Kunstig Mechelen bij Kunstuur

met categorie:  

Met de oude Heilige Geestkapel als decor konden de gebroeders Bourlon zich geen betere locatie indenken om vele topstukken van Vlaamse schilders te presenteren. Na een meer dan succesvolle eerste editie, met meer dan 30.000 bezoekers, heeft Kunstuur 2 vorige week haar deuren heropend met een nieuwe reeks kunstwerken uit verschillende collecties.

Met Kunstuur word je als bezoeker een uur ondergedompeld in de leefwereld van verschillende Belgische schilders uit de periode 1880-1950 gebracht in een eigentijdse scenografie. Volkse taferelen hangen er naast kunstig naakt; dood en verderf naast spelende kinderen; plompe boeren naast intiem geschilderde vrouwen.

Opener is een kleurrijk werk van Anna Boch. Samen met haar hangen er op Kunstuur wel meer schilderijen met een Mechelse inslag, hetzij met een bekend stadsgezicht, hetzij van een Mechels schilder. Anna Boch kwam in augustus 1906 naar Mechelen en schilderde ze een kleurrijk zicht op de Haverwerf, een schilderij waar je trouwens meteen blij van wordt. Een schilderij met mosselschuiten, in een opwekkend kleurenspel met een ondergaande zon.

Boch krijgt in de eerste kamer trouwens het aangename gezelschap van Alfred Ost en Prosper de Troyer. Mark Uytterhoeven vertelt ronduit over een schilderij van zijn grootvader, 'de melkgeschiedenis', uit de collectie van het Museum Hof van Busleyden. Een doordeweeks straattafereel waar alles draait om melk: koeien, een kind aan de moederborst, zogende dieren, een boerin de melk aanlengt.

“Mieleke Melleke Mol, karwitsel, karditsel, kardol.” Misschien was u in de jaren 60 ook lid van de Melkbrigade. Dit schilderij van mijn grootvader is een soort melkbrigade. Hij heeft het geschilderd met dit palet.

Maar het leven is ook meer dan enkel kleurrijk zijn. Dat is ook een beetje de rode draad met Kunstuur. Vrolijke kleuren hangen er naast donkere werken. Het leven is komen, genieten en gaan. De dood loert altijd ergens in een hoekje. Met het 'Het afscheid' drukte Constant Permeke zijn verdiet uit van de dood van zijn Marietje. Boeiend bij dit werk is het contrast van het witte lichtgevende bed en de er naast zittende donkere figuur. "Het lijkt alsof het licht en het leven in de dode zit en de dood in de levende".

De zittende en de staande naakten hangen naast de spelende kinderen, de sneeuw wordt afgewisseld met de zon. Allemaal andere thema's en toch vullen de schilderijen elkaar aan. In de schilderijen van Valerius de Saedeleer is er haast nooit een zon te zien. Het zijn Leie-landschappen, geschilderd bij zonsondergang, vaak met sneeuw en haast zelden met blaadjes aan de bomen. Wim Opbrouck, ook afkomstig uit de Leiestreek, verhaalt oude herinneringen bij de Saedeleers schilderij de 'Oude boomgaard in de sneeuw': "Dit heb ik nog net mogen aanraken als jonge gast."

In de kapel wordt de schoonheid in de breedste zin van het woord tentoongesteld: de frisse kleuren op de doeken van Rik Wouters, de zachte toetsen van Léon De Smet en de poëtisch kant van het boerenleven zoals weergegeven door Emile Claus. Claus kon als geen ander het armoedige boerenbestaan omzetten in opgewektheid door het gebruik van een vaag zacht licht. 

Orgelpunt van Kunstuur is een nog nooit eerder tentoongesteld werk van Emile Claus: 'Het Hanengevecht'. Een haast fotografisch weergegeven schilderij met 35 Waregemse notabelen die kijken naar vechtende hanen. Dit topwerk was jaren verborgen in de kelders van het kasteel van Potegem en werd in 2020 volledig gerestaureerd. 

Nog tot 30 september 2021
Tickets en info: https://hetkunstuur.com/mechelen