Damiaan van Molokaï

met categorie:  

Damiaan van Molokaï is in 2005 verkozen tot de Grootste Belg aller tijden.  Zondagnamiddag ging ik in de crypte van de Hanswijkbasiliek kijken naar een zeer beklijvende monoloog over het leven van Pater Damiaan.

Zelf heb ik pater Damiaan (3/1/1840 - 15/4/1889) altijd een heel inspirerende man gevonden. Ik heb er dan ook al redelijk wat boeken over gelezen en een film gezien. Maar niets als dit! Na enkele minuten werd het al duidelijk: dit zit aan je vel! Het was heel sterk gebracht!

 

 

In Utero Concerts bevestigt met tweede geslaagd festival: opnieuw schot in de roos



De lat voor de tweede editie van het Mechelse In Utero Festival lag ongetwijfeld hoog. Nogal wiedes, want waarom zou je na een geslaagde eerste editie het slechter willen doen? Dus kozen de straffe In Utero-dames Tinne, Karolien en Lien opnieuw voor een behoorlijk geschifte en geniale mix van explosief en vurig oorsnoep. En Bingo! Ook de tweede editie van het In Utero Festival dat zaterdag 26 mei 2018 plaatsgreep was een goed gemikt schot in de roos. Een goed geplaatst bommetje!

Het vuurwerk op In Utero kwam deze keer van de Amerikaanse brok energie percussionist NAH (Michael Kuhn), een eigenzinnige noise performance van Club Moral (BE), de onaardse synth-klanken van Yves De Mey (BE) en het Franse Oiseaux-Tempête dat Mechelen volledig murw speelde met een alles verzengende en hyper-intense apocalyptische set. 

N∆BOU: van mineur naar majeur, van een sobere klank naar een kamerbreed geluid



Zelden iemand zo zien genieten van het spel van de mede-bandleden, zoals Nabou Claerhout dat deed telkens wanneer ze haar schuiftrombone even liet rusten tijdens het fel gesmaakte optreden van N∆BOU bij Jazzzolder Mechelen, vrijdagavond 25 mei 2018. En genieten dat deed ook het publiek bij de rijke verhalende composities en vibes waarop N∆BOU trakteerde.

Het kwartet bracht een sfeervolle, energieke en intense set waarbij het wonderlijke, eigenzinnige en krachtige trombonespel van Claerhout centraal stond maar waarbij de puike ritmesectie met Trui Amerlinck op contrasbas en Mathias Vercammen op drums en het loepzuivere gitaarspel van Gijs Idema al even cruciaal waren. 

In de kano voor den Battelaer

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Ik heb met hem afgesproken op het terras van dat zalig bruine cafeetje in die negorij van het Zennegat, dit aparte pitoreske uithoekje van onze stad, geprangd tussen Leuvense vaart, Zenne en Dijle.  Het is zomers warm, al zijn de dreigende onweerswolken niet ver weg.  Maar we vergeten ze haast bij een Gouden Carolus en een gezellige babbel.  We moeten ons dus nadien wel reppen om nog wat foto's te schieten voor een ware plensbui ons zou doen doorweken.  Kwinten Vangeel - geboren Battelaar, bioloog en nu al een poos leraar wiskunde, wetenschappen en informatica in de school van de Ursulinen in de Hoogstraat, heeft voor binnenkort wel een héél tof project op stapel staan.  Uitermate geboeid door alles wat me de natuur te maken heeft, gaat hij de uitdaging aan om deel te nemen aan Expeditie Natuurpunt op 23 en 24 juni.  Hij wil daarbij een kanotocht ondernemen van Lummen naar Mechelen.  Dat kan tellen: het traject is zowat 65 km. lang.  Kwinten doet dit uiteraard niet alleen!  Hij gaat dit avontuur samen maken met zijn vriend Ward Reijmen, zijn neef Simon Vermoesen die eveneens Battelaar is, en diens vriendin Annelies Kerschot.  Het doel is nobel: het wil een sensibliserende actie zijn voor het waardevolle natuurgebied Den Battelaer.  En met het ingezamelde sponsorgeld wil men Natuurpunt de kans geven om zoveel mogelijk grond in dit gebied aan te kopen...

 

Het potlood ligt er roerloos bij. Gilbert Govaerts.

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Ongetwijfeld was hij één van de markantste bewoners van de Katelijnestraat...  Met zijn golvende grijze haren en zijn doorploegd gelaat had hij iets artistiek.  Dat was hij ook.  Zo vaak zag men hem in Mechelen lopen - gebogen rug, traag, met een boodschappentas in de hand...'komiskes' doende voor zijn wat ziekelijke vrouw. Zijn naam was wellicht door weinigen gekend, maar als karakteristiek volksfiguur hoorde hij in het decor van deze stad.  Hij zag er doorleefd uit - een tikkeltje sjofel ook.  Net zoals zijn huis: 'Den Witten Engel' dat er al even oud uitzag als hijzelf. 17de eeuws.  Met de littekens van lichtelijk verval - in scherp contrast met het aanpalende huis 'De Diamant' - een al even historisch pand dat méér dan knap werd gerestaureerd en zijn oude schittering hervond. 

Een paar jaar geleden mocht ik hem fotograferen toen hij op een plooistoeltje aan de overkant van de straat, zijn huis op papier zette.  Geconcentreerd fixeerde hij zich op de tekening en het potlood dat traag over het blad kraste...

Vandaag is de tijd voor hem gekomen.  Een hartaderbreuk werd hem deze namiddag fataal.  Gilbert Govaerts is niet meer.  Het potlood ligt er roerloos bij.  Deze stad verliest een iconisch figuur. 

 

"Ik voel me een oudstrijder van '68..."

 

(foto's: Jan Smets)

Ik voel me zo'n beetje een 'oudstrijder' van '68.  Toen was ik 25 jaar.  Mijn generatiegenoten verdwijnen één voor één.  Ofwel wonen ze in een rusthuis of zijn ze overleden.  Ik ben een zeldzaam verschijnsel geworden.  Het was een fantastische periode.  Ik mis in mijn stad een 'Herten Aas' dat toen het legendarische toevluchtsoord was voor kunstenaars en wereldverbeteraars dat aan de basis lag van een beter cultuurbeleid in Mechelen.  Ik werk nu praktisch 'alleen' - wat geïsoleerd.  Een Einzelganger...

Dit vertelt me Willy Van Eeckhout in zijn atelier bij zijn woning aan de Brusselsesteenweg waar de zorgvuldig geselecteerde werken staan opgesteld die zullen dienen voor de op stapel staande expo in Galerie M in de Kanunnik De Deckerstraat van 2 tot 17 juni.  Willy mag één van de meest markante Mechelse kunstenaars van zijn generatie genoemd worden.  De tentoonstelling 'FOCUS 68' richt zich vooral op het werk van de kunstenaar uit die periode...

 

'Mechelen, Mon Amour' - nieuw boek toont het mooiste van onze Dijlestad

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Wij Maneblussers weten natuurlijk al veel langer dat onze stad een pareltje is.  Ooit was er een tijd dat Mechelen zo'n beetje een vergeten plek was tussen Antwerpen en Brussel.  Men passeerde het; liet het links liggen... Maar die tijd ligt nu helemaal achter ons.  Mechelen is tegenwoordig een meer dan toonaangevende stad.  En dat mag beslist veelvuldig in de kijker worden gezet.  Zopas rolde een nieuw boekwerk van de drukpers: 'Mechelen, Mon Amour', dat werd samengesteld door het bekende gidsenduo Rudi De Mets en Ferre Uytterhoeven.  Ze deden dat in samenwerking met Visit Mechelen en de Mechelse Gidsenbond. Het boekje dat verkrijgbaar is in de Mechelse Boekhandels, Salvator, De Standaard, de Slegte en de Zondvloed, is een hebbeding voor élke Mechelaar én toerist.

 

Woont de beste Belgische basketbalspeelster in Mechelen?

met categorie:  

  (foto li: J. Smets. O: Laure Resimont)

Ze is niet alleen sympathiek, maar ook erg wilskrachtig en ze bulkt van talent.  De twintigjarige Laure Resimont moet je beslist in de gaten houden.  Zij gaat nog hoge toppen scoren.  Dat staat vast.  En scoren doet ze nu al.  Misschien zegt haar naam jou weinig of niets?  Dat kan best.  Basket is nu eenmaal niet zo populair als voetbal of wielrennen.  Onterecht.  Mechelse Laure is een uiterst begaafde speelster.  En dat zullen we geweten hebben.  Vorig jaar werd ze al genomineerd als 'Belofte van het jaar'.  En op 22 mei zou ze dit succes nog eens kunnen verzilveren met dé mooiste titel die ze als speelster krijgen kan.  Het is haar gegund.  De bekroning tot 'beste basketbalspeelster' van het jaar' zou mooi op haar palmares prijken.  Vingers kruisen.  De kaarten liggen goed, maar de prijzen worden pas aan de eindmeet uitgedeeld.  En da's bij deze niet anders...

 

Mechelen voor de 8ste keer gaststad 1000 km

met categorie:  

Voor de 8ste keer was onze stad Mechelen het middelpunt van de 1000km voor Kom op tegen Kanker. Naar traditie is het Hemelvaartweekend de blikvanger voor het goede doel. Vier dagen na elkaar reden duizenden enthousiaste fietsers naar vier middagsteden. Dit jaar waren dat Boechout, Leopoldsburg, Zottegem en Harelbeke.

1000 km voor Kom op tegen Kanker

Elk jaar krijgen meer dan 40000 Vlamingen te horen dat ze kanker hebben, dat zijn er meer dan 5 per uur de ganse dag door. Kom op tegen Kanker blijft dan ook zeer belangrijk, en we moeten de mensen kunnen blijven mobiliseren.” zegt Marina Van den Nouweland als campagnemanager Kom op tegen Kanker.

 

Mechelen herdenkt einde Tweede Wereldoorlog met V-Dag

V-Dag of Victory Day wordt ieder jaar herdacht op 8 mei. Ook onze stad Mechelen laat dit niet zomaar voorbijgaan, en herdenkt dit met plechtigheden aan monumenten. Het in gedachten houden van het einde van de gruwel tijdens de Tweede Wereldoorlog mag niet vergeten worden.

V-Dag te Mechelen

Vreemde gasten

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Zelf durft hij zich al eens betitelen als 'verhalenverteller'.  En of hij het nu deed als journalist, of doet als toneelauteur, goochelaar of wat dan ook: misschien is dit inderdaad het meest correcte etiket dat je op Luc Van Balberghe kan kleven.  Tenminste: als dat hoeft.  Zijn hele leven al staat in het teken van schrijven, én...verteller.  Al ontelbare keren werden stukken van zijn hand op de planken uitgevoerd.  Zo is hij heel trots op zijn tragikomedie 'Tryskyl'.   Terecht.  Maar Luc deed wel meer.  En telkens opnieuw weet hij ons te verrassen met iets heel nieuws.  Pas is zijn derde boek van de drukpers gerold, en ook 'Vreemde gasten' is weer iets totaal anders dan de vorige twee.  Met 'De man in de kathedraal' bracht Luc een wervelende, spannende en heel intrigerende 'historische roman' op de markt waarin hij de 'waarheden' over de ontstaansgeschiedenis van onze stad flink op zijn kop zette.  Met nummer twee - 'De Eikelraper' ging Luc de magisch filosofische toer op.  Hij kreeg er bijzonder goeie kritieken op.  En het moet gezegd: dit boek bleef ook bij mij lang 'hangen' toen ik eenmaal de laatste bladzijde had opgeslagen.  Nu is er dus dit derde boek.  Spanning en romantiek zijn verzekerd.  Dit klinkt veelbelovend.  Het boek steek ik alvast in mijn reiskoffer...

 

Pluktuin brengt buren dichter bij mekaar

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Nog geen week geleden vierde de Heihoek haar jaarlijkse burenfeest: een gezellig, kleurrijk en ongedwongen gebeuren in en rond de Karmelietentuin.  Vanavond werden weerom de feestvlaggen uitgehangen in deze Mechelse dicht bewoonde volkswijk.  Immers: de samentuin in de De Langhestraat die buren van heel diverse leeftijden en achtergronden daar heel geslaagd realiseerden, werd officieel geopend.  Met toeters en bellen!  En dat mag ook wel.  Deze groene oase is een bijzonder sympathiek project.  Niet alleen zorgt dit 'eilandje' in deze buurt voor een stemmig plekje waar je even tot rust kan komen.  Elke buur kan er iets komen planten of plukken, een babbeltje slaan of een kopje thee drinken.. Kortom: dit tuintje dat gedoopt werd tot 'Pluktuin' zorgt voor nog meer cohesie in een buurt die nu al sterk aan mekaar hangt.  Dit initiatief versterkt dit ideaal nog meer. 

 

Preta, het 10de boek van Sterre Carron

met categorie:  

Met heel veel schroom begin ik aan dit artikel. Vorige week mocht ik de persconferentie bijwonen waarop het 10de boek van Sterre Carron werd voorgesteld, “Preta”. Ik wil het eerst gezegd hebben: wauw, wat een fijne madam!

Zelf heb ik haar boeken pas enkele maanden geleden ontdekt, en sindsdien is mijn honger naar steeds een volgend boek groot. Ze schrijft zodanig dat ik me helemaal in het verhaal ondergedompeld voel. Dat het zich steeds in Mechelen, en ruime omgeving, afspeelt draagt daar ook toe bij, ik ken immers de handelszaken en straten...

de kruisweg van een dorp in oorlogsjaren...

  (foto's: Jan Smets)

De beelden emotioneren, beklijven...  Het mag dan al honderd jaar geleden zijn: ze blijven actueel.  Nog steeds - zo lang na de Groote Oorlog - heeft de wereld nog niks geleerd.  De foto's tonen angst en dood, de ontreddering van mensen op de vlucht.  In 1918 werd de Wapenstilstand getekend na vier jaar zinloos geweld en na het offer van ontelbare onschuldige slachtoffers.  Dat is nu bijna een eeuw geleden.  De oorlog was geen -ver-van-mijn-bed-show.  Ook Mechelen deelde in de klappen.  En het slaperige Mechelse dorp Walem lag eveneens in de vuurlinie.  Dat had natuurlijk veel te maken met het daar aanwezige Fort.  Toen Jan Van Buggenhout, die archivaris was van de Heemkundige Kring Dr.Croquet Walem, een herdenkingsexpo aan het voorbereiden was over deze duistere episode, begon bij hem een idee te rijpen.  Het trof hem hoe de 'kleine mens' in die Grote Oorlog geconfronteerd werd met dood en vernieling.  En hierin zag hij opvallende parallellen met een eeuwenoud verhaal.  Als gelovig mens legde hij de beelden van Walem in die Eerste Wereldoorlog op de staties van de Christelijke Kruisweg.  En dit bracht hem bij dit project: Jan wou deze herinneringen aan een vreselijke tijd uitwerken in woord en beeld: in een actuele kruisweg.  Even voor de Goede Week werd deze Kruisweg in onze kathedraal geplaatst, en tot 11 november blijft hij daar aanwezig, tot het moment dat met een vredesconcert het einde van WOI wordt herdacht.  Jan heeft gedreven aan deze kruisweg gewerkt.  Een tikkeltje ongeduldig zelfs - alsof hij voorvoelde dat hij nog weinig tijd zou resten om hem af te maken.  Hij zou jammer genoeg gelijk krijgen.  In februari 2014 overleed Jan na een tweede hersenbloeding... Hij maakte de eerste expo van deze kruisweg in de Walemse parochiekerk niet meer mee.  Maar het is zijn zoon Tom die inging op de vraag van zijn vader om zijn gestarte werk te voltooien.   Dit vertelt me vandaag Tom Van Buggenhout - begrijpelijk nog wat geëmotioneerd hierdoor.  Hij heeft de wens van zijn vader kunnen waarmaken.  Tom vertelt me dat ook zijn moeder blij zou zijn door de aandacht die deze kruisweg nu nog krijgt...

 

Feest in een wijk met pit!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Op dit zonovergoten weekend waarop Mechelen weerom bewijst dat al diegenen die nog steeds geloven dat deze stad saai is en durven beweren dat er nooit wat te beleven valt, volkomen ongelijk hebben, vierde de Heihoek feest!  En dat doet deze gezellige, kleurrijke buurt wel meer.  Eén keer per jaar doen de buren van deze Mechelse wijk tussen vest, OLV-straat en Adegemstraat dit héél uitgesproken.  Elders in de stad kon je je culinair laten verwennen rondom Lamot, kon jegenieten van beiaardklanken in de Sinte-Mettetuin, bootje varen op de Dijle om met rode oortjes te luisteren naar  flarden uit de Decamerone van Boccacio...of gewoon kuieren op de markt of je onledig houden op een terrasje... De Hanswijkprocessie maakt zich op om morgen door de Mechelse straten te trekken...  En da's nog maar een greep uit het aanbod.  En in zo'n weekend zegt de Heihoek 'Hallo' tegen buren en andere Maneblussers.  Ze doet dat met een uitgestoken hand: het leuke symbool van een open, diverse wijk.  Vandaag toonde de Heihoek weer haar vriendelijkste gezicht.  Ongedwongen.  Complexloze samenwerking van buren allerhande.  En dat is de stad die ik liefheb.  Hier worden muurtjes afgebroken en begint het ware samen-leven.  Samen feesten, tuinieren, plannen smeden...  De Heihoek doet het allemaal!

 

Inhoud syndiceren