gewoon Tol!!

 

  (foto's: Jan Smets)

Een mensenzee overspoelde deze avond de binnenstad!  De Grote Markt stond afgeladen vol om het spectaculaire en magische orgelpunt van 'Mechelen in vuur en vlam' mee te maken.  Theater Tol gaf het beste van zichzelf met het sprookjesachtige, acrobatische spektakel 'Garden of Angels'.  En of het gesmaakt werd!

 

Carry... Het begon in Mechelen

met categorie:  

  (foto: Jan Smets)

(foto: Guy Foqué)

Elders in Wachtebeke, op het domein Puyenbroeck is de Warmste Week van start gegaan.  Op een boogscheut hiervan zitten we - In Het Rozenhof - niet ver van de kerk,  waar we een café durfden vermoeden. Het dorp is stil op deze doordeweekse dag.  Maar hier schittert de Kerstboom al in vol ornaat.  Een interieur dat stilaan zeldzaam wordt: vijftig tinten bruin, een biljarttafel en een toog waar de stamgasten mee vergroeid lijken te zijn.  Ze kijken niet onvriendelijk maar wel lichtelijk nieuwsgierig naar ons die hier in hun vertrouwde habitat komen binnenvallen.  In 'hun' Wabeke. Stel je voor. Hier in dat grensgebied tussen Land van Waas en Meetjesland. "Wat mag het zijn?" vraagt de waardin.  De tooghangers willen het wellicht ook weten.  Nee: niet welke drank we preferen...

Kunnen we zeggen dat we hier even wachtende te zijn omdat we niet té vroeg willen binnenvallen bij acteur Carry Goossens die hier niet zo ver vandaan woont.  We hebben de reistijd wat verkeerd ingeschat.  En we willen het afgesproken tijdstip respecteren.

Wat later staan we - stipt - aan zijn voordeur.  Hij doet open: petje op de nonchalant groeiende grijze haren - jeanssalopet... Helemaal zichzelf.  Maar vooral heel innemend.  Zachte blik, vriendelijke ogen.  Gemoedelijk.  Hier woont hij - tussen het groen, tussen zijn dieren.  Carry: kapitein van zijn eigentijdse Ark van Noach.  Hier zijn de theaterlichten, de boekskes en het kleine scherm ver weg.  We voelen ons thuis.  Meteen. 

We zijn ook ver weg van Mechelen dat hij al verliet in 1978... Toch stond daar zijn wieg.  Toch begon alles daar.  "In de Generaal De Ceuninckstraat. Mijn ouders hadden er een grote wasserij.  Enig kind. Ik ben er geboren. 19 januari 1953. Thuis, en niet in het Moederhuis.  Op de dag dat Racing de stadsderby won...."  Zo ben je natuurlijk een groen-witte supporter voor de rest van het leven. Uiteraard.

 

"De ziel mag in eindloosheid vergaan: de morgen zal heerlijk warm zijn."

(foto's: Jan Smets)

Nog wel die beelden in je hoofd hebben...  Nog wel die scheppingsdrang bezitten..., maar het niet meer kunnen omzetten in tekeningen of sculpturen...  Het potlood dat de lijn niet meer trekt zoals je het zou willen...  De beitel die niet meer te hanteren is...  Ik voelde de pijn van de ouder wordende kunstenaar bij Jan De Winter, bij Frans Van den Brande... grote Mechelse artiesten.  Maar misschien voelde ik nergens zo de frustratie en het stille verdriet zo scherp hierom als bij Frans Walravens en zijn echtgenote Angela Steylaerts. 

In zijn 90ste levensjaar overleed in Zonneweelde in Rijmenam, beeldhouwer Frans Walravens.  Nog niet zo lang geleden was hij hier naartoe verhuisd omdat het zelfstandig wonen te moeilijk geworden was.  Angela en Frans verlieten hun prachtige, inspirerende woning en beeldentuin in de Jodenstraat... Nu vertrekt deze begaafde en minzame man ons en Mechelen voorgoed.  Maar zijn beelden in onze straten en op onze pleinen zullen blijven spreken tot ons. Zoals op de Haverwerf: 'Kijken naar de maan' .  Angela, zijn steeds zo nabije vrouw, schreef er het volgende gedicht bij.  En vandaag ontroeren ze me meer dan ooit...

De maan staat laag vandaag... Mijn ogen drinken het licht terwijl mijn ziel in eindloosheid vergaat.  De maan staat laag vandaag... Mijn handen voelen de kille aarde die morgen weerom heerlijk warm zal zijn

Twee jaar geleden vroeg ik hem hoe hij ooit wilde herinnerd worden?  Hij bleef het antwoord schuldig.  Hij wist het niet.  Het afscheid mocht in alle stilte verlopen.  Zo zei hij het mij.  Toch zullen zijn beelden ons altijd aan hem herinneren. Schoonheid is immers eeuwig.

 

Pizza's voor de Vlaamse Reuma Liga

met categorie:  

(foto: Jan Smets - Ahmed Aghassaiy en Omar Aberkane)

Het is hartverwarmend om zien hoeveel mensen zich inzetten voor goede doelen tijdens de Warmste Week.  En al deze doelen zijn het waard om in de schijnwerpers te zetten.  Maar dat lukt me natuurlijk moeilijk.  Ik kan er alleen maar lukraak hier en daar eentje uitpikken.  En of je nu graag jou steentje wil bijdragen voor vzw Prinses Harte, voor een Palestijnse Circusschool of wat dan ook: het maakt weinig uit.  Kies wat jezelf nauw aan het hart ligt en besef dat één cadeautje onder de Kerstboom ook mag gaan naar al deze fantastische initiatieven. 

Zo is er ook de leuke actie van Ahmed Aghassaiy, Omar Aberkane en hun vrienden.  Samen willen ze zich inzetten voor de Vlaamse Reuma Liga die trouwens ontstaan is in Mechelen in 1992...

 

It almost seemed a lily

  (foto's: Jan Smets)

...onder deze zowel ronkende als poëtische titel gaat morgen in het Hof van Busleyden een fenomenale tentoonstelling van start!  Niet minder als de wereldvermaarde Belgische kunstenares Berlinde De Bruyckere gaat met haar monumentale werk in dialoog met onze eeuwenoude Besloten Hofjes die recent op heel vakkundige wijze werden gerestaureerd.  Eeuwenlang waren ze voor het grote publiek wat 'verstopt' in de kloostergangen van het voormalige OLV-gasthuis in de Keizerstraat.  Het waren de gasthuisnonnen van wie de vorige generaties minitieus en met veel devote kunstzinnigheid deze unieke retabels in mekaar knutselden, die er de zorg voor droegen.  Nu zijn ze in erfpacht gegeven aan de stad.  Maar de 82-jarige zuster Myriam, overste van de gasthuiszusters waarvan er nog slechts vier resteren, en die nu verblijven in OLV-Waver, is blij dat er nu zo goed zorg wordt gedragen voor dit erfgoed.  Ze onderstreept de goeie samenwerking met de stad én stadsmuseum Hof van Busleyden...

Burgemeester Bart Somers noemt deze expo een heel belangrijk moment in de geschiedenis van het museum.  In dit stadspaleis dat dateert uit de renaissance en waar humanisten thuis waren, richtte men zich toen reeds op de oudheid om deze een nieuwe toekomst te geven.  En vandaag koestert Busleyden ook de grote ambitie om verder na te denken over authenticiteit en toekomst.  In dit paleis waar naar verluidt ooit het eerste hoofdstuk van 'Utopia' werd geschreven door Thomas More, gaat men met deze tentoonstelling ook op zoek naar het 'paradijs'..., naar 'beter...  De Besloten Hofjes verbeelden een ideale wereld.   Hiermee gaat De Bruyckere in dialoog, verliefd als ze werd op deze kunstzinnige retabels.  De mystiek hiervan fascineerden haar.  Berlinde Debruyckere vond er haar inspiratie in om iets nieuws te scheppen.  In tijden van verwarring zet ons stadsmuseum zich op deze manier op de internationale kaart.  Tevens is deze expo het eindpunt van de restauratie en conservatie van deze zeven Vlaamse topstukken die voor het museum én de stad van onschatbare waarde zijn.  Nadat enkele stukken al voor de eerste keer werden tentoongesteld in het Leuvense Museum M, wordt nu de hele collectie aan het  Mechelse publiek getoond.  De bezoekers worden uitgenodigd om zélf ook in dialoog te gaan met de Hofjes.  Deze tentoonstelling die je absoluut niet mag missen maakt de verbinding van historische kunst met heden en toekomst.  Mis deze kans niet!

 

Felix, Anna en Simon fietsen voor Palestijnse circusschool!

(foto's: Jan Smets)

Gelukkig dat er deze eindejaarsperiode nog wat goed nieuws te rapen valt.  In tijden van toenemende polarisatie en verzuring kan je zoiets wellicht catalogeren als melig of naïef..  Maar ik focus hier graag op.  Gewoonweg omdat het hartverwarmend is en weet te verbinden.  Gewoonweg ook omdat drie toffe kinderen met een groot hart hun beste beentje willen bijzetten voor vriendjes ver weg, in een land waar het op zijn zachtst gezegd niet overloopt van peis en vree.  In het kader van de Warmste Week zullen Simon (11j.), Anna (9 j.) en Felix (6j.) Op de Beeck van Mechelen naar Leuven...én terug (!) fietsen, uit solidariteit met de Palestijnse circusschool.  Er zijn véle goede doelen.  Heel zeker.  En allen verdienen ze onze steun... Maar deze drie Mechelse kinderen die school lopen bij de Ursulinen, hebben hier wel een bijzondere band mee..  En dat leggen ze me graag uit.  Ik heb met hen, en hun mama, Lieve Jaspaert, afgesproken, net na school, in Bokes&co...  Enne: ze hebben me overtuigd om hiervoor een duit in het zakje te doen!  Want deze sportieve prestatie is een lovenswaardig initiatief!  Bravo!  Mijn respect... Steun je deze kapoenen ook?

 

Rondom de Levende Kerststal wordt de Bevrijding gevierd!

  (foto's: Jan Smets)

(foto boven: Herman Vandeneede, Pol Lettany, Yves Van Neck, Inez Vanoverschelde, Robin Moeyersons, Bieke Wittockx, Johan De Keersmaecker, Veronique François, John Bell, Ngaire Takano)

Volgend weekend barst de feestvreugde helemaal los op het binnenplein van brouwerij Het Anker!  Voor de vijfde keer staat de Levende Kerststal van het Groot-Begijnhof in het teken van de Groote Oorlog.  Vijf jaar lang beleefden we het wel en wee van de oorlogsjaren.  En nu is er dan de finale!  Het feestelijke orgelpunt!  Het slot van de cyclus: de Bevrijding!  We zullen het geweten hebben!  Dit wordt een editie die zo mogelijk nog mooier en indrukwekkender is.  Dat beloven ons de vele vrijwilligers van de Buurtwerking.  Over dit alles heb ik een toffe babbel met één van de drijvende krachten: Inez Vanoverschelde (foto onder: rechts).

 

"Ik zie hem nog liever dan vroeger..."

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Ze sprak het uit met een breekbare stem - maar de woorden getuigden van een sterke liefde...  Clémentine Janssens.  In dat wonderbare jaar van de Expo - 1958 - huwde ze met Jan De Winter die net het jaar voordien afgezwaaid was uit legerdienst.  Da's nu 60 jaar geleden.  Maar beiden kennen mekaar al vanuit de kleuterschool in Coloma.  Ze was een mooi meisje met blond haar.  Dixit Jan.  Zoveel jaar later zijn ze nog altijd samen.  Verknocht.  Ze kunnen mekaar niet missen.  Ze kijken liefdevol naar mekaar en ik zie de hand van Jan beschermend rusten op de knie van Clémentine.

De laatste jaren werden ze geplaagd door heel wat lichamelijke kwaaltjes.  En alles verloopt veel moeizamer dan ooit.  Maar hun band is onverbreekbaar gebleven en wellicht nog veel intenser geworden.  Ze wonen nog zelfstandig in hun huis aan de Grote Nieuwendijkstraat.  En dat kunnen ze nog steeds omdat ze omringd worden door de beste zorgen van kinderen en mantelzorgers.

Jan De Winter werd één van de grootste Mechelse kunstenaars van zijn generatie.  Een baanbreker ook.  In de jaren zestig was hij één van de boegbeelden van artiesten-en hippiecafé Den Herten Aas, die protesteerden tegen het in hun ogen verstarde cultuurbeleid van Mechelen.  Zo stak hij ooit als protest tegen het feit dat een kunstenaar geen sociaal statuut had, een schilderij in brand vlak voor het Cultureel Centrum.

Met zijn onafscheidelijke pet en zijn schouderlange grijze haren roept hij het beeld op van een overjaarse hippie.  Een lieve man - zacht pratend - zijn zinnen met humor doorspekt.  Zijn drie kinderen organiseerden vandaag voor het 'bruidspaar' een feestje in 't Kranske aan de Tervuurstesteenweg - naast de Colomakerk.  Vlak hierover woonde Jan in zijn kinderjaren.  Hier hield zijn moeder een textielwinkeltje open: 'In 't Schortje'....  Vandaag kwamen Clémentine en Jan weer 'thuis' in hun Hanswijkenhoek...

 

Mechelse Urban Trail, Door de regen, door de wind

met categorie:  

Regen en wind hielden 5000 sportieve deelnemers aan de 5de Urban Trail door onze stad niet tegen. De Mechelse binnenstad was het decor van de GvA Mechelen Urban Trail. Op een parcours van 5 en 10 km liepen en wandelden de deelnemers doorheen verschillende belangrijke Mechelse gebouwen en bezienswaardigheden. Vorig jaar kreunde iedereen onder een berekoude dag, vandaag een klamme douche


Studio Borgerstein en Academie interpreteren Besloten Hofjes

 

(foto's: Jan Smets)

Dat Mechelen en het gloednieuwe pareltje van een museum, Hof van Busleyden, bijzonder trots zijn op de unieke serie 16de eeuwse Besloten Hofjes is een open deur instampen. Als smaakmaker en bijzonder geslaagd extraatje bij de op 15 december van start gaande tentoonstelling waarin deze betoverende retabels in dialoog gaan met het werk van de hedendaagse kunsternares Berlinde De Bruyckere, tonen vanaf vandaag kinderen en volwassenen van de Academie en Studio Borgerstein hun interpretaties van deze kunstwerken.  De 10-jarige Eve Baert die school loopt in De Luchtballon, heeft onder leiding van Juf Line in de Academie, ook een werkje gemaakt.  Dat toont ze me met grote fierheid...

 

Brug der Zuchten?

met categorie:  

  (foto links: Jan Smets)

De Battelbrug komt de laatste tijd wel vaker in het nieuws.  De veelgeplaagde brug over de Leuvense vaart laat het meer dan eens afweten door technische mankementen.  Ofwel reageren de slagbomen nukkig, ofwel boort zich een auto in het seinhuisje, ofwel is er wel een ander onverklaarbaar verschijnsel dat de brug noopt tot koppig werk-weigeren.  Ik heb haast medelijden met de woordvoerder van Waterwegen en Zeekanaal die mag opdraven om een verklaring af te leggen.  Want gemor en gezucht is er steeds wel te horen bij de Battelaars die handenwringend voor de defecte brug staan...

Nochtans was er in vroegere tijden af en toe ook wel wat loos met voorlopers van de huidige brug.  Dat toont bovenstaande foto uit de jaren veertig van vorige eeuw.  De fotograaf is onbekend.  Enkele Battelaars staan op hun brug te kijken naar een kapotte reling waardoor een auto is gereden... 

Het is één van de vele boeiende oude plaatjes die op het talrijk toegestroomde publiek in parochiezaal 'Ons Huis' werden afgevuurd door de gedreven werkgroep 'Battel in Beeld'.

Graag laat ik jullie meegenieten van enkele van deze nostalgische beelden die vaak kwamen uit privé-collecties en tot hiertoe weinig of nooit waren vertoond.  Ik focus me in dit artikeltje graag op ... Battelbrug...

 

Muizen legt fraai boek onder de kerstboom!

met categorie:  

(foto o.: J.Smets)

(vlnr: Stef Van Osta, Steven Andries, Jef Du Bin, Willy De Vos, Herman Nauwelaerts, Fons Van Baelen.  Ontbreken op de foto: Annie Bauweleers en Walter Schaltin)

Het is opvallend hoe er een groeiende belangstelling is voor het verleden in onze Mechelse wijken en dorpen.  Nog maar pas was er in Battel een overrompelende belangstelling voor een tweede reeks 'Battel in Beeld': een drie keer tot de nok gevulde parochiezaal die met veel belangstelling de boeiende voorstelling bijwoonde met tal van - vaak nog nooit vertoonde - oude foto's.  Heeft het met nostalgie te maken?  met interesse voor het verleden?  Feit is dat nu ook Muizen op deze trend inspeelt.  Op 21 december wordt in zaal Rerum Novarum een ronduit schitterend boek voorgesteld: 'Muysen-Muizen': een absoluut collectors item voor élke Muizenaar, en bij uitbreiding, élke Mechelaar!  Het is een méér dan fraai geschenkboek - met een prachtige lay-out (Charlotte Vertommen); een lijvige, verzorgde uitgave die maar wat mooi zal staan op de boekenplank.  Tenminste: als hij niet blijvend op de salontafel zal vertoeven om er met mondjesmaat van te 'proeven'.  Dit boek biedt voor élk wat wils.  Een breed publiek zal er zijn gading in vinden.  Over dit leuke boek en het concept had ik deze namiddag een praatje met de werkgroep 'Lemmen Dol', die deze naam ontleent aan een bekend Muizens volksfiguur.  Plaats van afspraak is het café 'Onder den Berg', waar ooit de grootmoeder van Sam Gooris aan de tapkraan stond.  Het gonst er gezellig druk.  Op deze druilerige herfstdag zijn er hier heel wat Muizenaars samengekomen om bingo te spelen...

 

Vlaamse Begijnhoven 20 jaar Unesco Werelderfgoed

  (foto: Jan Smets)

Twintig jaar geleden werden 13 Vlaamse begijnhoven erkent als UNESCO-Werelderfgoed.  En dat feit wil men maar wat graag op een feestelijke manier in de kijker zetten.  Ook in Mechelen gaan we dit geweten hebben!  We hebben dan ook maar liefst twee begijnhoven binnen onze stadsmuren: een Groot en een Klein...  Wat er allemaal op het programma staat vertelt me Guido Vandeneede in de pastorie van de Kanunnik De Deckerstraat, van waaruit we een mooi uitzicht hebben op de pas gerestaureerde Katelijnekerk.  In dit pareltje van een kerkgebouw zullen we gedurende de maand januari een boeiende expo kunnen bezoeken.  Deze tentoonstelling reist van stad tot stad.  Maar in Mechelen worden er nog een aantal lokale extraatjes voorzien. 

Deze tentoonstelling zou misschien nog beter passen in de Begijnhofkerk, maar aangezien men daar nog druk aan de slag is met de interieurrestauratie is de Katelijnekerk een méér dan waardig alternatief, daar deze gelegen is midden de wijk Klein-Begijnhof...

 

"Talent komt na doorzettingsvermogen"... De Vaganée-broers Frank en Guido

(foto's: Jan Smets)

Het heeft méér met doorzettingsvermogen te maken dan met talent.  Met hard werken. Héél hard werken.  En ondernemingszin.  Dat is eigen aan onze familie: initiatief nemen en de zaken durven aanpakken.  Er voor gaan!  Talent wordt zo opgeklopt ...

Frank vertelt het zonder valse bescheidenheid.  Hij méént het.  Frank Vaganée mag dan een uiterst begaafd jazzmuzikant zijn, saxofonist, fluitist en artistiek leider bij het Brussels Jazz Orchestra én met een palmares om 'U' tegen te zeggen: hij blijft er nuchter bij.  Hij blijft de Mechelse volksjongen.  Zijn één jaar jongere broer Guido beaamt de uitspraak van Frank.  Ook hij heeft dat muzikale in zich, maar de laatste jaren kwam hij vooral in het nieuws als burgemeester van Bonheiden-Rijmenam...

Het heeft ook veel te maken met organisatorisch talent. En anderzijds moet je je grenzen kennen.  Wat je niet kan moet je kunnen doorgeven aan anderen.  Je moet talenten opsporen bij mensen en ze kansen geven. Je moet je medewerkers kunnen laten scoren.  Je moet weten wanneer je moet spreken of zwijgen en weten wanneer je moet doorduwen. Misschien zijn wij wel psychologen op alle niveau's...  De ploeg moet je op één lijn houden.

En dat doen en deden ze, de beide broers.  Elk op hun terrein.  Frank als bezieler van Het Brussels Jazz Orchestra en Guido de voorbije zes jaar als burgervader.  Ondanks het feit dat hij de meeste voorkeurstemmen wist binnen te rijven, moet hij nu de sjerp doorgeven.  Zo gaat dat wel vaker in het politieke spel.  Dat was even slikken, maar Guido is niet de man die bij de pakken blijft zitten.  Hij geeft zichzelf nu de ruimte en tijd om nieuwe dingen aan te pakken.

Ik zit lekker doorgezakt met de Vaganée-broers in de zetels van SAVA, waar we urenlang praten over hun jeugdjaren en werken.  In heel dat verhaal belanden we op onwaarschijnlijk veel plaatsen in en rond Mechelen.  "Ons vader was immers een 'Bohemer' "lachen ze...

 

'Het opstel van toen bewees dat hij het nog kon...' Luc Deflo

(foto's: Jan Smets)

Enkele jaren geleden was hij op de Boekenbeurs toen zijn voormalige leraar van het derde studiejaar van Scheppers bij hem langskwam.  Hij had een oud opstelletje van Luc bij, met een schitterende 9,5/10.  Het deed Luc veel deugd.  In opstellen schrijven kon hij al van jongsaf zijn creativiteit kwijt...  Het jongetje van toen werd een populair en gewaardeerd schrijver...  Een Mechelaar om trots op te zijn.

Gisterenavond overleed Luc Deflo in het Sint-Maartenziekenhuis.  Dat hij al langer ernstig ziek was, wist ik.  Hij kreeg een zwaar verdict te verwerken, maar ik zag hem nog regelmatig.  Toch was er geen ontkomen aan.  Op amper 60-jarige leeftijd gaat Luc van ons heen.  Het is Sven Van Haezendonck van Gazet van Antwerpen die gisteren als eerste het pijnlijke nieuws vernam en hierover verslag maakte.

Enkele jaren ouder dan ik was hij, en hij woonde in mijn wijk - de Hanswijkenhoek.  Het gezin Deflo was van de Abeelstraat. In deze wijk woont nog steeds zijn familie.  Zo zou veel later in één van zijn thrillers zelfs de Colomakerk fungeren.  Mechelen was sowieso hét decor van vele van zijn misdaadromans.  Op de schoolbanken was hij ondermeer klasgenoot van de eveneens bekende Mechelaar en 'Hanswijkenhoeker' Frank Deboosere.  De naar Brussel uitgeweken auteur kwam nog graag en veelvuldig naar zijn geboortestad.  Met veel plezier kwam hij jarenlang nog bijna wekelijks afgezakt naar Mechelen waar hij met zijn vrienden pinten kwam pakken op de Vismarkt...

 

Inhoud syndiceren