Van een Mus een Olifant maken nu te kijk in Mechelse etalages

Van Een Mus Een Olifant Maken, is de nieuwe winkelwandel tentoonstelling waarvoor de mensen van de Mechelse vzw Sjarabang, de handen uit de mouwen hebben gestoken. Dit beeldend project is naar aanleiding van Kunstproeven 2018 dat half maart zal plaatsvinden in de binnenstad.

 

De wereld is een schouwtoneel..

met categorie:  

"De wereld is een schouwtoneel ,

ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel... " 

( William Shakespeare)

Mijn ouders waren toneelliefhebbers . Na de oorlog genoten ze van alles wat Mechelen op dat vlak te bieden had..  Ons ma sprak lovende woorden over Tuur De Weerdt en onze pa hield van operettes.  Jong maar Moedig en de Dijlezonen waren favoriet ... Als ze in Mechelen niks naar hun gading vonden reden ze naar Antwerpen..

 

Klokken klinken uit beiaardpaviljoen

Het nieuwe Beiaard Paviljoen in de Sinte-Mettetuin werd vrijdag plechtig ingehuldigd. Het was directeur van de Beiaardschool Koen Cosaert, die gastsprekers Bart Somers, Koen Anciaux en Björn Siffer uitnodigde voor een toespraak naar het publiek toe. In 2014 roemde UNESCO onze beiaardcultuur reeds als 'Best Saveguarding Practice'. Onze stad beschikt vandaag over één mobiele beiaard en vijf historische exemplaren.

Beiaardpaviljoen te Mechelen

Zoals de klok in Battel klinkt: zo klinkt ze (bijna) nergens!

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Vanop het hoogzaal klimmen we via een paar wiebelende laddertjes het klokkentorentje in.  Er is geen licht, maar Lode heeft gelukkig een zaklamp bij...  En dan staan we ook in oog met de kerkklok die pas heel onlangs zijn geheim onthulde.  Uiterlijk en op het eerste zicht lijkt ze niet zo heel bijzonder: een kerkklok zoals er wel véél meer zijn.  En toch...  Toch is deze klok uniek.  Ons landje bezit niet zo erg veel van dit type klokken.  Lode Tooten, die ik vroeger al typeerde als muzikale duizendpoot (en dat is hij wel degelijk zoals de meeste Maneblussers weten), is een Battelaar die met veel liefde praat over deze Mechelse wijk én het landelijk aandoende Sint-Jozefkerkje dat daar vredig en dorps naast de Leuvense vaart idyllisch staat te wezen.  Ook die kerk is niet het meest bijzondere monument van onze stad.  Naast de monumentale kerken van historisch Mechelen valt ze wat in de schaduw.  Het werd gebouwd tussen 1862 en 1867.  Het op het einde van de jaren zestig van vorige eeuw flink verbouwde interieur heeft nochtans een aantal waardevolle elementen.  Dadelijk vallen de mooie brandgeschilderde ramen op die gesponsord werden door de baronnenfamilie Empain die onlosmakelijk verbonden is met Battel.  In de kluis in de sacristie wordt nog een zilveren miniatuurkopie van het zeilschip van baron Edouard Empain bewaard én het orgel is nog unieker dan ooit gedacht.  Lode Tooten ontdekte vroeger reeds dat dit Forceville-orgel bijzonder waardevol was (ik schreef er vroeger al een artikel over). Nog niet zo lang geleden kon men dit orgel nog honderd jaar vroeger dateren: het werd gebouwd in 1692!  

We staan onder de klok, en langzaam wen ik aan het duister.  Veel plaats hebben we niet in dit enge torentje.  Lode schijnt naar boven: en dan zie ik de klepel hangen...  Ik lees op de mantel van de klok de naam 'Wivina'...  Ze is patroonheilige van Battel...

 

Karine Decoster volgt Herman Vermeulen op als voorzitter Gidsenbond

 

(foto's: Jan Smets)

Met héél veel passie spreekt ze over Mechelen.  Pure hartstocht...

Ik hou heel erg van deze stad die mooi is in alle seizoenen.  Ooit zei een Nederlandse toeriste tegen mij, toen ik mijn gidstocht beëindigde, dat het een voorrecht is om in zo'n prachtige stad te mogen wonen.  Ik denk dat ze gelijk had.  Niet dat ik niet kritisch ben voor sommige dingen die mislopen, maar dit is werkelijk een stad op mensenmaat.  Een propere stad ook.  Mijn schoonvader die ook stadsgids was en overleed in 2000 zou versteld staan hoe deze stad veranderd is.  Niet dat ze vroeger niet aantrekkelijk was.  Helemaal niet: maar je ziet het verschil.

Ik praat met Karine Decoster.  Op 4 december van het voorbije jaar volgde ze Herman Vermeulen op als voorzitter van de Koninklijke Gidsenbond van Mechelen.  De nog immer 'jonge en dynamische' Herman was dit decennialang.  Hij was er van de start in 1957 bij.  Vanaf 1962 werd hij voorzitter.  Hij en zijn goeie vriend en evenknie Marcel Kocken zijn de oudste actieve gidsen die er van bij het prille begin bij waren.

 

De Grond der Dingen

(foto: Jan Smets)

 

'Verbinden' en 'activeren' zijn de sleutelwoorden van dit tweedelig stadsproject.   Het is een uniek gebeuren dat nu al hier en daar in het buitenland werd opgevist.  De Rotterdamse schouwburg gaat dit idee ook overnemen en zelfs vanuit wetenschappelijke hoek wordt het nauwlettend opgevolgd...

Dit vertelt met Willy Thomas de artistieke leider van Arsenaal/Lazarus die al een anderhalf jaar geleden Michaël De Cock opvolgde.  Ik had daarstraks met hem een babbel in het theater in de Hanswijkstraat.  'De Grond der Dingen' maakt samen met 'the life of Mechelen' deel uit van dit stadsproject.  Verbinden wordt gedaan door theatershows die gespreid over 5 jaar een gezelschap op de planken brengt dat kan doorgaan als een doorsnede van de Mechelse bevolking.  In 7 episodes delen ze hun levensverhalen met het publiek - van geboorte tot eeuwige rust.

Da's dus het eerste luik.  In het tweede luik wordt elke Mechelaar een vierkante meter geschonken mét de vraag wat hij of zij er mee zou aanvangen dat de gemeenschap ten goede komt...  Hm?  Dat roept natuurlijk wel wat vragen op.  Hierover wou ik beslist meer weten van Willy die er met veel enthousiasme over vertelt...

 

Sint-Maarten omhelst nieuw logo

                                                                  

Héél vers van de pers!  Daarnet werd het nieuwe logo van het toekomstige AZ Sint-Maarten intern voorgesteld, en nu mag het met de wereld worden gedeeld!

Het komt er in rasse schreden aan: op 15 oktober van dit jaar zal het nieuwe ziekenhuis dat nu nog over drie campussen (Leopoldstraat, Zwartzustersvest én Duffel) verspreid zit, eindelijk de deuren openen.  Er is al flink wat werk verzet en met spanning wordt uitgekeken naar de start van dit grote regionale ziekenhis dat professionele, toegankelijke en betaalbare zorg belooft aan te bieden voor iedereen.  Dit nieuwe logo moet ook de ambities die het voor de toekomst heeft uitstralen, zegt algemeen directeur Jan Ennekens.  "We willen dat het visuele aspect aansluit bij het hypermoderne ziekenhuis!".   Een logo is méér dan een fraai plaatje.  En we weten allemaal dat een nieuw logo af en toe stof doet opwaaien.  Een logo is dan ook hét visitekaartje van een bedrijf, stad of instelling.  Het straalt iets vertrouwd uit.  Daarom wordt er ook diep over nagedacht als men het wijzigen wil.

Het nieuwe logo mag beslist krachtig worden genoemd.  En wie goed kijkt ziet er zowaar een 'omhelzing' in.  Niet slecht gezien: het logo is een gestilleerde knuffel, een gebaar van geluk-delen of troosten.  Kortom: het weerspiegelt 'verbondenheid'.

 

Staren naar de Maan...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Het prachtige beeldje staat al een hele poos op de Haverwerf.  Meer bepaald van 2010.  Het werd toen aan de stad geschonken door de Gidsenbond die in dat jaar haar vijftigste verjaardag vierde.  'Staren naar de maan' is een werk van de bekende Mechelse kunstenaar Frans Walravens, één van de bekendste beeldhouwers van zijn generatie.  Sculpturen van hem zijn op meerdere plaatsen in onze stad te ontdekken.  Vorige week kreeg dit beeldje extra aandacht.  Naast de naar de maan starende bronzen figuur werd een infobord geplaatst.  En op dat bord staat een bijzonder mooi gedicht van woordkunstenares Angela Steylaerts.  Ze is niemand minder dan de echtgenote van Frans.  Het is een unieke symbiose tussen twee creatieve en artistieke geesten - mekaars klankbord.  Angela vult in woorden aan wat Frans in beelden probeert te vatten.  Het woord versterkt het beeldhouwwerk.  'Staren naar de Maan' heeft een meerwaarde gekregen.  Blijf er bij het passeren toch maar eens mijmerend bij stilstaan...

 

...het Proces van Breendonk...

 

(foto's: Jan Smets.  li: Geert Clerbout.  re: Marcel Kocken)

Het was een spraakmakende gebeurtenis die niemand onberoerd liet.  Kon dit proces een bladzijde doen omdraaien?  Misschien was dit wel het meest markante dat ooit plaatsgreep in de raadzaal van ons stadhuis.  Iets meer dan zeventig jaar geleden - op 12 april 1947 - stonden twaalf beulen van het sinistere kamp van Breendonk voor het vuurpeloton.  Dit was de uitvoering van het vonnis dat op 7 mei 1946 werd uitgesproken in ons Mechels stadhuis.  Dat beruchte proces ging van start in maart van dat jaar.  Aanstaande zaterdag, 20 januari, wordt dit proces nog eens van onder het stof gehaald op de jaarvergadering van de Koninklijke Kring voor Oudheidkunde, Letteren en Kunst.  Niet alleen de leden zijn welkom, maar al wie geboeid is door deze duistere episode uit de recentere geschiedenis van onze stad kan deze 'vergadering' bijwonen om 15 uur in de raadzaal waar dit historische proces toen heeft plaatsgehad.  Mechels historicus en secretaris van de Kring,  Geert Clerbout en ondervoorzitter Marcel Kocken die niet meer voorgesteld hoeft te worden - hij is immers het levend geheugen van onze stad - laten hun licht schijnen op dit proces: mét unieke filmbeelden en opgerakelde herinneringen...

 

Start2Run: er samen een loopje mee nemen lukt het best!

met categorie:  

  (foto's:J. Smets)

De Kerstkalkoen, de calorierijke biscuits en al dat andere lekkers achter de kiezen?  Het mag best gezellig geweest zijn: achter het aanschuiven aan overvloedige feesttafels en het zwalpen van de ene nieuwjaarsreceptie naar de andere mag nu wel een punt gezet worden.  De buikriem mag worden aangehaald. Dit is dé uitgelezen periode om goeie voornemens te maken.  De ene mindert zijn alcoholverbruik, de andere start met evenwichtiger tafelen en nog een andere wil het wat sportiever aanpakken.  Maar...we weten allemaal dat de wil vaak sterk is maar het vlees jammer genoeg 'n tikkeltje zwakker.  Goede voornemens sneuvelen daarom niet weinig kort na 't maken er van.  Zo is dat ook met de intentie om eindelijk werk te maken van op regelmatig tijdstippen de loopschoenen aan te binden.  Moedig wordt hiermee begonnen.  Volhouden is nét wat moeilijker.  Daarom wil RAM - de toffe Mechelse atletiekvereniging - een handje toesteken om dit samen aan te pakken.  Want in groep en onder begeleiding geeft dit meer kans tot succes.  Ik had vanavond in sportpark De Nekker een leuke babbel met ervaringsdeskundige Hilde Luytens.  Al meer dan 40 jaar is ze actief lid van de club.  Ze is verantwoordelijke van Start2Run waarvoor op 24 januari 't startschot wordt gegeven.  10 lessen staan er voor garant dat élke deelnemer op 30 maart 5 kilometer lopen kan...

 

Kardinaal bezoekt vluchtelingen en vrijwilligers van 'Welcome in Mechelen'

 

(foto's: Jan Smets)

Deze namiddag had kardinaal Jozef De Kesel een wel heel bijzondere en hartverwarmende ontmoeting met een aantal vluchtelingenfamilies die in Mechelen verblijven.   Om 15 uur bezocht hij het Belgradehuis in de straat-met-die-naam waar hij in een heel gemoedelijke sfeer het gesprek aanknoopte met deze mensen en een groepje vrijwilligers van 'Welcome in Mechelen' - een netwerk van geëngageerde burgers - in 2016 opgericht - die de handen uit de mouwen steken voor asielzoekers, (erkende) vluchtelingen en nieuwkomers.  Samen met hen klonk hij op het nieuwe jaar en sprak er de hoop uit op een betere toekomst.  Aan tafel zaten ondermeer een orthodox, een moslim-en een Koerdisch gezin uit Syrië.  Maar daarnaast namen ook enkele vluchtelingen uit Sudan, Afghanistan, Irak en Somalië deel aan het gesprek...

 

Mechelaars klinken op nieuwjaarsdrink

met categorie:  

De jaarlijkse Nieuwjaarsdrink te Mechelen lokte ondanks de koude wind opvallend veel meer volk naar de Grote Markt. De geur van smoutebollen en frietjes verspreide zich als een warme gloed over de duizenden mensen.

De nieuwjaarsdrink is sinds jaren ingeburgerd in vele steden en gemeenten in Vlaanderen. Ik herinner me nog de eerste keer dat het Mechelse stadsbestuur dit volkse evenement organiseerde. Als ik het vergelijk met vandaag anno 2018, dan durf ik zonder twijfel te stellen dat de nieuwjaarsdrink wint aan populariteit.

"Moonbeat? De zaal zal 20 keer te klein zijn..."

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

"De zaal zal 20 keer te klein zijn..."  Dat zegt hij.  Al lachend.  Maar het zou best mogen.  Want op zondag 11 februari krijgen we in onze stad een wel erg veelbelovend muzikaal fijnproeversprogramma voorgeschoteld in Moonbeat aan de Oude Brusselstraat.  Om 14u30 treedt de Quintessence bigband op met Pierre Bertrand.  En als je in dit genre muziek niet zo thuis bent, frons je wellicht de wenkbrauwen, of zegt dit je weinig of niets.  Maar weet wel dat we het hier hebben over een werkelijk unieke muzikale happening.  De Fransman Pierre Bertrand is een rising star.  Hij is ondermeer de oprichter van de Paris Jazz Big Band en is daarnaast de dirigent van het Nice Jazz Ochestra.  En hiermee oogste de man flink wat internationale faam.  Vier dagen vertoeft deze topmuzikant binnenkort in ons landje, en in Mechelen zal hij workshops compositie geven voor een select muzikaal gezelschap.  Als kers op de taart volgt dan het optreden in Moonbeat met de Quintessence bigband die mijn gesprekspartner, Manten Van Gils (°1980) in 2015 heeft opgericht.  Mechelaar, en geboren en getogen 'Hanswijkenhoek-er' Manten is al van jongsaf gepassioneerd met muziek bezig.  Wat voor de jonge Manten ooit begon in de Koninklijke Harmonie Mechelen, die zijn stek had en heeft in deze Mechelse stadswijk is iets wat nu sinds zo'n drie jaar full-time zijn leven beheerst...

 

Tinneke is 103 jaar en voelt zich nog tiptop

Tinneke Keller blaast vandaag zaterdag maar liefst 103 kaarsjes uit. Deze jongedame is een lichtgewicht van 37 kilogram. Ondanks haar leeftijd en tengere gestalte doet ze op aanraden van de dokter elke dag haar ochtendgymnastiek. Tinneke beweegt, drinkt en vooral kust graag, zegt ze al lachend.

Tinneke doet op haar 103 nog dagelijks ochtendgymnastiek

Charles Leclef: Mechelaar én Bierman van 2017!

 

(foto's: Jan Smets)

Gouden Carolus was lang een begrip.  Het werd met succes geëxporteerd als één van de eerste speciaalbieren.  In de jaren zestig waren we zelfs groter dan de Duvel van brouwerij Moortgat.  Maar we hadden niet de middelen van deze brouwerij, wat tot gevolg had dat wij bleven voortkabbelen en Moortgat boomde.  In de jaren tachtig hadden we géén grote export meer.  De verkoop ging sterk achteruit.  We hadden wel een sterke naam, maar men had géén vertrouwen meer in onze brouwerij.  Toen ben ik begonnen.  Het probleem was groot.  Alles was 'rot'.  Het waren in het begin moeilijke jaren.  Toch zag ik potentieel...

Dat vertelt Charles Leclef.  Op 24-jarige leeftijd nam hij als vijfde generatie brouwer en eigenaar het familiebedrijf Het Anker over van zijn nonkel.  De brouwerij was zoals hij zegt op sterven na dood.  Charles dacht het bedrijf in drie jaar tijd gezond te maken.  Dertig jaar later heeft hij het gevoel dat de brouwerij klaar is voor de toekomst.  Dat is niemand ontgaan.  Met grote bewondering voor het zakentalent van Leclef werd hij verkozen tot 'Bierman van het jaar' en werd hij op de koop toe 'Mechelaar van het jaar'.  En dat is een mooie bekroning voor de man die Het Anker wereldwijd op de kaart zette!

 

Inhoud syndiceren