Van Désiré tot...Maarten

 

Deze dagen maakt de sloophamer een einde aan een belangrijk stuk Mechelse geschiedenis.  Alles begon met Désiré-Paul Peeters die in 1885 werd geboren als zoon van een pachtboer.  Later werd hij dokter.  Sociaal bewogen als hij was geloofde hij sterk in geneeskunde in dienst van de mensen.  Met zijn echtgenote Anna wist hij een kleine kliniek op te richten in onze stad.  'De kliniek van Peeters' werd een begrip.  Later kwam het onder de naam 'Sint-Jozef' in handen van de Christelijke Mutualiteiten.  Nog later werd het ziekenhuis één van de drie vestigingen van het Sint-Maartenziekenhuis In 2018 verhuisden de laatste patiënten naar het splinternieuwe grote ziekenhuis aan de andere kant van Mechelen. Nu zal na de sloop van al de gebouwen een compleet nieuwe woonbuurt verrijzen: 'Maarten'.  Tegen de  zomer zal de sloop afgerond zijn en kan aan de opbouw begonnen worden. De eerste bewoners kunnen midden 2023 hier komen wonen...

 

 

(Désiré en Anna Peeters)

De jonge Désiré was een goeie student en het zijn de pastoor en hoofdonderwijzer die vader en moeder Peeters wisten te overtuigen om hun zoon verder te laten studeren na het lager onderwijs.  Zo kwam Désiré terecht in het Mechelse Klein Seminarie.  Aan de Leuvense universiteit behaalde hij zijn diploma van dokter.  In Parijs vervolmaakte hij zich.  Terug uit de Lichtstad vestigde hij zich net voor de Eerste Wereldoorlog - in 1913 - in onze Dijlestad.  En het is hier dat hij zijn vrouw Anna leerde kennen.

Désiré Peeters was een integer en sociaal geëngageerd man die in een tijd dat de chirurgie nog in zijn kinderschoenen stond, daar zélf wat wou aan sleutelen.  Geneeskunde moest in dienst staan van de mensen.  Met Anna besloot hij een kleine kliniek op te richten om er te kunnen opereren.

Het koppel ging op zoek naar een geschikte plek.  Ze vonden die ook: heel centraal gelegen in de stad.  Twee huizen kochten ze: eentje in de Leopoldstraat en een ander pand in de nabij gelegen Vaartstraat (nu noemt deze Willem Rosierstraat).  Langs achter waren deze beide huizen via een tuin verbonden met mekaar.  Dit was de start van het kleine ziekenhuis.  Hier kon hij aan de slag als chirurg en de herstellende patiënten konden gebruik maken van de tuin.  We schrijven 1915.

Désiré stak zelf de handen uit de mouwen.  Tegelijk was hij bouwheer, aannemer, metser en schilder.  De stallingen in de Leopoldstraat turnde hij om tot operatiekamer en in de Vaartstraat konden zes patiënten verblijven.  Ook drie zwartzusters konden hier hun intrek nemen.

Naast een sterke man staat een sterke vrouw.  En dat was Anna zeker.  Ze deed de boekhouding, maar daarnaast kookte en waste ze, naaide ze en deed herstelwerk.   Je kan het haast niet voorstellen dat deze moeder van acht kinderen dit allemaal kon klaarspelen.  Verschillende van de kinderen en kleinkinderen zouden in de sporen van hun ouders treden.  Zo geven een aantal van hen hun naam aan een gebouw van het toekomstige complex. (Jules, Alfred...).

Heel zijn leven lang bleef Désiré bouwen en verbouwen aan zijn kliniek.  Er werd uitgebreid naar 14 bedden, 25 bedden... Een nieuwe vleugel zou opgetrokken worden in de tuin.  Maar ook bij deze schaalvergroting zorgde hij er voor dat het een sociale kliniek bleef.  Daar stond hij op!  De patiënt diende centraal te staan!

Weet je dat Désiré ook zijn eigen ziekenwagen bouwde op basis van een ouwe Belgische Minerva?  Het was de eerste die in onze stad rondreed.  Naast patiënten vervoerde die soms zelfs bouwmateriaal.

De sociaal ingestelde dokter liet ooit in Muizen een woning bouwen voor een gezin dat een drieling kreeg maar de eindjes moeilijk aan mekaar kon knopen.  In de buurt richtte hij ook een schoolkolonie op waar hij regelmatig met een grote pot soep naartoe reed!

In 1944 trof een Duitse V-bom de Leopoldstraat en ook de kliniek diende tijdelijk te sluiten.  Maar Désiré bleef niet lang bij de pakken zitten en zette zijn werk verder.  Zoon Jules die eveneens chirurg was, volgde hem in 1948 op en zette de filosofie van zijn vader verder.

Een nieuwe uitbreiding volgde in 1954 met 2 verdiepingen extra.  En nog was de uitbreiding niet ten einde.  Grond van de buren werd opgekocht en één van de zonen van Désiré - die dezelfde naam droeg, en architect was, tekende een nieuw ziekenhuis uit.

Van 1967 tot 1973 werd gefaseerd gebouwd tot het ziekenhuis een capaciteit had van 180 bedden.  De eerstesteenlegging maakte grondlegger Désiré nog net mee, maar de voltooiing zou hij niet meer zien.  In 1986 overleed hij.

Financieel en familiaal was het moeilijk geworden om het ziekenhuis te runnen en zo besloot de familie het over te laten aan de CM.  Het vervolg is recente geschiedenis.  In oktober 2018 ging de nieuwe ziekenhuiscampus aan de R6 open.  Het lot van de voormalige 'kliniek van Peeters' was bezegeld.

Projectontwikkelaar Ciril kocht de oude campus over en in goeie samenwerking met de stad werden plannen gesmeed voor de gloednieuwe woonsite.

De sloophamer gaat door de 'ouwe kliniek'.  Een nieuw hoofdstuk wordt dra geschreven...

Het startschot is gegeven!

Alle bruikbare ziekenhuismateriaal is geschonken voor goede doelen.  Helemaal in de geest van oprichter Désiré.

 

(foto:J.Smets - burgemeester Vandersmissen en schepen Geypen)

 

Sinds kort is de afbraak van start gegaan.  De nieuwe site zal een enorme boost aan de stationswijk geven.  Het wordt heel zeker een schitterend project met een mooi en groen binnengebied.  Dat vertelt schepen Greet Gypen.  Er is een stevig masterplan op poten gezet en ze benadrukt dat Maarrten een kwalitatief sterk project wordt.  Toparchitecten werden aangetrokken voor deze site die naast een woonfunctie met appartementen en duplexwoningen, ook een hotel, winkels en kantoren zal huisvesten.

De binnentuin zal niet minder dan 32 are groot zijn.  Deze is ook publiek toegankelijk en een zogenaamde 'leefstraat' maakt de verbinding tussen Leopoldstraat en Leuvense vaart. 

 

(foto: J.Smets. Schepen Greet Geypen en Pieter Vanhout)

 

Burgemeester Alexander Vandersmissen en CEO van Ciril, Pieter Vanhout benadrukken dat de samenwerking tussen projectontwikkelaar en stad vlot verliep.  Ook de buurtbewoners werden in een participatieproject betrokken.

 

De Mechelaar omarmt het project en heeft 'goesting' om hier te komen wonen...

 

De toekomstige woonsite is prima gelegen tussen centraal station, centrum, vesten en vaart.  De 10 000 vierkante meter grote site verwacht tegen midden 2023 haar eerste bewoners.

 

 

74 appartementen en 21 woningen komen hier.  400 private fietsstallingen worden voorzien en er is eveneens plaats voor 190 wagens.  De parkeergarage zal worden uitgebaat door Indigo.

Tijdens de afbraakfase zal 25 000 ton bouwafval worden afgevoerd.    In maart starten de eerste opbouwwerken.  De timing zit goed en zal goed worden gerespecteerd.

De eerste fase van de gebouwen is volledig uitverkocht.  De tweede fase voor 80 procent.  Het kan echt wel een succesverhaal worden genoemd.

Aan dit ziekenhuis hebben zoveel Maneblussers mooie en minder mooie herinneringen.  Ik kwam er in 1961 ter wereld.  Ook mijn dochters werden hier geboren.  Tal van familieleden verbleven er, of...overleden er...  Verleden tijd.  Een nieuw verhaal wordt geschreven.  Anders, maar zeker niet minder mooi...

 

(burgemeester Vandersmissen gaat ook even aan de slag voor de foto...)