JazzContest-finalisten dingen naar begeerde trofee op eerste Maanrockdag

De finale van JazzContest Mechelen, alweer de derde editie van deze internationale wedstrijd voor jazzmuzikanten, komt eraan.

Vrijdag 28 augustus vanaf 19.15 uur strijden Whexp (B), Martin Gasser Quartet (D), 2 Times Nothing (B) en Charlotte Illinger Quartet (NL/ D) voor de felbegeerde eerste plaats en bijhorende trofee. Maar de winnaars krijgen ook ook een opnamedag in een professionele studio cadeau en kunnen rekenen op een reeks concerten op verschillende podia in België.

 

Location, location, location !

Opnieuw komt er een naam bovendrijven die veel betekend heeft voor ons Mechelen.  Want zonet hebben we moeten afscheid nemen van ene professor emeritus Marcel De Meirleir (Rupelmonde 1923 – Mechelen 2015).

Nieuwsblad : Marcel De Meirleir overleden

Uit bovenstaand nieuwslink halen we dat hij op aangeven van  Mechels burgemeester Antoon Spinoy ging studeren in Chicago, USA waar hij een autoriteit werd in Economische Geografie wat uitmondde in Locatieadvies aan internationale bedrijven.

En blijkbaar heeft Marcel Mechelen niet vergeten want hij kreeg het gedaan om o.a. Proctor & Gamble en Dupont de Nemours naar Mechelen te halen wat resulteerde in een werkloosheidsdaling in ons Mechelen van 18 naar minder dan 4 procent.

 

Margareta ergert zich...

  (foto's: Jan Smets)

Onze doorluchtige tante ergert zich.  Op een boogscheut van haar paleis denken sommige van haar onderdanen te mogen plassen en sigarettenpeuken en andere vuiligheid te dumpen in een klein, doodlopend steegje... 

 

Jan Hermus

met categorie:  

Hoera, tinternet laat alweer een vergeten Mechelse kunstenaar opborrelen en er is überhaupt zo goed als niks over hem te vinden.  Dus, wie kent Jan Hermus ?

Zijn naam verscheen een paar dagen geleden op ebay en daar stond, naast een stilleven (vaas met bloemen – hoe klassiek), een affiche van een tentoonstelling van olieverfschilderijen, aquarellen en houtskool-en pentekeningen van Jan Hermus in de lokettenzaal van de toenmalige Generale Bankmaatschappij in de Van Benedenlaan 26 te Mechelen.  We spreken over september 1978.

 

Een lijn is een punt die gaat wandelen

  (foto's: Jan Smets)

De titel is onleend aan Paul Klee, maar verwoordt wonderwel het opzet van deze bijzondere tentoonstelling waarbij Studio Borgerstein in september mee naar buiten treedt.  En dat laatste mag je erg letterlijk nemen.  De Studio zal zowat 100 kunstwerken tonen in etalages van Hanswijkstraat, Graaf Van Egmontstraat, OLV-straat en Vijfhoek.

De Studio is een vijftal jaar geleden ontstaan binnen de werking van vzw Borgerstein die toch wel stevige banden met Mechelen heeft.  Ze is dan ook immers nét buiten de stadsgrenzen, aan het IJzerenveld in Sint-Katelijne-Waver, gelegen.  Studio Borgerstein is een artistiek atelier waar mensen met een verstandelijke beperking kunstenaar zijn.  In het atelier ontwikkelen ze, onder begeleiding, hun eigen beeldtaal en leren ze omgaan met verschillende materialen.

Om de twee jaar organiseert de Studio zélf een tentoonstelling, naast al de andere expo's waaraan men deelneemt in de eigen regio, maar ook ver daarbuiten.  Vorige keer werd een expo met 70 werken opgezet in het IKA aan de Veemarkt, en toen al wist het tentoongestelde aangenaam te verrassen door zijn kwalitatieve sterkte, creativiteit en authenticiteit.  Outsiderkunst werd lang als minderwaardig aanzien.  Onterecht.  En dat zal de tentoonstelling die in september doorgaat, en die vrij te bezoeken is langs een leuk wandelparcours ten volle bewijzen.  Ik had een toffe babbel met drie van de 16 kunstenaars die zullen deelnemen, en Jef, Palmer en Bianca vertellen met veel enthousiasme over hun werk...

 

Herinneringen aan een volkscafé...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Je las het wellicht vanmorgen in Gazet van Mechelen of het Nieuwsblad: voor volkscafé 't Sas op de hoek van Hanswijkstraat en Speecqvest is het doek gevallen.  Het laatste van de ooit twintig café's in de Hanswijkstraat, heeft haar deuren gesloten.  Na 33 jaar moet Monique Possemiers haar zaak noodgedwongen opgeven.  De 71-jarige cafébazin ligt al een poos in het ziekenhuis, en terugkeren achter de tapkraan lijkt uitgesloten.  Jammer.  Nadat al eerder een ander volkscafé - den Bridge op de IJzerenleen stopte na het overlijden van uitbaatster Irma, verliest onze stad weerom een stuk horeca-nostalgie. Niets blijft duren... 't Sas, dat heel erg populair was voor Jan Modaal tot studenten van de Hogeschool bestond 115 jaar, maar nu is het definitief gedaan. 

Herinneringen aan een volkscafé....

 

Opsinjoorke Rik Wesemael stapt Dodentocht voor Prinses Harte

  (foto's: Jan Smets)

Rik Wesemael is niet alleen een sportief man, maar is bovendien erg sociaal bewogen.  Vrijdagavond start hij in Bornem voor zijn 30-ste Dodentocht.  Deze legendarische tocht werd door hem al negenentwintig keer met succes uitgelopen.  Eén keer moest Rik hem noodgedwongen stopzetten na 25 km omdat hij een voet had omgeslagen.  Maar in deze editie is hij vrij gerust.  Rik Wesemael die op 20 augustus 65 kaarsjes uitblazen mag, is voorbereid.  Hij kent het parcours erg goed, en is natuurlijk een ervaren wandelaar.  De man die een meer dan gekend bekend Maneblusser is, doordat hij regelmatig zijn opwachting maakt op tal van evenementen in het historische kostuum van stadsmascotte Opsinjoor, richtte immers in 1983, samen met Ben Gobien, de Mechelse wandelclub Opsinjoorke op.  Deze club is nog steeds erg succesvol.  Rik stapte de Dodentocht al vaak voor sociale doeleinden, en voor de tweede keer op rij wil hij het verzamelde sponsorgeld schenken aan de vzw Prinses Harte.  Prinses Harte is in onze stad en ver daarbuiten een begrip geworden.  Elke Dubin en Johan Muyldermans uit Muizen  richtten deze vzw op nadat hun zesjarig dochtertje Harte op 14 januari 2013 stierf aan de gevolgen van een erg agressieve hersentumor.  'Prinses Harte' wil meebouwen aan een aangename ziekenhuisomgeving voor ernstig zieke kinderen zoals hun dochter, door het verdelen van Prinsessen-en Ridderpakketten met knuffeldekens, pop en pyama...).  Daarvoor doet Opsinjoorke Rik het, en ook jij kan hem steunen...

 

Aan de Dijle staat een huisje

met categorie:  

Zoals vele gepensioneerden al voor ons deden,  schaften we ons vorige maand een elektrische fiets aan.  Aldus wordt het nuttige aan het aangename gepaard: wij bewegen ons (want zonder trappen geraakt ge geen meter vooruit) en er worden paden verkend die we anders (wegens te ver) links zouden laten liggen.  Maar dit terzake.

Als we al eens naar Mechelen fietsten gebeurde dit, afhankelijk van waar we moesten zijn, langs de vaart of langs de Dijle.  Tussen het kasteel De Borght en de brug aan de Nekker  viel ons steeds een prachtige verzorgde bloementuin op.

Een vader, een dochter. Sis en Nathalie Vermuyten: een verhaal waar muziek in zit.

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Twee handen op één buik zijn ze.  Dat voel je gewoon.  Je ziet het aan hun oogcontact - hoe ze naar mekaar kijken...; hoe ze met en over mekaar praten...Een vader en dochter - Sis en Nathalie Vermuyten.  De relatie tussen een vader en dochter kan mooi zijn.  Sis heeft als alleenstaande vader zijn dochter haast alleen opgevoed.  Twee maal heeft hij consequent promotie geweigerd.  Het leek hem een logische keuze, want hij wou er zijn voor haar.  Sis is trots op haar, en op wat ze heeft verwezenlijkt.  En Nathalie is even fier op hem.  Dit is een hartverwarmend verhaal dat gaat over een dochter-vader-relatie, over vallen en weer opstaan, over doorzettingsvermogen en...over de liefde voor muziek.  Want die delen ze.  Sis heeft zijn hele beroepsloopbaan op en achter de schermen van ontelbare podia gewerkt.  De laatste 25 jaar werkt hij bij VTM - setdressing en rekwisieten - nadat hij vele jaren ook studiomeester was bij talrijke programma's.  In Mechelen was hij duivel-doet-al bij het MMT (nu 't Arsenaal) en Figurentheater de Maan.  De appel valt niet ver van de boom: Nathalie heeft het in de genen.  Met een diploma communicatiewetenschappen op zak  en een leerkrachtenopleiding achter de rug, is ze nu aan de slag op de nieuwsredactie van VTM-radio. 

Muziek is voor Sis altijd een passie geweest.  En toch leek het op een bepaald moment niet zo evident meer om een muziekinstrument te bespelen.  Sis is pijnpatiënt, en met pijn wordt hij elk moment van de dag geconfronteerd.  Hij heeft een bindweefselziekte en fybromyologie maakt het er ook niet eenvoudiger op.  En toch.  Zijn moedige mantra luidt: "Ik heb er me bij neergelegd dat ik nooit zal genezen, maar aanvaard het niet dat ik alle dagen ziek zal zijn...".  Het tekent zijn doorzettingsvermogen. 

Op een dag greep hij terug naar de gitaar - het enige instrument dat hij nog behouden had na de rest verkocht te hebben, omdat hij het niet meer zag zitten ze te bespelen.  Het klonk Nathalie vertrouwd in de oren - klanken en herinneringen uit het verleden.  Ze begon te zingen.  Dit was een héél emotioneel moment, en beiden weenden.  Het kon dus!  het kon!  Beperkter misschien, maar het lukte.   En toen rijpten de plannen...

 

El Quijote

Mechelen blijft verrassen want je komt wel eens in een "uithoek" ervan en hop, je botst alweer op een stuk geschiedenis.

Enkele dagen geleden moest ik in de Nijverheidstraat zijn in Mechelen voor (laten we zeggen) zaken.  Bij Atelier Moens kreeg ik een gedegen uitleg van een prima specialist en het is altijd leuk praten met iemand die zijn (auto)vak kent.  In a nutshell : Rudi Moens vond mijn idee of voorstel wel leuk en interessant, maar niet direct rendabel.  Dus was Gimycko alweer een stuk wijzer geworden en mag hij terug naar de tekentafel.

Omdat ik niet direct de Nijverheidstraat kon situeren trok ik even Googlemaps open en ontdekte ik dat dit een zijstraat is van de Grote Nieuwedijkstraat.  Met Streetview ga je dan eerst even rondkijken en vond ik bovengenoemde zaak.  Maar naast Atelier Moens zag ik ook een intrigerend poortcomplex staan met een bordje waarop de naam “Centro Espanol El Quijote” staat.  Genoeg voor effe verder rond te googlen.

Mechels top-erfgoed tijdelijk in Antwerpse kathedraal

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Het is één van de waardevolste en fascinerende erfgoedstukken in het bezit van onze stad.  En...je krijgt niet zo gauw de kans om het te bewonderen.  In 2005 kon het grote publiek het werk nog bekijken op de expo 'Dames met Klasse' in het cultuurjaar 'Stad in vrouwenhanden', waarbij Margareta van York en Margareta van Oostenrijk in het voetlicht werden geplaatst.  Terecht.  Het Koorboek van Mechelens beroemdste tante - Margareta van Oostenrijk, is een topper van formaat, en mocht uiteraard niet ontbreken op een overzichtstentoonstelling over haar.  Al een tweetal eeuwen wordt het veilig bewaard in ons stadsarchief.  Van 19 augustus tot 22 november zal het verhuizen naar de Antwerpse OLV-kathedraal.  Dus: mis de kans niet om bij een bezoek aan de Sinjorenstad deze kerk binnen te lopen!  Enige tijd geleden had ik het voorrecht om het boek van wel héél dichtbij te aanschouwen.  En ik stond versteld van de pracht van dit historische werk.  Verbluffend boeiend en fraai verlucht.  Blader je even voorzichtig met mij mee in dit dit boek dat werd vervaardigd in het begin van de zestiende eeuw...

 

bakkerskoppel David en Maria Van Roey-Buts deed het...briljant

 

(foto's: Jan Smets en familie-archief Van Roey)

Heel gastvrij wordt ik ontvangen in hun keurige en smaakvolle appartement in het dorp van Bonheiden, waar ze sinds een zevental jaar wonen.  Maria Buts is een vriendelijke, praatgrage vrouw die een zekere elegante klasse uitstraalt.  Ze stribbelt eerst wat tegen om gefotografeerd te worden, omdat ze pas twee dagen later naar de kapper kan.  Maar ik verzeker haar dat ze er prima uitziet, en toon op het kleine schermpje de foto die ik nam.  Ze kan er blijkbaar mee leven. Haar knie wilt niet mee, en ook diabetes speelt haar parten... Het beperkt haar mobiliteit een beetje, en dat is niet eenvoudig voor iemand die heel sociaal ingesteld is.  Maar Maria is karaktersterk - Het leven leerde haar dat.  Ze mag er voor haar 85 lentes nog best zijn.  En niets anders kan  gezegd worden over haar zorgzame man, David, die nog vier jaar ouder is.  Dit echtpaar is een tandem - ze kunnen niet zonder mekaar.  In september zijn ze 65 jaar gehuwd, en deze briljanten bruiloft willen ze vieren met hun vele familie en vrienden, net zoals ze vroegere jubilea vierden.  Ze kijken er erg naar uit.  Twee lieve mensen - Maria en David.  Ze hebben hun hele leven keihard gewerkt, en ze hebben 'het' gemaakt.  Nochtans zag alles er in hun jeugdjaren niet zo rooskleurig uit, en hebben ze een aantal trauma's moeten verwerken.  Maar het heeft hen gesterkt.  Ze begonnen op de onderste sport van de ladder, maar gestaag hebben ze iets bereikt in het leven waar ze trots mogen op zijnBakkerszaak Van Roey op de Grote Markt, op de hoek met de Bruul, hebben ze tot 1978 opengehouden, en het was een bloeiende zaak toen ze deze overlieten om na hard werken van het leven te kunnen genieten...

 

'Grote Knalavond' ...1958

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

"Bij het oprommelen heb ik iets gevonden dat je zéker zal boeien!"  zei hij me terwijl hij een oude affiche openplooide.  Gelukkig houdt Marcel Sterckx alles uit zijn muzikale carrière nauwgezet bij.  Niks gooit hij weg, en daar ben ik blij om.  De affiche dateert uit 1958 - het 'Expo-jaar' - en is een brok nostalgie.   Het gaat over een 'Grote Knalavond' in 'Ons Parochiehuis'  (het huidige Kranske) aan de Tervuursesteenweg.  En het moet wel degelijk de moeite geweest zijn.  Grote namen uit die tijd stonden er op het podium...

 

Froome wint eerste Maneblusser- na-Tour Criterium

  (foto's: Jan Smets)

Een zonovergoten Mechelen zette zich gisteren stevig op de kaart van wielerminnend Vlaanderen.  Onze mooie historische stad etaleerde zich op z'n fraaist met het allereerste Maneblusserscriterium.  De start van een nieuwe traditie?  Zowat 20 000 toeschouwers stonden langs het parcours om hun wielerhelden naar de overwinning te schreeuwen.  Tot in de laatste van de vijfenveertig rondes  kon het nog alle kanten uit, maar het was uiteindelijk toch de gedoodverfde winnaar, Chris Froome die zopas de Tour de France weer  op zijn palmares mocht schrijven, die als eerste over de meet kwam.  Sfeer was er volop in Mechelen.  De terrassen zaten overvol, en het sportieve feest werd besloten met een optreden van de Romeo's.  De Maneblussersstad ging uit de bol en zette het schuimende stadsbier aan de lippen.  En ook Froome leek het te lusten.  Hij deed géén symbolisch slokje, maar leegde het glas.  Mechels bier is géén doping - maar je rijdt er mee op wolkjes.  Zoveel is zeker!

 

Het verhaal van Tineke Diddens, het levende geheugen van de Hanswijkenhoek...

met categorie:  

 

  (foto's: Jan Smets)

Ze is 92 jaar en een spraakwaterval gezegend met een ontzettend goed geheugen.  Tineke Diddens is één van de oudste, authentieke bewoners van de Hanswijkenhoek en vertelt me haar levensverhaal.  Drie uur lang luister ik naar haar.  Ze slaat af en toe een 'zijstraatje' in, om daarna weer feilloos en zonder hapering terug op de 'hoofdweg' te komen - chronologisch correct.  Ik sta versteld.  Tineke vertelt zoals haar broer Hendrik  het neerschreef.  Hendrik Diddens werd bekend van het eerste Woordenboek van het Mechels dialect, zijn 'Fabels van de Voddemèt', tal van historische verhalen én van 'Mijn kinderjaren in de Hanswijkenhoek'.  Hij schreef met veel nostalgie over deze Mechelse wijk zoals alleen onderwijzers van zijn generatie dat konden...  Maar zijn jongere zus Tineke vertelt het even kleurrijk op haar manier.  Tineke Diddens: een gewone huisvrouw uit 'den Hoek', erg sociaal en intelligent.  Haar gezichtsvermogen mag dan wel sterk achteruitgaan: haar memorie is levendig en haar verhaal is doorspekt met tal van details.  Ze mag dan ook terecht het 'levende geheugen van deze wijk' genoemd worden...

 

Inhoud syndiceren