De mobiele beiaard van Mechelen.

met categorie:  

De roem van Mechelen als beiaardstad is reeds meer dan eens omschreven op deze blog. 29 mei 2016 luidde een belangrijke nieuwe episode in voor de Koninklijke Beiaardschool Jef Denijn.

Directeur Koen Cosaert

De nieuwe mobiele beiaard vormt een bijzondere aanvulling van de vier vaste beiaarden die onze stad reeds bezit. Beiaardiers zitten meestal nogal eenzaam op hun toren. Het nieuwe instrument zorgt er nu voor dat ze voortaan ook tussen het publiek kunnen plaatsnemen en samen met andere musici kunnen optreden. De mobiele beiaard telt 50 gestemde bronzen klokken en wordt bespeeld met het traditionele stokkenklavier. Het instrument werd, net als de beiaard van Sint-Rombouts, vervaardigd door de klokkengieterij Royal Eijsbouts uit Asten (Nederland). Het instrument weegt 3 ton. Er wordt tegen 2017 een nieuw beiaardpaviljoen in de Sinte Mettetuin voor gebouwd.

 

Komeet zoekt spullen van Comet

 

(foto's: Jan Smets)

De zomer lijkt op deze verzopen dag héél ver weg...  Maar hij komt er heus wel.  Daar kan je van op aan!  Vanaf 25 juni kan je op de voormalige Comet-site terecht in een culinaire zomerbar met alles erop en eraan.  Dat betekent drankjes, streetfood en een massa evenementen.  Het wordt dus bijzonder gezellig op deze nu braakliggende terreinen tussen Astridlaan en Auwegemvaart.  Tot 21 augustus kan je in KOMEET elk weekend terecht voor zomers genieten.  Vier enthousiaste jonge kerels hebben de koppen bij mekaar gestoken om dit originele concept in mekaar te boksen.  Vandaag had ik een babbeltje met één van de vier musketiers: Willem Beeck, jeugconsulent in Mechelen en coördinator van het medialab Project Wolf.  Hij is net als zijn kompanen naarstig op zoek naar leuke spullen om alles nog wat leuker aan te kleden.  Comet moet helemaal herleven in KOMEET....  Misschien kan jij hem wat verder helpen?

 

de 'Padre' van de gevangenis, pater Gilbert, is niet meer...

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Vannacht overleed een week voor zijn 89ste verjaardag Pater Gilbert Boomgaert... Het ging al een hele poos niet zo goed met hem.  Nét op zijn verjaardag vorig jaar werd hij getroffen door een hersenbloeding, en lang was het kantje boordje of hij het wel zou halen.  Hij haalde het - maar nadien ging het meer en meer bergaf.  Pater Gilbert was een Mechelse jezuïet die vele vrienden had in deze stad.  Hij was dan ook een bescheiden en beminnelijke man; humoristisch ook.  Zijn sociale inzet was groot.  Hij zette zich in als wijkwerker, maar was vooral bekend als aalmoezenier in de Mechelse gevangenis.  Hij werd er door de gedetineerden op handen gedragen.  Lachend noemde hij zijn ex-bajesklanten 'zijn oudleerlingen'...  En zij betitelden hem als 'Padre'...

Ik had een babbel met een paar mensen die hem erg goed kenden..

 

Al 15 jaar wordt er 'culinair gewandeld' in Mechelen

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Al 15 jaar zijn de Culinaire Wandelingen een begrip in Mechelen! ...een letterlijk en figuurlijk gesmaakt concept dat zich telkens wist te vernieuwen, én dat nog méér dan creatiefs in petto heeft voor de toekomst.  Deze stad is voor de initatiefnemers een onuitputtelijke inspiratiebron, en het mag gezegd: ze hébben Mechelen op de kaart gezet.  In 2001 richtten vier vrienden, met een méér dan grote liefde voor Mechelen een vereniging op die als doel had om de vaak onbekende troeven en fraaie kanten van de stad te laten zien.  Ondertussen zijn we dus 15 jaar verder, en met fierheid werd deze verjaardag in de kijker gezet op het dakterras van een wel erg unieke locatie: de voormalige brouwerij St.Michel - Zaden Somers, in de Rik Woutersstraat.  Er werd terugblikt op de voorbije succesrijke jaren, maar er werd ook al volop gefocusd op een aantal nieuwigheden. Diederik Beele, Katelijn Goegebeur en Patrick De Greef lichtten al een tipje van de sluier op.  En het moet gezegd: het water loopt reeds in de mond.  De goesting is er al.  Er valt nog alleen...te proeven.

 

'De eikelraper' geeft je een zen-gevoel en doet je nadenken over de dingen des levens

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Schrijven zit de geboren Mechelaar en voormalige journalist Luc Van Balberghe in het bloed. Helemaal kan hij zich uitleven als toneelauteur.  Dat is al jaren zijn 'ding'.  Hij heeft dan ook heel wat toneelstukken op zijn palmares.  Boeken schrijven is iets totaal anders natuurlijk.  Maar Luc schijnt nu toch de smaak te pakken te hebben.  Zopas rolde zijn tweede roman van de drukpers.  'De eikelraper' ligt niet in de lijn van 'de man in de kathedraal', de succesvolle debuutroman die las als een trein en waarin op intrigerende wijze op zoek gegaan werd naar de 'ware Rumoldus' - een wervelende en verrassende speurtocht naar de mysterieuze ontstaansgeschiedenis van onze stad.  (een geschiedenis die soms doelbewust vervalst werd...).  Het blijft uiteraard een roman en het is geen strikt wetenschappelijk werk.   De nieuwe roman is een even verrassend boek geworden, maar kan in niets vergeleken worden met de voorgaande.  "Schrijftechnisch was er flink méér werk aan", zegt Luc me.  "Elk woord werd afgewogen en er werd soms meer geschrapt dan geschreven".  'De eikelraper' heeft je in z'n ban vanaf de eerste pagina en laat je niet meer los.  En...het blijft nog lang nazinderen.  Het boek mag dan doen nadenken over de grote levensvragen: 'De eikelraper' is géén opsomming van ideeën maar een écht verhaal.  Het boek dat 145 pagina's telt werd in eigen beheer uitgegeven, kost 23 euro en is verkrijgbaar in de boekhandel of via de internetboekhandels.

 

Nieuwe organisatie Vlinks houdt eerste publiek debat in Mechelen

De Vlaamse Beweging is - zoals het cliché zegt - een huis met vele kamers.  Mechelaar Mark Van Mullem - bij de trouwe lezers van deze blog ook gekend als cultuurliefhebber en melomaan - voegde er in maart 2015 met enkele gelijkgezinden nog een kamer aan toe: de (naar eigen zeggen) Vlaamse en sociale netwerkgroep Vlinks.  Binnenkort houdt die in onze stad haar eerste publieke debat en daarover had ondergetekende - overtuigd belgicist - een aangenaam gesprek met Mark - de overtuigde flamingant.

 

 

Mechelen. Een stad vertelt.

met categorie:  

(foto's: Goedele Smets.  Met uitgever Luc Van Hoeylandt en cultuurschepen Björn Siffer)

Gisteren had ik de eer om mijn langverwachte boek 'Mechelen. Een stad vertelt' te mogen voorstellen in de Kolommenzaal van ons stadhuis.

Graag, én in de eerste plaats wil ik het medium Mechelenblogt in de eer betrekken en in de aandacht plaatsen.  Zonder deze stadsblog had dit boek er nooit geweest.  Dankzij Mechelenblogt heb ik dit kunnen waarmaken.  Dankjewel omdat ik hier al zoveel jaar mijn 'ding' kon doen!  Bedankt beste medebloggers die voor en achter de schermen deze stadsblog al bijna 12 jaar onderhouden.   Bedankt beste lezers om het al zoveel jaar vol te houden.  Bedankt voor de aanmoedigingen, de waarderende reacties en de opbouwende kritiek...

 

Wat met den Tember?

 

(foto's: Jan Smets)

125 jaar lang werden in dit gebouw aan de Vaartdijk alle Belgische postzegels gedrukt.  In 1993 kwam er een einde aan.  De werkzaamheden werden hier opgedoekt en de drukkerij verhuisde naar een nieuw en modern complex in de schaduw van de watertoren.  Het 19de eeuwse gebouw kwam leeg te staan en geraakte in verval.  Toch is het een uitzonderlijk relict van industrieel erfgoed.  Twee decennia nadat het doek viel over 'den Tember' of 'het Zegel' is er nog geen uitzicht op herbestemming.  Maar de stad hoopt dat de broodnodige renovatie binnenkort toch kan opgestart worden.  Dat hoop ik eveneens.  Wat wordt de herbestemming?  De projectontwikkelaar zoekt naarstig naar huurders voor kantoren in deze voormalige zegeldrukkerij.  Laten we eens binnenkijken...

 

Mechelen hoort hemelse Baltische stemmen

Een minutenlange staande ovatie. Gejuich vanop de achtergrond. Enkele welverdiende bravo's die echode door de Sint-Romboutskathedraal. Tedere kippenvelmomenten. De ogen gesloten, het was genieten van hemelse klanken geschept door het Letse Radio Koor. Twee jaar geleden stonden ze op exact dezelfde plaats: het koorgedeelte, achter het altaar in de Sint-Romboutskathedraal te Mechelen. 
 
Staande ovatie voor het Lets Radiokoor. Festival van Vlaanderen, Mechelen
 
Dit jaar nodigde Festival van Vlaanderen voor Mechelen Hoort Stemmen één van de meest spraakmakende koren uit Europa opnieuw uit. 
 

Wij Chaldeeërs...

 

(foto's: Jan Smets)

Het verhaal gaat over loslaten en heimwee, sterke vrouwen, over het knokken voor kansen en de zoektocht naar geluk en een nieuw bestaan zonder angst.  Maar vooral gaat het over het belang van een identiteit.  Ze willen zich kunnen uiten zoals ze zijn en zich voelen.  De vlag dekt niet altijd de lading.  In de loop der tijden heeft men hen te vaak onder eenzelfde noemer willen plaatsen.  Simpelweg, zonder nuancering, gemakkelijk te klasseren...  Maar het doet onrecht aan hun eeuwenoude geschiedenis.  Het maakte ook dat velen verdwaalden in hun eigen identiteit.  "Wie zijn wij eigenlijk? Ben ik nu een Chaldeeër of een Assyriër?"  Er mogen dan wel parallellen zijn: er zijn ook duidelijke verschillen.  De Chaldeeërs zijn fier op hun naam, historische achtergrond en godsdienst.  Maar wat graag willen ze zich tonen zoals ze zijn - erfgenamen van het oude cultuurrijk Mesopotamië.  Ook in Mechelen zouden ze graag meer erkend worden, en niet lager gemakshalve gecatalogeerd worden als 'Assyriër'.  Dit over de hele wereld verspreide volk wil werken aan samenhorigheid.  Het oude rijk is niet meer - al vele vele eeuwen is het verbrokkeld en opgegaan in hertekende landen als Irak, Turkije, Syrië, Libanon... In onze stad wonen heel wat vroegere bewonders van het Tweestromenland.  Na de Marokkaanse gemeenschap zijn zij de grootste bevolkingsgroep met andere roots.  Van de ongeveer vierhonderd gezinnen uit deze regio, die in de schaduw van Sint-Rombout wonen, zijn een aanzienlijk deel Chaldeeërs...

 

Hij overleefde de storm

  (foto's: Jan Smets)

Amper enkele dagen voordien had ik er nog ouderjaarsavond gevierd...  Maar dan gebeurde het: een meer dan zware storm raasde in die januarimaand van 1990 over het land en legde het pand in de Bergstraat waarin de Xaverianenkring haar stek had in puin.  Dan moet je wel even slikken.  Hiermee viel het doek over deze kring die in 1859 werd opgericht.  De Xaverianenkring had op deze locatie een kapel en een feestzaal die dus ook af en toe verhuurd werd aan een gezelschap zoals het onze dat er toen een feestje bouwde om de overgang van oud naar nieuw te vieren... Niet alleen de gebouwen gingen verloren: ook de omvangrijke kunstcollectie ontsnapte niet aan de ramp.  Alleen één beeld - en dan nog niet het minste - overleefde de catastrofe.  Jarenlang werd het haast vergeten, bestoft en aangetast door houtworm tussen wat café-accesoires in een berghok in wat restte van de lokalen.  Gelukkig was het Frans Verberdt, voorzitter van de kerkfabriek van Sint-Jan die deze eerder toevallige vondst signaleerde aan de'Vrienden van Sint-Rombout'.  Deze zagen dadelijk dat het om een waardevol beeld ging, en de bal ging aan het rollen.  Om schade te beperken diende snel ingegrepen te worden vertelt me Patrick De Greef, voorzitter van de Vrienden....

 

Tante Margriet in regenboogkleuren

(foto's: Jan Smets)

Snit en pasvorm konden beslist verfijnder, maar wat zou het...  Tante Margriet, onze doorluchtige landvoogdes Margareta van Oostenrijk kwam er vandaag ronduit voor uit: zij wil met haar verrassende tenue kleur bekennen.  Vandaag werd Mechelens populairste tante het boegbeeld van de Internationale Dag tegen Homofobie en Transfobie, en om dit duidelijk in de verf te zetten, hulde ze zich in de regenboogkleuren van de homobeweging.  Dit doet ze een week lang.  Tot 17 mei zal ze zo parmantig uitdrukken dat er voor discriminatie van holebi's geen plaats is in deze stad.  Met haar modieuze outfit roept ze op tot verdraagzaamheid en respect voor holebi's.  17 mei is de Internationale Dag tegen Homofobie en Transfobie.  En dat...dat zullen we in Mechelen geweten hebben...

 

Mechelenbinnenstebuiten kleurt buiten de lijntjes...

 

   (foto's: Jan Smets)

Mechelenbinnenstebuiten kleurt deze zomer buiten de lijntjes...  Niet écht natuurlijk, maar toch wordt dit seizoen gekeken achter de 'stadsmuren'.  Want: ook in de marge worden boeiende notities gemaakt.  Kantlijnverhalen van een stad  -  Deze zomer focust Mechelenbinnenstebuiten op vier wijken net buiten het historische centrum.  Het programma oogt zoals gewoonlijk uiterst interessant, en ik duid het al met stip aan in m'n agenda.  Ik zal trouwens niet alleen zijn, want de gegidste wandelingen van Mechelenbinnenstebuiten kennen een stijgend succes... 

 

Lamotcafés in en rond Mechelen

met categorie:  

Jan Neckers vroeg me om onderstaande de posten.

O ja Gymicko, het is onnodig om dit blog met van internet gegraaide low-resolution foto's te overspoelen, want er zal toch geen enkele gebruikt worden.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

De Lamot-cafés

 

Jan De Smedt onder de hamer

  (foto's: Jan Smets)

Jan De Smedt, de in 1954 op 49-jarige leeftijd overleden Mechelse kunstschilder en beeldhouwer wordt op vrijdag 20 en zaterdag 21 mei volop in de schijnwerpers gezet.  Immers: die zaterdag zullen heel wat unieke werken van hem per opbod worden verkocht.  En da's misschien wel de enige en laatste  kans die je hebt om een waardevol kunstwerk aan te schaffen van deze Mechelse artiest.  Ik had vandaag een boeiend gesprek over Jan De Smedt met Axel Vaeck en Herwig De Lannoy, respectievelijk secretaris en voorzitter van de Koninklijke Kring voor Oudheidkunde, Letteren en Kunst van Mechelen.  Ze poseren maar al te graag bij het beeldje 'Jeannine' dat op het Jan Se Smedtplein staat - het officieus zo genoemde pleintje in de Varkensstraat..

Mijn eerste kennismaking met het werk van De Smedt was in 1979.  Toen ging een retrospectieve van deze kunstenaar door in het Cultureel Centrum.  Mijn grootoom Staf Weyts, de nu in de vergetelheid geraakte bekende Mechelse schrijver, die goed bevriend was met Jan, nam er het woord.  Ik herinner me vooral ook de grote en haast aandoenlijke adoratie die zijn zoon Raphaël had voor zijn vader.  Raphaël die een paar jaar geleden overleed, en eveneens actief was in de Oudheidkundige Kring, heeft zijn hele leven gewijd aan de artistieke nalatenschap van zijn vader, en bracht ze voortdurend in de aandacht. 

 

Inhoud syndiceren