Tussen Kunst en Kitsch

Vorige week werd bij de uitzending van ‘tussen Kunst en Kitsch’ een intrigerend schilderij aangeboden. Het bleek een portret te zijn van Berthe Seroen, een zangeres met wereldfaam, geboren in Mechelen.

Toen ik Jan Smets aansprak dat ik tv een schilderij van een Mechelse zangeres had gezien, en ik hieraan een blogje wilde wijden (want een Mechels onderwerp), moest hij even denken. Ergens ging er bij hem een lampje branden, want ja, hij had naar aanleiding van de vondst van een foto van deze dame in 2016 ook een blog geschreven.

 

Oud-burgemeester Jos Vanroy overleden

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Amper zeven dagen na zijn geliefde echtgenote Carla Scantamburlo overleed gisterenavond oud-burgemeester Jos Vanroy.  De uitvaart van Carla zou maandag plaatsvinden,maar die is nu uitgesteld.  Het overlijden van Jos Vanroy kwam voor de familie niet onverwacht, daar hij op de palliatieve eenheid verbleef van het ziekenhuis.

Politiek heeft me altijd geboeid. Spijt dat ik die richting ben ingeslagen heb ik zeker niet. De problemen bleven nooit lang hangen, en ik haalde er veel voldoening uit. Ik probeerde ook altijd rechtuit te zijn en te zeggen wat ik te zeggen had. Als ik iets beloofde kwam ik die belofte ook na...

Jos Vanroy was in twee legislaturen 'onze' burgervader.  De eerste keer trad hij aan in 1977.  In 1982 werd hij opgevolgd door burgemeester Jef Ramaekers.  In 1988 was Vanroy opnieuw aan zet.

Jos Vanroy werd 84 jaar...

 

Stamgast solidair met zijn lievelingscafé(s)

met categorie:  

(foto's: J.Smets)

We beleven haast surrealistische tijden.  En niemand ontsnapt er aan.  Of je nu verblijft in een ziekenhuis of woonzorgcentrum, werkzaam bent in het onderwijs, in de zorg, in de horeca, of waar dan ook...  Ooit komt hier wel een einde aan.  Maar in de tussentijd zullen we allemaal samen door de zure appel moeten bijten.  Omdat het moet.  Omdat het té belangrijk is.  Omdat we solidair dienen te zijn met onze medemens.  En gelukkig brengt deze verwarde tijd ook wel wat moois in de mens naar boven.  Buren nemen spontaan initiatief om boodschappen te doen voor hun oudere buren; sommigen stellen voor om kindjes op te passen van werkende ouders..., kinderen maken tekeningen voor 'opgesloten' ouderen in woonzorgcentra...  En dat is deugddoend om vast te stellen. 

Eén van de sectoren die het nu zwaar te verduren heeft is de horeca.  Mensen zijn tijdelijk technisch werkloos, en bij een aantal uitbaters van café's of restaurants staat het water aan de lippen.  Het zal hen een aardige duit kosten.  En dat baart wel wat zorgen.  Sommigen proberen creatief te zijn, en zo kan men hier en daar bij restaurants een bestelde maaltijd afhalen om thuis te verorberen.  Klanten stellen voor om geschenkbons aan te schaffen in hun favoriete eetgelegenheid om later - na de quarantaineperiode - op te souperen.  Op die manier hebben deze restaurants nu 'vers geld' om de moeilijke periode te overbruggen.  Een klant van café Het Maanlicht in de Frederik de Merodestraat - de bekende stadsgids en medewerker aan Mechelenblogt, Rudi Van Poele - toont alvast zijn warmkloppend hart met de steun die hij zijn lievelingscafé wil geven... Een ideetje dat navolging verdient?

 

Mooiste Mechelse muzikale momenten verzameld in Belpop-boek

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Alle melomanen en bij uitbreiding alle Mechelomanen dienen zich nu schrap te zetten!  Immers: morgenavond wordt een uiterst boeiend boek voorgesteld in ons Cultuurcentrum.  En ik weet nu al dat dit vlot over de toonbank zal gaan.  Journalist Jan Delvaux en dj Bobby Ewing (Jimmy Dewit), bekend van Belpop Bonanza zijn met dit werk waarbij gefocust wordt op de muzikale geschiedenis van Mechelen toe aan hun tweede boek.  Eerder rolde al een uitgave over Genk van de drukpers.  Niet minder dan 30 muzikale momenten van onze stad worden hier in de schijnwerpers gezet.  Onder de nieuwsgierig makende titel 'Van Louis Neefs tot Ikraaan' wordt hier een breed en gevarieerd beeld geschetst van een boeiende periode bij de gratie van de notenbalk.  Ik had de kans om het boek al eens vluchtig door te nemen.  Mooi werk!  Verzorgd uitgegeven.  En dit alles voor de luttele prijs van 20 Euro.  Een hebbeding voor elke Maneblusser.

Dit bevestigt me met nadruk ook Sjarel Van den Bergh - zelf één van de 30 geïnterviewde muzikale helden, die met Bizjoe ooit hoge ogen gooide, al blijft hij daar vrij nuchter bij.  Toch behoort dit tot het muzikale collectieve geheugen van de Mechelaar.  Met wie kon ik nu beter praten over dit boek dan met 'de Sjarel' zelf.  Het werd een leuk en geanimeerd gesprek, doorspekt met tal van anecdotes en herinneringen.  Hiermee zou hij best ook een boek kunnen vullen!

Ik moet zeggen: dit is een zeer volledig boek.  Heel divers.  Natuurlijk kan men niet voorbij een Louis Neefs en Jo Leemans - de Doris Day van de Lage Landen...  Deze was trouwens mijn vaders 'vlam'.  Hij was een pure fan van haar.  Net als hij woonde ze toen nog in Willebroek waar ze soms optrad in café Den Arend waar mijn vader vergaderde met de voetbal.  Maar voor mij persoonlijk blijft Bodo (vande Voorde) de grootste held.  Ooit werd ik door hem ingelijfd bij de Kadullen...

En hiermee is de toon gezet...

 

Luk De Koninck regisseert 'Het laxeermiddel'

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Druipend komt hij SAVA binnen waar we deze ochtend afspraken.  Het is huilen met de pet op.  Grijs en miezerig weer.  Om neerslaGtig van te worden.  Op dit moment doet het ons dromen van een Grieks eiland.  Want dit hebben we gemeen: onze liefde voor dit kleurrijke en zonnige land in de Egeïsche zee... Maar dit is maart én België.  En we moeten nog maar even geduld oefenen voor we van de lente kunnen proeven en we meer zin krijgen om uit 'ons kot' te komen...  Dat moeten we zéker doen voor een bijzonder toneelstuk dat Theater De Peoene van 3 april tot en met 2 mei op de planken brengt.  'On purge BéBé' of 'het laxeermiddel' wil met dit stuk de toeschouwers een vermakelijke en avontuurlijke avond serveren.  Dit garandeert me Luk De Koninck - want het is hij waarmee ik afgesproken heb.  De bekende acteur regisseert deze productie.  Luk mag zich sinds 2016 Mechelaar noemen.  En dat bevalt de in de Willem Geetsstraat wonende acteur.  Hij zegt al lachend dat hij zich ook al het Mechelse 'zagen' heeft meester gemaakt.  Maar dat laatste geloof ik écht niet.  Luk houdt van deze stad waar hij thuisgekomen is.  Als vrijwilliger bij 'Torens aan de Dijle', als gastregisseur bij diverse Mechelse amateurgezelschappen, als enthousiast bezoeker van Het Predikheren...: Mechelen weet hij zo te omarmen.  En dat doet Mechelen ook met hem... 

 

Vader Dimitri blijft vertrouwen...

 

(foto's: Jan Smets)

Niet veel langer dan een jaar geleden had ik verrijkende ontmoeting met Dimitri Jatsun - 'vader Dimitri' - priester van de Russisch-orthodoxe kerk van Mechelen.  Op dat moment was de Heilig Hartkerk in de Adegemstraat de thuishaven van deze orthodoxe Mechelse gemeenschap.  In 2014 sloot deze kerk haar deuren voor de erediensten.  Maar in datzelfde jaar kreeg de Russische gemeenschap de sleutels in handen.  Het Bisdom gaf de Heilig Hartkerk in bruikleen.  Sinsdien draagt ze de naam van 'kerk van de Theofanie' wat het doopsel van Jezus betekent.  Een jaar later lijkt het lot van de kerk bezegeld.  Tot 30 juni kan de parochie hier nog liturgische vieringen laten doorgaan, maar dan is het onherroepelijk voorbij.  De neoromaanse kerk die ingewijd werd op 30 mei 1902 zal in de toekomst een heel andere functie krijgen.  Dimitri Jatsun kan niet verhelen dat dit voor hem zwaar valt.  En toch wil hij de hoop niet verliezen...

Het belangrijste is dat het niet alleen om een gebouw gaat.  Een parochie gaat in de eerste plaats om mensen...

Hiermee is de toon van het gesprek gezet.  De parochie kan inderdaad niet de nodige centen ophoesten om de kerk in erfpacht te behouden.  Dit is financieel niet haalbaar.  Er dient dus dringend naar een andere oplossing te worden gezocht voor de eredienst...

 

stadsvlaggen gerecycleerd tot boodschappentassen

 

(foto's: Jan Smets)

Wil je deze dagen écht hip en ecologisch verantwoord shoppen in Mechelen, dan moet je dit beslist doen met een gerecycleerde boodschappentas van AMAi!  Heel leuk om te zien hoe men in dit creatieve atelier waar mensen die om één of andere reden niet kunnen 'meedraaien' in het gewone arbeidscircuit, 'afgedankte' nylon stadsvlaggen een nieuw leven geven  Met heel wat handigheid en artistieke zin tovert men van deze vlaggen die ooit de straten sierden, erg originele en handige tassen die in een handomdraai weg te stoppen zijn, en waar je heel zéker bewondering voor oogst. 

 

Jan van Eyck's "Portret van Jan de Leeuw" en de Mechelse connectie.

met categorie:  

Het MSK te Gent pakt uit met een schitterende tentoonstelling: niet minder dan 13 werken van Jan Van Eyck, waarvan er één stof levert tot een belangrijke discussie, die  een jarenlang misverstand zou kunnen oplossen.

Portret van Jan de Leeuw (Jan van Eyck) Kunsthistorisches Museum Wien

Het kapseizen van de admiraal...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Ooit werd hij om zijn glorieuze overwinningen als grote held letterlijk en figuurlijk op een sokkel gezet: admiraal Nelson.  En ook de brasserie op de Wollemarkt die de naam van deze held - Lord Nelson - droeg, kende een succesvolle geschiedenis.  Maar nu is dit alles voorgoed voorbij.  De huidige uitbaters doen de boeken toe.  Het gaat erg stil worden op het ooit zo levendige plein.  Voorlopig is alle horeca-activiteit gestopt hier in de schaduw van Sint-Romboutstoren.  Je zal dus in de komende tijd andere terrassen moeten opzoeken als de zon eindelijk zal doorbreken.

Lord Nelson: een verhaal van vallen en opstaan.  Dat is het inderdaad.  Want in zijn lange bestaan wist dit slagschip al eerder averij op te lopen.  Maar toch wist de lord het hoofd steeds boven water te houden en het tij te doen keren.  Tot nu.  Schipbreuk.  Na Trafalgar de kabeljauwkelder.  Niks blijft duren.  Ook een admiraal dient soms de duimen te leggen...

 

Simon Charmet, soldaat van Napoleon...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Op het kerkhof...langs de central weg die leidt van inkompoort naar kapel staat een wat weggezakte grafsteen tussen andere monumentale graven in arduin.  Een steen met een kruis.  Begraven ligt hier Simon Charmet, in onze stad gestorven op bina 87-jarige leeftijd in 1865.  Ooit streed deze in Besançon geboren Fransman in het leger van Napoleon.  Later diende hij de jonge Belgische Staat.  Fransman en Mechelaar, verenigd in de liefde en de dood met de Mechelse kantverkoopster Clara Bruggeman uit de Varkensstraat.  Daarnaast een kleinere grafsteen van de achtjarige Charmet...  De concessie voor het graf is tot 2043 vernieuwd door een zekere Yves Hellebout uit Elsene. 

Simon Charmet: een geschiedenis in de marge van de Slag van Waterloo...   Vijf jaar geleden tekende ik zijn verhaal op dat me was aangereikt door Hombekenaar Jan Verhasselt.  Graag rakel ik het hier nog eens op uit de vergetelheid.  Ook omdat Jan nu  zijn huwelijksacte kon bemachtigen en in het hedendaagse Frans liet vertalen door zijn vriend Roger Van Hocht...

 

sluitstenen...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Zo vaak reeds liep ik onze kathedraal binnen... Zo vaak al dacht ik deze te kennen als mijn broekzak...  Maar telkens opnieuw ontdek ik andere dingen, of bekijk ik de details die ik er altijd heb geweten iets nauwkeuriger... En zo had ik deze dagen net wat méér aandacht voor het gewelf van het kerkschip - daar waar 'aarde' de 'hemel' probeerde te raken.  Zo voelde het voor de middeleeuwse mens waarschijnlijk ook aan.  Hier reikten de gotische lijnen in perfecte harmonie het hemelse aan.  Hier raakten gedachten, gebeden, vloeken en dromen mekaar in architectonische eendracht.  En waar ze mekaar kruisten werden ze bezegeld door een sluitsteen.  Een stempel Gods.  Devote en mystieke kruispunten. 

Zo dwalen ook mijn gedachten af terwijl ik staar naar het witte gewelf met de kleurrijke vlekken die, langzaam terwijl ik mijn ogen tot gerichter kijken dwing, steeds meer prijsgeven...  Tussen de gouden hemelse sterren tonen ze zich steeds scherper.  Ik mijmer.  Hoe moet deze kathedraal er hebben uitgezien toen ze nog niet witgekalkt werd maar bont en kleurrijk vroegere generaties wist te betoveren...  Hoe zal deze kathedraal er na grondige restauratie uitzien?  Wat zal het gerichte onderzoek naar vroegere lagen nog voor verrassingen in petto hebben?  Wat zal hersteld worden in oorspronkelijkheid?  Wat is haalbaar, wat nodig, wat onmogelijk?

De sluitstenen van het kerkgewelf als stenen lakzegels op een al even stenig briefgeheim lichten toch een tipje van de sluier op.  Kijk je meer naar boven?

 

Een lyrisch gedicht...

  (foto's: Jan Smets)

Ik wil alles niet op de spits drijven, maar wat verhoogde aandacht -zo we die anders al niet hebben als voor 'onze' Sint-Romboutstoren verknochte Maneblussers - mag er dit feestjaar wel wezen.  Jarige Rombout zet zich dit jaar stevig in de kijker.  En dat zullen we geweten hebben.  Bovendien is ook de Koninklijke Vereniging voor Toren & Beiaard eveneens jubilerend en mag deze 75 kaarsjes uitblazen.  Reden te meer.

Ik heb op mijn boekenplank onlangs een dun boekje herontdekt.  Het werd in 1948 uitgegeven op slechts 200 exemplaren, en ik bezit hiervan dus nummer 81.  Te koesteren dus.  Het betreft een lyrisch gedicht van Jozef De Balmont.  En dat is natuurlijk en te voor de hand liggend pseudoniem voor Mechelaar Jozef Van Balberghe.  Hij was landmeter in onze Dijlestad, maar zou vooral bekendheid verwerven als auteur met een grote liefde voor zijn stad én mede-oprichter van de eerder vernoemde 'Toren & Beiaard'.  Na de Tweede Wereldoorlog schrijft Jozef dus in 'zielsenthousiasme'dit enigszins gezwollen poëtische epos.  Een uitgesponnen lyrische lofzang aan ons aller Toren - 'Mechelen's hart'.  Ik laat ook jullie graag kennismaken met dit werk...

 

Willemsfonds reikt 'Keikopken' uit aan 75-jarige Koninklijke Vereniging voor Toren & Beiaard

 

(foto's: Jan Smets. Foto boven vlnr: Rudi De Mets, Egied Rossiau, Mark Van Bets, François Van der Jeught, Erik Vekemans)

De brandende vuurkorven maken de binnenplaats van het historische pand van Bvba Beiaarden & Torenuurwerken Michiels in de Adegemstraat extra gezellig op deze winteravond. Aan de muren hangen enkele ouwe wijzerplaten te blinken in het schijnsel van een lantaarn.   De glazen om te klinken staan al klaar... En nadat Betty Denis, voorzitster van de Mechelse afdeling van het Willemsfonds haar Keikopken 2019 overhandigde, steekt afscheidnemend voorzitter van de Koninklijke Vereniging voor Toren en Beiaard Jef Denyn, Erik Vekemans, hem triomfantelijk en breed lachend in de lucht.  Dit is dan ook een mooie erkenning voor deze vereniging die dit jaar 75 kaarsjes mag uitblazen.  En waar zou zo'n uitreiking beter kunnen doorgaan dan bij Luc Michiels en zijn echtgenote Chris?  De naam 'Michiels' is dan ook al generaties onlosmakelijk verbonden met al wat met torens, uurwerken en beiaarden te maken heeft.  Gastvrij ontvangen ze het hele gezelschap.  En wat deze avond extra leuk maakt is het  feit dat Luc in dit mooie pand zijn privé-verzameling met in de loop van vele jaren verzamelde kunstwerken met als onderwerp Sint-Romboutstoren, kan tonen aan het publiek.  Onder de titel 'van kamelenpoot tot Rik Wouters' is deze unieke expo met stukken van bekende en minder bekende kunstenaars ook door iedereen te bekijken na eenvoudige afspraak met Luc....  Méér dan de moeite!  Ik kan het je garanderen! 

 

Sjarabang laat zich inspireren door Het Kunstuur

 

(foto's: Jan Smets)

De wel heel bijzondere en originele tentoonstelling 'Het Kunstuur' die op 30 december werd opgesteld in de knappe historische Heilige Geestkapel aan de Minderbroedersgang mag nu al een succes genoemd worden.  Joost Bourlon, die samen met zijn broer Hans, initiatiefnemer is van 'Het Kunstuur' vertelt me trots dat nu al zo'n 7000 bezoekers de expo die nog loopt tot en met 30 september, hebben bezocht.  En dat kan beslist tellen!  50 % van de bezoekers komt van buiten Mechelen. Op een laagdrempelige manier worden we hier geloodst langs 32 Belgische topwerken uit de periode 1887-1938.  Wat het extra boeiend maakt is het feit dat een trits bekende Vlamingen in projectie vertellen over hun band met het kunstwerk of de maker er van.  Samen met de unieke belichting én aangepaste muziek maakt dit een bezoek aan de tentoonstelling tot een topervaring.  Een heel aparte en betoverende beleving.  Ik kan er van getuigen!

Leuk is ook dat enkele kunstenaars van vzw Sjarabang - een organisatie die Het Kunstuur tot goed doel heeft uitgekozen en die het volgraag steunt, de kans hebben gekregen om hun werken, geïnspireerd op de tentoongestelde schilderijen, te laten zien aan het publiek.  Vandaag stelden ze fier hun interpretaties van de bekende kunstwerken voor.  Deze werken krijgen beurtelings een ereplaatsje op de expo.  Terecht.  Er zijn pareltjes bij!

 

Merad biedt één der mooiste Dijlezichten

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

We hebben er niet minder dan vijf jaar moeten op wachten voor het pand waar het voormalige legendarische bruine café Den Akker op den hoek van Nauwstraat en Vismarkt gevestigd was weerom zijn deuren opende.  Maar... niks is wat het  was.  'Den Akker' is voorgoed verleden tijd - voer voor de geschiedenisboeken en 'museum van herinneringen'.  Niets blijft duren.  Ook deze ooit zo populaire ankerplaats op wat  sinds mensenheugenis dé uitgangsplek is van de Maneblusser is, moest er een finaal punt achter zetten.  Dat betreurden niet weinigen en benieuwd en reikhalzend werd uitgekeken naar de nieuwe invulling van het toch wel indrukwekkende gebouw.  De renovatiewerken duurden een hele poos, maar de gevels ogen na deze opfrisbeurt weer mooi.  Enkele maanden geleden kwam er dan het nieuws dat restaurant Merad dat tot hiertoe te vinden was in de Consciencestraat, besloot te verhuizen naar dit prachtige pand.

Binnen enkele dagen kan iedereen er terecht voor een hapje en een drankje.  Een exacte openingsdag werd nog niet geprikt.  Hier en daar moet immers nog wat bijgespijkerd worden.  Maar vanavond vond al wel de officiële en feestelijke opening plaats voor een trits genodigden.  Het resultaat van dit nieuwe restaurant mag er wezen: de perfecte mix tussen oud en nieuw - stijlvol en gezellig en met als heuse blikvanger een terras dat nu al mag gerekend worden tot één van de mooiste 'balkons op de Dijle'.  Dit wordt beslist een geliefkoosd plaatsje om met zicht op het water te genieten van zomerse dagen en avonden...

 

Inhoud syndiceren