Connie en Hannelore. Een moeder, een dochter...

met categorie:  

 

(foto l.:uit het boek 'Er zal altijd een zon zijn' .  foto r.: Jan Smets)

Door het raam zie ik boven de Dijle en achter het Hof van Villers de contouren van Sint-Romboutstoren - manifest, stoer en immer aanwezig, stempel drukkend op deze stad.  Aan de overkant vloeide ooit de Melaan in de Dijle.  Ost tekende hier een prentkaart met een boot - de 'Vaarwel':  een schilderachtig plaatje dat een nostalgisch verleden borstelt. Hier blééf de vliet gedempt.  Voorgoed verleden tijd.  Vanuit het venster van dit mooie herenhuis aan de Haverwerf kijk ik uit op één van de mooiste stadsgezichten.  Aan de muren van de smaakvolle living hangen prachtige kunstwerken die dit verleden oproepen: de Dijleboorden, de Hoogbrug, de Vismarkt...  Hier wonen duidelijk Mechelen-liefhebbers...

Ik ben te gast bij Connie Neefs - charmant, klasse uitstralend, en de perfecte gastvrouw.  Ze is overbekend.  Al jaren.  Niet steeds op het voorplan, maar constant aanwezig én nooit 'ver weg'.  Als een vanzelfsprekendheid.  Ook haar dochter zit er bij: Hannelore Candries, een knappe verschijning van 21 jaar.  Vriendelijk en goedlachs, en erg matuur voor haar leeftijd.  Met haar Venetiaans blonde lokken is ze niet zozeer de kopie van haar moeder.  Maar haar charme heeft ze wél gemeen met haar.  Haar naam draagt niet het kwaliteitslabel 'Neefs', maar Hannelore heeft het muzikale talent beslist in de genen.  Ze blijft er opvallend nuchter bij.  Ook dat heeft ze van haar moeder.  Om 'bekend of beroemd' te zijn is het Connie niet te doen.  De roes van roem is misschien tijdelijk hoogst aangenaam te noemen, maar veel waarde hecht ze er niet aan.  Om de waardering van de mensen gaat het.  Daar doe je het voor.  Voor die erkenning.  Dat voelt Connie ook voor anderen die iets moois verwezenlijken.  Bewondering.  Appreciatie.  Daar draait alles om.  Doe verder maar gewoon.  Het lijkt een familiemotto...

 

Charmaine Lenisa en Didier François in het Maurus Moreelshuis

Enkele dagen geleden had ik in het Maurus Moreelshuis een ontmoeting met twee mensen die nog maar enkele jaren deel uitmaken van de grote Mechelse gemeenschap

.

Sjarabang: nieuwe stek, nieuwe plannen

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Sjarabang voelt zich thuis op haar nieuwe stek in de Hoviusstraat 2 in het Groot-Begijnhof.  Sinds een drietal maanden is de vzw verhuisd van haar ruime locatie aan de Kerkhofleid naar het historische pand 'Sinte-Barbara' dat dateert uit de 17de eeuw: een mooi pand en een inspirerende omgeving.  Sjarabang dat  zes jaar geleden werd opgericht hoeft nauwelijks nog voorgesteld.  In de voorbije jaren heeft deze vzw die kunsteducatie aanbiedt aan mensen die- om welke reden dan ook - de opstap naar een kunstacademie te hoog vinden - zich stevig op de Mechelse kaart gezet.  Zowel mensen met als zonder beperking gaan hier aan de slag in vrije ateliers, workhops, theater... Gedreven kracht achter Sjarabang is de immer energieke en creatieve Marleen D'Joos.  Zij en haar ploeg zetten zich ten volle in voor deze vzw, omdat ze er méér dan sterk in geloven.  Toch is het niet altijd zo eenvoudig om aan de nodige centen te geraken om een degelijke werking te kunnen garanderen.  De vzw wordt immers gerund zonder structurele subsidies.  Bovendien is de huur van het nieuwe pand dubbel zo duur als de locatie aan de Kerkhoflei... 

 

'Het spook van 't Zennegat'

met categorie:  

 

(foto's:J.Smets-W.Verworst)

Willy Verworst is niet aan zijn proefstuk toe.  De nu bijna 70-jarige Heffenaar is méér dan een verdienstelijk amateur-cineast, en doorzwom al heel wat watertjes op filmgebied.  Vorig jaar kwam 'Lisa' uit - een oorlogsfilm, die hij samen met zijn collega's van het productiehuis - 'M.A.F.I.A.' (Mechelse Amateurfilmers In Actie) - draaide.  Dit productiehuis werd door hem, Hedwig D'Huyvetter, Johan Leemans, en Fred Lamon  opgericht. Vorige week ging een gloednieuwe kortfilm in prémière.   Al de aanwezigen in 'het écht Mechels theater' waren bijzonder enthousiast over het product.  Nu wil men 'Het Spook van 't Zennegat' (want dat is de titel van de fim) graag op zoveel mogelijke Mechelse locaties vertonen. De film is gedraaid in de omgeving van het Zennegat en het Broek van Blaasveld, en vertelt een bloedstollend verhaal.  Haast de volledige cast bestaat uit acteurs van het Mechelse theatergezelschap.  Met de film keren we terug naar de jaren dertig van vorige eeuw...

 

Proficiat Hanne!

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Uiteraard zijn er belangrijker en gewichtiger dingen in de wereld...  Natuurlijk.  Maar even toch - héél even toch, wil ik met kinderlijk enthousiasme juichen met de overwinning van 'ons' Hanne.  Hanne Verbruggen maakte het waar.  Samen met Klaasje en Marthe zal zij de nieuwe K3 vormen.  Nooit had ik gedacht dat ik ooit met spanning zou kijken naar een programma als dit.  Maar ik ging overstag.  Uit sympathie voor 'het-meisje-van-de-buren'.  Hanne, zonder enige podiumervaring maakte het waar.  De vrolijke leidster bij scouts Thila Coloma, begonnen in het zangkoor 'de Colommetjes' van Stef Van Malderen van de basisschool Sint-Jozef-Coloma... won de harten.  Steeds bleef ze zichzelf zonder sterallures.  Hanne: blijf gewoon wie je bentf.  Zo ben je op je best!  Proficiat.  Ik ben ook wel heel blij dat Mechelenblogt  één van de allereerste interviews met jou had....

www.mechelenblogt.be/2015/09/zelfs-zonder-podiumervaring-weet-hanne-iede...

Hanne van de Mechelse Hanswijkenhoek: we zijn trots op jou!

 

Wandel doorheen de Vlaamse volksmuziek met het Liedboek van De Kadullen



We gaan eerst wat zingen, straks zullen we wel praten” sprak Sjarel Van den Bergh een eivolle De Zondvloed toe, donderdag 5 november 2015. Het talrijke publiek was gekomen voor de voorstelling van het Liedboek van Volksmuziekhelden De Kadullen, samengesteld door Kadul Richard Van der Staey. En hoe stellen De Kadullen een liedboek voor? Juist: met vooral veel fijne liedjes. Generatiegenoten van de muzikanten zongen moeiteloos mee, maar zij waren niet alleen. Zowat iédereen deed mee! Veel liedjes zitten dan ook in ons collectieve geheugen.

De Kadullen trokken tussen 1968 en 1976 door Vlaanderen en Nederland met eigenzinnige Vlaamse folk, traditionele liederen en instrumentaal werk.

Foundation Mechelen organiseert derde Kerst-en Nieuwjaarsconcert voor het goede doel

 

(foto's: Jan Smets -  Günther Neefs, Connie Neefs en dochter Hannelore Candries)

Voor de derde keer organiseert Foundation Mechelen een Kerst-en Nieuwjaarsconcert in onze Sint-Romboutskathedraal - een beproefd recept. Het concert zal dit jaar minstens zo mooi zal worden als de vorige edities, belooft Piet den Boer, ooit succesvol KV-Mechelen-voetballer en nu voorzitter van de Foundation.  "Ook al woon ik hier niet: Mechelen is een hele warme stad!  Ik hoop dat velen naar dit concert op 11 december komen.  De integrale opbrengst gaat naar het goede doel - voornamelijk naar de vzw Sjarabang, die werkt aan inclusieve kunstparticipatie."   Wat bijzonder leuk is, is het feit dat het deze keer haast een 'familie-concert' wordt.  Het is namelijk zo dat zowel Günther Neefs, zijn tante Connie, en haar dochter Hannelore Candries, op het podium zullen staan! 

 

Van de boot naar de kade...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Van de boot naar de kade...

Van de Dijle naar de Leuvense vaart...

Van de binnenstad naar Battel...

Vanaf vrijdag begint een nieuw verhaal voor Toli Coutsoubas en Henk Coene, en hun echtgenotes Christina en Patricia: 'Origano'.  Jarenlang schreven ze horecageschiedenis in Mechelen, en bouwden ze elk een succesvolle zaak uit met een vast en erg tevreden cliënteel.  De lat werd er hoog gelegd, en dit stond garant voor kwaliteit.  'Karimata' en 'De Kraanbrug' - want over deze twee zaken gaat het - waren twee geliefde restaurants.  Het is dan ook niet verwonderlijk dat vele klanten het doodjammer vonden dat zij beiden niet lang na mekaar besloten om te stoppen...

 

The Colorist & Emiliana Torrini: feest van kinetische ritmiek en pure magie



Wanneer instrumentenbouwer en drummer Aarich Jespers (Zita Swoon, Kiss my Jazz) en percussionist Kobe Proesmans (Gabriel Rios) een artiest benaderen met de vraag “mogen we jouw werk herinterpreteren, toer je met ons met jouw muziek?” zegt die best volmondig: ”ja!”. Vraag het maar aan Cibelle Cavali met wie The Colorist in 2014 toerde, vraag het aan Emiliana Torrini. Wie er zondagavond 1 november 2015 bij was in de Mechelse stadsschouwburg, weet ook waarom want werd overspoeld door een machtig magisch geluid. Gouden handjes hebben die Coloristen...

Met zelfgemaakte instrumenten en een kinderlijk verwondering voor nieuwe registers en klankkleuren kleurde het achtkoppige ensemble de songs van de IJslandse Emiliana Torrini eigenzinnig in. Een geslaagde symbiose tussen de ietwat iele, soms frêle stem van Torrini, sfeervolle strijkers en snaren maar toch vooral het ingenieuze perscussiegeweld en een feest van ritmiek van The Colorist was ons deel!

Beeldsmederij De Maan gaat van start met...Goudkoorts

 

(foto's: Jan Smets  -  sfeerbeelden én artistiek leider Stef De Paepe)

Vanavond was het hek van de dam!  Na een paar jaar verbannen geweest te zijn naar het Cultuurcentrum dat het gezelschap gastvrij onderdak gaf, is De Maan helemaal terug.  De Nieuwe Maan schittert als nooit tevoren aan het Mechels firmament.  Voortaan is het Figurentheater een Beeldsmederij geworden en huist ze in een opvallende goudklomp aan het Cultuurplein.  De metamorfose is spectaculair te noemen.  Vandaag waren er alleen gelukkige gezichten te zien: het vroegere Stadspoppentheater dat tot de DNA van deze stad hoort, blaast 50 kaarsjes uit en is springlevend.  Oud en nieuw gaan naadloos in mekaar over: verleden en heden, traditie en vernieuwing, oude en nieuwe stenen- een geslaagd huwelijk.  Artistiek Stef de Paepe, voor de feestelijke gelegenheid volledig in een gouden outfit gestoken is verwachtingsvol.  En dat zijn we allen...  Vanavond werd het glas geheven op een nieuwe start... Een sfeerbeeld:

 

Rotary Club Opsinjoor organiseert kunstveiling voor het goede doel

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets - vlnr: kunstenaarJan Scheirs, Johan Muyldermans, vader van 'prinses Harte', cultuurschepen Björn Siffer, Hans Martens en Christine Decraene)

Van zodra dat je in relatie gaat met een kunstwerk bezit je het al.  Maar natuurlijk is het leuk om het écht letterlijk te bezitten.  Je kan er dan altijd van genieten, maar het ook delen met je huisgenoten, vrienden...

 

Dat vertelt Hans Martens, de gedreven directeur van de Mechelse Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten.  Maar al te graag wou hij ingaan op de vraag van Rotary Club Opsinjoor om veilingmeester te zijn op de kunstveiling die ze willen organiseren op 15 november.  Zo wil hij zijn steentje bijdragen aan het cultureel leven in Mechelen, en bovendien zijn voor hem alle redenen goed om kunst in de publieke sfeer te brengen.  Hans Martens steunt hiermee zowel Rotary en het gekozen goede doel (vzw Prinses Harte) én de kunstenaars.  Kunstenaars hebben het niet steeds gemakkelijk om aan de bak te komen, en elk verkocht werk is een vorm van appreciatie.  Natuurlijk is de Mechelse club erg blij dat Hans de opdracht aanvaarde.  "En nu moeten we de kunstminnaars aantrekken!  Er is voor elk wat wils!  We veilen werk van zowel opkomend talent als van gevestigde waarden.  En...het zal betaalbaar zijn..." verzekert me Christine Decraene, voorzitster van Rotary Club Opsinjoor...

 

Arturo, de Meest Mechelse Mexicaan!

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

"Hij is de meest Mechelse Mexicaan!"  zei ze me lachend: Liesbeth Vanheuckelom, al elf jaar de vrouw van Arturo Ladron de Guevara.  Ik wou dat graag geloven, maar...euh..., wonen er dan zovéél Mexicanen in onze Dijlestad?  Nee, misschien niet.  Maar toch verdient Arturo deze titel.  Vandaag had ik een toffe babbel met deze sympathieke kerel.  En op het einde van het gesprek werd het me allemaal duidelijk....

 

'harmonisch samenleven onder een veelkleurige regenboog...'

(foto's: Jan Smets)

Bij een bisschop ga je niet gewoon aanbellen...  De tijd van de onbereikbare kerkvorsten ligt dan wel al een poos achter ons, en ze zijn niet langer - in groot ornaat uitgedost - hoog verheven boven Gods kudde, maar toch...  Ik maak een afspraak met z'n secretaresse die na een tijdje zoeken toch nog een gaatje kan vinden in de drukke agenda.  "Hoe lang denk je nodig te hebben?" vraagt ze.  Ja, weet ik veel.  "Een uurtje?  zou dat lukken?"  We prikken een datum, en zo stond ik dan vandaag - tijdig op de afspraak - in het voormalige Groot-Seminarie in de Varkensstraat.  Ook hij is keurig op tijd: een grote rijzige man, grijzend, en een zekere voornaamheid uitstralend.  Hij begroet me vriendelijk, gaat me voor en wijst me het salonnetje aan.  "Koffie of thee?" vraagt hij me, en hij schenkt me eigenhandig een kopje in.  Ik voel me al wat meer op m'n gemak.  M'n gesprekspartner praat open, en dat doet hij een uur lang.  Heel toegankelijk is hij.  Hij hoeft het artikel dat ik schrijven wil niet na te lezen.  Hij lijkt me dus te vertrouwen: Mgr. Leon Lemmens, hulpbisschop van het aartsbisdom Mechelen-Brussel.  De geboren Limburger woont nu al een paar jaar in Mechelen (én graag!).  Op 22 februari 2011 werd Mgr.Lemmens door Paus Benedictus XVI benoemd in deze functie.  Op 3 april van datzelfde jaar werd hij door aartsbisschop Léonard dan gewijd tot bisschop. Na het ontslag van deze laatste, is de plaats van aartsbisschop weer vacant.  Mogelijk valt in november de beslissing over de opvolging.  Da's nog afwachten.  Ook Mgr.Lemmens wordt tot de kanshebbers gerekend.  Maar dit houdt hem niet bezig. 

 

Ik kijk er naar uit met een zekere verwachting en spanning.  Maar wakker lig ik er niet van.  Ik hoop wel dat de beslissing valt voor Kerstmis.  Ik heb er vertrouwen in.  De Heer helpt de Kerk wel.

 

Een uur lang praten we over zijn stokpaardjes: over zijn grote betrokkenheid bij de armsten in onze maatschappij, én over het leven in diversiteit.  Onlangs was hij met collega-bisschoppen Harpigny en De Kesel, en journalist Rudi Vranckx in Irak, waar hij ter plaatse de situatie van de honderduizenden Christenen die de laatste decennia hun geboortegrond in het Midden-Oosten ontvluchtten wou ervaren.

 

Klankendaal laat zich horen!

 

(foto's: J. Smets.  vlnr: Lennert Maes, Randy Van Rijn, Jos Maes en Lenne Vervaeke)

Wat ze er indertijd fabriceerden is me niet helemaal duidelijk.  Maar het moet te maken gehad hebben met onderdelen voor 'den IJzeren Weg'.  Het zag er steeds wat groezelig uit, en soms kon je een blik binnen werpen als de werkmannen op het voetpad hun boterhammen opaten in de schafttijd.  Het werd in den Hanswijkenhoek 'het zwèt kot' genoemd.  En dat predikaat beschreef erg raak deze werkplaats op de hoek van Tervuursesteenweg en Sint-Jozefstraat.  Da's allemaal lang geleden, want dit aftandse atelier heeft een tweede leven gekregen.  Daar zijn bloed, zweet en tranen ingekropen.  Met het enthousiasme dat alleen vrijwilligers kunnen opbrengen is deze simpele en voorhistorische werkplaats nu een huis van creativiteit geworden.  Klankendaal is een plek om je thuis te voelen op het ritme van de notenbalk.  Acht jaar lang bestaat deze plek nu.  Er zat en zit muziek in.  Het werd eerder toevallig ontdekt toen iniatiefnemers Bart Alloing en Jos Maes uit hun loods in Leuven moesten, en op zoek moesten gaan naar een nieuwe stek om waar ze gedreven mee bezig waren verder te zetten.  Men vond in Mechelen deze locatie, en na flink de handen uit de mouwen te hebben gestoken - zo'n drie jaar lang - is Klankendaal de inspirerende plek geworden die het nu is.  "Het heeft wat met muziek te maken, en...met kinderen..."  Dat weten de meesten uit de buurt wel.  Maar toch is Klankendaal volgens Jos nog nét te weinig gekend in Mechelen.  En daar wil men wat aan doen.  Klankendaal wil zich laten horen.  En daarom wordt op 5 december een benefietconcert georganiseerd: een leuk evenement om Klankendaal in the picture te brengen, maar ook met een sociaal doel aan gekoppeld:  Muziek zal er een duidelijk wapen tegen onverdraagzaamheid zijn.  De opbrengst van de benefiet gaat grotendeels naar Vluchtelingenwerk Vlaanderen, en de rest zal dienen om een mediacampagne rond dit thema op te zetten; Klankendaal beter te leren kennen, en de iniatieven die ze in dit kader reeds op poten hebben gezet, in de verf te zetten...

 

Gijs Vanhee geeft fakkel van stadsartiest door aan Danny Ronaldo

 

(foto's: Jan Smets)

Vanavond gaf in theater t,arsenaal stadsartiest Gijs Vanhee de fakkel door aan Danny Ronaldo van het gelijknamige Mechelse circus.  Maar voor het zover was, mocht de voorzitter van de Mechelse cultuurraad Frans De Wachter, samen met Gijs een onverwacht grote groep van méér dan tweehonderd belangstellenden leiden langs een aantal van de murales die werden gerealiseerd door Gijs Vanhee en bevriende kunstenaars.  Streetart op z'n best!  Twee jaar lang heeft Gijs deze kunstvorm op de Mechelse kaart gezet, en het project viel in de smaak.  Een knappe tentoonstelling in het Cultuurcentrum heeft deze zomer nog eens de focus gelegd op dit kunstproject.  Het resulteerde nu ook in een boek: 'Mechelen Muurt' dat vanavond werd voorgesteld, en waarvan het eerste exemplaar door schepen van cultuur Björn Siffer werd overhandigd aan de afscheidnemende stadsartiest, waarvan we in de toekomst beslist nog méér zullen horen...

 

Inhoud syndiceren