Ideetje voor Vleeshal terug opgerakeld

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Of het nu wordt opgerakeld door een partij van rode, appelblauwzeegroene, knalgele of pimpelpaarse kleur maakt me eigenlijk weinig uit.  Maar ik ben wel blij dat het idee dat ik iets meer dan een jaar geleden op Mechelenblogt lanceerde nu weerom wordt opgenomen.  sp.a Mechelen voerde deze morgen op de zaterdagmarkt actie voor een hippe en culinaire invulling van de aloude vleeshal in de Huidevettersstraat.  Of deze beoogde nieuwe functie van dit knappe gebouw een haalbare kaart is, zou letterlijk en figuurlijk marktonderzoek moeten uitwijzen.  Maar het zou alleszins leuk zijn mocht het realiseerbaar zijn.  Persoonlijk geloof ik dat een 'gemengde' functie als markthal en horeca mogelijke perspectieven zou kunnen bieden. Dat moeten specialisten maar onderzoeken. Ik ben maar een gewone Mechelaar-met-een-idee.  Maar als een partij mijn wensdroom terug op de agenda plaatst, mag ik eveneens mijn artikel van toen nog eens vanuit de mottebollen halen.  Hier kan je het nog eens nalezen:

www.mechelenblogt.be/2015/01/euh-markthal-misschien

De toekomst zal wel uitwijzen of het project levensvatbaar is...

 

Feestje in de Vier Emmers

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

In 1913, vlak voor de Eerste Wereldoorlog werd het laat-barokke huis 'De Vier Emmers' in de Befferstraat nog grondig gerestaureerd.  De bovenste foto links toont het pand in dat jaar.  Wat nu een horecazaak is was toen het met een chique naam betitelde 'Salon de Coiffure' -  Maison Boeckx.  In de gevel lees je nog het bouwjaar: 1699.  Da's allemaal verleden tijd. Nu is in het historische 'De Vier Emmers' een populair koffiehuis gevestigd. En deze bestaat nu 20 jaar.  Dat is géén eeuwigheid, maar net reden genoeg om zondag een feestje te bouwen... 

 

Zakstraat anno 1904

met categorie:  

Allee, 't is weer een tijdje geleden en op aanvraag nog eens een rarara

Simpele vraag: in welke straat stond de fotograaf.

Enne, 'k heb het er niet te gemakkelijk op gemaakt .

Zoals steeds, niet antwoorden op dit blog, maar stuur je antwoord naar erkaa(apenstaartje)telenet.be

 

Gelukszoeker en kunstenaar op de barricades: Jan De Winter

  (foto's: Jan Smets)

Hij stapt moeizaam en zijn bewegingen zijn wat beverig sinds hij een vijftal jaar geleden door de ziekte van Parkinson werd getroffen.  "Al kan ik nog steeds een recht lijn trekken!".  Daarboven is hij chronisch vermoeid en dat feit speelt hem ernstig parten.  "Stappen is moeilijk geworden en ik heb een scooter zoals die Benidorm bastards" lacht hij.  Zijn gevoel van humor is hij niet kwijt. 

Fysiek is het haast niet meer mogelijk om te schilderen. Na tien minuten ben ik kapot.  Ik kan het relativeren omdat ik al zo oud ben, maar het blijft moeilijk om te aanvaarden. Ik heb beelden in mijn hoofd maar kan mijn verbeelding geen vorm meer geven. Toch kijk ik tevreden terug op wat ik allemaal kon waarmaken als je ziet van waar ik kom: ik was een doodgewone jongen uit den Hanswijkenhoek..."

Jan keert hoe langer hoe meer terug naar zijn jeugdjaren in deze Mechelse wijk. Want bovenal onderstreept hij, is hij 'ene van den Hanswijkenhoek' net zoals zijn vrouw Clémentine. Jan wordt in juli tachtig jaar en vorige maand mocht Clémentine al tachtig kaarsjes uitblazen.

Clémentine is bedlegerig en ligt voor het raam in de woonkamer waar ze het straatleven  van de Grote Nieuwendijk kan observeren.  Ook zij lijdt aan Parkinson - al langer dan Jan.  Een gruwelijk toeval. De ziekte heeft bij haar al zwaarder ingehakt. Toch volgt ze nauwlettend ons gesprek en komt er af en toe tussen om iets aan te vullen. Het is van een ontroerende schoonheid te noemen hoe deze twee mensen zorgzaam met mekaar omgaan.

 

Indra. Sterre Carron praat over haar nieuwste thriller

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

We hadden met mekaar afgesproken op die noodlottige dinsdag 22 maart - net veertien dagen geleden.  Maar vanaf het moment dat de eerste dramatische nieuwsberichten binnensijpelden telde niets anders meer die dag.  Het lukte me niet.  Haar evenmin.

Nog niks vermoedend van wat ondertussen aan de gang was in Zaventem en Brussel wandelde Sterre Carron 's ochtends met haar hond langs de Vrouwvliet, toen een sms'je van haar uitgever haar vreemd deed opkijken... "Jouw boek komt nu heel dichtbij".  Ja, dat wist ze ook wel.  'Indra', haar nieuwste thriller zou weldra worden gelanceerd.  Een tweede berichtje bracht haar naar de realiteit.  Het werd plots duidelijk wat hij bedoeld had. Kippenvel. Hoe kon fictie zo dicht de waanzin van die dag benaderen?  'Indra' gaat  ook over blinde terreur, en aanslagen... Even denkt Sterre er aan om de lancering van het boek voor onbepaalde tijd uit te stellen.  Ze overlegt met haar uitgever, en samen besluiten ze na rijp beraad om er toch mee door te gaan.  Als het boek pas over een paar maanden in de handel zou liggen, zou men haar immers kunnen verdenken om munt te hebben geslagen uit de gebeurtenissen.  'Indra' rolde van de drukpers en ligt nu in de boekhandel.  Gisterenavond ging de uitgestelde afspraak met de charmante schrijfster door, en het werd een boeiend gesprek over het boek, haar passie voor het schrijven en hoe ze daar ooit toe kwam...

 

Terug naar Mechelen...

met categorie:  

(foto's: J.Smets)

Als hij tegen mij praat kan hij zijn Limburgse roots niet verloochenen.  Wilfried Gevers heeft een mooie zangerige stem.  Ik had hem vroeger al wel eens ontmoet zonder hem echt te kennen, en zijn karakterkop had ik al eens gefotografeerd, toen hij in Bourgondisch kostuum gestoken, gestalte gaf aan Hertog Filips De Goede.  Ik wou wel eens wat meer van hem weten, en aldus maakten we een afspraak. 

Limburger?  Ja, dat ben ik.  Mijn ouders waren afkomstig van Herk de Stad.  Ik heb ook lang in Zonhoven gewoond, en nadien op enkele andere plaatsen.  Nu ben ik al sinds 1985 neergestreken in Mechelen, en woon er heel erg graag.  Na een hele lange periode kwam ik terug in deze stad terecht...  Want, moet je weten: hier ben ik geboren, al herinner ik me niet veel meer van de kinderjaren die ik hier doorbracht...

Inderdaad: de ouders van Wilfried, een onderwijzerskoppel uit Herk de Stad, die huwden in 1948, verhuisden van Limburg naar onze stad.  Vader had immers werk gevonden in een Mechels bedrijfje dat moet gevestigd geweest zijn in de Lange Schipstraat.  Wilfried kan er niet meer details over geven.  Hij weet niet over welk bedrijf het zou gegaan zijn.  Maar goed:  ze werden dus Mechelaars, woonden eerst in de Nokerstraat, en verhuisden nadien naar de Katelijnestraat.  Wilfried wijst me het witte huis met het vooruitstekende gedeelte aan.  Daar werd hij een jaartje later - in 1949 -  ook geboren...

 

Een blik in de aartsbisschoppelijke tuin

  (foto's: Jan Smets)

Dit weekend werd en wordt de tuin van het aartsbisschoppelijk paleis wagenwijd opengezet voor de Maneblussers.  Deze groene long midden in het stadscentrum is haast nooit toegankelijk, maar in afwachting van de definitieve ontsluiting kan je nu al eens een blik achter de tuinmuren werpen.  En daar gingen vandaag al aardig wat stadsgenoten op in.  Ook op zondag is dit nog mogelijk tussen 13 uur en 17 uur...

 

#DIJLESTROOM brengt alle Mechelaars dichter bij boeiende cultuur



Wie vanochtend, zaterdag 2 april, de Mechelse zaterdagmarkt bezocht, merkte dat er wat gaande was. Misschien werd je wel gelokt door de dichtafoon van dichtatuur, woonde je vervolgens de voorstelling bij van de vrolijk rondhuppelende dichtende heren van datzelfde Dichtatuur. Of genoot van de circuskunstjes van Circolito. En je ontving wellicht een strooibriefje van de initiatiefnemers...

Vandaag ging Dijlestroom van start, een nieuw Mechels burgerinitiatief met als doel de Mechelaar op laagdrempelige manier kennis te laten maken met cultuur. Met performances op de Grote Markt of in de buurt daarvan. Voorlopig élke zaterdagochtend in april.

"Ik wou een zingende en zonnige kerk..."

met categorie:  

  (foto's: Jan Smets)

Bij helder weer kan je hier ook het Atomium zien.  Ik zie het nu ook, maar dat is omdat weet waar ik het moet situeren.  Je hebt hier een wijds uitzicht vanop deze hoogste verdieping, en je hebt ook geen gestommel boven je.  Het is hier mooi om wonen...

Bob Peeraer staat op het balkon van zijn flat aan de Auwegemvaart, en hij blikt over Mechelen-Zuid, met de Sint-Jan Berchmanskerk, het Plaissanceplein, de watertoren...  Zijn 'eigen' kerk ziet hij niet van hier, maar ze ligt maar op een boogscheut hiervandaan.  Tot zijn 75ste was hij dienstdoend priester in de OLV-over-de-Dijlekerk, en twee jaar geleden vierde hij zijn 60-jarig priesterjubileum!  Nu is hij 87 jaar: een respectabele leeftijd.  Maar het is hem niet aan te zien.  Bob is nog steeds vitaal van leden én jong van geest.  Onlosmakelijk is hij verbonden met de OLV-over-de-Dijlekerk én met het koor met diezelfde naam dat hij  heeft opgericht en dat nu zestig kaarsjes mag uitblazen.   Bob Peeraer, zijn kerk en zijn koor: ze worden in één adem genoemd.  Vanmorgen was ik bij hem op visite, en Bob - want 'mijnheer pastoor' wou hij nooit genoemd worden -  vertelt enthousiast en honderduit, mét pretlichtjes in de ogen...

 

Jan Smets bundelt Mechelse verhalen in eerste boek

met categorie:  

Jan Smets glundert.  Hij moest het op vraag van zijn uitgever Luc Van Hoeylandt lange tijd stil houden, maar nu mag hij het overal verkondigen en dat doet hij met zichtbare trots: midden mei verschijnt zijn eerste boek 'Mechelen. Een stad vertelt', een bloemlezing uit de honderden interviews die hij schreef voor Mechelen Blogt.   

 

Collapse dompelt Mechelse Jazzzolder onder in wonderlijk muzikaal universum



Vrijdagavond 25 maart 2016
speelde Alain Devals Collapse in de Mechelse Jazzzolder. Mechelen werd getrakteerd op een fraaie en bijzonder aanstekelijke mix van bebop en freejazz, strak en tegelijkertijd heel erg open. John Zorn meets Miles Davis, zeg maar.

Bij Collapse geldt Devals hectische en/of accuraat nauwgezet percussiewerk als leidraad, hand in hand gaand met het vinnige trompetspel van Jean-Paul Estiévenart en de sublieme tenorsax van Steven Delannoye, vakkundig en subtiel ondersteund door de contrabas van de onvolprezen en immer charmante Yannick Peeters.

schouder aan schouder

met categorie:  

 

(foto's: Jan Smets)

Tegen 16u45 verzamelden zich honderden Mechelaars in de schuchtere lentezon op onze Grote Markt voor een indrukwekkend samenzijn - sober, eenvoudig en tegelijkertijd groots en sterk.  Ontroerend ook.  Schouder aan schouder om uiting te geven aan medeleven en hoop op een betere wereld.  Jong en oud, van alle rang of stand en achtergrond, met een opvallend grote delegatie uit onze Marokkaanse gemeenschap.  Louterend orgelpunt achter een week vol emoties.  Pasen: begin van nieuw leven...  Je voelde het stille verdriet in alle ingetogenheid, maar ook de warmte en solidariteit.  En dat was een mooie ervaring.  Toen na de nationale hymnen de stilte inviel waarna de klokken op onze toren 'Alle Menschen werden Brüder' lieten weerklinken, begonnen velen spontaan en stil deze overbekende en hoopvolle melodie mee te neuriën...

 

State of the Union over Belgische muziek

met categorie:  

Het was een bont gezelschap artiesten dat maandagavond afzakte naar t,arsenaal mechelen … van Emma Bale tot John Terra, van Connie Neefs tot Wannes Cappelle en Riet Muylaert …

GALM (Genootschap Auteurs Lichte Muziek ) organiseerde er een debatavond, een State of the Union over Belgische muziek … ‘waar we vandaag staan, en welke uitdagingen de toekomst brengt’.


    foto: © Tom Kestens

 

stilte...

(foto: Jan Smets)

Eén minuut stilte ter nagedachtenis voor de slachtoffers van de waanzinnige terreur in Zaventem en Brussel.

Tegen het middaguur klonken de klokken van Sint-Romboutstoren - tien minuten lang - tot de stilte inviel...

 

Jef Du Bin: 50 jaar bezieling op de planken en in de coulissen

met categorie:  

(foto's: Jan Smets)

50 jaar het beste van jezelf geven - met hart en ziel, pure gedrevenheid: dit is Jef Du Bin uit Muizen ten voeten uit.  50 jaar lang schreef hij geschiedenis bij toneelkring "Ik Dien".  Dat deed hij als schitterend acteur maar ook als regisseur.  Maar hij deed meer dan dat: hij was en is gewoonweg dé bezieler van "Ik Dien".  Dat zal iedereen beamen.  Het was dan vanavond ook méér dan terecht dat hij in de Kolommenzaal van ons stadhuis werd gehuldigd om dit onbaatzuchtige en jarenlange vrijwilligerswerk...

 

Inhoud syndiceren