Ook mensen in armoede kunnen thuis de iftar beleven

(foto: Nadia Charaddi)

Op 24 april is de islamitische vastenmaand, Ramadan, begonnen.  Het is een maand van gebed, bezinning en solidariteit met hulpbehoevende medemensen.  Ook veel Mechelse moslims volgen de eeuwenoude traditie van de Ramadan. 

 

Kijken naar wolken...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

En ze schuiven voorbij, soms traag en gezapig, wollig gezellig - plukjes badschuim in een zeeblauwe lucht; en soms ook in snelvaartrein - dreigend, donderend en onheispellend - dramatische ouverture voor een hagelbui die de grillen van maart transporteert naar een  tweede mei...

Wolken - ik kijk er naar.  Méér nog dan vroeger. Wisselende decorstukken op de begrensde scène van deze dagen.

Onze wereld - mijn wereld - is deze dagen begrensd.  Wat buiten het lijstje valt is nu ver-van-mijn-bed-show.  Alleen het beeldscherm brengt al wat hierbuiten valt nog in dagelijkse afleveringen ten tonele.  Maar de plot van het verhaal is altijd hetzelfde - de rode draad is steeds dat virus dat onze hele aardbol in de greep houdt.  Niks nieuws vertel ik hiermee.

De voorbije drie weken was dat begrensde wereldje van mij nét nog wat begrensder.  Lockdown in de lockdown.  Gekluisterd was ik in mijn kot - zwalpend van zetel naar tafel en vica versa.  Want jawel - hoe en waar het me te pakken kreeg: ik zou het niet weten, voorzichtig als ik probeerde te zijn.  Veel was ik niet meer waard.  De ongestreken versie van mezelf zal de volgende weken de plooien weer proberen glad te strijken.  De vermoeide blik in m'n ogen en de wallen die dit nog eens meedogenloos accentueren zullen hopelijk binnenkort langzaam verdwijnen denk ik dan.  Het is wat het is.  Met de light-versie van deze verdomde ziekte besef ik dat ik nog geluk heb gehad.  Er zijn anderen die veel erger getroffen waren en zijn.

De wolken die schuiven, traag en wolkig en dreigend en donderend.  En nooit voordien heb ik er zo naar gestaard...

 

Corona in tijden van kortzichtigheid en onvrede.

 

Kolonel Stanislav Petrov (foto De Morgen)

Lockdown

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Het is onwezenlijk stil in de stad.  De zon geeft katoen, maar de terrasjes zijn opgeborgen.  Nauwelijks een passant.  In de Bruul skaten twee jongetjes.  Een moeder duwt een kinderkoets en een oudere man laat zijn hondje uit.  Twee Paasbomen voor het stadhuis staan mooi te wezen tussen uitbundige lentebloeiertjes.  Aan de Kraanbrug ontmoet ik haar: Bea Vancamp.  Ze woont vlak in de buurt.  Net zoals elke dag sinds 'alles op slot ging' maakt ze een kort wandelingetje naar de Dijle en de brug.  In haar hand heeft ze een wit lintje vast dat ze even later vastknoopt aan de brugleuning.  Ieder moet hier zelf maar de betekenis aan geven zoals hij of zij wil.  "Ik doe het voor alle grootouders die hun kleinkinderen nu moeten missen, én voor de mensen uit de zorgsector!"  Bea wil dit doen zolang de lockdown duurt...

 

Fietsen zonder zorgen voor woonzorgwerkers!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Stellen dat het vreemde en moeilijke tijden zijn is een open deur instampen.  We ondervinden allemaal de verstrekkende gevolgen van het corona-virus in ons dagelijkse doen.  Niks is nog vanzelfsprekend.  Onze vrijheid wordt beknot  en onze sociale contacten zijn erg beperkt.  Bovendien kampen niet weinigen met veel onrust, eenzaamheid en zelfs angst.  We kunnen onze waardering niet genoeg uitspreken voor eenieder die onze maatschappij nog draaiende weet te houden - vaak ook met het risico om zélf besmet te worden.  Helden vindt je in vele geledingen.  Het lijstje is lang.  In onze ziekenhuizen staan verpleegkundigen in de eerste linie van de dagdagelijks te voeren veldslagen.  En in onze woonzorgcentra geven tal van zorgverstrekkers het beste van zichzelf om het voor de bewoners zo aangenaam en veilig mogelijk te houden.  Witte vlaggen wapperen aan onze gevels als blijk van onze waardering.  En om 20 uur wordt er op vele plaatsen geapplaudiseerd.  Maar het gaat verder dan dit!  De solidariteit is groot en hartverwarmend.  Vele initiatieven ter ondersteuning  zien nu het licht.  Té veel om op te noemen.  Laat me er een paar noemen: zo wist men onlangs een serie tablets bijeen te sparen voor Borgerstein, zodat de daar residerende personen met een beperking contact kunnen hebben met hun thuishaven... Vele hulpvaardige handen naaien mondmaskers; Foundation Mechelen vzw roept de Maneblussers dan weer op om beschermende schorten te sponsoren... Het zijn maar enkele voorbeelden van vele te roemen acties. 

Deze ochtend was ik in woonzorgcentrum Lisdodde in de Frans Broersstraat getuige van weerom een andere toffe actie!  Daar werd het startschot gegeven van een driedaagse waarbij Fiets!, de speciaalzaal voor fietsen van Colruyt Groep, essentiële herstellingen van de tweewielers van zowat 140 zorgverleners uit drie woonzorgcentra van de groep Rivierenland onder handen neemt.  En dat kan op véél sympathie en dankbaarheid rekenen...

 

Kris kras door Mechelen (1)

We mogen niet uit ons kot, alhoewel, een gezonde wandeling - en met respect voor elkaar - kan met het zonnetje buiten wel even deugd doen. Ik probeer het nuttige aan het aangename te koppen, als ik de noodzakelijke boodschappen moet gaan doen (eten moet we toch). Mijn fotocamera is ondertussen mijn tweede ik geworden. En telkens ik buiten kom, maak ik vele foto's die ik binnen verschillende groepen graag deel (en zo iedereen wil laten meegenieten).

De wandelingen die ik breng gaan kriskras door de Mechelse straten, waarbij ik soms wel eens van het rechte pad afdwaal. 

K zou zeggen, geniet mee van deze eerste wandeling 'kris kras door Mechelen'.

Mechelse link met Jan van Eyck (4)

In deze vierde en laatste blog rond de Mechelse link met (de tentoonstelling van) Jan van Eyck komt Michiel Coxcie aan bod. Coxcie had de opdracht gekregen eind jaren 1550 van Filips II om het Lam Gods van Jan en Hubert van Eyck te kopiëren.

In 2013 was de copie in zijn volledigheid nog te zien in Museum M te Leuven op de overzichtstentoonstelling 'Michiel Coxcie, de Vlaamse Rafaël'.

Mechelse link met Jan van Eyck (3)

In Gent loopt/liep (tegenwoordig is niets zeker meer) de tentoonstelling 'Van Eyck. Een optische revolutie', een tentoonstelling waar ook heel wat Mechels moois te zien valt. Zo hangen er twee interieurgezichten van de Sint-Baafskathedraal, gemaakt door Pieter-Frans De Noter, meteen een derde link tussen Jan van Eyck en Mechelen.

 

"Wat schoon is blijft..."

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

"Wat schoon is blijft..."  Zo zei hij dat.  Haast prevelend.  Zijn geaderde magere hand klemde het stijve laken vast...zijn vingers rusteloos.  De andere arm lag slap boven de sprei.  In de geborduurde rand las ik C.O.O. - Commisie van Openbare Onderstand.  Die arm: verlamd.  Uit zijn ooghoek welde een traan op die heel traag langs zijn benig geworden neus een nat spoor trok en zich kanaliseerde in een huidrimpel. Hij had een karakterkop die gebeeldhouwd leek.  Grof gebeiteld.  Expressionistisch. Hij moet een sterk man geweest zijn.  Beeldhouwen had hij ook altijd gedaan.  Hij leerde de knepen van het vak in het achterhuis van zijn vader, waarin die een atelier had waar hij meubelonderdelen sculpteerde.  De handen die nu werkloos in de lakens lagen hadden de vormen gestreeld - met liefde - en later, in de academie had hij de zin voor vorm en schoonheid tot verdere ontplooiing laten komen....

In de ziekenzaal slaakte iemand een kreet: "God!".  Het klonk scherp als een vloek.  Bijna wanhopig. 

"Wat schoon is blijft..." Het klonk zo vreemd en contradictorisch in deze steriele omgeving waar de geur van ontsmettingsproducten en zeep zich vermengden met de weëe reuk van doorligwonden...

Iets meer dan veertig jaar geleden: Zaal A - één van de twee parallelle zalen van het oud OLV-gasthuis in de Keizerstraat.  Evenwijdig naast de gasthuiskapel.  Nu afgebroken.  Geriatrie. Het was mijn allereerste stage als verpleegkundige...

 

Mechelen voor beginners : iedereen Mechelaar

(foto: Jan Smets)

Onlangs kwam ik na 22 jaar terug in Mechelen wonen.  Om alvast terug wat in te burgeren ga ik op zoek naar antwoorden op een aantal bedenkingen.

Als er zoiets als een supermechelaar zou bestaan, is Jan Smets er zeker ééntje. Hij is hier geboren, woont er al zijn hele leven en kan een indrukwekkende Mechelse stamboom voorleggen.  Hij schreef 2 boeken over de stad en over bekende en minder bekende Mechelaars. Wij kennen Jan hier vooral van zijn (bijna) dagelijkse publicaties over ‘zijn’ stad.

 

Mechelse link met Jan van Eyck (2)

 

Op de tentoonstelling rond Jan van Eyck in het Museum voor Schone Kunsten te Gent staat deze buste. Ooit maakte - ze samen met een buste van Albrecht Dürer - deel uit van huis 'Pictura Cagie' aan de Lange Nieuwstraat in Antwerpen.

En de buste is gemaakt door een Mechelaar, weerom een link met onze stad en Jan van Eyck.

De bustes zijn gemaakt door Willem van den Broeck (of Guillelmus Paludanus), geboren in 1530 in Mechelen als zoon van Hendrick van den Broeck. Hij genoot zijn artistieke opleiding in Italië en in Antwerpen waar hij in 1557 als meester-beeldhouwer in het Sint-Lucasgilde geregistreerd werd. Hij stond bekend om zijn kleinschalige werken in albast, naast grote beelden voor onder meer het stadhuis en de kathedraal van Antwerpen. Er is relatief weinig werk van van den Broeck bewaard gebleven.
 
 
 

Mechelse link met Jan van Eyck (1)

met categorie:  

Helaas is het nu niet mogelijk om in Gent de tentoonstelling 'Van Eyck, een optische revolutie' te bezoeken, maar met MechelenBlogt willen we toch enkele linken tussen Mechelen en Jan van Eyck belichten.

In deze eerste blok kijken we naar het Doria-Pamphiljdiptiek.

 

Het Doria-Pamphiljdiptiek (40,2x22 cm), toegeschreven aan Jan Gossa(e)rt (ca. 1478-1532) is gemaakt in opdracht van Antonio Siciliano.

Het linkerluik is een haast perfecte copie van 'Madonna in de kerk' van Jan Van Eyck, op het rechterluik staan Antonio Siciliano en zijn patroon Sint-Antonius.
Al in de 16de eeuw werd dit werkje geprezen als een perfecte olieverfschilderij - opera a oglio perfettissima.

  

Transport XX. Bestemming Auschwitz

Niet zo erg lang geleden had ik een erg fijn gesprek met hem.  Hij was toen ook aanwezig op de boekvoorstelling van Pieter Serrien in Salvator in de Befferstraat.  Pieter vertelde toen over het aangrijpende verhaal van Eva Fastag, de 'typiste van Dossin'., dat hij kon optekenen na een ontmoeting met deze meer dan honderd jaar oude dame in Israël waar ze nu woont.

Mark De Geest zei me toen dat hij ook in blije verwachting was van een boek van zijn hand dat dra verschijnen zou.  Het maakte me benieuwd.  De historische roman die hij schreef zou eind maart aan de pers worden voorgesteld in Museum Kazerne Dossin.  Zélf zou ik niet aanwezig kunnen zijn wegens een weekendje weg, maar we maakten de afspraak om enkele dagen voordien mekaar te ontmoeten voor een interview...

Zo hadden we afgesproken.  Maar het coronavirus dat ons nu al een tijdje aan huis gekluisterd houdt in deze haast surrealistische tijden stak er een stokje voor.  Dat weekendje viel weg voor mij.  Niet leuk natuurlijk; maar er zijn erger dingen. Jammer voor Mark werd ook de boekvoorstelling geannuleerd.  Het interview is er wél gekomen.  Niet in levende lijve troffen we mekaar, maar via whatsapp.  Je moet nu eenmaal creatief zijn in deze periode. 

Mark is niet zomaar de eerste de beste.  Als filmregisseur verdiende hij al méér dan zijn sporen.  Zo was hij bij VRT betrokken bij tal van overbekende producties.  Geboeid als Mark is door geschiedenis werd hij geïntrigeerd door het onwaarschijnlijke verhaal van een unieke overval op een Jodentransporttrein die van de Dossinkazerne op weg was naar Auschwitz.  Hij hoopte hierover een film te kunnen maken.  Dit idee is niet van de tafel geschoven...Wie weet komt deze er ooit nog.  Maar het ongemeen spannende waargebeurde verhaal resulteerde wel in een historische roman die door een lofsprekende Christophe Busch, de voormalige directeur van Kazerne Dossin, als meeslepend en inpirerend wordt betiteld.  Acteur Wim Opbrouck noemt de roman indringend, en de Mechelse journalist en auteur Johan Op de Beeck die nog niet zo lang geleden hoge ogen gooide met een andere historische roman ('Het complot van Laken') is enthousiast over het boek.  Het getuigt volgens hem van persoonlijke moed, burgerzin en naastenliefde...  En dat is het ook.  In Amerika zou deze story héél zeker al lang op het witte doek verschenen zijn... Zoveel is zeker.  Maar ikzelf weet nu al dat dit boek positief zal onthaald worden door tal van lezers.  Dé tip in deze coronatijden nu we misschien meer dan ooit naar leesvoer zullen grijpen?

 

verbindende afstandelijkheid

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Vreemde tijden.  Zo zou je het kunnen stellen.  Of denkt er nog één iemand anders over?  Misschien doet de natuur dat wel.  Die trekt zich geen barst aan van waar wij ons nu druk over maken.  Onverstoorbaar doet zij wat ze al altijd deed.  Met koppige vastberaadheid bloesemt zij uitbundig en spreekt zij onze gedeprimeerde gedachten ongegeneerd tegen.  De lucht is staalblauw, en al is het nog behoorlijk fris te noemen: je voelt tot in je botten dat het lente is en dat overal nieuw leven barst uit de gespannen knoppen.  En wat doe ik: ik doe een voorzichtig wandelingetje in mijn eigenste Mechelse buurt.  Als ik een menselijke tegenligger ontwaar, ga ik netjes in verbindende afstandelijkheid naar de andere kant van de straat.  Met een vriendelijk knikje weliswaar - maar met de nodige burgerzin toch ontwijkend afbuigend.  Zo is dat.  Zo moet dat.

 

laat ons...

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

De gordijnen filteren de eerste lenterige zonnestralen.  Een briesje doet de rest.  Buiten hangt ze dan: onze witte 'vlag' - speels dansend.  Het doet me mijmeren.  Buiten ligt de stille straat zich af te vragen waar de passanten blijven...

 

Inhoud syndiceren