Fotoclub SMILE opent zijn foto Biënnale

Zaterdag opende de Mechelse fotoclub SMILE zijn twee jaarlijkse fototentoonstelling in het Cultuurcentrum te Mechelen. Dat er nog veel interesse is voor fotografie kon ik vaststellen aan het groot aantal bezoekers dat deze biënnale aandeed. Middels de aangeboden prachtig geïllustreerde catalogus kan u stuk voor stuk, verdeeld over 3 zalen, de meer dan 150 kunstfoto’s ontdekken. Bij de aanwezige fotografen kun je terecht voor meer info over hun kunstwerken, en zijn ze steeds bereid om de catalogus te signeren.

Fotosalon SMILE in Cultuurcentrum Mechelen

'Geluksmeisje' laat zich veilen voor Mechelse armoedevereniging!

   

                                        

Dominik Lybaert is de bescheidenheid zelve.  Deze Bonheidenaar zoekt de schijnwerpers niet op.  Daarvan kan ik getuigen.  Al jaren is de man de onverdroten ijveraar die het werk van de Mechelse kunstenaar August/Staf Gillé blijvend in de aandacht wil brengen - puur omdat hij het belangrijk vindt dat Gillé deze erkenning verdient.

Maar daar gaat het nu niet om.  Al langer heeft Dominik sympathie voor de acties van Mechelen Solidair dat nu al enkele jaren op de Kerstmarkt cake en soep verkoopt om Mechelse armoede-organisaties te steunen. En plots kwam hij op een idee, dat zowel origineel als hartverwarmend is.  Vertrekkend van een leuk oud beeldje van een vrolijk meisje met opwaaiende rok, rijpte het plan. Zou hij misschien een flink aantal kunstenaars kunnen overtuigen om van dit 'geluksmeisje' (want zo doopte hij haar) een artistieke interpretatie te maken, dat daarna via een internetveiling kon verkocht worden ten bate van het goede doel?  ...

 

Prof. Dr. Louis Th. Maes en het Parlement van Mechelen - een lezing door Marcel Kocken.

Op 21 januari 2017 heeft Marcel Kocken in het congrescentrum Lamot voor de Kring van Oudheidkunde, Letteren en Kunst van Mechelen, een lezing gepresenteerd over Prof. Dr. Louis Th. Maes (1918 – 1978). Dit gebeurde op aangeven van Bert Maes, een van de twee zonen van de professor. Louis Th. Maes was de bezieler van alle naoorlogse activiteiten betreffende het Parlement en de Grote Raad van Mechelen. Teneinde het allemaal wat simpel te houden sprak Marcel na de inleiding gewoon over “Maes”

Aan het einde van dit artikel vindt u de video,maar ook nog een reeks onuitgegeven zwart-wit foto's!

.

"Vissen op zee is steeds een avontuur!"

met categorie:  

(foto: Jan Smets)

"Op zee vissen is steeds een avontuur.  De zee heeft 'iets'..."  

Mensen met een passie: het is steeds boeiend om met hen een praatje te slaan.  Dat is het ook met Jean Geerts, 72 jaar geleden geboren in Battel, maar nu al jaren wonend in Sint-Katelijne-Waver, nét voorbij de Mechelse stadsgrens.  Maneblusser is hij echter nog in hart en nieren.   Jean is de gedreven voorzitter van Zeehengelclub Seawitch Sint-Katelijne Waver & Mechelen.  De club werd in 1983 opgericht en heeft dus al méér dan dertig kaarsjes mogen uitblazen. 

Het begon allemaal met een ideetje op café, op een dinsdagavond - ik weet het nog.  We zaten met enkele vrienden kleiduif-schieters in de voormalige taverne Seawich aan de Liersesteenweg.  We gingen samen al wel eens vissen.  En van het één kwam het ander.  Met drie kopleiders waren we toen: Fernand Vermeêren, Anne-Marie Kumps en ikzelf.  Aanvankelijk visten we met de club nog op geep in de Oosterschelde.  dat gebeurde nog vanop de kant.  Maar na een tijdje begonnen we te dromen om te hengelen vanop een boot...

Zo stak men van wal.  En het heeft hen niet meer losgelaten...  Jean geniet duidelijk als hij het vertelt.

 

Theater M brengt verhaal van Breendonk op de planken

Mechelen heeft zoals geweten zijn portie oorlogsgruwel méér dan gekend.  Getuige bij uitstek daarvan is natuurlijk de Kazerne Dossin, inmiddels uitgegroeid tot een toonaangevend museum en studiecentrum rond de jodenvervolging en het blijvend actuele thema van de mensenrechten.  Niet ver van Mechelen, in buurgemeente - op politioneel vlak zelfs zustergemeente - Willebroek, bevindt zich echter nog een ander, al even beroemd en berucht oord... Breendonk.  Theater M brengt het verhaal van deze plek tot leven in de monoloog 'Stück 3571'

 

Succesvolle 2de editie van Mechelen Schlagert

Voorbije vrijdag 20 januari stond in het teken van feesten en meezingen voor de tweede editie van Mechelen Schlagert. Reeds bij het openen van de deuren van Mechelen Schlagert, was het drummen om binnen te geraken in de Nekkerhal. Iedereen, jong en oud, had wel een reden om naar dit feest te komen, de ene kwam als fan voor een geliefde artiest ,anderen kwamen om een verjaardag te vieren onder vrienden of familie, of gewoon om is lekker uit de bol te gaan.

Mechelen Schlagert tweede editie in de Nekkerhal te Mechelen

Luk kwam Thuis in Mechelen

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Hij had het zo wat gehad met de winter, zei hij.

Het is dan ook een bitterkoude eentonig grijze dag.  De vorige dagen was er nog minstens die azuurblauwe vrieslucht én de zon die het decor wat meer kleur gaf.  Vandaag overheerst evenwel het grauwe.

Misschien is het dat heimwee naar dat zomerse dat ons als vanzelf brengt op Griekenland.  We ontdekken dat we dezelfde passie hebben.  We worden er haast lyrisch over.  Zo zitten we in onze verbeelding aan de kade van de Egeïsche zee, op zo'n rotspunt als het eiland Tinos.  We doorkruisen als Odysseus Posseidons wateren en we zien de felgekleurde bootjes dansen.  En we horen de melancholische bouzoukiklanken - de bitterheid, de vreugde, de levensdrang.  Ik begrijp wat hij bedoelt.  Ik deel dezelfde liefde.

Jaren geleden had hij de kans om op een vijf weken durende tourné, in het kielzog van de grote Griekse componist Mikis Theodorakis de Lage Landen rond te trekken.  Hij had teksen van Theodorakis mogen omzetten in het Nederlands.  Het werd een intense ervaring.  Mikis is dan niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk een reus van een man!  Geboren op het karaktervolle eiland Chios dat zijn persoonlijkheid vorm gaf, werd hij het Geweten van z'n land en wist hij de Griekse volksgeest en temperament in meeslepende muziek te vertalen.  Zélf zag ik hem ooit  - in 1978 - in het antieke theater van Epidauros.  Het kolonelsregime was nog niet zo lang voordien gevallen en Mikis was er 'bevrijd' uitgekomen.  Net die dag toen ik er een voorstelling bijwoonde was hij daar aanwezig: ik zie hem nog met zijn wijd opengespreide armen het publiek begroeten... Imposant.

Hier in dat oude antieke theater ontplooiden zich verhalen van leven en dood, van heldendaden en wraak en diepmenselijke gevoelens. 

De theaterman Luk De Koninck en ik delen de herinneringen.  Hij vertelt dat hij met Theodorakis toerde.  En dat had indruk op hem gemaakt.  Ook zijn muze Maria Farantouri leerde hij zo kennen.  Ze was niet altijd de gemakkelijkste tante achter de coulissen, verklapt hij.

Maar vandaag is Griekenland ver weg.  En de klotsende Egeïsche wateren zijn er alleen maar in ons verwachtingsvol uitkijken naar de zomer.  We zitten in SAVA op de Grote Markt en doen het vanochtend zonder dat glaasje retsina.  Maar ook bij een geurende koffie kom je tot aangename babbels...

 

Een tijd van komen en een tijd van gaan...

 

(foto's:Jan Smets)

Aan alles komt een einde.  Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan.  Dit heeft men vandaag niet alleen in Washington gedacht, maar ook in ons eigen Mechelen.  Al ging het hier evenwel om totaal iets anders.  Vandaag werd een punt gezet achter een 80-jarige traditie.  En iets dat zolang heeft bestaan moet z'n sporen wel hebben verdiend.  Het Koninklijk Verbond der Mechelse Geburenkringen heeft inderdaad geschiedenis geschreven.  Maar tijden veranderen.  De loop van een rivier houdt men niet tegen.  Wat ooit zo bloeide leek stilaan ten dode opgeschreven.  En dit kan men jammer vinden.  Dat is het ook.  En toch past geen droefheid, maar eerder melancholie en een dankbaar gevoel om wat zovele jaren Mechelaars heeft samen gebracht.  Het bestuur van de geburenkringen heeft een moeilijk maar wijs besluit genomen.  Het is beter in schoonheid te eindigen dan een doodstrijd te rekken.  Vanavond werd dan ook geklonken op 80 hele mooie jaren.  Dit gebeurde in de Keldermanszaal van ons stadhuis.  Ze zat afgeladen vol.  Voor de allerlaatste keer werd de 'Verdienstelijke Mechelaar' gehuldigd.  Deze maal waren het er twee.  En niet van de minste.  De collega's bestuursleden besloten om hun voorzitter en opperdekenin in de bloemetjes te zetten voor hun jarenlange inzet.  Het warme, minutenlange applaus deed hen beiden heel veel deugd.  Met ontroering hebben Nini Tremerie en Jean Aerts de felicitaties in ontvangst genomen.  Weerom is een oude Mechelse traditie gesneuveld.  Maar ongetwijfeld gaat wat zo inspirerend is geweest in een andere vorm ooit weerkeren.  Laat ons dit alvast hopen. 

 

Kostuum & Karamel opent nieuwe locatie

Het voorbije weekend was het dan eindelijk zover voor Jeroen en Valérie Aertgeerts, beiden dertigers, hebben samen met Bart en een 70 tal vrijwilligers, op twee dagen tijd, maar liefst 5000 kostuums verhuisd van het oude pand in de Sint-Katelijnestraat naar het Berthoudersplein te Mechelen. Dit was een heel werkje, het jonge koppel was dan ook verheugd dat zij voorbije zaterdag hun nieuwe pand van Kostuum & Karamel konden voorstellen tijdens de officiële opening. Zondag was het de beurt aan familie, vrienden en buren om een glimp te werpen op hun nieuwe locatie.

Kostuum en Karamel te Mechelen

Een kiekje bij Koekkoek

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Ik heb een zwak voor oude (portret)foto's.  En dat is nog zacht uitgedrukt.  Ik ben een verwoed verzamelaar - een 'collectioneur' van een vergeeld verleden - een 'archivaris' van haast vergeten familierelicten die dreigen verloren te gaan.  Ze tonen reeds lang overleden voorouders met ernstige of dromerige blikken in een burgerlijk decor of tegen een achtergrond in 'artistieke flou'.  Memorabilia in sepia.  Ik kan ze niet zomaar weggeven of - erger nog - droppen bij het 'oud papier'.  Ook al heb ik een flink aantal van hen nooit gekend, of  van hen slechts horen praten in anecdotische verhalen: ze zitten in mijn genen; in wie ik ben en in wat ik doe.  Als ik ze zou weggeven of weggooien is dat laatste teken van hun bestaan voorgoed weg.  Want hun levensverhalen zijn niet neergeschreven in historische boeken.  Ze leefden hier in onze stad hun leven - in goede en kwade dagen, zonder grote bijzonderheden en zonder de loop van de geschiedenis te hebben gewijzigd.  Al wat ze deden en dachten werd van generatie op generatie doorverteld, en bij elke generatie verdwenen steeds meer details, tot alleen de contouren overbleven.  Zo gaat dat.  Dan rest alleen nog het portret.  En daar kan ik dan geen afstand nemen. 

En daarover wil ik het nu net hebben.  Over die portretfotografie in het Mechelen - over die embryonale fase van de fotografie en de pioniers van dat toen populaire revolutionaire medium.

 

Oud maar niet oubollig: de Mechelse Lucasgilde!

 

(foto's: Jan Smets. Boven: Peter Eyskens, Daniël Breckpot, Martine Van der Auwera)

Qua leeftijd is de eerbiedwaardige Koninklijke Lucasgilde stokoud. Maar dat betekent niet dat deze Mechelse kunstkring oubollig of versleten is.  Er was een tijd dat men er wat meewarig of sceptisch naar keek.  Maar dat is voorgoed verleden tijd.  Daar waait al langer een frisse wind door de kring, en men trekt terug jonge kunstenaars aan. Dit jaar kwamen er zowat zeven nieuwe aangewaaid.  Ook is er weer doorstroming van de Mechelse academie.  En dat is verheugend te noemen.  De inspanningen van de Lucasgilde lonen zich.  Stichter Willem Geets zou er blij om zijn.  131 jaar geleden was hij de oprichting van de gilde.  Samen met de Koninklijke Kring voor Oudheidkunde, Letteren en Kunst behoren de Lucasgilde tot de oudste verenigingen van de stad.  En men maakt zich sterk dat het ook één van de oudste kunstkringen van ons land is.  Vanaf dit weekend tot en met 22 januari kan je de jaarlijkse expo bezoeken in de bovenzalen van het Cultuurcentrum aan de Minderbroedersgang.  En dat mag je zéker niet missen.  De tentoonstelling is heel gevarieerd, erg kwalitatief en verrassend.  Diverse disciplines komen aan bod.  Overtuig je zélf: oud staat absoluut niet voor oubollig!

 

Kattebelletjes en konijnenkeutels

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Eerder passeerden al pinguins, varkens en ezels de revue.  Maar nu is het de beurt aan katten en konijnen om in de vitrine geplaatst te worden.  En dat laatste bedoel ik niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk!  Nu poseren Gaya Van Dijck en Mart De Wever van vzw Sjarabang nog met hun lievelingsexemplaar terwijl de rest in slagorde klaarstaat in een leegstaande winkelruimte in de OLV-straat.  Vanaf maandag gaan ze op transport.  De honderd beestig mooi versierde polyesteren katten en konijnen zullen dra weer te zien zijn in zowat zeventig (jawel!) uitstalramen van winkels in de binnenstad.  Nadien vertrekken ze voor de apotheose naar het Kunstproeven-festival, voor de vijfde georganiseerd door Sjarabang, in het Cultuurcentrum.  Dit gaat dit jaar door tussen 14 en 16 maart...

 

De zandbak van Sint-Jozef

 

(foto's: Jan Smets)

Over de Sint-Jozef-Colomakerk in de Hanswijkenhoek is al aardig wat inkt gevloeid.  Dat kan ook moeilijk anders. De kerk waarvan de plannen in 1911 werden getekend door bouwmeester Edward Careels, architect van de Provincie Antwerpen, en die uiteindelijk in 1919 in gebruik werd genomen, sloot na Kerstmis 2000 de deuren. In eerste instantie gebeurde dit omdat er dringend een aantal renovatiewerken dienden te gebeuren.  In die winderige en natte Kerstnacht werd het duidelijk dat het dak hier en daar zo lek was als een zeef. De parochianen zouden enkele weken moeten verhuizen naar de nabijgelegen feestzaal ''t Kranske' aan de Tervuursesteenweg voor hun vieringen.  Geen nood.  Maar...toen doken andere problemen op, zoals de ontdekking van boktorren in het dakgebinte.  Gevreesd werd voor de stabiliteit van het gebouw.  Het werd van meetaf duidelijk dat de sluiting best véél langer zou duren.  Wat volgde was een ware processie van Echternach. Er werd geopperd om de neogotische kerk af te breken.  Het idee werd gelanceerd om enkel de toren te laten staan...  Weer wat later wou men een totaal nieuw en modern kerkgebouw optrekken... Er waren voorstanders voor afbraak en weer anderen wierpen zich op als verdedigers van dit erfgoed en braken een lans voor dit baken van de wijk.  Lang werd er gepalaverd.  Plannen werden getekend en plannen werden opgeborgen. Tot...men in 2009, eindelijk overging tot de restauratie.  Ondertussen is er al heel wat water door de zee gevloeid.  Maar nu lijkt alles in stroomversnelling te zijn gekomen.  Méér zelfs: als alles goed gaat - en daar maakt men zich sterk in - zal de kerk in augustus terug open gaan!

Vandaag bezoek ik met wijkgenoot en lid van de Kerkraad, Herman Stevens de bouwwerf.  Momenteel toont de kerk zich een ware zandbak...

 

Duizenden Mechelaars op de Nieuwjaarsdrink

Reeds voor de start van de Nieuwjaarsdrink hadden zich voorbije zondag al een honderdtal mensen aangemeld op de Grote Markt van onze mooie stad Mechelen. Na een half uurtje was het aantal bezoekers al toegenomen tot enkele duizenden. Er was vooral dit jaar veel persbelangstelling voor dit jaarlijkse evenement waar Mechelaars, maar ook inwoners uit aanpalende gemeenten welkom waren.

Nieuwjaarsdrink op Grote Markt te Mechelen

"We komen van ver..."

met categorie:  

 

"We komen van ver..."

Het was iets wat mijn overgrootvader André Van der Poel met stellige zekerheid wist te vertellen.  Ikzelf heb 'Dré van Sooi Poel' nooit gekend.  Hij overleed in 1950.  Maar ook zijn enige zoon, Jef, bevestigde het.  "...van Holland", werd er dan aan toegevoegd.  We namen het aan als waarheid en stelden er verder geen vragen naar.  Het zou wellicht kunnen.  In ons landje is de naam 'Van der Poel' relatief zeldzaam.  Hier dragen zo'n 171 de naam.  (vergelijk dit met 'Smets' en je komt aan 12294 naamdragers!).  In Nederland is dit nét iets anders.  Daar lopen zo'n 4111 Van der Poels rond.  Wereldwijd zijn er 7122 Van der Poels.

Ik buig me met Petra over de oude trouwfoto van ons beider groottante, Elisabeth Van der Poel.  Links van de bruid zit haar man Bert, en rechts zijn gezeten André Van der Poel en zijn vrouw Marie Van Santfoort.

Op de foto herkent Petra haar grootvader Jef.  En ik zie op de foto ook mijn grootmoeder Jeanne staan, en.. haar zussen Louisa en Finne.  Allemaal Van der Poels, samen op het groepsportret geschoten op het hof van de hovenierswoning van Dré aan 'Den Eik' op de Battelsesteenweg.

Petra is samen met  haar vader Corneel en haar zus de enige die de naam Van der Poel nog draagt.  Onze overgrootvader had naast zijn zoon Jef verder enkel dochters.

"We komen van ver..."  Dat zinnetje begon ons wel te intrigeren.  We wilden wel eens weten van wanneer onze familie dan de landsgrenzen zou zijn overgestoken om zich hier in het Mechelse te vestigen.  Zo begonnen we er aan.  Met weinig kennis van zaken, maar wel met de nodige nieuwsgierigheid en enthousiasme.  We gingen van start in het stadsarchief en begonnen de grond rond onze stamboom voorzichtig om te ploegen -wroetend in het verleden - stapje voor stapje.  Het grijze verleden werd iets minder grijs, en een aantal namen van vergeten voorouders kwamen bovendrijven.  Puzzelstukjes van een familiegeschiedenis...

 

Inhoud syndiceren