Bedje

met categorie:  
Hoera !  Naast Mechelse koekoek, de Mechelse (Anker)bieren, Mechelse krombek, Mechelse tros,  Mechelse maantjes, Mechelse torentjes, Mechelse margrietjes, Mechelse asperges, Mechels witlof, Mechelse peren en abrikozen heeft Mechelen er een nieuwe delicatesse bij ! Niet ne Canard à l’Orange, maar Canard à Lemna de Malines oftwel Eend op een bedje van Mechelse eendenkroos.  En waarom niet - in Mechelen - die eend vervangen door ne Mechelse koekoek met daarbij een goe pak frut, wat kroketten of gebakken schatjes-van-patatjes ?
 
Mechelse Groententeelt
 
Het was in het programma Nieuwe Feiten op Radio 1 met Lieven Vandenhaute op 19 november 2020 dat er werd geopperd dat eendenkroos - naast dierenvoeding - ook geschikt is voor de mens.  En alzo zou eendenkroos (ook gekend als waterlinzen) kunnen “geteelt" worden door de boer / agrariër / land-of tuinbouwer in het Land van Mechelen

#laatzeliggen

met categorie:  
Hoera, we hebben er alweer een hashtag bij : #laatzeliggen.
 
Na het ongefilterd lozen van uw afvalwater in uwen hof of in de nabijgelegen beek, zoals in Bênaa, is gemillimeterd gras in aoven hof ook zo oldskool en... hartstikke saai.  En Mechelen gaat mee in de Vaart der Volkeren want ook hier gaan ze bladeren laten liggen op straten, pleinen, in parken en bossen.
 
Ik herinner me nog het verjaardagsfeestje van een klasmaat uit de eerste vier leerjaren van de lagere school op de Olivetenvest ( yo, Geert Teugels ).  Terwijl wij nog in de Spreeuwenhuisstraat woonden en enkel een koertje met kolenkot bezaten, kwamen we bij de familie Teugels in een wilde tuin terecht.  Geert woonde langs het jaagpad, gelegen aan het einde van de toenmalige Stuivenbergvaart (nu doorgetrokken) dat doorliep tot aan de Uilmolenweg.  Vol met bomen, afgevallen bladeren en bramen en struiken was daar geen opkuisen aan voor Geert of zijn ouders, maar wat een geweldige plek om als klein padodders daar te rennen en spelen.
 
Leuvense Vaart - Sas van Battel en het jaagpad
 
In 1974 verhuisden we dan naar een spiksplinternieuwe woning langs den Tervuursesteenweg op Coloma.  Het was het laatste onderdeel van tuinwijken alvorens de blokken van de Mahatma Gandi-straat enkele jaren later werden gebouwd.  Tegenover Frituur Paula was daarvoor nog een wat uitgezakte en klammige wei die met steenafval werd opgehoopt om er de nieuwe woningen op te zetten.  En ieder huis had een tuintje, de meesten met gemillimeterd gras en hagen voor de privacy.  Naast de betonnen palen voor de waskoorden bezaten wij ook nog enkele tuinhoekjes die ons moeder versierde met bloemmekes.  Maar als ge een schup in de grond stak, kwamen er geregeld baksteenfragmenten mee boven.

Gebundelde herinneringen van 85-jarige Marcel Kocken

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

Deze dagen ben ik heel voorzichtig, en ik kom bijna niet buiten.  Maar alles gaat goed met mij.  De benen willen wel minder mee, maar dan vraagt mijn dokter: hoe oud ben je?  En dan weet ik genoeg...

Hij kan er mee lachen.  Die mobiliteit mag dan ietsje minder zijn: de rest gaat nog allemaal prima!  Méér dan prima.  Marcel Kocken die volgende week - op 23 november - 85 kaarsjes mag uitblazen, heeft een fenomenaal geheugen.  Ongetwijfeld is hij één van de meest gedocumenteerde en belezen Maneblussers van zijn generatie.  Met recht en reden mag hij een Levende Legende worden genoemd - het Levende Archief van deze stad.  Marcel heeft een onnoemelijke bijdrage geleverd aan de stad die hij liefheeft.  Als ongekroonde cultuurpaus heeft hij Mechelen op de kaart gezet en ons allen deze stad nog liever leren zien.  Vele petjes heeft hij gedragen.  Met ontelbare dingen heeft hij zich bezig gehouden.  De boeken en bijdragen die hij schreef zijn talrijk.  Maar nu komt wel hét ultieme boek uit: een vuistdik, prachtig boek met de bundeling van de boeiendste persoonlijke herinneringen en historische feiten.  Dit mag gewoonweg niet ontbreken op de boekenplank van elke rechtgeaarde Mechelaar!   'Mechelen gebundeld' is misschien wel het mooiste verjaardagsgeschenk voor deze man die ik enorm respecteer...  Uitgeverij ElenA brengt dit boek op de markt.  Vanaf morgen ligt het in de boekhandel.  Rep je!

 

Blogger Jan Smets verrast met klassiek sprookje

Jan Smets introduceren is, zeker onder de lezers van deze blog, al lang niet meer nodig.  Zijn schijnbaar onvermoeibare pen en cameralens tekenden de voorbije twee decennia al een hele bibliotheek op aan verhalen over twee van zijn meest geliefde onderwerpen: Mechelen en de Mechelaars.  Een selectie van de meest markante verhalen van gekende en minder gekende - maar steeds boeiende - Maneblussers werd intussen onder de noemer 'Een stad vertelt' gebundeld in twee succesvolle boeken.  Nu komt Jan met een derde boek, maar dan wel een van een héél andere orde.  Geïnspireerd door zijn kleinkinderen nam hij de tekenpen ter hand - nog een van zijn vele talenten - en creëerde hij een heus sprookje: 'De draak van Ribbedebie'.
 
µ
Foto (c) Jan Smets

 

 

WIP

Het was weer eens leuk om iets geweldig te vinden over ons Mechelen in deze barre corona-tijden.  Op Delcampe verkocht iemand met "een bazaarke in Limburg" een krantenknipsel uit 1936 met de ondertitel : “De Mechelse boogschuttersmaatschappij ‘De Edele Handboog’ had een groot schutterstornooi georganiseerd op het terrein van FC Mechelen”.  Omdat het bod morgen weg kan zijn, hieronder nog eens de printscreen van het Delcampe-artikel en het krantenknipsel.
 
 
 
 
 

lopen in én voor Mechelse natuur! gewoon doen!

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Niet weinige Maneblussers (her)ontdekken deze dagen wat de Mechelse natuur ons te bieden heeft.  We weten allen allicht langer dat we best wat aardige natuurgebiedjes tellen in en rond onze stad.  Misschien maakten we er vroeger eerder een bocht rond bij gebrek aan tijd of door andere interesses.  Door deze en vorige lockdown, waarbij vele andere 'ontspanningsmogelijkheden' wegvielen-of vallen, leerden we de rust en de weldoende invloed van deze natuur herwaarderen.  Zo wandelde ik de laatste malen al regelmatig door het Mechels Broek, den Batteleir of het Robbroek.  Een verademing.  Het besef dat we dit alles met zorg in stand dienen te houden groeit met de dag.  Nils Iwens, voorzitter van Natuurpunt Mechelen en vormingsconsulent bij Natuurpunt CVN Vlaams-Brabant is pleitbezorger bij uitstek.  Op zondag 7 maart staat weer een bijzondere activiteit op stapel: 'Run for Nature'...

Met de opbrengsten kopen we natuur aan in Mechelen. Jammer genomen komen de inschrijvingen moeilijk op gang.  Toch organiseren we het zo coronaproof mogelijk.  Als het toch niet zou kunnen doorgaan krijgen de deelnemers hun geld terug.  Ik doe daarom nog graag een warme oproep om mee te lopen!

Toch maar eens overwegen beste sport-en natuurvriend?  Er is voor elk wat wils!

 

Musicerende vogels heffen zwanenzang aan in Mahatma Gandhiwijk

Exact vier jaar geleden doken ze plots op aan de Jubellaan, de monumentale musicerende creaturen op de grijze zijkanten van ‘de blokken’ van de Mahatma Gandhiwijk ... vier gigantische vogels die gratis muziek over de wijk strooiden. Ze waren onderdeel van de urbansketchbook van Mechels straatkunstenaar Gijs Vanhee. Vandaag blijft er niet veel meer van over ... en dat was van in het begin ook de bedoeling.

Mechelser kan een Mieke niet zijn!

met categorie:  

  (foto's: J.Smets)

Wellicht was dit de meest bizarre plaats waar ik ooit een interview afnam...: een bushokje op de Antwerpsesteenweg terwijl de regen bij bakken uit de lucht viel.  Ik had met Mieke De Laet vandaag afgesproken in het Tivolipark.  Kwestie om in deze coronatijden afstand te kunnen houden - voorzichtig in de buitenlucht.  Maar dit was buiten de waard - zeg maar: weergoden - gerekend.  Hoewel het de vorige novemberdagen best lenterig aanvoelde   , kregen we deze namiddag toch flink wat nattigheid te verwerken.  Snel schoot ik van Mieke een paar plaatjes in het park, waarna we een schuilplaats vonden in...jawel dus: dat bushokje.  Mieke kwam al fietsend van het Sint-Maartenziekenhuis waar ze werkt als psychiatrisch verpleegkundige.  Best boeiend om hierover door te bomen, maar onze geplande babbel had een heel andere reden.  Sympathieke Mieke praat met erg veel enthousiasme over het bier dat ze zélf brouwt en dat ze 'Mechels Mieke' doopte.  Een verhaal vol passie voor bier én een verhaal vol liefde voor onze stad.  De eretitel 'Dame met klasse'  (een term die we blijven onthouden van het cultuurjaar 'Stad in Vrouwenhanden' van weeral een hele poos geleden) past haar als gegoten.  Vergeet maar dat vrouwen enkel aan witte wijntjes nippen of uitsluitend zoete bieren lusten.  Vergeet hélemaal dat bier een mannenzaak is.  Mieke ontkracht de vooroordelen met verve.

 

Maris Linea 2.0

met categorie:  
Ze lag er al toen er nog geen sprake was van Mechelen of de Mechelaren.  En toen gingen enkele families hutten bouwen op één van zijn / haar oevers : de Korenmarkt was geboren.  Ik heb het over de Demer Fleuve, in Mechelen beter gekend als de Dijle.
 
Nog voor Rumoldus uit Eire strandde aan de Bakelaarsput, hadden de Romeinen er de boel al bestierd.  En omdat dezen zagen dat de getijdenwerking van de zee, later gekend als Het Kanaal en de Noordzee, zijn uitwerking had tot in onze contreien, noemde ze deze plek Maris Linea : tot daar waar men de invloed van de zee zag.  Maris Linea, een mogelijke verklaring voor de naam Mechelen en de getijdenwerking ziet ge bijv. als ge langs de Keldermansvest loopt en het water van de Deel er serieus hoog staat (bijv. bij springtij).
 
Foto Gimycko
 
En water brengt niet alleen leven, maar neemt ook leven.  Niet alleen blijven waterkanten levensgevaarlijk, want voor je het weet doe je (al dan niet in een dronken toestand) een misstap en beland je in het water.  Water brengt ook leven want schoon water zit vol leven (vissen en planten) en waterlopen zijn altijd een transportweg geweest voor goederen van en naar heinde en verre.
 

Elfenbankjes en Jacobsladders

met categorie:  

  (foto's: J.Smets)

Het is koud vanochtend in het Mechels Broek.  Een ragfijne witzilveren sluier heeft zich over het nog dauwnatte gras gedrapeerd.  Het daagt langzaam.  Door het stilaan uitdunnende bladerdek projecteert de welgekomen maar niet veel warmte meer afgevende zon diagonale lichtbundels.  "Jacobsladders" leg ik uit.  Hij kijkt met vragende ogen.  Nou ja, het is dan ook wel een moeilijk begrip waar ik hem niet mee vervelen wil. Ik vertel dus niet dat ooit een bijbelse Jacob in een visioen een ladder zag die van de aarde tot de hemel reikte, langswaar gezwind engelen afdaalden en opstegen.  Ik laat het in het midden en we stappen verder op het bospad, het verschijnsel verschijnsel latend.  'Eikels' kent hij.  In het eerste kleuterklasje is de herfst al vanouds een niet over te slaan thema alvorens men overgaat op 'Sinte-Mette'.  Bij de herfst horen vallende bladeren.  Oranje, bruin en geel of rood.  Dat mocht hij ook al proberen vorm te geven op papier, daar dit ook behoort tot de algemene ontwikkeling en de creatieve ontplooïng van de jonge ukjes.  "Het is herfst: de grond krijgt een jasje van blaadjes!".  Dat zegt hij.  Ik vind het pure poëzie.  Over spinnen weet hij ook alles.  En eekhoorntjes eten nootjes...

 

Inhoud syndiceren