May Claerhout in Mechelen

met categorie:  

(foto's: J.Smets)

Wie vaker in Antwerpen komt heeft het misschien al opgemerkt, of zal dit wellicht binnenkort wel doen.  Je kan er immers niet naast kijken.  In het knappe gloednieuwe metrostation Opera keerde dit prachtige en indrukwekkende kunstwerk 'metro in de stad' van May Claerhout terug nadat het in 2016 werd ontmanteld voor de innovatie van dit station.  (foto boven).  Misschien zeg de naam van beeldhouwster May Claerhout je weinig?  Zou kunnen.  Nochtans is de uit het West-Vlaamse Pittem afkomstige kunstenares heel actief geweest en liet ze tal van werken her en der in ons land achter.  In november 2016 overleed May aan de gevolgen van een hersentumor op 77-jarige leeftijd. Jammer genoeg maakte ze het dus niet meer mee dat haar mooie terracottawerk werd herplaatst op deze strategische plaats. 

De stijl van Claerhout wordt nogal gemakkelijk omschreven als eenvoudig, misschien wat naïef...  Maar haar ongekunstelde werken spreken een groot publiek aan.  Waarschijnlijk omdat het zo verweven is met volkskunst.  Haar taferelen zijn soms karikaturaal, licht humoristisch, maar ook wel ernstig.  Ze werkte vooral in terracotta en brons.  Enne: weet je - ook onze stad heeft wel enkele zeer mooie kunstwerken van May Claerhout.  Spijtig genoeg zijn ze te bewonderen in gebouwen die niet zo frequent de deuren open zetten voor het grote publiek.  Zoals hierboven: een detail van het grote terracotta-tableau in de Mgr.Scheppers-grafkapel van het Scheppersinstituut aan de Melaan.  Herken je Victor Scheppers in dit tafereel?  Zéker 'onze' Sint-Romboutstoren valt hier op!

 

Mechelse pracht in Rotterdam

Een tijdje geleden was ik op citytrip naar Rotterdam, een stad die zwaar te lijden had met de bombardementen bij het begin de Tweede Wereldoorlog, maar die als een feniks uit haar as herrees. Rotterdam is ook een stad vol musea, waaronder het Museum Boijmans Van Beuningen. Dit museum bestaat bijna 170 jaar en heeft een collectie die opgebouwd is met kunstwerken uit ruim 1700 verzamelingen.

Het museumgebouw ondergaat momenteel een grondige renovatie en is daardoor gesloten. Maar om een deel van de collectie toch zichtbaar te laten, werd onder de noemer 'Boijmans bij de buren' een samenwerking aangegaan met verschillende musea. Zo is er 'Meesterlijk!' in de Kunsthal en is er in het Belasting & Douane Museum - beiden in Rotterdam - een selectie te zien van de zilvercollectie. 

En in beide musea zijn ook Mechelse stukken te zien. 

 

't Zennegat - in de plooien van een stad

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Het gezellige, wat 'rommelige' Zennegat is wellicht één van de meest merkwaardige en pittoreske plekjes van onze stad - geliefd bij wandelaars en fietstoeristen die er graag pauzeren in dat heerlijk bruine cafeetje waar de tijd bleef stil staan.  Deze uithoek van Mechelen ademt pure poëzie.  Eeuwenoud is deze negorij gelegen aan de oevers van Dijle en Zenne.  Toen de Leuvense vaart in 1753 werd ingehuldigd won dit knooppunt aan belang.  Nochtans had het graven van dit kanaal verregaande gevolgen voor het toen nog erg landelijke Battel.  Het werd hiermee in twee delen gescheiden.  Maar of de Battelaars, en bij uitbreiding alle Mechelaars, veel in de pap zouden te brokken gehad hebben, is maar zeer de vraag.  Inspraak kregen de Mechelaars niet.  Opdrachtgever was immers Leuven...

 

al 40 jaar tapt Rozeke pinten in den Tilt

met categorie:  

(foto's: J.Smets)

'De Tent' in de Befferstraat - de afspanning waarover ik nog uitgebreid folkorist Frans Perckmans aan het woord liet in het vorige blogartikel - mag dan al jaar en dag verdwenen zijn - net zoals zovele andere volkscafé's trouwens: hier en daar kan je nog van die ouderwetse drankgelegenheden aantreffen.  Ze zijn schaars geworden in onze stad en elders: cafeetjes waar de tijd is blijven stilstaan.  Maar er zijn er nog.  Hoe lang nog?  Zo'n legendarisch adresje is 'den Tilt' in de Vrijgeweidestraat, tussen Stuivenbergvaart  en Vrijbroekpark.  Al even legendarisch is Rozeke die er morgen niet minder dan 40 jaar achter de tapkraan staat.  En wat haar betreft mag dit nog jaren zo zijn, want ze zou maar al te graag tot haar honderste levensjaar verder doen.  Ik geloof het graag.  Rozeke Raymaekers is vergroeid met haar café.  En de vele klanten dragen haar op handen.  Ze zouden haar nog lang niet kunnen missen achter de toog van hun geliefde kroeg!  Morgen wordt haar  robijnen jubileum gevierd met haar familie, vrienden en trouwe stamgasten!

 

In 'De Tent'

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Willen we deze dagen nog even in de nostalgische sfeer blijven hangen?  In mijn vorige artikeltje had ik het over 'folklorist' Frans Perckmans en hoe deze zelfdidact minitieus en met veel heimwee schreef over het Mechelen van zijn jeugdjaren.  Frans woonde in die tijd met zijn ouders in de Befferstraat 21, waar de familie een afspanning bestierde.  In een huis dat dateerde van 1471 was hun herberg 'In de Tent' gevestigd.  Zoek er niet langer naar.  Dat oorspronkelijke gebouw staat er al lang niet meer.  Nu huist hier begrafenisondernemer De Meerleire.  In één van zijn boekwerkjes heeft Frans het over volksherbergen, 'spijshuizen' en danszalen.  Allemaal verdwenen.  Dat hij ook zijn vele herinneringen bovenhaalt aan het leven in 'De Tent' hoeft ons niet te verwonderen.  Op die plek werd zijn grote interesse in volkskunde gewekt.  Bijzonder leuk om lezen is zijn ooggetuigenverslag dat hij kort na Tweede Wereldoorlog neerschreef.  Ook dit wil ik jullie niet onthouden.  Het boekje waar dit verhaal werd opgetekend is uiteraard niet meer verkrijgbaar.  Misschien is het nog wel te vinden op één of andere zolder of op de kop te tikken op een rommelmarkt.  Sowieso schotel ik jullie deze passage met veel plezier voor op Mechelenblogt:

 

Nog onbeschreven...

met categorie:  

(foto: Jan Smets.  Fonteinstraatje)

De eerste sneeuwvlok valt voorlopig (?) nog niet uit de winterlucht.  We zullen eerder onder een grijs hemeldek van oud naar nieuw stappen.  Maar mag de besneeuwde straat - nog maagdelijk wit en onbeschreven - een metafoor zijn voor dit kraakvers jaarbegin: dit nog lege witte eerste agendablaadje.  Verwachtingsvol voor wat komen zal.  De woorden nog niet neergepend.  Maar de aanzet is gegeven voor de eerste pennetrek - gekrulde zinnen, zwierig en vol van goeie voornemens...

 

Bruegel in Mechelen...

Pieter Bruegel de Oude, wie heeft niet van hem gehoord. Er was in 2018 de grote overzichtstentoonstelling in Wenen, en nu kan je in Brussel en Antwerpen (nog even) genieten van zijn prenten. Maar er is ook meer. Pieter Bruegel heeft ook een band met Mechelen. Een prent uit het Louvre is meteen de aanleiding voor een nieuwe publicatie en een kleine tentoonstelling.

 

Het eeuwige verhaal van het Neverending Park

Twee weken geleden opende in het Museum Hof van Busleyden een ondergronds park de deuren. Samen met het theatergezelschap ARSENAAL/LAZARUS en het Museum konden Mechelaars gedurende twee jaar hun ideeën voor een betere stad neerschrijven. Elke inwoner kreeg binnen het project De Grond der Dingen spreekwoordelijk één vierkante meter om zijn stad leefbaarder te maken. De stad Mechelen heeft voor het project 20.000 m² grond voorzien om in 2021 een selectie van deze ideeën uit te werken.

 

Zoek de 'zeven' verschillen

met categorie:  

Blijkbaar stond er in 'Oud Antwerpen' op de Wereldtentoonstelling van 1894 een aangepaste copie van "de Duiveltjes".

 

(foto: Felixarchief Antwerpen - Inv. GP@4760)

(foto: Felixarchief Antwerpen - Inv. GP@7851) Foto genomen tijdens de opbouw

 

'schamateurs, Boheemsters en straatzangers'

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Waar zijn ze gebleven...

...de straatacrobaten, de tapijtworstelaars, de jongleurs, de vuur-en sabelslikkers, de volksdansers, de 'hercules', de schamateurs, de gedachtenlezers, de waarzegsters, handleesters en kaartenlegsters - gewoonlijk  Boheemsters of Zigeunerinnen, de straatredenaars, de straatmuzikanten, de straatzangers, de lameesters en de straattooneeltjes?  Spreken al deze dingen niet van zooveel thans verdwenen kleurig en echt Mechelsch volksleven?

Zo mijmerde Frans Perckmans in de jaren na de Tweede Wereldoorlog over een voorgoed voorbij verleden.  En omdat we in deze periode van het jaar net iets meer nostalgisch zijn dan anders, wil ik jullie graag onderdompelen in die sfeer-van-lang-vervlogen dagen.  Frans was een autodidact.  Diploma's kon hij niet voorleggen en een groot schrijver is niet aan hem verloren gegaan.  Maar het zou van weinig respect getuigen mochten we zijn grote verdienste aan het bewaren van heel wat volksgebruiken denigrerend afdoen als simpele hobby van een eenvoudige Maneblusser met té veel heimwee naar wat verdwenen was.  Je moet alles in zijn juiste kader zien.  Ik ben daarom ook erg blij dat ik nog heel wat van zijn ijverig in eigen beheer bijeengepende boekjes in huis heb waarin hij schrijft over de folklore van onze stad.

 

soldaten in een klooster

met categorie:  

Een paar dagen geleden was er de fotoblog rond de sporen van en uit de kloosterperiode van Het Predikheren. Maar zelf bleef ik met een leeg gevoel achter omdat de kazerneperiode deels bepalend was voor wat het gebouw nu geworden is. Daarom een vervolgblog met aandacht voor wat er met de kloostergebouwen gebeurde na de verjaging van de Dominicanen op 13 december 1796.

 

nieuwe aanwinsten voor het Hof van Busleyden

De collectie van het Hof van Busleyden is onlangs uitgebreid met drie bruiklenen uit de Phoebus Foundation. Drie schilderijen die elk een band hebben met de stad Mechelen, schilderijen die een bezoek aan het museum nog aantrekkelijker maken...

We gingen een kijkje nemen.

 

9de Kerstconcert in de Kathedraal

met categorie:  

Foundation Mechelen vzw organiseerde vrijdag 20 december zijn 9de Kerstconcert in de Kathedraal. Vlaamse artiesten brachten bekende en minder bekende kerstliederen voor de 650 bezoekers.


Eerst een kerk, nu een ruïne, binnenkort een restauratie...

met categorie:  

Na jaren leegstand en een langdurige restauratie opende in september dit jaar Het Predikheren de deuren. Het voormalige Dominicanenklooster en de latere kazerne kreeg een nieuwe functie. Bij de restauratie was het uitgangspunt om zoveel mogelijk sporen van gebruik te behouden zonder afbreuk te doen aan de aan haar nieuwe functie als ontmoetingsruimte en bibliotheek. En daar is men zeker in geslaagd. Het project werd onlangs nog laureaat van de ARC19 Interieur Award.

De aangrenzende kerk is nu nog een bouwval en wacht op restauratie. In 2021 zouden ook hier de werken aangevat worden.

 

Jo Haazen wordt 75.

met categorie:  

Als er in de wereld één naam klinkt als een klok is het wel die van Jo Haazen.

Jo werd geboren op 24 december 1944 en wordt morgen 75 jaar jong.

Daar Jo een bijzonder dierbare vriend is krijgt hij voor zijn verjaardag een videofilmpje cadeau waarin zijn merkwaardig loopbaanparcours naar voor komt! Ieder punt op zich is al een hele verwezenlijking, laat staan alle punten bij mekaar.

Proficiat Maestro, en nog heel veel jaren in ons midden.

 

Inhoud syndiceren