Vaarwel Marie-Louiske...

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

Ach nee: héél bijzonder was ze niet.  Ach nee, grootse dingen heeft ze nooit verwezenlijkt...  Maar in hoe ze was en wat ze deed was ze toch heel uniek.  Marie-Louiske Windels.  Vergeten zal ik ze nooit.  Een doodgewone Mècheles...  Madam-van-'t-gazettewinkelke... Altijd blijgezind door 't leven stappend, ondanks alle tegenslagen die ze te verwerken kreeg.  Ze bleef alleen over - weduwe, en kinderloos...  Maar ze probeerde van het leven nog mee te pakken wat ze kon... 

Marie-Louiske: een doodgewone Mècheles.  Simpelweg.  Maar zo bijzonder.  Ik heb kardinalen ontmoet, grote vedetten en oud-burgemeesters... En toch was haar levensverhaal me zo dierbaar dat ik het optekende in mijn eerste boek.  Ze was daar trots op, en aan iedereen vertelde ze op welke bladzijde je haar verhaal lezen kon. 

Ja, ze was ouder geworden, en ja...het stappen ging wat moeizamer...  Ja..het zat haar allemaal niet meer zo mee...

 

Met liefde en vakkennis: kaasmeester Harry Schockaert

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

De naam 'Schockaert' klinkt in Mechelen als een klok.  De overbekende kaashandel aan de IJzerenleen is dan ook een soort van 'instituut' - een gevestigde waarde om 'U' tegen te zeggen.  In 1915 is alles begonnen met Louis Schockaert.  En nu is de vierde generatie aan de slag in deze bloeiende familiezaak.  Ann en Sophie hebben de fakkel van Harry Schockaert overgenomen.  En het doet deze laatste enorm deugd dat ze zijn passie voor dit heerlijke product hebben overgeërfd.  Men zegt al eens vaker dat een familiezaak niet weinig sneuvelt bij de derde generatie.  In dit geval zou het Harry geweest zijn die de boeken had moeten sluiten.  Het tegendeel is echter waar.  Harry die nu ook alweer een tijdje de kaap van de 70 levensjaren heeft overschreden, heeft de kaashandel nog méér succes dan ooit voorheen bezorgd.  Dit komt voornamelijk doordat hij de geest van de tijd begreep én doordat hij zich stevig wist te specialiseren.  Door liefde voor het vak en een enorme productkennis mag hij nu prat gaan op een unieke handelszaak waar kwalitatief hoogstaande artisanale kazen over de toonbank gaan.  Hier wordt de middelmaat méér dan overschreden.  Hier krijg je waar voor je geld.  Het pleziert Harry om te zien dat jongere generaties dit meer en meer beginnen te beseffen.  Men kiest terug voor eerlijke producten - met liefde vervaardigd - en niet voor industriël gefabriceerde voedingswaren.  Ik heb met Harry een boeiende babbel in Le Pain Quotidien...  Het is nog vrij vroeg en de IJzerenleen - die Harry ooit betitelde als de Mechelse Champs Elysées - komt langzaam terug tot leven...

 

Eerste Mechelse Reuzendag was reuze!

Het op Facebook aangemaakte evenement zorgde voor wat verwarring: velen verwachtten op 13 oktober laatstleden een heuse reuzenstoet door de stad te zien dansen.  Dat was echter niet het opzet van de 'Mechelse Reuzendag' die die dag plaatsvond in het Hof van Busleyden.  Bedoeling was wél om er met kandidaat-vrijwilligers van gedachten te wisselen over de uitbouw van de eerder dit jaar gelanceerde reuzenvereniging 'ReuzenMechelen' en over de toekomst van het Mechelse Reuzenerfgoed.  Zo gebeurde ook en... mét resultaat.  Er werden immers niet alleen een pak toffe ideeën uitgewisseld maar ook een eerste activiteit afgesproken: op 11 november gaan de kinderreuzen voor de allereerste keer mee Sinte-Mette zingen.


Flying doctor Tony De Bondt...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Met de ingebruikname van het immense Sint-Maartenziekenhuis vorige week werd geschiedenis geschreven...  Hiermee kwam ook een einde aan de campussen in de Mechelse binnenstad én Duffel.  Het lot van het voormalige Sint-Jozefziekenhuis ('de kliniek van Peeters') in de Leopoldstraat en OLV-gasthuis - nadien Dodoensziekenhuis aan de Zwartzustersvest werd hiermee voorgoed bezegeld.  Een nieuw tijdperk is aangebroken. 

Vandaag praat ik met Tony De Bondt die jarenlang chirurg en hoofdgeneesheer was in het Stedelijk OLV-ziekenhuis.  Op zijn 59ste ging de onlangs 82 jaar geworden dokter op pensioen.  Honderduit vertelt hij over zijn werk in het ziekenhuis én over zijn grote passie: vliegtuigen.  In de tuin van zijn woning - een prachtig verbouwde 18de eeuwse hoeve aan de Hoogstraat in Zemst - even voorbij Hombeek - staat nog een Piaggo uit 1960.  Tony kocht het toestel in 1974.  Het behoorde tot een lot van vier vliegtuigen.  Hij heeft er aardig wat uurtjes mee rondgevlogen.   Wegdoen kan hij het toestel niet.  Ook al was het nadat het erg beschadigd werd bij een buiklanding (Tony zat niet zelf aan de stuurknuppel), niet meer vliegveilig.   Ook de buren zouden het toestel missen.  Passanten bekijken het nog steeds bewonderend, schoolkinderen komen het bekijken en er worden nog communiefoto's bij genomen...  Het vliegtuig heeft té veel herinneringen voor onze 'flying doctor'...

 

10 j Duende: de kracht achter de creativiteit

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Men noemt het Outsiderkunst... What's in a name?  Misschien klinkt  de term Art brut wel juiser.  Het geeft het spontane, authentieke van die kunstvorm meer aan terwijl de term outsiderkunst eerder verwijst naar de uitsluiting in plaats van op de inclusie waarop we inspelen... Maar eigenlijkt houdt me dit niet zo bezig.  Ik wil alleen kwetsbare kunstenaars kansen geven om met sterke kunst naar buiten te treden en een ontmoeting aan te gaan met het reguliere kunstcircuit.  Want eigenlijk is het zo dat dze twee werelden vaak onterecht worden gescheiden.

Aan het woord is Mia Lettany, de drijvende kracht achter Galerie Duende in de Katelijnestraat.  Ze praat enthousiast over de dingen waarmee ze bezig is. Enthousiasme:  dat is hélemaal waar Duende voor staat.  De naam is immers afgeleid van de Spaanse uitdrukking 'El Duende' en dat betekent 'de kracht achter het creatieve leven van de mens'.   De naam kon niet beter gekozen worden.  De term die ontleend werd aan de wereld van de Falmenco staat voor de passie waarmee je danst, of zingt... Vertaal het bij deze ook: hoe je artistiek bezig bent.  10 jaar bestaat de kunstgalerie nu.  En dat mag wel gevierd worden!  Dat doet Mia door een overzichtstentoonstelling in te richten met werk van heel diverse kunstenaars die in die voorbije jaren bij haar exposeerden.  De expo werd gisterenavond feestelijk geopend.  Tot en met 22 december kan je hem bezoeken.  Elke zaterdag van 11u tot 17u30...

 

The Posies blazen het dak van de Minderbroederskerk

Om de dertigste verjaardag van hun debuutplaat ‘Failure’ te vieren, ondernemen The Posies (US) momenteel hun ‘30th Anniversary Tour’, die hen over heel Europa en donderdagavond ook in Mechelen bracht.

In dezelfde bezetting als begin jaren ’90, braken ze in het CCM het kot af … we wensen de mensen van CC Mechelen veel goede moed om het dak van de Minderbroederskerk hersteld te krijgen … The Posies hebben dat er namelijk gewoon boenk afgeblazen !!!

       

Weven was zijn passie...

 

(foto's: Jan Smets)

Hij kwam s'avonds thuis van zijn werk en had zijn laatste beet nog niet binnen of hij trok naar de zolder.  Aan zijn weefgetouw.  Het was gewoon zijn passie.  Veel zagen we hem dan niet meer.  Midden in de nacht riep ons moeder dan naar hem: "Henri! wanneer komt ge nu slapen?"

Zo herinnert het zich, Monique Van de Werf.  Zo herinnert ze zich haar vader, Jan Hendrik Van de Werf.  Hij werkte lang bij de de bekende Mechelse firma's Braquenié, Geets en later de Manufactuur De Wit.  Daar oefende hij het beroep van tapijtwever uit.  En hij was érg goed in die stiel.  En hij leefde voor zijn vak.  Hij kon er gewoon niet mee stopppen.  Eénmaal thuisgekomen deed hij verder.  Urenlang.  Voor zijn kinderen, Pierre en Monique...  Amper zestig jaar oud overleed hij.  In 1960. Monique was nog maar net twintiggeworden.  Haar broer elf jaar ouder.

Het was heftig.  En tien weken later stierf ook onze moeder.  Ik was pas uit de rouw.  Ik ben zwart blijven dragen.  Zo ging dit in die tijd.  Emotioneel was het erg zwaar.

Ik praat met Monique in haar woning aan de Tervuursesteenweg in de Hanswijkenhoek... Zelf is ze nu ook weduwe geworden.  Mille, haar echtgenoot, ontviel haar twee jaar geleden.  Kinderen heeft ze niet.  Bij de pakken is ze niet blijven zitten.  Ze wil onder de mensen blijven komen, haar hobby's blijven beoefenen, handwerk... , Femma...  Moedig als ze is slaat ze zich er door...

 

Kunst maken met Jef

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Hij glundert.  Met recht en reden!  Vandaag is Jef Cloostermans op stap met zijn begeleidster Lotte Campforts.  Lotte is artistiek medewerker in Studio Borgerstein.  Deze Studio werd in 2009 opgericht als atelier voor kunstenaars met een beperking.  In die hoedanigheid maakt het deel uit van  Borgerstein vzw in Sint-Katelijne-Waver.  Zoals je weet is deze voorziening al vele jaren ondergebracht in het voormalig Sint-Jozefseminarie aan het IJzerenveld. Maar daarnaast bezit de vzw ook nog huizen in Mechelen waar cliënten onder begeleiding zelfstandig wonen.  Jef woont al verscheidene jaren in Borgerstein.  Nu huist hij in een paviljoen in de afdeling Berkendries, dat ingeplant werd achter het park van deze voorziening.  Zo'n drietal keer per week werkt hij in het atelier van de Studio.  En dat is het liefste wat hij doet.  Prachtige dingen maakt deze kunstenaar.  Zijn werk straalt een grote spontaniteit uit, en is grafisch erg sterk.  In Studio Borgerstein zijn er een twintigtal kunstenaars actief die op individuele wijze begeleid worden in tekenen en schilderen.  Hier kunnen zijn een persoonlijke stijl ontwikkelen.  De begeleiding zorgt voor inhoudelijke en technisceh ondersteuning en gaat een dialoog aan over het werk zodat zij beeldend kunnen groeien.

Jef is uitermate trots.  Hij heeft dan ook een uniek kunst(kleur)boek mogen uitbrengen dat nu te koop is in de Mechelse boekhandels Salvator in de Befferstraat, en de Zondvloed in de OLV-straat.  Met Jef ga ik op bezoek in deze winkels...

 

Vertellingen over narren en hels gespoock

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Een méér geschikt decor kan je je amper voorstellen voor deze twee lezingen die Luna mystica 'Sammhain' weer op stapel heeft staan.  Achter de relatief eenvoudige gevel van het brede huis in de Guldenstraat 27 schuilt één van de meest mystieke plekken van onze historische binnenstad.  Huis 'Den Inghel' is dan ook een huis dat door zijn eeuwenlange geschiedenis tot de verbeelding spreekt.  Passanten (en ja hoor: ook de meeste Mechelaars!) kunnen zich niet voorstellen wat voor sfeervolle schatkamer te vinden is op deze plek.  Gustave Min, de initiatiefnemer van deze weerom tweede editie vertellingen, weet dan ook als geen ander dat deze locatie hiervoor simpelweg perfect is.  Trouwens: onze steeds afgeborstelde verhalenverteller met de flair van een dandy uit de Belle Epoque lijkt hélemaal in dit interieur op te gaan.

In het unieke en mysterieuze kader van de schermerszaal van deze antiekhandel wordt je op de zaterdagen 3 en 10 november, door Gustave Min en zijn goeie vriend, de auteur Lode Melis ontvangen voor een boeiende lezing.

 

De grond der dingen : al meer dan 100 ideeën van Mechelaars

"Verbinden en activeren.Dat zijn de sleutelwoorden van dit stadsproject." zei Willy Thomas, artistiek leider van Arsenaal/Lazarus, en bedenker van De Grond der Dingen, in het artikel van Jan Smets dat je al in januari hier op Mechelen Blogt kon lezen.  Tegen 2021 stelt de stad 20.000m2 ter beschikking van de Mechelaars om eigen projecten uit te werken.  Iedereen kan zelf een idee indienen om zijn vierkante meter in te vullen, of kan zich aansluiten bij een bestaand project.  Later worden via een onderhandelingsmethode de projecten geselecteerd die uiteindelijk zullen gerealiseerd worden.  Ondertussen draait het project op volle toeren, en zijn er al meer dan 100 ideeën verzameld. 

 

(foto's: Annick Thienpont)

 

Ik droom van...

 

(foto's: Jan Smets)

Het opgewaaide stof dat de gemeenteraadsverkiezingen met zich meebracht is langzaam neergedwarreld.  En nu moet de hand weer aan de ploeg.  Op deze Werelddag van Verzet tegen Armoede dat dit jaar in het teken staat van het belang van een lokaal sociaal beleid in de strijd tegen armoede, werd vanmorgen een opgemerkte vreedzame manifestatie gehouden door 'Geknipt'.  Dit is een samenwerkingsverband dat bestaat uit Beweging.net regio Mechelen, de bekende armoedeverenigingen De Keeting en De Lage Drempel, Het Hof van Savooien, Straathoekwerk Mechelen, Vormingsplus regio Mechelen, Welzijnszorg Regio Mechelen, Wijkgezondheidscentrum Wel en Wee en Samenlevingsopbouw provincie Antwerpen.  Een flinke delegatie stapte op van Grote Markt via Bruul en Sociaal Huis over de IJzerenleen naar de Lindepoort.  Pier De Kock van het Huis van Savooien tekende voor de 'regie'.  De deelnemers gingen met afgeplakte monden en tekstbalonnnen met dromen op weg in stille mars...  Pas in De Lindepoort trokken ze de klevers van hun mond, om op de tonen van 'Le Connemara' - als op een tradioneel trouwfeest - hiermee zwaaiend hun verzet ludiek te tonen.  Toch klonk in alles op dit slotmoment grote vastberadenheid door.  Ieders stem telt!  De dromen, wensen, verzuchtingen en aanbevelingen kregen vorm in een memorandum.  Op deze manier wil men de belangen van maatschappelijk kwetsbare groepen op de politieke agenda zetten.

 

De koster en zijn kerk...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Dat Gouden Rumolduskruis kreeg hij jaren geleden reeds.  "Van Mgr.Schoenmaeckers..." vertelt hij.  Toch draait het daar bij hem niet om.  Helemaal niet. 

"Da's goed voor op je doodsbrief; verder maakt het niets uit.  Alles was ik deed en doe beschouw ik gewoon als een voorrecht.  Ik ben blij dat ik dit alles mocht doen.  Daar ben ik dankbaar om !"

Dat zegt me Jan Van Asch.  Hij oogt ondanks het feit dat hij de 92 levensjaren reeds gepasseerd is nog bijzonder kwiek en monter.  Van lichaam en geest.  Ik heb met hem en zijn vrouw Theresa Collet een gezellige babbel in hun woning in de Twaalf Apostelenstraat in ons schilderachtig Groot-Begijnhof - Het huis draagt de naam 'De Goede Herder'. Amper een paar tientallen stappen verder blinkt de Begijnhofkerk als nooit voorheen nu ze haar dwingend korset eindelijk kon afgooien.  Nog niet hélemaal is ze dat knellende keurslijf kwijt.  Maar het is maar een kwestie van tijd voordat deze mooie barokkerk weer in volle glorie te bewonderen valt.  De binnenrestauratie is ook aan de gang.  Voor dat werk voltooid is moeten we nog een paar jaar geduld hebben.  "Doe er nog maar een jaartje bij..." zegt Jan.  Toch mocht hij zo'n twee jaar geleden al de haan weer op de toren plaatsen.  Hoogtevrees heeft hij niet.  En de toen 90-jarige besteeg de laddertjes op een manier dat veel jongere mannen het hem niet zouden nadoen...

 

Week van de Fairtrade van 3 tot 13 oktober

Morgen sluit de jaarlijkse week, van 3 tot 13 oktober van de Fairtrade af. Ook in Mechelen, sinds 2007 een Fairtradegemeente, en sinds vorig jaar zelfs de 1ste 5sterrenFairtradegemeente, stond Fairtrade extra op het agenda.

 

(foto's: Linda Van der Auwera)

Morgen zaterdag 13 oktober is het Wereldwinkeldag en kan je met een lege, gewassen, choco-pot van gelijk welk merk naar de Wereldwinkel in de Hoogstraat. In ruil krijg je een volle pot vol "eerlijke choco" terug, de kans om hem uit te proberen. Uit ondervinding weet ik dat hij zeer te smaken is! Wereldwinkeldag 2018  zet extra in voor eerlijke en duurzame cacaosector.

 

The Posies komen naar Mechelen !



Wie 'jong' was in 1996 herinnert zich vast  The Posies nog wel én hun lichtjes fenomenale plaat Amazing Disgrace. Nee? Heb je toen niet uit volle borst Everybody Is A Fucking Liar meegezongen dan? Juist, dàt belletje rinkelt... Smeer dan snel je keel, want de band komt tijdens hun Europse tour naar ... Mechelen!

Op 18 oktober 2018, over een kleine week dus, staan Jon Auer, Ken Stringfellow & co in de Minderbroederskerk van Cultuurcentrum Mechelen.

Jazzzolder viert 20ste verjaardag met optredens, expo en heuse Jazzzoldermuur

Fenomenaal is dat! Mijn tekeningen nu zo groot te zien op die gevel van Lejo Vanhaelens woning”. Aan het woord is een trotse Kris Vanderstraeten, muzikant en graficus die al jaren de affiches en flyers voor Jazzzolder Mechelen tekent.

Jazzzolder Mechelen viert dit jaar de 20ste verjaardag. Dus het ideale moment om met een grootse jazz-muurschildering uit te pakken? Lejo Vanhaelen: “Eigenlijk wou ik dat twintig jaar geleden eigenlijk al doen, maar je kent dat: toelating vragen en zo, en toen kwam het er niet van. Onlangs kwam ik Jurgen Gielen tegen op een buurtfeest, die zag het helemaal zitten om de tekeningen van Kris op mijn gevel te vereeuwigen” aldus de al even fiere bezieler van Jazzzolder Mechelen. 

Inhoud syndiceren