot en pint, ik geef de mensen iets te drinken en dan praten we over om het even welk onderwerp, maar dan weet ik toch iets over hen. Vervolgens begin ik aan de opname, die 5 à 10 minuten duurt, en weet ik al wat ik moet vragen zodat hun aandacht wat afgeleid is en hun innerlijke, hun ziel naar boven komt.”

Donnez eerste stadsartiest?

                                

                                 (foto: Jan Smets)

Zélf lijkt hij er nog wat bedenkingen bij te hebben... Of...is Pat Donnez misschien verbaasd over het plan dat de vroede stadvaadren met hem hebben, om hem voor te dragen als eerste kandidaat 'stadsartiest' voor de komende twee jaar

Sven Van Haezendonck  wist het nieuwsje alvast te brengen in de Gazet van Antwerpen.

Mechelse gotiek in New York?

Eén van de bekendste en meest markante gebouwen van New York is de Woolworth Building. Deze neogotische wolkenkrabber van 241 meter hoog, gebouwd tussen 1910 en 1913 voor de Woolworth Company, een winkelketen van de miljonair Franklin W. Woolworth, was gedurende enige tijd het hoogste gebouw ter wereld.  

Zou Mechelen een inspiratiebron kunnen geweest zijn? Misschien wel…  

Mechels scenario?

De stad Hasselt investeerde samen met de provincie Limburg 500.000 euro in de fictiereeks “De Smaak van De Keyser” om het toerisme in de stad te promoten en de werkgelegenheid in die sector aan te zwengelen. Ze hopen op een succes zoals dat van de reeks “Katarakt”. Wat me vooralt opvalt, is dat men daar nu ook zeer openlijk voor uitkomt: dat dergelijke reeksen bedoeld zijn om de toeristische industrie een boost te geven.

Begrafenis

met categorie:  

x

Onlangs werden er, op een verkoopswebsite, een aantal foto’s aangeboden die duidelijk een begrafenisuitvaart voorstellen.

Marie, tu m’as...



Onlangs werd volgend boekje aangeboden : Marie Thumas – Afdeling Le Soleil

Impressies van Kocken...

               

                (foto: Jan Smets)

Toen ik gisteren 'Sven-gazet' ontmoette, kwam hij net terug van de persconferentie waarop Marcel Kocken zijn 'zoveelste' Mechelse boek voorstelde.  Ik mocht het even inkijken: en inderdaad: 'Mechelen impressies' zal zéker een topper worden onder de kerstboom.  Marcel schrijft in zijn onnavolgbare stijl over zijn geliefde stad, en de tekst wordt knap aangevuld met zwart-witfoto's van Luc Van Hoeylandt...