Aangrijpend getuigenis in het kader van 'Cities for Life'...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Ze heeft het zonnige Florida deze dagen ingeruild voor dit kouwelijke natte kikkerlandje...  Maar ze is dan ook niet op plezierreis.  De Amerikaanse Marietta Jaeger is in België, als vertegenwoordiger van 'Journey of Hope - from violence to healing', waarvan zij medeoprichter is.  Al 44 jaar houdt ze vurige pleidooien tegen de doodstraf.  Evident was het allemaal niet.  Ze is moeten groeien in dat proces. Verteerd was ze ooit door woede en wraak.  Maar stap voor stap kwam ze tot het besef dat er alternatieven voor de doodstraf mogelijk moeten zijn.  Haar tomeloze boosheid maakte plaats voor verzoening.  Wat ze meemaakte tart elke verbeelding.  Wat ze in die zomer van 1973 beleefde was een ware nachtmerrie.  Haar jongste dochtertje werd tijdens een vakantie ontvoerd.  Susie was amper zeven jaar.  Ze zou nooit meer terugkeren.  Ze werd sexueel misbruikt en vermoord door een geestelijk zieke man - de 23-jarige David G. Meirhofer die nog drie andere moorden op zijn kerfstok had. 

Vandaag vertelde ze hierover in de raadzaal van ons stadhuis, waar muisstil werd geluisterd naar de getuigenis van deze moedige vrouw.  Deze dagen wordt Marietta op sleeptouw genomen door Annemarie Pieters, die al enkele jaren 'Cities for Life' organiseert in de Benelux, en die onlangs verkozen werd tot vicevoorzitster van de 'World Coalition Against the Death Penalty', de coalitie van 150 organisaties tegen de doodstraf.  Om 18 uur werd met een druk op de knop, door hen beide, en door de schepenen Marina De Bie en Stefaan Deleus de lichtprojectie op ons stadhuis geactiveerd.  'Nee tegen de doodstraf' : een sensibiliserende boodschap die kan tellen!

 

Yvonne en Yvonne

(foto's: Jan Smets)

Ze kennen mekaar al méér dan veertig jaar.  Voor beiden kende het leven een valse start.  Later zouden ze mekaar voor de eerste keer ontmoeten: in Borgerstein, de voorziening voor mensen met een verstandelijke beperking in Sint-Katelijne-Waver.  De nu 66-jarige Yvonne Backs was er bewoonster, en de vier jaar jongere Yvonne Baten was er begeleidster.  Dit is ze nu nog steeds.  Yvonne Backs is helemaal opengebloeid, en woont nu - onder begeleiding - met een paar andere mensen zelfstandig in een huis in Bonheiden.  Twee vrouwen.  Twee vriendinnen.  Dikke vriendinnen... In het weekend van 9 en 10 december exposeren ze samen in het Maurus Moreelshuis in het Groot-Begijnhof.  Kunst is iets wat hen verbindt.  Maar er lopen wel méér parallellen tussen Yvonne en Yvonne.  Ik ontmoet hen vandaag in het creatief atelier van Sjarabang in de Hoviusstraat waar ze druk bezig zijn met de laatste voorbereidingen voor hun tentoonstelling...

 

Tussen kwetsbaarheid en kracht: Selina De Maeyer

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Ze is een jonge talentvolle fotografe.  Pas vorige maand was ze met dertig Miss België-kandidates in het Egyptische Sharm-El-Sheikh.  In dat exotische kader bracht ze hen voor haar lens. Haar foto's sieren de covers van modemagazines.  Een wereld van glitter en glamour en misschien ook van 'schone schijn'.  En toch is Selina De Maeyer een méér dan diepgelovige vrouw.  En dat is licht uitgedrukt.  Ze kan letterlijk niet zwijgen over God. Hij bepaalt haar leven helemaal.  In wat ze is.  In wat ze doet.   Ik frons de wenkbrauwen, en kan het niet zo goed vatten.  Het lijkt me dat ze zich beweegt in wel heel verschillende werelden.  Pure contradictie.  Ze maakt me nieuwsgierig.

Vanavond heb ik haar ontmoet op de vernissage van een tentoonstelling met een selectie van haar boeiende fotowerk, in het Diocesaan Pastoraal Centrum (het voormalig Groot-Seminarie) in de Merodestraat.  Vanaf 1 december tot en met 22 december kan je deze expo bezoeken.

 

Chris Joris viert 65ste verjaardag met spetterend concert



Op 30 november 2017 wordt de Mechelse muzikant, componist en kunstschilder Chris Joris 65! In Mechelen werd Joris het afgelopen weekend deftig gevierd. Vrijdag 24 november 2017 vormde Joris met Eric Person, Sal La Rocca en Free Desmyter een gelegenheidskwartet bij Jazzzolder Mechelen, zondag 26 november 2017 vond in het auditorium van Cultuurcentrum Mechelen het grote feest plaats.

We gaan nog mensen moeten weigeren” liet een van de organisatoren zich ontvallen, net voor het optreden. Er was dan ook heel veel volk afgezakt naar het cultuurcentrum. Elk plaatsje was benut, sommigen stonden recht of zaten op de grond. Voor de afgeladen volle zaal zette Chris Joris een spetterend optreden neer. Of wat had je verwacht? Samen met bevriende muzikanten en de al even muzikale dochters en zoon bracht de meester-percussionist twee erg gevarieerde sets, waarbij het hem zo kenmerkende eclecticisme en het gevoel voor de juiste groove regeerden.


'Les Amis de P' deden het Zonder Woorden...

met categorie:  

 

  (foto's: 'Les Amis de P.')

 

                        Ik adem slechts wanneer jij ademt

                        Ik droom alleen wanneer jij droomt

                        En is het licht uit in de kamer, dan weet ik nog

                        wat er zich afspeelt in je hoofd   (...)

                                      

Met dit mooie lied van Bart Peeters werd gisteren een orgelpunt gezet achter een méér dan geslaagd optreden van het Mechelse koor 'Les Amis de P.' in zaal Moonbeat in de Oude Brusselstraat.  Twee keer - 's namiddags en 's avonds wist dit 'gezellige ensemble' de zaal in vervoering te brengen.   Nu zijn er in onze stad wel meerdere koren die ons kunnen overtuigen, maar 'Les Amis de P.' zijn toch wel een tikkeltje 'anders' dan al die andere.  Ze zijn die vreemde eend in de spreekwoordelijke bijt.  Ik kan het moeilijk verklaren: maar telkens ze optreden voel je iets van een wonderlijke chemie.  Het plezier spat er van af.  Dat merk je.  Dat voel je.  Dat heeft alles te maken met bezieling.  En dan treedt er een leuke wisselwerking op tussen het podium en het publiek.  Dat was dus gisteren niet anders...

 

Hoe een omgekeerd urinoir de kunstwereld veranderde...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets.  Boven: de recyclagekunstenaars Marc Hendrickx en Fred Vercauteren in de gietende regen op het stationsplein bij hun werk 'Bains Soignés'. Onder: Guido De Coninck en schepen Björn Siffer openen de expo bij de foto van Marcel Duchamp...)

In 1917 zette een kunstwerk van Marcel Duchamp de kunstwereld op zijn kop.  Zijn omgekeerde urinoir dat hij 'Fountain' noemde choqueerde de goegemeente.  Een industrieel vervaardigd urinoir op een sokkel: néé: daar was de wereld niet rijp voor.  Het kunstwerk werd stante pede uit de expo in het prestigieuze Palace Hotel in New York verwijderd.  Moet je weten: de in Frankrijk geboren Duchamp was zelfs jurylid op deze kunsthappening.  Kunstwerk geweigerd.  Duchamp neemt zijn ontslag.  Hilariteit alom.  Maar de bekende fotograaf Stieglitz zet het bij hem 'in de vitrine', en dan begint het werk aan een triomftocht.  Het verschijnt in magazines, en het verhaal gaat de aardbol rond.  En dan verdwijnt het wéér uit het zicht.  Komt het ergens op een vuilnisbelt terecht?  In de jaren vijftig en zestig van vorige eeuw worden er plots replica van gemaakt, én recent werd de 'fontain' tot meest invloedrijke kunstwerk van de 20ste eeuw betiteld...  Het revolutionaire werk maakte de moderne kunst grenzeloos.  Zonder Duchamp geen Warhal, Broodthaers, Koons of Delvoye...

Keren we terug naar Mechelen... Naar de bekende sanitairzaak van Guido De Coninck aan de Veemarkt.  90 jaar bestaat deze zaak nu.  Guido is een erg gedreven Mechelaar: geboeid door de geschiedenis van zijn stad, amateurfilmen, archeologie...  En laat het nu net een idee zijn dat onstaat in zijn magazijn in het Paardenstraatje én een babbel met kunstminnaars dat aanleiding geeft tot het project '1917 Fountain 2017'.  Vandaag werd het kunstproject voorgesteld in de sanitairzaak.  En ik weet al zeker dat het ook Mechelen op zijn kop zal zetten.  Gegarandeerd!

 

Jongdementie gezien door de ogen van een kind...

met categorie:  

(foto's: Jan Smets.  Kathleen Aerts)

Dementie is een vreselijke ziekte.  Als een langzame sluipmoordenaar slaat ze meedogenloos toe.  Ze zorgt voor een geestelijk en later ook fysisch aftakelingsproces voor wie er door getroffen wordt.  En ook de omgeving is slachtoffer.  Ze blijft met grote onzekerheid achter.  De geliefde persoon is niet langer meer diegene die ze al die tijd gekend hebben...Het zorgt voor veel verdriet en verwarring.  Zéker ook als het jongdementie betreft.  Zéker ook voor kinderen die hiermee in aanraking komen...

Gisteren verscheen ze nog kort in het programma 'Die Huis' op TV1.  In een vroeger leven was ze 'de blonde van K3'.  Kort maakte ze haar opwachting in deze aflevering die draaide rond haar opvolgster bij de populaire meisjesgroep: Josje Huisman.  Het programma wordt opgenomen in Zuid-Afrika, en het is daar ook dat zangeres en presentatrice Kathleen Aerts al enige jaren woont, samen met haar echtgenoot, Steven, hun zoontjes en...haar nu 64-jarige moeder die lijdt aan Alzheimer...  Deze dagen vertoeft Kathleen in ons land.  Vandaag was ze te gast in onze bibliotheek waar ze voor jonge kinderen voorlas uit het boek dat ze schreef: 'Lilly en Max in de wereld van oma'.  Dit prachtig geïllustreerde en gevoelige boek werd uitgegeven ter gelegenheid van de Nationale Alzheimerdag op 21 september, en bekijkt jongdementie door de bril van een kind...

 

De Mechelse Klankentapper...

 

(burgemeester Bart Somers in de opnamestudio en 'ervaringsdeskundige' Kathleen Boogmans)

Kathleen Boogmans is een meer dan fervent luisterlezeres.  Ze is als vrouw met een visuele beperking een enthousiast abonnee van Transkript vzw. dat zich tot doel stelt lectuur en informatie in z'n ruimste betekenis toegankekijk te maken voor blinden, slechtzienden, dylectici, afasie-of MS-patiënten.

Ik adem boeken, lezen en schrijven... Het is mijn leven.  Zo'n 31 jaar geleden - ik liep school in het secundair onderwijs - ging mijn zicht meer en meer achteruit. Lezen ging hoe langer hoe moeilijker en dat vond ik heel erg.  Ik weet het nog goed: het was zo'n regenachtige novemberdag toen ik werd meegenomen naar de luisterbib in Brussel.  Een wereld ging voor mij open.  Sinsdien is Transkript niet meer weg te denken uit mijn leven.  Ik heb de hele evolutie meegemaakt, van simpele cassetjes tot schijfjes en nu de aangepaste software die een hele verbetering betekent.  Literatuur is heel belangrijk voor mij.  Ik kan méér zeggen: zonder literatuur zou mijn handicap niet te dragen zijn...

In de lokalen van Transkript aan het Douaneplein werd vandaag de gloednieuwe opname-apparatuur voorgesteld.  En het was burgemeester Bart Somers die de eer kreeg om deze te mogen demonstreren samen met de blinde studiomeester Ronny Delwiche die alles in goede banen wist te leiden.  Somers las 'het woord van de burgemeester' uit de laatste 'Nieuwe Maan' voor...

 

De vrolijke melancholie van Marijke Van Kenhove

 

 

(foto's: Jan Smets)

Het is grijs, miezerig en winderig.  Allesbehalve een aangenaam weertje.  Maar als ik binnenstap bij Marijke Van Kenhove kom ik in een wonderlijke wereld terecht.  Wars van alle modegrillen ademt dit huis op de Keldermansvest leven en nostalgie uit.  Gezelligheid troef, en dit in het kwadraat.  Geen enkel plekje is leeg.  Alles vertelt hier een verhaal.  De kleur spat van de muren.  Overal krulletjes, kaarsjes, romantische serviesjes, planten, sculpturen, schilderijen...  Maar het plaatje klopt.  En Marijke die kunstenares is past volkomen in dit unieke decor.  In deze theatrale droomwereld hoort ze thuis.  Hier kan ze volkomen zichzelf zijn.  Alles is hier harmonie.  Bont en druk, en toch één en al geheel vormend.  "Wie hier binnenkomt vindt het fantastisch of hélemaal niks.  Er is geen tussenweg..."  Wat later zit ik met haar in de zetel tussen de vele kussentjes - tafelkleed gedrapeerd tot op de grond... Koffie geserveerd in een antiek kopje...  De keuken verspreidt een heerlijke baklucht.  Dat is het werk van Dirk Gooris, haar echtgenoot...  Fijnproeverij in al haar facetten.  Klassieke muziek vult de sprookjesachtige woonkamer...

 

Het warmste diner? Sjarabang serveert het in Resto Martinique!

 

                        (foto's: Jan Smets)

 

Hoe dichter we bij het eindejaar komen: hoe meer goeie doelen er opduiken.  Daar is niks mee.  Zolang we het openstellen van ons hart niet  beperken tot deze periode van het jaar - nietwaar?  Je moet zélf je keuze maar maken welk project of doel je steunen wil.  Er zijn er ook zovéle die onze aandacht en duit-in-het-zakje verdienen.  Maar ik heb er wel een héle leuke!  Op 12 december kan je tijdens de Warmste Week van Studio Brussel gezellig de voeten onder tafel schuiven in Resto Martinique - het bekende Mechelse restaurant dat eerder dit jaar een nieuw leven begon naast het veld van KV-Mechelen.  En de medewerkers van dit restaurant hebben het meer dan toffe idee uitgewerkt om samen met de mensen van vzw Sjarabang (je weet wel: de Mechelse vereniging van en voor mensen met een verstandelijke of meervoudige beperking) een exclusief diner te bereiden.  Resto Martinique is alvast erg enthousiast over de samenwerking.  De ploeg van het restaurant leidt de mensen van Sjarabang op om er een fantastische avond van te maken...  Want deze laatsten spelen dé hoofdrol.  Zij nemen voor even het roer over van het Martinique team!

 

Het gevoel van ver weg te komen...

(foto's: Jan Smets)

Ze vertelt me over haar omzwervingen.  Voor ze strandde in Mechelen was haar leven een reis tussen de vier windstreken.  Op een bepaald ogenblik voelde ze zich een reizende poëet - haar hoofd vol van verhalen en beelden... Nu nog heeft ze het gevoel van 'ver weg te komen' - ook al is deze stad haar thuishaven geworden waar ze niet meer weg wil.  Ze wil haar kinderen de stabiliteit geven die ze zelf zo heeft gemist.

Rita Jeltsch werd 43 jaar geleden in Los Angeles geboren als dochter van Zwitsere ouders.  Voortdurend verhuisde het gezin.  Op verschillende plaatsen in de Verenigde Staten woonden ze.  Vader was professor wiskunde en verhuisde telkens voor zijn job.  Vrouw en kinderen volgden.  Van Amerika vloog men de Grote Plas over naar Duitsland.  En van Duitsland ging het naar Zwitserland.

Voor een teenager is dit alles niet zo evident.  Altijd afscheid moeten nemen is niet eenvoudig.  Ik was 16 toen we naar Zwitserland verhuisden.  Ik was woest op mijn vader.  Met tegenzin woonde ik in Zwitserland.  Het contact met mijn ouders was moeilijk in die periode.  De band is al lang hersteld, al kan ik hem niet echt innig noemen.  Die heb ik wel met mijn jongste zus.  Ik spijbelde veel op school, en toch mocht ik een studiejaar overslaan zodat ik op 17 jaar verder kon studeren.  Met mijn ouders had ik een deal gesloten: ik zou alleen op kot gaan wonen.  Maar emotioneel was ik er beslist niet klaar voor.  In die periode tekende en schreef ik veel.  Fantasie had ik altijd gehad.  Een vlucht mag je het niet noemen.  Ik deed het gewoon graag.  Mijn allereerste boekje schreef mijn vader, omdat ik dat zelf nog niet kon.  Ik tekende en hij schreef er 'mijn' verhalen bij...

 

Ik praat met Rita in cultuurcafe De Kuub. Rita Jeltsch is een bijzonder boeiende persoonlijkheid en een kunstenares met een verrassend en intrigerend oeuvre.  Op 10 november werd haar expo 'MANAWEE' geopend in het Cultuurcentrum.  Die loopt nog tot zondag 3 december.  Tegelijkertijd werd haar gelijknamige graphic novel gepresenteerd...

 

En ook de hond keek tevreden...

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Voordien had ik hem nog nooit opgemerkt...  Maar vandaag zag ik hem plots: een hond op de oostgevel van 'den Ouwen Dok': een fascinerend en lichtelijk vreemd detail op een deel van de façade die haast een replica is van de zogenaamde 'Spaanse gevel' van ons stadhuis.  Het is maar één van de vele opmerkelijke bijzonderheden van dit wel heel imposante gebouw dat wellicht het grootste beschermde monument is van onze stad, naast onze Sint-Romboutstoren.  Vandaag werd met enige trots het eindresultaat van de buitenrestauratie getoond aan de pers.  Die trots is terecht!  Het voormalige zwembad waar zovele Maneblussrs met veel nostalgie aan terugdenken is na jarenlange leegstand weer verrezen in zijn oorspronkelijke status.  Het was architect, Mechelaar, Pieterjan Franck van het Brusselse bureau Origin Architecture & Engineering die tekst en uitleg mocht geven...

 

Zondag 100ste 'Mechelse Peper' op Radio Opsinjoor!

 

(foto's: Jan Smets)

Het programma is waanzinnig populair in Mechelen!  En zondagochtend aanstaande gaat de honderdste aflevering de ether in...  Negennegentig Maneblussers passeerden al de revue in 'Mechelse Peper', het programma van Bart Pepermans op Radio Opsinjoor.  Telkens worden twee uur lang bekende of iets minder bekende Mechelaars in de praatstoel gezet voor een boeiende en vaak erg sappige babbel.  Tussen de leuke items door is er tijd voor een streepje muziek, en het is de gast die het afsluitende nummer kiezen mag.  Zo ging dit al negennegentig keer.  Het programma start altijd om 10 uur, en wie het om één of andere reden mist is er nog een herkansing mogelijk.  Al de afleveringen zijn nog altijd te beluisteren via https://soundcloud.com/opsinjoor.   Voor de speciale jubileum-uitzending van zondag is het Bart himself die op de rooster wordt gelegd.  Daarstraks werd het programma opgenomen, en ik was de gelegenheidspresentator van dienst.  Twee jaar geleden zat ik in de praatstoel.  Nu werden de rollen omgedraaid in de studio van Opsinjoor in Hotel Elisabeth in de Stassartstraat...

 

Kleurrijk 'bos' fleurt Speelgoedstraatje op

  (foto's: Jan Smets)

De Nekkerspoelwijk is héél divers wat bebouwing en bewoners betreft.  En die veelkleurigheid wordt nu wel erg sterk in de verf gezet.  Letterlijk én figuurlijk.  Het ooit zo smalle en grauwe 'betonstraatje' dat 'geplet' ligt tussen Speelgoedmuseum en spoorwegberm en de verbinding maakt tussen Nekkerspoelstraat en Sint-Gummarusstrat werd stevig aangepakt.  Stevig én artistiek!  Het heeft flink wat voeten in de aarde gehad tussen idee en realisatie.  Bij aanvang wilden de buurtbewoners de donkere spoorwegtunnels aanpakken, maar dat bleek niet zo eenvoudig om uit te voeren.  Dus: wat anders diende te worden bedacht.  Al in 2006 werden plannen gesmeed om het Speelgoedstraatje een kleurrijker uitzicht te geven.  Da's dus inderdaad een hele poos geleden.  Maar gisteren - op de tot hiertoe meest grijze en natte dag van november - werd het straatje-in-z'n-nieuwe-kleedje dan toch officieel ingehuldigd.  De kleur spat van de muur!  Voormalig stadsartiest Gijs Vanhee die al meer eentonige muren een kunstzinnig uitzicht gaf, mag samen met de vele buurtbewoners die hieraan meewerkten, trots zijn op het resultaat....

 

Gidsenbond Mechelen ontvangt negende Gaston Feremansprijs



Zondag 19 november 2017
ontvangt de Gidsenbond van Mechelen de negende Gaston Feremansprijs, uitgereikt door Marnixring Mechelen Gaston Feremans in het Mechelse stadhuis.

Nadat ondermeer de betreurde Mechelse pianist Philibert Mees, organist Kristiaan Van Ingelgem, dirigent Urbain Van Asch en beiaardier Jo Haazen deze tweejaarlijkse prijs mochten ontvangen, komt nu de Gidsenbond in aanmerking voor deze mooie erkenning.

 

Inhoud syndiceren